Αξίες ζωής

Είναι από τις νύχτες που ο ύπνος μοιάζει τόσο μακρινός, τί κι αν σε λίγες ώρες θα ξημερώσει και οι στιγμές τις καθημερινότητας θα πάρουν τη θέση τους. Κάθομαι μπροστά στον υπολογιστή μου - παρέα μοναδική που ποτέ δε διαμαρτύρεται για τις ατελείωτες ώρες που μοιραζόμαστε τόσα μαζί. Στις λύπες και στις χαρές μου, στην ξεγνοιασιά και στους προβληματισμούς μου, πάντα φίλος πιστός.

Σκεφτόμουν πριν για τη δύναμη που κρύβει ο καθένας από εμάς μέσα του. Πόσοι άραγε από εμάς γνωρίζουμε το μέγεθός της, ή μάλλον για να είμαι πιο σωστή, πόσοι από εμάς έχουμε μετρήσει την ισχύ της; Οι δυσκολίες που παρουσιάζονται καθημερινά στη ζωή μας σίγουρα μας έχουν φέρει αντιμέτωπους με τον ίδιο μας τον εαυτό. Και όταν αναμετριόμαστε μαζί του δεν μπορούμε να κρύψουμε τίποτα απολύτως, όπως όταν είμαστε γυμνοί μπροστά σε έναν καθρέφτη.

Όλοι μας έχουμε κάποιες αξίες και ιδανικά που πιστεύουμε και κάνουμε τα αδύνατα δυνατά για να έχουν πάντοτε τη θέση που τους αναλογεί. Υπάρχουν άνθρωποι που σε συγκεκριμένες χρονικές στιγμές και καταστάσεις αναγκάστηκαν να ακολουθήσουν έναν συγκεκριμένο δρόμο που κατά γενική ομολογία είναι απαγορευτικός και αποτρεπτικός. Υπάρχουν εκείνοι, οι οποίοι για να περισώσουν κάποια από τα ανώτερα ιδανικά που μπορεί ο ανθρώπινος νους να συλλάβει, ακολουθούν έναν δρόμο που ούτε στον χειρότερό τους εφιάλτη δεν έχουν δει. Ακολουθούν μια συγκεκριμένη πορεία ζωής για να χαρίσουν πνοή σε όσα αξίζουν. Δεν το θέλησαν, μα δεν έχουν άλλη επιλογή.

Δε ξέρω ποιά είναι τα όρια του ανθρώπου και αν υπάρχουν, αν και σίγουρα θα υπάρχουν. Δε ξέρω αν πρέπει να μπαίνουν κάποια όρια σε αυτές τις περιπτώσεις που ο καθένας από εμάς παλεύει με όσα αποθέματα δύναμης του έχουν απομείνει για όσα αξίζουν σε αυτήν τη ζωή. Ίσως κάποιοι να πιστεύουν πως καλό θα ήταν, παντού και πάντα να υπάρχει η λεγόμενη διαχωριστική γραμμή, οριοθετώντας έτσι το "μπορώ" και το "πρέπει". Και όταν παραβαίνουμε τα πρέπει για τα ιδανικά και τις αξίες της ίδιας της ζωής; Όταν για να κάνεις ένα καλό αναγκάζεσαι ταυτόχρονα να πράξεις και ένα κακό, τί γίνεται; Ξέρω... αντιφατικές έννοιες, αντιφατικές καταστάσεις, μα έτσι δεν είναι η ζωή μας; Παντού δε συνυπάρχουν και οι δύο όψεις;

Τελικά υπάρχει παράδεισος; Και αν υπάρχει ποιοι βρίσκονται εκεί; Αυτοί που έζησαν και έφυγαν χωρίς να έχουν κάνει κακό σε κανέναν, ζώντας μια ζωή συμβατική καταναλώνοντας ότι περίσσευε, ή όσοι πάλεψαν για όσα πίστεψαν περισσότερο και από την ίδια τους τη ζωή ακολουθώντας μια πορεία που πολλοί μπορεί να χαρακτηρίσουν ως λανθάνουσα;

Μήπως τελικά ο παράδεισος και η κόλαση βρίσκεται εδώ;

Ταξ- ίδια ζωής

Ψάχνοντας χρώματα ανάμεσα στο άσπρο και στο μαύρο.

Αναζητώντας μια μικρή ηλιαχτίδα
που θα φωτίσει τη στιγμή εκείνη.

Δεν έχει σημασία το μέρος μα ούτε και το τέλος.

Τέλος δεν υπάρχει.

Μονάχα συνέχεια με άλλη μορφή.

Σημασία έχει το ίδιο το ταξίδι.

Και υπάρχει κάπου ανάμεσα.

Στους ήχους - στις σιωπές,

στις εικόνες - στο σκοτάδι,

στο χθες - στο σήμερα και στο αύριο,

στο άγγιγμα - στην έλλειψη.

Μη σταματάς... προχώρησε παρακάτω...

Κύκλους κάνω...

Προσπαθείς να προσδιορίσεις το απροσδιόριστο και πάντα νιώθεις πως πέφτεις σε ένα μεγάλο λάκκο από λάσπη ανήμπορος να βγεις στην επιφάνεια. Κάνεις προσπάθεια να εξωτερικεύσεις όσα νιώθεις και βρίσκεις μπροστά σου έναν πελώριο τοίχο, τον οποίο πριν από λίγο καιρό είχες γκρεμίσει με ιδιαίτερα φιλότιμες προσπάθειες.


Μήπως τελικά απλά το νόμισες αυτό; Μήπως ήταν απλώς μια ιδιαιτέρως μεγάλη προσδοκία σου; Και μετά στροβιλίζεσαι γύρω από εσένα, έξω από εσένα, χωρίς αρχή και τέλος, σαν να προσπαθείς να οριοθετήσεις την αρχή και το τέλος ενός κύκλου. Και προσπαθείς ξανά και ξανά, ενώ ξέρεις εκ των προτέρων ότι κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό. Κι όμως δε σταματάς. Και νιώθεις κάποιες στιγμές, πως όσος χρόνος κι αν έχει περάσει, βρίσκεσαι στο ίδιο σημείο, όντας ανίκανη να κάνεις ένα βήμα παραπέρα, ένα βήμα που θα σε φέρει πιο κοντά στον άλλον, ένα βήμα που θα αλλάξει τα πάντα, ένα βήμα που θα σας φέρει πιο κοντά. Κι όμως, δεν το έχεις ακόμη καταφέρει, όχι γιατί δεν το έχεις τολμήσει, αλλά γιατί όλα μοιάζουν να συνωμοτούν εναντίον.

Τελικά τί φταίει;

Στιγμές για μοίρασμα...

Στιγμές που το σπίτι μοιάζει με πλατεία χωρίς τις φωνές και τα γέλια των παιδιών

Στιγμές που κοιτάς γύρω σου και κάτι σου λείπει

Στιγμές που αποζητάς μια αγκαλιά μα σου λείπει αφόρητα

Στιγμές που θέλεις να νιώσεις ένα χαμόγελο απέναντί σου

Στιγμές που όλα τα θέλω σου γιγαντώνονται και είναι έτοιμα να σε πνίξουν

Στιγμές που η σιωπή είναι τόσο δυνατή ώστε να μην την αντέχεις

Στιγμές που λαχταράς να μοιραστείς ακόμα και την παραμικρή λεπτομέρεια της μέρας που πέρασε

Στιγμές που πνίγεις το δάκρυ μέσα σου

Στιγμές που θέλεις το ξημέρωμα να σε βρει σε μια καρέκλα ακούγοντας τη μουσική που λατρεύεις

Στιγμές που θέλεις να απολαύσεις την Αυγουστιάτικη πανσέληνο δίπλα στη θάλασσα μα λείπει ο άνθρωπος που θέλεις να τη μοιραστείς μαζί του


Απόψε, ελπίζω να βρεθώ πάνω σε μια μηχανή με τα χέρια ανοιχτά να κυνηγάω τα άστρα

Απόψε, ελπίζω ΕΣΥ να δεις το ολόγιομο φεγγάρι από το μπαλκόνι σου, ακούγοντας το δικό σου τραγούδι για το φεγγαρόπαιδο

Απόψε...

*** το τραγούδι δεν είναι τυχαίο...

Περί εμπιστοσύνης...

Δύσκολη και άκρως εύθραυστη έννοια η εμπιστοσύνη. Όσο δύσκολα την κατακτάς, τόσο εύκολα τη χάνεις. Αρκεί ένα ή έστω αρκετά επαναλαμβανόμενα γεγονότα για να σε οδηγήσουν στην έλλειψή της.


Τώρα θα μου πεις, τί έπαθες Τρίτη βραδάκι, αρχές Αυγούστου, μέσα στο κατακαλόκαιρο και ασχολείσαι με την εμπιστοσύνη; Μήπως σε τσίμπησε μύγα τσε - τσε; Μήπως είσαι πολύ κουρασμένη και απηυδισμένη από τη δουλειά σου; Μήπως έχεις ανάγκη να βγεις μια βολτίτσα έξω, να σου φυσήξει λίγο ο αέρας, ο οποίος είναι είδος προς εξαφάνιση; Μήπως χρειάζεσαι επειγόντως το β' ημίχρονο των διακοπών σου;

Μπορεί να χρειάζομαι όλα τα παραπάνω, μπορεί να με τσίμπησε και η μύγα τσε - τσε, το θέμα είναι πως απόψε θέλω να γράψω δυο λόγια, άντε 1002 για το θέμα της εμπιστοσύνης. Έτσι μου ήρθε απόψε και θέλω να το αναλύσω. Έτσι κι αλλιώς, λίγοι και καλοί διαβάζουν όσα γράφω και ακόμα λιγότεροι αφήνουν τα σχόλιά τους. Επομένως, δε βλάπτω κανέναν. Ξέρω, ξέρω... Θα αναρωτιέστε όλοι : Ποιός πείραξε την Υάδα και έχει φορτώσει; Μπααα... κανένας δε με πείραξε. Καλά είμαι. Τί; Δε με πιστεύετε; Ε δε μπορώ να αποδείξω κάτι παραπάνω. Αρκεστείτε σε όσα σας είπα.

