Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2016

Κάτι δικά μου...

Τη ζωή λένε, είναι καλύτερο να την αφήσεις να τσουλήσει από μόνη της. Να μην κάνεις βεβιασμένες κινήσεις. Να μπορείς να ταξιδεύεις μαζί της. Έτσι κάνω τους τελευταίους μήνες. Κάποια όνειρα μου εκπληρώνονται, κάποια άλλα αναμένουν την υλοποίησή τους και κάποια μόλις γεννιούνται και ξεκινούν το ταξίδι προς την πραγματοποίησή τους. 

Είναι αλλιώτικο το φετινό καλοκαίρι. Κάποτε το φανταζόμουν. Όχι ακριβώς έτσι, μα εδώ που βρίσκομαι. Λείπουν ακόμη κάποια συστατικά για να το κάνουν μοναδικό. Αλλά θα έρθουν κι αυτά στην ώρα τους. Έτσι δεν είναι; Όλα έρχονται την κατάλληλη στιγμή και όλα γίνονται για κάποιο λόγο. 



Έχω αρχίσει και δημιουργώ τις συνθήκες ώστε να είμαι πιο ήρεμη και το χαμόγελό μου έρχεται δειλά δειλά και πάλι στα χείλη μου. Είναι ωραίο να εισπράττεις αγάπη μα είναι ακόμη πιο σημαντικό να δίνεις αγάπη σε εκείνους τους ανθρώπους που το αξίζουν. Νιώθω πολύ ευτυχισμένη που μπορώ να ξεχωρίσω τους ανθρώπους που είναι κοντά μου κι ας βρίσκονται τόσο μα τόσο μακριά. Είναι ωραίο να νιώθεις πως έστω και μακριά υπάρχουν ψυχές που σε σκέφτονται, σε αγαπούν και αγωνιούν για εσένα. 

Ναι, χαμογελάω και πάλι κι ας βρίσκομαι μακριά από πολλές συνήθειες και αρκετούς ανθρώπους. Και νομίζω πως η ψυχή μου αργά αλλά σταθερά γαληνεύει. Μπορεί να βοηθάει η φλόγα από το αναμμένο κερί που καίει δίπλα μου, μπορεί και η μουσική που με γαληνεύει, που με κάνει να ονειρεύομαι και πάλι. 



Μη σταματήσετε ποτέ να ελπίζετε. Ακόμα κι το ακατόρθωτο, μπορεί να γίνει πραγματικότητα!


Τρίτη, 15 Μαρτίου 2016

Under a different sky...

Είναι όμορφη η νύχτα... ακόμα και κάτω από διαφορετικό ουρανό. 
Το παν είναι να μπορείς να ονειρεύεσαι, να ελπίζεις, να ζεις.... 
Μα πάνω από όλα να χαμογελάς και να πιστεύεις με όλο σου το είναι πως τα καλύτερα έρχονται...



Καλό βράδυ...

Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου 2016

Μέσα από τις σιωπές πάντα κάτι λάμπει...

Ποιά ήταν η τελευταία φορά που με σκέφτηκες;

Η τελευταία φορά που με αναζήτησες;

Η τελευταία φορά που ψιθύρισες το όνομά μου;

Πότε ήταν η τελευταία φορά που ακούγοντας ένα τραγούδι μελαγχόλησες που δεν είσαι δίπλα μου;

Πότε πετάχτηκες από τον ύπνο σου γιατί είχες πολλές ώρες να μου μιλήσεις;

Πότε ένιωσες άσχημα για κάτι που έκανες ή για κάτι που δεν έκανες ώστε να είσαι μαζί μου;

Πόσες φορές στενοχωρέθηκες που δε μου είπες όλη την αλήθεια για να μην πονέσω;

Πότε ένιωσες πως σου λείπω;

Πότε ήταν η τελευταία φορά που ταξίδεψες με τη σκέψη σου κοντά μου;



Πότε γύρισες τον κόσμο ανάποδα για να είσαι κοντά μου;




Τρίτη, 23 Φεβρουαρίου 2016

Take my breath away... for the last time?