Πού είχα μείνει; Α, ναι. Στην εμπιστοσύνη. Μια τόσο μικρή λέξη και ταυτόχρονα τόσο δύσκολα να μπορέσει να διαρκέσει μέσα στο χρόνο. Γιατί σίγουρα όλοι μας έχουμε προσπαθήσει και έχουμε κατακτήσει την εμπιστοσύνη κάποιων ανθρώπων γύρω μας, σίγουρα κάποιες φορές με δυσκολία - όντας καχύποπτα πλάσματα όλοι μας - κάποιες άλλες φορές πιο εύκολα. Το θέμα όμως είναι τί γίνεται μετά από αυτήν την κατάκτηση.

Αδιαμφισβήτητα, η εμπιστοσύνη που νιώθουμε για τους γύρω μας, είναι μια δυναμική κατάσταση, η οποία μπορεί να μεταβληθεί (είτε να καταρρεύσει, είτε να ενδυναμώσει), ανάλογα με τη συμπεριφορά μας. Όταν κάποιος μας εμπιστεύεται, όταν κάποιος πιστεύει όσα λέμε και πράττουμε και ξαφνικά μια μέρα ή έστω μια νύχτα, ανακαλύπτει πως του πουλούσαμε φούμαρα για μεταξωτές κορδέλες, τότε σίγουρα η εμπιστοσύνη που ένιωθε κλονίζεται και τις περισσότερες φορές καταρρέει.


Σε αυτές τις περιπτώσεις οι "γιατροί" συνιστούν ψ-υ-χ-ρ-α-ι-μ-ί-α. Βεβιασμένες κινήσεις, κινήσεις πανικού και εν βρασμώ ψυχής, δεν οδηγούν σίγουρα πουθενά. Ο καλύτερος και ταυτόχρονα ενδεδειγμένος τρόπος αντιμετώπισης μιας τέτοιας κατάστασης, είναι η συζήτηση. Βέβαια, πόσο ψύχραιμα μπορείς να κάνεις μια συζήτηση, όταν ξέρεις ή έστω έχεις κάποιες ενδείξεις πως ο άνθρωπος που έχεις δίπλα σου (είτε αυτός είναι ερωτικός σύντροφος, είτε φίλη/φίλος, είτε συγγενής) σου λέει ψέματα, ή δεν μπορεί να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, γιατί ως γνωστόν, η εμπιστοσύνη δεν έχει να κάνει μονάχα με το θέμα της ειλικρίνειας. Κι όμως, μπορούμε να βρούμε τη ψυχική ηρεμία να αντιμετωπίσουμε μια τέτοια κατάσταση. Όλα τα μπορεί ο άνθρωπος, έχει πει κάποιος σοφός (μη με ρωτήσετε ποιός, δε θυμάμαι...)

Το πιο δύσκολο σε τέτοιες περιπτώσεις είναι όταν έχεις επιδείξει πλήρη εμπιστοσύνη στο πρόσωπο ενός ανθρώπου και κάποια στιγμή το εκμεταλλεύεται. Σαν πρώτο συναίσθημα είναι το λεγόμενο "πέφτω από τα σύννεφα". Αμέσως μετά έρχεται η απογοήτευση σε συνδυασμό με δεκάδες ερωτηματικά του τύπου, "τί έφταιξε, τί έκανα λάθος", συνοδευόμενα από πολλά πώς και γιατί. Ακολουθεί μια ή και πολλές εκρήξεις εκ των έσω, οι οποίες τις περισσότερες φορές καταλήγουν σε δακρύβρεχτες σκηνές, φωνές και ενίοτε υστερίες. Καλό θα ήταν, πριν από το τελευταίο στάδιο, να έχει υπάρξει ένα είδος συζητήσης με το εν λόγω άτομο, ώστε να γίνει προσπάθεια να ξεκαθαρίσει η κατάσταση. Δύσκολο μεν, αναγκαίο δε.

Ίσως μέσα από τη συζήτηση και το διάλογο, αντιστραφούν τα όσα πιστεύαμε και το κυριότερο αποκατασταθεί η αλήθεια. Γιατί ως γνωστόν - κάτι που ακολουθώ πιστά στη ζωή μου - καλύτερα μια αλήθεια που θα σε σκοτώσει, παρά ένα ψέμα που θα σε στείλει στον έβδομο ουρανό.

Αυτά είχα να πω απόψε. Αν καταλάβατε, καλώς κάνατε και καταλάβατε. Αν πάλι όχι, μη δίνετε ιδιαίτερη σημασία στα λεγόμενά μου - μάλλον στα γραφόμενά μου. Με πιάνει ώρες - ώρες και ό,τι μου έρχεται στο μυαλό, θέλω να το καταγράφω.

Αυτάαα... και άλλα πολλά με την Υάδα, απόψε (κλόπυραιτ από παλιά εκπομπή)

υγ: Όσο για το τραγούδι που ακούγεται, το ακούω κάαααθε μέρα το τελευταίο διάστημα και είπα να το μοιραστώ μαζί σας - Eric Clapton - Layla. Θα έχετε καταλάβει τον έρωτά μου για τέτοιου είδους μουσική... φαντάζομαι δε χρειάζεται να αναλύσω κάτι περαιτέρω...

Χωρίς τέλος

Λένε πως όσο πιο μακριά - και όχι απαραιτήτως ως προς την απόσταση - είναι κάποιος, τόσο πιο πολύ σου λείπει, τόσο πιο πολύ συνειδητοποιείς όσα νιώθεις για εκείνον.

Μια Κυριακή από αυτές που πέρασαν, μια Κυριακή που το ξημέρωμά της βρήκε δυο ανθρώπους να μιλάνε σε ένα μπαλκόνι και πίσω το χάραμα να ξεπροβάλλει δειλά - δειλά αγκαλιάζοντας κάθε τους συζήτηση, χαμόγελα και ευτυχία ήταν ζωγραφισμένα τόσο αρμονικά στο πρόσωπό τους. Λιγοστός ύπνος, μόνο για να περάσουν κάποιες ώρες χωριστά και το κορμί να πάρει και πάλι την κανονική του μορφή και ένα απόγευμα γεμάτο από ήχους και εικόνες δικές τους. Μόνο δικές τους. Από αυτές που οι δυο τους ήξεραν να σκηνοθετούν και ταυτόχρονα να πρωταγωνιστούν. Χωρίς επιτηδεύσεις, χωρίς υποσχέσεις, μόνο με τη ψυχή και τα θέλω τους.

Το κουδούνι χτύπησε και το σπίτι γέμισε από την παρουσία του. Δυο χαμόγελα και ένα φιλί στα χείλη ήταν αρκετό για να γίνει το απόγευμα της Κυριακής τους ξεχωριστό, όπως κάθε απόγευμα ή κάθε βράδυ τους. Πόσο μοναδικό είναι να μπορείς να κοιτάς τον άλλον κατάματα και ένα βλέμμα μονάχα να είναι αρκετό για να συνειδητοποιήσεις πως δίπλα σου έχεις όλα όσα η καρδιά και το μυαλό σου λαχταρούν!

Ένα απαλό άγγιγμα στο χέρι, μια επιτακτική ανάγκη δύο ζευγάρια μάτια να κοιτιούνται συνεχώς και μια αγκαλιά που λαχταρούσε να δοθεί ώρες πριν. Δυο ποτήρια, το ένα με ούζο και το άλλο με μπύρα άγγιζαν τα χείλη των δύο αυτών ανθρώπων. Εκείνη τη μέρα δεν έπιναν το ίδιο, μα ένιωθαν το ίδιο. Λένε πως τα αντίθετα έλκονται. Μα δε συμβαίνει το ίδιο ανάμεσα στους ανθρώπους. Δεν επιλέγουν ή δεν αποφασίζουν να συνυπάρξουν με κάποιον ή κάποιαν που είναι εντελώς αντίθετος/η με εκείνους, αλλά με αυτόν τον άνθρωπο που τους συμπληρώνει.



Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τους δύο αυτούς ανθρώπους που το απόγευμα εκείνης της Κυριακής τους βρήκε αγκαλιασμένους. Αχόρταγες ματιές, πάθος που πλημμύριζε κάθε τους κύτταρο, φιλιά που ξανά δεν είχαν νιώσει και έρωτας... αυτός ο αχόρταγος, ο πρωτόγνωρος, ο λυτρωτικός, ο συνειδητοποιημένος, αυτός που σε σηκώνει στα ουράνια και σε αφήνει εκεί να τον νιώσεις μέχρι την πιο μικρή του λεπτομέρεια. Και οι δυο τους το ζούσαν τόσο έντονα. Δεν άφηναν περιθώριο στις ανάσες τους, δεν άφηναν κενό στα σώματά τους, δεν άφηναν στιγμή να περάσει χωρίς να ζήσουν όπως τους άξιζε. Ναι, αυτοί οι δύο άνθρωποι είναι ερωτευμένοι. Και όχι μόνο ερωτευμένοι, μα αγαπάει ο ένας τον άλλον.

Λένε πως έρωτας είναι αυτό που νιώθεις και αγάπη είναι αυτό που δείχνεις με πράξεις. Και κάθε στιγμή και τα δύο αυτά επιβεβαιώνονταν ανάμεσα στους δύο ανθρώπους. Κάποιες συνθήκες τους ανάγκασαν να περιορίσουν το όνειρό τους, όχι να το σταματήσουν. Και εκείνος, δε θα ξεχάσει ποτέ τα λόγια της, που όσο μακριά της κι αν βρίσκεται αυτή τη στιγμή, ηχούν ακόμη στα αυτιά του, με εκείνη τη μοναδική φράση της που πάντα λαχταρά να ακούει:

- Να σου πω;
- Να μου πεις!
- Νιώθω πως εμείς οι δύο δεν έχουμε τελειώσει ακόμα. Δεν υπάρχει τέλος σε τίποτα. Υπάρχει απλά συνέχεια με άλλη μορφή. Και όταν όλα θα είναι πιο ξεκάθαρα, θα συνεχίσουμε από εκεί που είχαμε σταματήσει. Νιώθω πως εμείς οι δύο έχουμε τόσα πολλά ακόμα να ζήσουμε... Μια ζωή που δεν προλάβαμε να ζήσουμε...
- ...

Παρασκευή 24/7/2009... Galleraki

Την προηγούμενη εβδομάδα σε ένα νησί που λάτρεψα. Λίγο πριν το ξημέρωμα, σε ένα πολύ μικρό μαγαζάκι, που αν έβγαινες αριστερά από τη μικρή του πόρτα, θα έβλεπες τη θάλασσα μπροστά σου που απλωνόταν αχόρταγη. Ήθελα να νιώσω το βλέμμα σου όταν άκουγες αυτό το τραγούδι. Το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να ζητήσω από τον Dj το συγκεκριμένο αγαπημένο τραγούδι. Ένα μικρό χαρτάκι από τσιγάρα ήταν αρκετό. Πάτησα το play στην φωτογραφική μηχανή και το video ξεκίνησε να γράφει...

Το μαγαζί το λάτρεψα, όσο εσύ...

Επιστροφή

Πέρασαν οι μέρες. Πόσο γρήγορα αλήθεια έφυγαν μακριά...

Το σπίτι, γνώριμο λημέρι που μέχρι πριν από 10 περίπου μέρες η νύχτα φιλοξενούσε τις ομορφότερες στιγμές του 24ωρου. Από χθες το βράδυ η νύχτα είναι διαφορετική. Άκρως ήρεμη, σχεδόν δίχως πνοή, δίχως τα γέλια, τα δάκρυα και τους ήχους που γέμιζαν τις στιγμές της πριν από λίγες μέρες. Μια απότομη μοναξιά ένιωσα μπαίνοντας μέσα, μια μαχαιριά να σκίζει το στήθος μου. Απέφυγα να περάσω από το σαλόνι... μηχανισμοί αυτοάμυνας βλέπεις. Μα σήμερα το απόγευμα δεν μπόρεσα να το αποφύγω. Υπολείμματα στάχτης πάνω στο τραπέζι, δυο μπουκάλια ποτού να στέκονται περιμένοντας την επόμενη φορά να αδειάσουν, κεριά μισοτελειωμένα. Και δίπλα ακριβώς η καρέκλα. Την αγγίζω, απαλά, σχεδόν τρυφερά. Την ανασηκώνω και βλέπω αυτό που μου λείπει περισσότερο από όλα.

Ένα δάκρυ κύλησε και μετά έγινε ρυάκι...

Ναι, απόψε μου λείπουν πολλά, μα περισσότερο από όλα μου λείπουν όσα σημαίνουν αυτές οι δύο λέξεις που έχεις γράψει κάτω από εκεί: "Δικός σου"

Πηγή φωτογραφίας : http://dibanegar.blogspot.com

Longing for ...

Επιτέλους έφτασε η στιγμή, να βάλω ό,τι πιο ανάλαφρο έχω, από ρούχα, μέχρι διάθεση και να εκδράμω σε ένα νησί. Παίρνω μαζί μου βλέμματα που με γεμίζουν με οξυγόνο και κρατάω μέσα μου στιγμές ευτυχίας, πλημυρισμένες από χαμόγελα δικών μου ανθρώπων.

Εις το επανιδείν...
να προσέχετε τους εαυτούς σας

Waiting for...

Περιμένοντας τί ακριβώς; Μια ζωή θυμάμαι τον εαυτό μου να περιμένει. Αποφάσεις άλλων, αποφάσεις που ορίζουν άλλους μα ταυτόχρονα ορίζουν εμένα την ίδια. Γιατί αφήνω έτσι τον εαυτό μου να εξαρτάται από άλλους; Γιατί τα έχω κάνει έτσι σκ...; Και σαν να μην έφτανε αυτό, ξέρω περίπου και τί περιμένω. Όχι, δεν είμαι παπατρέχας, ούτε έχω μαντικές ικανότητες. Απλά όταν από την αρχή υπάρχουν κάποια Χ δεδομένα, τότε και αυτά τα Υ που περιμένω είναι συγκεκριμένα. Θα μου πεις βέβαια, γιατί κάθεσαι και σκας και περιμένεις. Έλα μου ντε. Μήπως με κατατρέχει ένα είδος ηττοπάθειας; Έτσι μου είπες... μήπως έχεις δίκιο;




Έχω φτάσει σε σημείο να θεωρώ άκρως μαζοχιστική την τάση που έχω. Και το χειρότερο όλων είναι πως σε αυτήν την ηλικία δύσκολα να αλλάξω. Αν γυρίσει ανάποδα η γη και σταματήσει η σελήνη να είναι δορυφόρος της, τότε ίσως κι εγώ να σταματήσω. Ψάχνω να βρω τί πραγματικά φταίει, που έχω κάνει λάθος... αλλά μάταια. Ίσως και να εθελοτυφλώ. Αφήνω τον εαυτό μου και αυτοκαταβάλλεται. Πόσο δίκιο έχει η ... .

Γράφω και σβήνω συνέχεια. Έχω τόσα πράγματα μέσα μου, τα οποία αν τα βγάλω ίσως δεν κάνουν σε μένα την ίδια καλό.

Να αλλάξω λίγο θέμα; Θα επανέλθω και θα καταλάβεις πως δεν υπάρχει σειρά σε όσα απόψε θα γράψω. Τη Δευτέρα που μας πέρασε, απόλαυσα μια συναυλία τόσο εκπληκτική, που ακόμα και οι καλύτερες των προσδοκιών μου δεν κατάφεραν να την αγγίξουν. Ένας Βασίλης Παπακωνστανίνου, που όσα κι αν γράψω για αυτόν, θα είναι απειροελάχιστα... Και ένα συγκρότημα σαν τους Scorpions που όμοιό τους δε θα υπάρξει ποτέ. Η παρέα ήταν κάτι παραπάνω από μοναδική. Ματιές που ανταλλάχτηκαν σε συγκεκριμένα τραγούδια που αντίστοιχες αλήθεια δεν έχουν καταγραφεί μέσα μου. Και μετά τη συναυλία, ταχύτητα σε λεωφόρους που αγγίζουν το κόκκινο. Ένα ροκ μαγαζί σε μια άλλη λεωφόρο που ο χρόνος σταματάει. Μια απόδραση πέρα από κάθε λογική, που χρειαζόταν μόνο ένα ναι για να γίνει. Κι όμως κάποια πρέπει τη σταμάτησαν. Δόθηκαν υποσχέσεις που δεν ξέρω αν θα τηρηθούν, βέβαια όχι από την πλευρά μου... Και μετά ανασκόπηση των όσων ζήσαμε με τα αντίστοιχα videos... και ένας ύπνος λυτρωτικός... λίγων ωρών, αλλά πολλών συναισθημάτων...

Πλησιάζουν οι μέρες των διακοπών, τις οποίες τις περιμένω όσο τίποτε άλλο. Χμμμ... μάλλον για να μην κοροϊδεύω τον εαυτό μου, τις περιμένω, αφού πρώτα μου ανακοινωθούν κάποιες αποφάσεις, κάποιες επιλογές... άλλων... για μένα... Και μετά, ειλικρινά, όποιες κι αν είναι αυτές, θα εξαφανιστώ... για 10 μέρες θα υπάρχω για έναν ήλιο, για μια ξαπλώστρα και για νύχτες αξημέρωτες με αλκοόλ και ξενύχτι - με τον άνθρωπο εκείνον που προσπαθεί εδώ και χρόνια να μου βάλει μυαλό, αλλά μέχρι σήμερα δεν τα έχει καταφέρει - την κολλητή μου. Δεν το έχω ξανακάνει για τόσο χρονικό διάστημα, μα φέτος μοιάζει με επιτακτική ανάγκη. Όχι μόνο για όσα συμβαίνουν τον τελευταίο 1,5 μήνα, αλλά για όλη τη χρονιά.