Θυμήθηκα μια παλιά κι αγαπημένη ταινία, μα ένα ακόμη πιο γνωστό τραγούδι, διαχρονικό και τόσο μα τόσο λατρεμένο. Πόσες φορές άραγε δεν έχουμε σκεφτεί ή δεν έχουμε νιώσει πως ένας άνθρωπος ή μια σχέση μας έχει πάρει τη ψυχή, την αναπνοή; Πόσες φορές δεν έχουμε πει ότι το σύμπαν συνωμότησε για να έρθει στη ζωή μας;


 "Watching I keep waiting
still anticipating love
Never hesitating
to become the fated ones
Turning and returning
to some secret place to find
Watching in slow motion
as you turn to me and say
My Love"




Πόσοι άνθρωποι άραγε υπήρξαν στη ζωή μας που μας έφεραν τα πάνω κάτω; Που μας έκαναν να αναθεωρήσουμε πολλά από τα πιστεύω μας, που μας ταρακούνησαν για τα καλά, που άλλαξαν ολόκληρη την κοσμοθεωρία μας; 
Κι όταν αυτό το κάτι φεύγει από την καθημερινότητά σου, νιώθεις σαν κάποιος να σου ξερίζωσε τη ψυχή. Να σε άφησε μισό, παρατημένο και μόνο... Πολλές φορές θα αναρωτιέσαι γιατί αφέθηκες στα συναισθήματά σου. Μα αν σου δινόταν και πάλι η ευκαιρία, το ίδιο δε θα έκανες; Την αλήθεια πες μου... 

Ποτέ δεν πίστευα πως κάτι δεν ήρθε στη σωστή στιγμή. Άλλωστε εμείς φτιάχνουμε την κάθε μας στιγμή. Έτσι δεν είναι; Το θέμα είναι πόσο μπορείς και πόσο θέλεις να ρισκάρεις για να έχεις αυτό που πραγματικά λαχταράς να έχεις δίπλα σου. Η επιλογή και οι συνέπειες δικές σου αποκλειστικά. 


Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου 2016

Συνωμοσία του σύμπαντος...

Εσύ που ξενυχτάς κι απόψε μαζί μου... που διαβάζεις αυτές τις γραμμές... μπορείς ν' ακούσεις τον ήχο της νύχτας;

Μπορείς να κοιτάξεις ψηλά και να ζητήσεις αυτό που λαχταράς περισσότερο;
Όσο μεγάλο κι όσο δύσκολο αν είναι, το δικαίωμα στο όνειρο κανείς δε θα σου το απαγορεύσει... 

Μπορείς να μου ζητήσεις ό,τι θέλεις. Ένα κοίταγμά σου αρκεί για να νιώσω κάθε παλμό σου.

Κράτα το όνειρο ζωντανό για όσο χρειαστεί. Μέχρι να έρθει η μέρα εκείνη που θα πατήσουμε play σε όσα από τότε λαχταρήσαμε. Εσύ κι εγώ πρωταγωνιστές. Στη δική μας ιστορία...




Τρίτη, 2 Φεβρουαρίου 2016

Chain reactions

Νόμιζες ότι είχες βάλει σε μια σειρά τη ζωή σου, την οικογένειά σου, την καριέρα σου, τα όνειρά σου, τις επιθυμίες σου. Είχες οργανώσει κατά τέτοιον τρόπο την καθημερινότητά σου που δε φανταζόσουν πως μπορεί να υπάρξει κάτι να σου την ταράξει. 

Οι άμυνές σου πάντα ακλόνητες σε τέτοιο σημείο που ακόμα και οι άνθρωποι που σε γνωρίζουν καλά δεν πιστεύουν ότι είσαι ο ίδιος άνθρωπος. Οι πολύ δικοί σου, αυτοί δηλαδή που έχουν αφιερώσει χρόνο και συναισθήματα για σένα, προσπαθούν να σε επαναφέρουν. Μα δεν τα καταφέρνουν. 

Και ενώ η ζωή σου προχωράει μέρα με τη μέρα, με άπειρες στιγμές καθημερινής τρέλας, έρχεται ξαφνικά ένα πρωί που όλα αλλάζουν. Φυσικά και δεν το συνειδητοποιείς τη στιγμή εκείνη, αλλά μεσομακροπρόθεσμα βλέπεις τις συνέπειες. Τα όρια που είχες βάλει για τα θέλω σου αρχίζουν να γκρεμίζονται σαν τραπουλόχαρτα. Αντιστέκεσαι, πολεμάς - κυρίως με τον εαυτό σου, πέφτεις, ματώνεις, ξανασηκώνεσαι, φροντίζεις τις πληγές σου (ουσιαστικά αυταπατάσαι γιατί οι πληγές βρίσκονται βαθιά μέσα σου), συνεχίζεις να αντιστέκεσαι με χαμηλωμένες άμυνες πλέον και...  Και μια μέρα, μπορεί και νύχτα, ανακαλύπτεις ότι στέκεσαι μπροστά σε μια τρομακτική - για τα δικά σου δεδομένα - ανακάλυψη. Οι άμυνες σου εξαφανίστηκαν, έτσι απλά.. 