Να επανέλθω στα προηγούμενα; Ξέρεις τί νιώθω; Πώς όσες στιγμές ευτυχίας κι αν νιώσω, πάντα ένα αδιόρατο τέλος προσμένει να μου τις σταματήσει. Λένε κρατάει λίγο η ευτυχία... Αλήθεια; Και γιατί αυτό συμβαίνει σε λίγους; Είναι από τις νύχτες που θα ήθελα να ήμουν πάνω στη μηχανή σου πηγαίνοντας στο πουθενά με το γκάζι πατημένο μέχρι εκεί που δεν πηγαίνει άλλο... Η ίδια η ζωή δεν είναι μια τρέλα; Εγώ γιατί να λείπω από αυτήν;

Ξέρω απόψε σας μπέρδεψα... μπορεί να μην καταλάβατε και τίποτα από όσα έγραψα, αλλά δεν μπορούσα με τίποτα να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά. Και μόνο που κατάφερα να αποτυπώσω με κάποιον τρόπο όσα νιώθω, είναι πολύ, ειδικά γι' απόψε... που ο χρόνος έχει σταματήσει να προχωρά μπροστά, περιμένοντας...

Αλήθεια, μπορεί να έρθει και να μείνει; Αρκεί μονάχα να μείνει...

La vie est belle...

...έτσι λένε, έτσι πιστεύω κι εγώ. Με βροχή, με ήλιο γεμίζω στιγμές, αλλάζω διάθεση, ζω..




Απόψε θα πιω κάτι παραπάνω και για εσάς, κάτι κόκκινο.. έντονο, γεμάτο πάθος.. όπως η ζωή

Εις υγείαν λοιπόν

Pieces...

Ναι, κάτι περιμένω. Κάτι προσδοκώ. Κάτι ελπίζω. Πάντα έτσι έκανα. Κοιτάζω γύρω μου και έχω τόσους ανθρώπους και αμέσως την επόμενη στιγμή νιώθω πως δεν έχω κανέναν. Ακούω τραγούδια, πλάθω εικόνες, γνωρίζω εμένα έτσι όπως δε με ήξερα ποτέ. Μοιράζομαι δειλά δειλά κομμάτια μου που δεν είχα τολμήσει στο παρελθόν να κάνω. Δε ξέρω με ποιόν τρόπο. Το μόνο που ξέρω είναι πως με βρίσκω κάπου εκεί μέσα.


Μαθαίνω να κοιτάζω στα μάτια, μαθαίνω να βουτάω σε αυτά που πρέπει και ταυτόχρονα σε αυτά που δεν πρέπει. Ισορροπίες κατακόρυφες. Επιλογές δύσκολες που η λογική επικρίνει. Και πότε ακολούθησα τη λογική για να το κάνω και τώρα; Τέσσερα χρόνια πέρασαν στη σιωπή. Έβαζα τα πρέπει μπροστά. Δράση και αντίδραση τέντωναν το σχοινί και με καλούσαν στο δικό τους χορό. Αυτόν που από τη μία με έσπρωχνε σε όσα ένιωθα και από την άλλη με απομάκρυνε. Και το αποτέλεσμα; Έχασα στιγμές, έχασα κάποια χρόνια και τώρα προσπαθώ να τα καλύψω. Με ποιόν τρόπο; Καλύπτονται τέτοιου είδους κενά; Ξέρεις τί νιώθω να έχω δίπλα μου; Tη συνείδηση όσων κάνω. Μέχρι πριν από λίγο καιρό ήταν κάτι άγνωστο. Βέβαια, θα μου πεις, όλα όσα κάνεις τώρα είναι συνειδητοποιημένα; Αν η λογική ταυτίζεται με την συνείδηση, μάλλον όχι. Δεν έχει σημασία νομίζω. Ή μήπως τελικά έχει;

Σήμερα, βρήκα ένα ακόμη κομμάτι από το παζλ μου...

Bubbles of Nothing

Eδώ και αρκετές μέρες, ψάχνω λέξεις, φράσεις να ταξιδέψουν συγκεκριμένες εικόνες. Δυσκολεύομαι να βρω. Δυσκολεύομαι να τις αποτυπώσω με αυτόν τον τρόπο. Δε ξέρω τί φταίει. Μπορεί τίποτα, μπορεί και πολλά. Στιγμές που νιώθω τον εαυτό μου ευτυχισμένο και ταυτόχρονα κάτι του λείπει. Ανικανοποίητο ον ο άνθρωπος, λένε. Θα συμφωνήσω. Δεν ξέρω αν είναι θέμα επιλογών, δε ξέρω αν είναι θέμα συγκυριών.. πολλά δε ξέρω τελικά και το βασικότερο δε ξέρω αν ποτέ θα μάθω. Στιγμές σιωπής, υπόκοφης σιωπής θα έλεγα, στιγμές γεμάτες ήχους και γέλια, στιγμές που μόνο το κύμα ακούγεται. Και όμως, σε όλες αυτές, όσο αντιφατικές και διαφορετικές κι αν είναι, υπάρχει ένα κομμάτι που λείπει. Πάντα.




Ελπίζω να καταλάβατε τί ψάχνω. Αν πάλι δεν καταλάβατε, δεν πειράζει, γιατί ούτε κι εγώ ξέρω τί ακριβώς ψάχνω. Αν περάσει από δίπλα σας, παρακαλώ να μου το αποστείλετε με οποιονδήποτε τρόπο.

Ταξιδεύοντας εν ώρα εργασίας...

Ο πρώτος καφές ήδη τελείωσε. Ετοιμάζομαι για τον δεύτερο. Μόλις συνομίλησα με έναν μπαμπά - συνάδελφο, του οποίου το μωρό πρώτη μέρα χθες το μετέφεραν από το μαιευτήριο στο σπίτι. Και ενώ ξεκινούσε να μου περιγράφει τις πρώτες στιγμές, ήτοι ξενύχτι, το πρώτο άλλαγμα του μωρού κατά τη διάρκεια του οποίου κατούρησε τη μαμά και τον μπαμπά του, ένιωσα τόσο, μα τόσο ωραία με το συγκεκριμένο συναίσθημα.


Η δουλειά, παραμένει σε σταθερά μη ελεγχόμενα επίπεδα. Αδρεναλίνη στα ύψη, σε τέτοιο βαθμό που ελάχιστες είναι οι ώρες που παραδίδομαι στον αξιολάτρευτο Μορφέα. Αλλά είναι επιλογή μου. Και επιλογή μου επίσης είναι το γέμισμα της ημέρας με στιγμές. Άλλαξα πορεία, αυτή είναι η αλήθεια. Και δεν το μετανιώνω καθόλου. Ήταν αναγκαίο να γίνει. Και ξέρεις τί ανακάλυψα; Κάποιους ανθρώπους που υπήρχαν κάποια χρόνια στη ζωή μου και δεν τους είχα δώσει τη σημασία που έπρεπε, τη σημασία που τους άξιζε. Ξαφνικά ανακάλυψα, ή μάλλον διαπίστωσα πως μια αγκαλιά, ένα χαμόγελο, μια βόλτα κατά μήκος της θάλασσας αποκτά άλλη διάσταση όταν μπορείς να αφήσεις τον εαυτό σου ελεύθερο να νιώσει και να ζήσει. Όταν διαγράφεις όρια, όταν ζεις το τώρα, το παρόν, όταν βάσει αυτού χτίζεις το αύριό σου, χωρίς να το γεμίζεις με πρέπει. Και πόσο μισώ αυτή τη λέξη.




Πρέπει να γυρίσω πίσω στη δουλειά μου, σε όσα έκανα πριν την απόδρασή μου αυτή. Μα πώς να εξουσιάσεις το μυαλό και την καρδιά όταν διψούν για στιγμές που πέρασαν και για στιγμές που καρτερικά περιμένουν να πάρουν χρώμα; Πώς να μπορέσεις να χαλιναγωγήσεις τα ταξίδια του μυαλού ακούγοντας ήχους λατρεμένους, ενώ ήδη βρισκόμαστε στο πρώτο μισό του καλοκαιριού; Είναι και η συναυλία που πλησιάζει και κάθομαι σε αναμμένα κάρβουνα, είναι και εκείνο το καράβι που οσονούπω θα με φιλοξενήσει για την καλοκαιρινή μου εξόρμηση σε νησί μαγικό που για πρώτη φορά θα επισκεφθώ, για νύχτες και μέρες ονειρεμένες.

Βλέπεις, προτιμώ πλέον τα όνειρα που κάνω όταν είμαι ξύπνια..

Στιγμές γεμάτες ζωή

Άνοιξα τα πανιά μου, ταξιδεύω σε μέρη καινούργια και ταυτόχρονα τόσο γνώριμα και γλυκά. Κάνω φίλο μου τον ήλιο και τη θάλασσα, ταυτόχρονα με την καθημερινότητά μου. Νιώθω, αγγίζω και φιλώ κάθε στιγμή που η ανάσα μου γίνεται έντονη και κάθε στιγμή που ίσα ίσα ακούγεται, ως ένα ελάχιστο σημάδι ζωής. Ανοίγω τα χέρια σε όσα θα έρθουν και τα αγκαλιάζω σφιχτά, ώστε να τους χαρίσω κάθετί μικρό, κάθετί μεγάλο... όλα όσα αξίζουν...

Ρουφάω στιγμές χωρίς τελειωμό...

Κλείνω το μάτι στη ζωή κι εκείνη με ταξιδεύει...

ΑνΕκΠλΗρΩτΑ θΕλΩ

Σβήσε το φως και κοιμήσου. Απόψε κοιμήσου και ονειρέψου όσα λαχταράς. Μακριά ταξίδεψε σε τόπους που άλλη φορά δεν έχεις αντικρίσει. Ταξίδεψε. Εκεί... Όπως... Με... Μη σταματήσεις. Μη γυρίσεις πίσω. Μονάχα ταξίδεψε...



Άκου, νιώσε, χαμογέλασέ μου λίγο να σε δω... Αγκάλιασέ με σφιχτά. Είμαι δίπλα σου... Νιώσε με. Κλείσε τα μάτια και ταξίδεψε. Δίπλα μου, μαζί μου...

Θύμησέ μου το πρωί να μη ξυπνήσω νωρίς. Να προλάβω να ζήσω λίγο περισσότερο τα θέλω μου...

Νόμοι του Merphy και άλλα...

Δηλαδή πρέπει να αρχίσω να πιστεύω στους νόμους του Merphy; Ξέρεις τί είναι να ετοιμάζεσαι, να ντύνεσαι, να στολίζεσαι ώστε σε συγκεκριμένη ώρα να είσαι συνεπής στο ραντεβού σου και να περιμένεις, να ξαναπεριμένεις, να ματαπεριμένεις τηλέφωνο για να κατέβεις στην είσοδο της πολυκατοικίας και να έχει περάσει πάνω από μία ώρα αναμονής, με αποτέλεσμα να έχεις βαρεθεί μέχρι αηδίας; Και σημειωτέον δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι αντίστοιχο με τον συγκεκριμένο άνθρωπο.

Ξέρεις τί είναι, την ώρα που περίμενες το τηλέφωνο, για να πας να πιεις εκείνον τον καφε -ποτό- αφέψημα,να χτυπάει το τηλέφωνο και να ακούς στην άλλη άκρη της γραμμής μια φωνή που αν ερχόταν η συντέλεια του κόσμου, θα ήταν η τελευταία που θα ήθελες να ακούσεις; (και μετά μου λες @Valisia να το ρίξω έξω μετά τη δουλειά ε;)

Και σαν να μην έφταναν τα παραπάνω, μου έσπασε και ένα νύχι, δε ξέρω πώς. Και εκτός αυτού, παρ' ολίγον να βάλω φωτιά στην κουζίνα, αφού ξέχασα - ευτυχώς - για λίγη ώρα το μάτι ανοιχτό. Επίσης, αύριο έχω πολλή δουλειά και μεθαύριο και τις επόμενες μέρες ή μήνες (je ne sais pas). Επίσης, νιώθω κουρασμένη και οι καλοκαιρινές διακοπές αργούν να έρθουν, παρά το πρόγραμμα (τρόπον τινά) που ήδη έχω φτιάξει ώστε να εκδράμω σε μέρη που η νύχτα συναγωνίζεται τη μέρα και τούμπαλιν.



Μήπως έφτασε η ώρα να γίνω οπαδός των νόμων του Merphy; Όπως για που.χου:
a) "Τίποτα δεν είναι τόσο κακό , ώστε να μην μπορεί να γίνει χειρότερο"
b) "Αν κάποια πράγματα θα μπορούσαν να πήγαιναν στραβά και δεν πήγανε, θα αποδειχτεί ότι θα ήταν καλύτερα αν είχαν πάει"
c) "Αν κάτι μπορεί να πάει στραβά , θα πάει"

Και αυτήν τη στιγμή θέλω κάτι σοκολατένιο και για κακή μου τύχη δεν έχω. Από γλυκό μόνο ένα βαζάκι με γλυκό του κουταλιού υπάρχει στο παλάτι μου, διαμέρισμα ήθελα να πω και δε μου φωνάζει - φάε με, φάε με. Τουτέστιν, απομένει να πάω να ξαπλώσω αγκαλιά με τον μοναδικό μου και ανέκαθεν πιστό μου σύντροφο, το my sweet pillow. Η μήπως να περιμένω να γίνουν και άλλα ωραία και άξια θαυμασμού;

Και να ρωτήσω κάτι; Το gcast τί στο καλό έχει πάθει και χρειάζεται τόοοοοοοσες ώρες να κάνει upload ένα τραγούδι; Τα νεύρα μου #@$%^&*
Και κάτι τελευταίο, να μη σας κουράζω και άλλο... Ψάχνω ένα τραγούδι εδώ και περίπου 2 μήνες και δεεεεεεεεεεεν μπορώ να καταλάβω ποιό είναι... ενώ το ξέρω...

Άντε να φεύγω, αφού σας ζάλισα με τους προβληματισμούς μου και με τα ευτράπελα της καθημερινότητάς μου...φεύγω λέω, δε θα μου πεις κανείς να μείνω; έστω ένα "στάσου μύγδαλαααααα";;;

- Και πολύ κάθησες (η φωνή της συνείδησης)
- Σε άκουσα. Θα μου το πληρώσεις αυτό...

Ρήματα

Κάπως έτσι...

αναποδογύρισες, ένιωσες, χαμογέλασες, ονειρεύτηκες, προχώρησες, μεγάλωσες, φώναξες, ψιθύρισες, σκέφτηκες, έδωσες, πήρες, άνοιξες, άγγιξες, φίλησες, κράτησες, γύρισες, προσπέρασες, κράτησες, αναστέναξες, αποτύπωσες, έσφιξες, θέλησες, έζησες


έκλεισες τα μάτια

ερωτεύτηκες

αγάπησες

λάτρεψες...

πορεύεσαι...

My precious visitors

Θέλεις να μου πεις τί αμαρτίες έχω κάνει στη ζωή μου; Χθες το βράδυ, σήμερα το βράδυ και δε ξέρω για πόσες νύχτες ακόμη, είμαι με έναν παγκόσμιο γεωφυσικό χάρτη ανά χείρας και κυνηγάω πεταλουδάκια. Ναι, ναι, καλά διάβασες, πεταλουδάκια. Πού τα βρήκα; Δε βρίσκομαι στο δάσος με τις πεταλούδες στη Ρόδο (αν και πολύ θα το ήθελα - ακούς καλέ μου Θεούλη;;;), αλλά μέσα στο σπίτι μου. Δε ξέρω πώς κάθε μέρα συμβαίνει και βρίσκω και από ένα πεταλουδάκι τη στιγμή που θα καθίσω αναπαυτικά στον καναπέ μου, ύστερα από μια δύσκολη ημέρα. Και μεταξύ μας, όχι ότι τα φοβάμαι, απλά και μόνο όσο φαντάζομαι ότι μπορεί τις ώρες που κοιμάμαι να νιώσω ένα φτερούγισμα στο πρόσωπό μου, τρελαίνομαι.*



Παρ' όλα αυτά όμως, έχω δείξει απαράμιλλο θάρρος και γενναιότητα σε αντίστοιχη περίπτωση, χωρίς να ακουστεί η παραμικρή τσιρίδα. Έτσι και αυτές τις δύο μέρες, μάλλον νύχτες για να είμαι ακριβής. Χθες με παίδεψε λίγο το πρώτο άτιμο, αλλά τα κατάφερα και του έδειξα το δρόμο της διαφυγής εκτός παραθύρου. Απόψε όμως με ακροβατικές κινήσεις και ενώ αυτό το δεύτερο είχε χουζουρέψει πάνω σε μια μαξιλάρα του καναπέ, το μετέφερα (μαζί με τη μαξιλάρα) για περίπου 3 μέτρα εκτός παραθύρου επίσης. Ακόμα θα αναρωτιέται πώς το ξεγέλασα έτσι. **

Δεν έχω καταλάβει για ποιον λόγο με επισκέπτονται τόσο συχνά το τελευταίο διάστημα - 3 σε έναν μήνα, αλλά μάλλον κάποιος λόγος θα υπάρχει. Μήπως να τους κόβω και είσοδο; Όχι μωρέ... Κρίμα είναι. Απλά από εδώ και πέρα ότι μπαίνει στο σπίτι μου, από κουνούπι, πεταλουδάκι μέχρι και άνθρωπος, θα περνάει από face control. Το αποφάσισα. ***

* Σε τέτοιες περιπτώσεις χρειάζεται απαραίτητα ένας άντρας

** Τη μαξιλάρα δεν την πέταξα στον ακάλυπτο
*** Το τραγουδάκι αφιερωμένο στους επισκέπτες

Tabula rasa

- Τί έγινε με το βιβλίο που διάβαζες;
- Ακόμα το διαβάζω.
- Τελειώνει;
- Δεν ξέρω ακόμα.
- Τι εννοείς πως δεν ξέρεις ακόμα;
- Εννοώ πως κάθε φορά που πιστεύω πως φτάνω στο τέλος, όλο και μία σελίδα προστίθεται. Και το παράξενο είναι πως η κάθε σελίδα είναι λευκή.


- Χμμ.. Πώς γίνεται αυτό; - Δε γνωρίζω. Ειλικρινά δε γνωρίζω. Είναι πολύ παράξενο όλο αυτό.
- Είναι όντως παράξενο...
- Το μόνο που θέλω, είναι να αλλάξω σελίδα ώστε να μάθω τί θα γίνει μετά...

Καλημέρα να έχουμε και καλή ... πολύ καλή εβδομάδα

Περιμένοντας...

Είτε είναι τρένο, είτε πλοίο τις ίδιας ή διαφορετικής γραμμής, είτε το επόμενο όνειρο, είτε η συνέχεια του ίδιου, είτε μια ανάσα πιο δυνατή, είτε ένα βήμα παράλληλο, είτε η συνέχεια στο ίδιο μονοπάτι, είτε μια βόλτα σε διαφορετικό σταυροδρόμι... Κι όταν βρίσκεσαι σε αυτό το σταυροδρόμι ποιά κατεύθυνση αποφασίζεις να πάρεις; Αυτή που το φως είναι άπλετο και η διαδρομή σχεδόν προδιαγεγραμμένη; Ή μήπως την άλλη στην οποία το φως είναι λιγοστό και ο δρόμος ανηφορικός και αμέσως μετά μια μεγάλη κατηφόρα ξεπροβάλλει σαν γκρεμός έτοιμος να σε παρασύρει; Το καρουζέλ της ζωής ποτέ δε σταματά να γυρνά κι εσύ ανήμπορος να κατέβεις, περιμένεις. Πάντα περιμένεις. Τί; Να σταματήσει για να κάνεις το επόμενο βήμα, ή μήπως να βρεις τρόπο να αποδράσεις από αυτό;

Βρίσκεσαι εκεί πάντα, προσπαθώντας και περιμένοντας τον εαυτό σου να αποφασίσει το επόμενο βήμα σου, ή το βήμα που θα πρέπει να κάνεις περιμένοντας κάποιοι άλλοι να αποφασίσουν για εσένα. Κι εσύ συνεχίζεις να βρίσκεσαι εκεί, ακίνητος, ανέκφραστος περιμένοντας. Απόφαση σημαντική, στιγμιαία που θα επηρεάσει το μετά από λίγο, το αύριο, το για πάντα. Εικόνες, σκέψεις, ανησυχίες και θέλω στροβιλίζουν την ύπαρξή σου, σε ταλαντεύουν, σε σηκώνουν στα ουράνια και με την πρώτη βροχή σε λιώνουν κάνοντάς σε λάσπη. Μα καταφέρνεις και πάλι να συρθείς, να σηκωθείς, να κοιτάξεις ψηλά και να προχωρήσεις μπροστά όντας ματωμένος. Ζεις, αυτό έχει σημασία. Τα κατάφερες, για μια ακόμη φορά τα κατάφερες.


Τραπουλόχαρτα καίνε την παλάμη σου, επιζητώντας το μοίρασμα. Χα, ποιό μοίρασμα αλήθεια; Πώς να καταφέρεις να μοιράσεις την ίδια τη ζωή; Τη δική σου, των γύρω σου. Θα είναι δίκαιο; Θα δώσεις σε όλους αυτά που αξίζουν; Κι αν δε σου βγαίνει το μοίρασμα; Αν υπάρχει ένας άσσος που λειτουργεί ταυτόχρονα ως μπαλαντέρ; Τότε τί κάνεις;

Περιμένοντας... πάντα κάτι...

Αφιερωμένη στη Valisia που μου έδωσε την αφορμή
να ξεδιπλώσω κάποια κομμάτια μου μέσα από τη δική της ανάρτηση.
Μουσική και στίχοι από το τραγούδι που ακούγεται
του Β. Παπακωνσταντίνου (Πόρτο Ρίκο)
με πλήρη επίγνωση του νοήματός του.
Στάση ζωής δική μου...

"Αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο,
κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει"

Σαν απάντηση σε όσα όλοι μας περιμένουμε...

Keep on dreaming...

Αυτές τις μέρες με έχω χάσει λίγο. Στη δουλειά χτυπάω 12ωρα (και πριν από λίγες μέρες έλεγα πως έχω σταματήσει να δουλεύω υπερβολικά!!!). Είναι και οι σκέψεις ατελείωτες... Όσο για το τραγούδι.. κάπου εκεί βρίσκομαι. Συνεχίζω όμως να ονειρεύομαι..

Σας φιλώ...

Early summer times

Και ενώ έπινα αμέριμνη και χαλαρή τον καφέ μου στο μπαλκόνι πριν από λίγο, μια ανάρτηση πήγα να γράψω η γυναίκα και σκηνές far west ξετυλίχτηκαν μπροστά μου. Μηχανόβιος ανεβαίνοντας τη μεγάλη ανηφόρα τρέχοντας με 200 χιλιόμετρα σε πυκνοκατοικημένη περιοχή έσκασε πάνω σε αυτοκίνητο σταθμευμένο και μετά ετράπη σε φυγή καταδιωκόμενος από ισχυρή αστυνομική δύναμη. Σόμπολος έγινα...



Τί έλεγα; Α ναι.. Κυριακή σήμερα και συννεφιασμένη, αλλά αυτό δεν πτοεί τη διάθεση για παραλία και ουζάκι ή μπυρίτσα. Μετά από μια υπέροχη Παρασκευή, ειδικά το βράδυ της και από ένα Σάββατο που εκτός από τις διάφορες εξωτερικές δουλειές εξελίχθηκε όπως το περίμενα, είμαι έτοιμη για μια απόδραση δίπλα στη θάλασσα. Τί κι αν ο καιρός είναι χάλια; Eγώ θα φορέσω τα λινά μου και τις σαγιονάρες μου, που σημειωτέον είναι χειροποίητες και θα πάω να ρουφήξω ιώδιο. Γιατί η καλή διάθεση συνεχίζεται, παντός καιρού, κάτι σαν super puma.

Καλό υπόλοιπο Κυριακής να έχουμε και καλή μας εβδομάδα, με αρκετή δουλειά όπως προδιαγράφεται.

Μαθηματικές ανορθογραφίες

Ξυπνάς το πρωί, ανοίγεις τα παράθυρα του δωματίου να μπει ο ήλιος σαν ξημερώσει, ανοίγεις τα παράθυρα της ψυχής σου για να ξεκινήσει η μέρα σου. Συνήθως, αρχίζεις με χίλια και ένα πρέπει να προσπαθείς να τα ακολουθήσεις, με απώτερο στόχο να τα φτάσεις και να τα κατακτήσεις. Κυνήγι των καθημερινών, κυνήγι των προς το ζειν, κυνήγι να μη λείψει τίποτα στην οικογένειά σου, κυνήγι να είσαι συνεπής στις υποχρεώσεις σου, σε όσα πρέπει, ώστε το βράδυ που θα επιστρέψεις πάλι στο σπίτι να έχεις καλύψει όσα περισσότερα πρέπει από την ατελείωτη λίστα σου.




Και η μέρα κυλάει, οι στιγμές σε προσπερνούν κι εσύ τις βλέπεις να σου κλείνουν το μάτι, ανήμπορος να τις αρπάξεις και να τις κάνεις δικές σου. Και έρχεται η στιγμή που αναρωτιέσαι, τί έδωσες σήμερα στον εαυτό σου. Τί του προσέφερες από όσα λαχταράς. Υπήρξε κάποια στιγμή μέσα στη μέρα που σταμάτησες για λίγο τα πρέπει για να χαρίσεις σε εσένα το ελάχιστο από όσα θέλεις; Έδωσες στον εαυτό σου λίγες στιγμές χαλάρωσης, λίγες στιγμές στις οποίες να ένιωσες το είναι σου να λειτουργεί 100%; Λίγες στιγμές που η ψυχή και η σάρκα σου να ρουφούν αυτά που πραγματικά θέλουν;

Σήμερα ξύπνησες νωρίς, χωρίς το πρέπει του ξυπνητηριού να ξυπνάει τα κύτταρά σου και να γ..ει κάθε σου θέλω. Σήμερα ξύπνησες με μια αίσθηση πρωτόγνωρη, όχι τόσο των τελευταίων ημερών, μα πρωτόγνωρη αίσθηση αν ανατρέξεις στο παρελθόν σου. Σήμερα ξύπνησες τείνοντας το χέρι σου ασυναίσθητα στο δίπλα μέρος του κρεβατιού, νιώθοντας πως μουλειπειςκαιμαζιμουλειπωκιεγω*, θέλοντας να πεις το πρώτο σ' αγαπάω της ημέρας, θέλοντας να χωθείς στην αγκαλιά, στην οποία ο χρόνος δεν υπάρχει, μονάχα οι στιγμές και τα θέλω. Μοναδικό συναίσθημα. Κάτι που ίσως το έχεις βιώσει ελάχιστες φορές σε όλη σου τη ζωή, μα το νιώθεις τις τελευταίες μέρες και δεν μπορείς να το παραβλέψεις ή να το αφήσεις να σε προσπεράσει. Και είναι τόσο δυνατό, τόσο μεγάλο και μοναδικό που το έκλεισες και πάλι σε ένα κουτάκι μέσα σου να μη φύγει μακριά σου, γιατί για εσένα είναι πολύτιμο να μπορείς να νιώθεις όσα η ψυχή σου λαχταράει, θέλοντας να μη χάσεις ούτε ένα μικρό κομμάτι από αυτήν την αίσθηση.

Και βγαίνεις στο δρόμο, κλείνοντας πίσω την πόρτα του καταφυγίου σου, βάζεις γυαλιά ηλίου για να μη φανεί πως το μυαλό σου ταξιδεύει εκεί που η καρδιά σου ανήκει και γίνεσαι ένα ανάμεσα στο πλήθος των αγνώστων, μέχρι να βρεθείς με τους ανθρώπους που για πέντε μέρες την εβδομάδα περνάς μεγάλο μέρος της ζωής σου. Και κρύβεσαι πίσω από μια οθόνη τελευταίας ή σχεδόν τελευταίας τεχνολογίας και προσπαθείς να μετακινήσεις τους δείκτες του ρολογιού μπροστά, μέχρι να μπορέσεις να είσαι και πάλι μόνος με τον εαυτό σου και τις επιθυμίες σου.

Και αναρωτιέσαι πόσες από αυτές τις επιθυμίες θα μπορέσεις και σήμερα να καλύψεις, δίνοντας στον εαυτό σου κάτι λίγο από όσα αξίζει να του προσφέρεις. Και μαζί με εσένα, προσπαθείς να καλύψεις τις λαχτάρες του άλλου σου ολόκληρου και όχι μισού. Ποτέ δεν ήσουν της άποψης του άλλου μας μισού. Πάντα έλεγες πως πρόκειται για δύο οντότητες, διαφορετικές η μία από την άλλην, οι οποίες συνυπάρχουν δημιουργώντας άλλο ένα. Πάντα έλεγες πως 1+1=1. Μαθηματικές ανορθογραφίες θα πεις. Μπορεί, μα έτσι νιώθεις το ολόκληρο ένα.

Καλημέρα να έχουμε. Δίνοντας στον εαυτό μας σήμερα κάτι παραπάνω από το μπορώ, κάτι που να πλησιάζει περισσότερο στο θέλω.

*** μουλειπειςκαιμαζιμουλειπωκιεγω: φράση και συναίσθημα μοναδικά επηρεασμένο από ανάρτηση που με βρήκα μέσα στο Χνούδι και ευχαριστώ πολύ για την άδεια να τη χρησιμοποιήσω

Επειδή... (updated)

Απόψε 11 - 12 μμ μείνετε συντονισμένοι στην ΝΕΤ 105,8 "Κάτω από το κιόσκι" με τη Νανά Τσούμα, η οποία θα μου κάνει την τιμή να διαβάσει την παρακάτω ανάρτηση.

Θα ληφθούν "μόνο" παρουσίες ;-)



Επειδή η ζέστη έχει αρχίσει και σφίγγει σαν κλοιός γύρω μας

Επειδή για 8 ώρες (τις έχω περιορίσει πλέον αισθητά από τις 12 και βάλε που δούλευα) είμαι μπροστά σε μια οθόνη και προσπαθώ να δουλεύω σαν ευσυνείδητη υπάλληλος!?

Επειδή θα προτιμούσα να βρισκόμουν κάπου κοντά σε θάλασσα με δορυφορική σύνδεση και lap top (θα απέδιδα καλύτερα)

Επειδή στην εταιρία καθημερινά επέρχονται αλλαγές και δε ξέρω μέχρι που θα φτάσουν

Επειδή β-α-ρ-ι-έ-μ-α-ι αφόρητα να σιδερώσω όλα τα καλοκαιρινά ρούχα που κατέβασα από το πατάρι και έπλυνα

Επειδή βαριέμαι να σιδερώσω αναζητώ εθελοντές (θα βρούμε το τίμημα)

Επειδή το μυαλό ταξιδεύει ανάμεσα σε ανθρώπους, ήχους και μουσικές

Επειδή για πρώτη φορά φέτος θέλω να έρθει το καλοκαίρι (παιδί του χειμώνα βλέπεις)

Επειδή θέλω διακοπές διαρκείας


Επειδή θέλω να έρθει η στιγμή να πάμε σε αυτό το καλοκαιρινό - παραθαλάσσιο bar που έχω υποσχεθεί

Επειδή θέλω να χαζεύω το ξημέρωμα εκεί ακριβώς που ανατέλλει ο ήλιος

Επειδή θέλω να ακούω μουσική συνέχεια

Επειδή σήμερα μου προέκυψε η απορία, τί εστί η παροιμία: 3 λαλούν και 2 χορεύουν

Επειδή δε ξέρω τί σημαίνει ακριβώς όπως επίσης δε ξέρω το κοινωνικό της περιεχόμενό (αν υπάρχει)

Επειδή θέλω μια μεγάααααλη βόλτα με το αυτοκίνητο



Επειδή η ζωή είναι ωραία

Επειδή η ζωή είναι μια τρέλα που καλούμαστε να μη χάσουμε καμία της στιγμή, όντας περαστικοί σε αυτήν

Για όλα τα παραπάνω, σας αφιερώνω το τραγούδι που ακούγεται, το οποίο το απόλαυσα πριν λίγο στο περίπτερο της πλατείας και τα λόγια του αντικατοπτρίζουν πλήρως τη διάθεσή μου (γι αυτό προσέξτε μη μου τη χαλάσετε ε;;;;)

υγ: Και προσθέτω άλλο ένα τραγούδι για σήμερα (2 στο σύνολο, έτσι για να πρωτοτυπήσω)

Iggy Pop - The passenger
Boston - More than a feeling

Αψού και αλήθεια λέω

Φταίω εγώ που στα τέλη της Άνοιξης με γυροφέρνει μια γρίπη, ένας ιός ή κι εγώ δε ξέρω τί; Κόρη πάντως δεν είναι γιατί παίζει προκλητικά μαζί μου. Έξω είναι χαρά Θεού (σε όποιον τέλος πάντων πιστεύει ο καθένας μας) και εμένα όλο "γεια σου" μου λένε (όχι το χαιρετισμό, αλλά το άλλο όταν φτερνιζόμαστε) και όλο "γιατί δε σε σκεπάζουν τις νύχτες".

Συγνώμη κύριε Πρόεδρε, αλλά ποιός να με σκεπάσει τα βράδια όταν εγώ κοιμάμαι και δεν έχω το νου σε εγρήγορση; Το άκουσα και αυτό σήμερα... "Δε σε προσέχει ο καλός σου τα βράδια και σε αφήνει ξεσκέπαστη". Τί να απαντήσω η γυναίκα;;; Να τους παραπέμψω στον αρμόδιο;; Θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου.

Τί σου έλεγα; Α, ναι. Θέλω μασάζ, θέλω φροντίδα και θέλω και προδέρμ. Αν δε βρίσκεται πουθενά προδέρμ θέλω κάτι με αιθέρια έλαια. Κάτι τέλος πάντων να με κάνει να γίνω καλά. Τσάι δοκίμασα αντί για καφέ το πρωί και άναψα η καημένη έτσι ζεστό που ήταν, τίλιο είναι για τα μωρά και έχω φύγει προ πολλού από αυτήν την ηλικία.

Θα μου πεις βέβαια, πως τα τσιγάρα, τα ποτά και τα ξενύχτια ευθύνονται. Εντάξει μωρέ, ήπιαμε λίγο παραπάνω χθες το βράδυ. Ήταν και ανοιχτό το μπαλκονοπαράθυρο εκεί και με τσάκισε για τα καλά. Γύρισα στο σπίτι νωρίς σχετικά για να κοιμηθώ σαν καλό παιδί (λέμε τώρα) και το μάτι γαρίδα. Ξέρεις από αυτές τις μεγάλες (δε ξέρω τον αναγνωριστικό τους αριθμό) που τρώγονται είτε ψητές στη σχάρα, είτε σαγανάκι με τυρί φέτα. Σηκωνόμουν από το κρεβάτι, πήγαινα στην κουζίνα για να πιω νερό, πήγαινα κοντά στο ανοιχτό παράθυρο και μετά πάλι στο κρεβάτι. Μάταιες οι προσπάθειες να με αγκαλιάσει ο Μορφέας. Αφού να σκεφτείς, ακόμα και το ραδιόφωνο που έπαιζε μουσική, το χαμήλωσα στο ελάχιστο γιατί με ενοχλούσε. (σημ. έπαιζε το We are people - Empire of the sun... κάτι σαν deja vu μου έκανε εκείνην τη στιγμή)


Με τα πολλά και με τα λίγα, γύρω στις 05:30 και μετά από μία ακόμη βόλτα στους υπόλοιπους χώρους του σπιτιού και αφού απόλαυσα την ανατολή (Ναι ναι, τότε συνειδητοποίησα πως επιτέλους!!! ξημέρωσε) ξάπλωσα για πολλοστή φορά στο κρεβάτι και ξεράθηκα. Για καμιά ώρα περίπου, αλλά κοιμήθηκα!

Δε ξέρω ποιες δυνάμεις ευθύνονται για αυτήν την κατάσταση, δεν ξέρω αν είναι ο έρως, η αγάπη, η άνοιξη ή αντιμετωπίζω πρόβλημα αυπνίας (εδώ που τα λέμε είχα πιει και 3 φραπέδες χθες από το πρωί έως το απόγευμα), παρ' όλο που δεν ήμουν ποτέ του υπερβολικού ύπνου, αλλά μανάρι μου (σε μένα ομιλώ, μη βιαστείτε να χαρείτε) θα κάνεις μαύρους κύκλους και μετά δε θα σε σώζουν μα τα 1.000 concealers της Estee.

Αψουυυυυυυυυύ μου και αλήθεια λέω, αλλά μη με ρωτήσει κανείς γιατί δε με σκεπάζει ο καλός μου τα βράδια... Εντάξει;;;

Περαστικά μου... στη γρίπη αναφέρομαι...

Θα ξημερώσει...

Θα ξημερώσει..

Έτσι δεν είναι; Πες μου ότι θα ξημερώσει...

Περί ορέξεως (και χρόνου)... κολοκυθόπιτα

Μία τούρτα που ποτέ δε φαγώθηκε, ένα μπουκάλι ουίσκι σχεδόν τελειωμένο, παγωτό στην κατάψυξη απείραχτο, δεκάδες παγάκια σε κατάσταση αναμονής, φιστίκια με το κέλυφός τους, μουσική να παίζει αδιάκοπα...

Θυμάσαι τις φωνές, τα αστεία και τα γέλια; Τη "ψυχανάλυση"; Το πεταλουδάκι που για πρώτη φορά δεν άκουσαν οι γείτονες να τσιρίζω; Πέθανε τελικώς... Το βρήκα προχθές νεκρό στην μπανιέρα. Λες αυτό να έβλεπα στον ύπνο μου;


Υπάρχει ακόμη και το τασάκι εδώ δίπλα μου... με υπολείμματα στάχτης μέσα, από τότε. Θυμάσαι; Ένα τσιγάρο ακόμα.. Θα καπνίσεις μαζί μου;

Πάγωσε λίγο τους δείκτες. Σαν να φωνάζουν απόψε σε κάθε κίνησή τους...

Ακροβατώντας

Στη μέση του πουθενά, ισορροπείς σε σκοινί αόρατο. Στροβιλίζεσαι σε στιγμές. Κλείνεις τα αφτιά να μείνεις μόνος με τους ήχους της σιωπής. Κουλουριάζεσαι στο κρεβάτι σε εμβρυική στάση, κρατώντας ανάμεσα στο στήθος σου ό,τι πολυτιμότερο έχεις. Κρατάς σφραγισμένο το στόμα και τα μάτια, να μη ξεφύγει λυγμός, να μη κατρακυλήσει δάκρυ. Και κοιμάσαι, για να σταματήσεις να σκέφτεσαι. Ποιός σου είπε ότι τα όνειρα σταματούν στον ύπνο; Σε κυνηγούν για να σου αποδείξουν ότι όσα έζησες ήταν αλήθεια. Μια αλήθεια που ευδοκιμεί στο χώρο και στο χρόνο. Το δικό σου χρόνο, όπως εσύ τον έχεις ορίσει.


Και μετά σιωπή. Απόλυτη. Εσύ και τίποτε άλλο. Σαν να βρίσκεσαι σε τούνελ περιμένοντας να αντικρίσεις το φως, πατώντας το γκάζι στο τέρμα. Μέχρι το σημείο που όλα τα συστήματα χτυπούν κόκκινο. Κι εσύ εκεί, συνεχίζεις γνωρίζοντας τον κίνδυνο. Η ταχύτητα έχει γίνει ένα με τις ανάγκες σου, όπως ο ύπνος, για να μη σκέφτεσαι. Εκατομμύρια εικόνες περνούν από μπροστά σου, τυλίγοντας την αναπνοή σου. Μάσκα οξυγόνου απαραίτητη για να συντηρηθείς. Ή μήπως το οξυγόνο σου είναι κάτι άλλο;

Φτάνεις στην παραλία που ποτέ δεν είχες συναντήσει στο παρελθόν. Κι όμως, από κάπου την ξέρεις. Κάπως, κάποτε είχες ξαναέλθει εδώ. Όλα γνώριμα. Και η αίσθηση του από πάντα, συνυφασμένη με όσα νιώθεις. Νικοτίνη ρουφάς και χάνεσαι στα μάτια απέναντί σου τόσο βαθειά, όσο ένας δύτης με παγκόσμιο ρεκόρ. Ξεπέρασες τον εαυτό σου. Και ξεκινάς το κολύμπι. Όχι μόνος πλέον. Και κολυμπάς, κολυμπάς, κολυμπάς, νιώθοντας να σε ακολουθεί. Εκεί, δίπλα σου, κρατώντας σου το χέρι.

Και αναδύεσαι στην επιφάνεια, ανοίγεις και πάλι τα μάτια από τον ύπνο που σε υποχρέωσες, βγαίνεις στην παραλία, σηκώνεσαι από το κρεβάτι, προχωράς στην άμμο και χάνεσαι στο βάθος του διαδρόμου. Σαν σκιά, σαν αερικό, σαν κάτι άυλο μα ταυτόχρονα τόσο ζωντανό. Η πόρτα κλείνει και μαζί της παίρνει τη μυρωδιά σου, την ύπαρξή σου, τα θέλω σου. Γυρίζεις στη θάλασσα πάλι, επιστρέφεις στο κρεβάτι σου, κάνεις μια μεγάλη βουτιά, τυλίγεσαι με την κουβέρτα πάλι σε εμβρυική στάση, κρατώντας και πάλι στην αγκαλιά σου ό,τι πολυτιμότερο έχεις, ξεκινάς το κολύμπι. Πλέον, όχι μόνος.

Έζησες. Είναι αλήθεια. Έζησες για μια ακόμη φορά όσα λαχτάρησες, χωρίς εκπτώσεις, χωρίς παζάρια. Εσύ, εσύ και η αλήθεια σου.

Επιλογές

Άνθρωποι γύρω σου που είχες να τους συναντήσεις πολλά χρόνια. Τους παρατηρείς και αντιλαμβάνεσαι πως όλα έχουν αλλάξει. Μα πιο πολύ εσύ ο ίδιος. Ένα κλικ στη ζωή σου χρειάστηκε μόνο για να επιβιβαστείς σε διαφορετικό πλοίο. Δε μετανιώνω για τις επιλογές μου. Δε μετανιώνω για όσα επέλεξα και πορεύτηκα μαζί τους. Θα ήμουν αχάριστη.

Υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέμαι πώς θα ήταν η ζωή μας αν σε συγκεκριμένες διασταυρώσεις είχαμε επιλέξει διαφορετικό μονοπάτι. Αν η αντανάκλαση του φωτός ήταν πιο χαμηλή, ή αν υπήρχε σκοτάδι. Αν οι ψίθυροι ήταν πιο δυνατοί ή οι φωνές τόσο χαμηλές, ίσα ίσα να ακούγονταν. Τί ήταν αυτό που μας ώθησε σε συγκεκριμένες επιλογές. Και δεν αναφέρομαι μόνο σε προσωπικό επίπεδο, μα και επαγγελματικό.

Άνθρωποι περνούν από μπροστά μου. Πριν από χρόνια μόνοι, μα σήμερα με τις οικογένειές τους, πολλαπλασιάστηκαν. Προσπαθώ να διασταυρώσω το βλέμμα μου με το δικό τους, ώστε να αντιληφθώ τί νιώθουν. Είναι άραγε ευτυχισμένοι; Τους λείπει κάτι; Έχτισαν τη συντροφική τους ζωή πάνω σε γερά θεμέλια; Ξυπνούν το πρωί ευχαριστώντας Τον για όσα έχουν καταφέρει στη ζωή τους; Ερωτήματα που ξέρω.. θα μείνουν αναπάντητα... Χρόνια πολλά πριν ακόμη τελειώσουμε το σχολείο κάναμε όνειρα. Είχαμε φιλοδοξίες. Σχεδιάζαμε το αύριό μας με τα πιο φωτεινά χρώματα. Άραγε πόσοι από εμάς καταφέραμε όσα λαχταρούσαμε; Λίγοι; Πολλοί; Και από αυτούς που τα κατάφεραν, πόσα ήταν αυτά που γέμισαν τη ζωή τους; Και η καθημερινότητά τους; Πώς είναι;


Τελικά τί είναι ευτυχία; Να αποκτήσεις πολλά ή λίγα και καλά; Ευτυχία νομίζω, είναι η ελευθερία των επιλογών σου. Να μπορείς να διαλέγεις αυτά με τα οποία θέλεις να πορευτείς. Κι αν κάποια στιγμή αυτά αποδειχθούν κατώτερα των προσδοκιών σου, να μπορείς να τα αφήσεις και να προχωρήσεις παρακάτω. Είναι δύσκολο, το ξέρω. Το έχω ζήσει. Μα έτσι πρέπει να κάνεις. Κι αν καταφέρεις να την αποκτήσεις, τότε μην επαναπαυθείς.

Η ευτυχία δεν είναι μαξιλαράκι να καθόμαστε και να χουζουρεύουμε πάνω της. Είναι ίσως η πιο δυναμική κατάσταση που μπορεί να βρεθεί, ή μάλλον να καταφέρει να κατακτήσει ένας άνθρωπος. Θέλει κάθε στιγμή να την ταϊζεις και να την ποτίζεις, ώστε μονίμως να είναι ανθισμένη. Αν την παραμελήσεις, θα σε ξεγράψει, θα φύγει μακριά σου, θα σε πονέσει μέχρι εκεί που δε φαντάζεσαι.

- Μήπως είσαι πολύ εγωίστρια; Λέει μια φωνή μέσα μου. Χμμ.. Δε ξέρω αν είναι εγωισμός, ή πείσμα να ζήσω όσα είναι γραμμένα, ή όσα δεν είναι γραμμένα. Άλλωστε τη μοίρα μας εμείς τη διαμορφώνουμε. Κάπως έτσι τη διαμορφώνω κι εγώ. Δεν μου αρέσει να επαναπαύομαι. Μου αρέσει να χτίζω αργά και σταθερά το σήμερα και το αύριό μου. Κι αν η πορεία μου δείξει ότι έκανα λάθος, πάλι θα χαμογελάω, έστω με δυσκολία, γιατί έδωσα τον εαυτό μου. Καλύτερο είναι να δίνεις κι ας κάνεις λάθος, παρά να μετανιώνεις για όσα δεν έδωσες ή έστω για όσα δεν έζησες, ενώ μπορούσες.

Και επειδή η ζωή είναι τόσο μα τόσο μικρή
Και επειδή οι στιγμές που την αποτελούν κυλούν σαν το νερό
Και επειδή η ίδια η ζωή είναι δώρο που εμείς επιλέγουμε το περιεχόμενό της
Και επειδή οι άνθρωποι που έρχονται στη ζωή μας μπορεί να άργησαν λίγο, μα τελικώς ήρθαν,

Επιλέγω να ζήσω τις στιγμές γεμάτες από όσα λαχταράω, με όποιο τίμημα. Ακόμη και το ακριβότερο.

Όλα ή τίποτα... Εσύ τί επιλογή θα κάνεις;