Και ξεκινά η εσωτερική διαδικασία της αποδοχής της συγκεκριμένης κατάστασης. Είναι τρομακτική η συνειδητοποίησή της. Δεν είναι εύκολο τη μία μέρα κάτι να είναι άσπρο και την άλλη να γίνει μαύρο. Μα σιγά σιγά μαθαίνεις και ζεις με αυτό. Αρχικά με δυσκολία μα στη συνέχεια μαθαίνεις να ξυπνάς και να κοιμάσαι με αυτό. Ξεκινάς να το αποδέχεσαι και να το αγκαλιάζεις. Σε φοβίζει αυτή η αλλαγή, μα ταυτόχρονα είναι τόσο γλυκιά. Όπως η αμαρτία. Και φτάνεις στο σημείο να το παραδέχεσαι,  πρώτα στον εαυτό σου και μετά στους υπόλοιπους. Και οι μέρες σου αποκτούν χρώμα και άρωμα. Και ζεις το όνειρό σου. Γιατί τα όνειρα δεν πρέπει να μένουν για πάντα όνειρα, πρέπει να παίρνουν σάρκα και οστά, πρέπει να αποκτούν ζωή, δοσμένη από εσένα, γιατί αλλιώς σε εκδικούνται. Δικές σου δημιουργίες είναι. Καμιά φορά όχι μόνο δικές σου, αλλά κι ενός άλλου ανθρώπου που κάποτε μοιράστηκες το όνειρο. 



Και ξαφνικά όλα γυρίζουν ανάποδα για μια ακόμη φορά. Γκρεμίζονται, διαλύονται... κι εσύ μένεις να κοιτάζεις τα συντρίμμια, μη μπορώντας να αντιδράσεις. Μη μπορώντας να σώσεις κάτι. Σώζεται άραγε κάτι όταν όλα καταρρέουν;  
- Και πώς είσαι τόσο σίγουρη ότι όλα τελειώνουν; Μια φωνούλα μέσα της την ρωτάει.
- Δεν το ξέρω, αλλά όλα προς εκείνη την κατεύθυνση πάνε.. Αλυσιδωτές αντιδράσεις είναι όλα στη ζωή μας...
- Μη βιάζεσαι να βγάλεις συμπεράσματα, άσε το χρόνο να κυλήσει, άσε το χρόνο να επουλώσει τις πληγές, να ξεκαθαρίσουν κάποια πράγματα. Άσε λίγο το χρόνο να ηρεμήσει τις καταστάσεις. Ακούστηκε και πάλι αυτή η φωνή.
- Φοβάμαι τις σκιές...

Όλα αυτά που είναι χτισμένα με πραγματική αγάπη και πολύ μεγάλη προσπάθεια για να αντέξουν στις δυσκολίες που θα παρουσιαστούν, δεν είναι άδικο να γκρεμίζονται σε μια νύχτα; Τελικά όλα τα όμορφα και τα μαγικά πρέπει να τελειώνουν; Δε θέλω να το δεχτώ... Δεν μπορώ... Είναι πάνω από τις δυνάμεις μου... Κι αν το όνειρο μείνει όνειρο, ας μη με ξυπνήσετε... 


Αφήστε με να ονειρεύομαι για όσα αγάπησα.  

Δευτέρα, 1 Φεβρουαρίου 2016

Εξισώσεις

Περίεργο πράγμα το μυαλό. Σε πηγαίνει σε ταξίδια που ούτε καν είχες φανταστεί. Χωρίς πυξίδα, χωρίς προδιαγεγραμμένο προορισμό. Μονάχα σε πηγαίνει. Σου δημιουργεί εικόνες, σε ξεσηκώνει, σε στροβιλίζει κι αν είσαι τυχερός, θα σε πετάξει σε κάποια απέραντη αμμουδιά, αλλιώς το ταξίδι σου θα σταματήσει βίαια, όπως το σκάσιμο ενός μπαλονιού. 

Περίεργο πράγμα και τα θέλω. Ξέρεις, εκείνα τα θέλω που βγαίνουν από μέσα σου χωρίς να σε ρωτούν αν έχεις τη δύναμη να τα αντέξεις. Εκείνα που αντικατοπτρίζουν τη ψυχή σου, ατόφια όπως είναι. Εκείνα που διεκδικούν τη δική τους θέση στην υπάρχουσα καθημερινότητά σου, είτε μπορείς να τα διαχειριστείς, είτε ξέρεις πως θα σου αλλάξουν για πάντα τη ζωή και θα ματώσεις. 




Αλήθεια, πόσες θυσίες είσαι διατεθειμένος να κάνεις, ώστε ένα από τα θέλω σου, το πιο μεγάλο και σημαντικό, να πραγματοποιηθεί; Πόσες καταστάσεις μπορείς να σηκώσεις πάνω στους ώμους σου, ώστε τα θέλω σου να πάρουν μορφή; Πόσες αλλαγές μπορείς να κάνεις, χωρίς να λυγίσεις; 

Στα θέλω σου μπορείς να βάλεις προτεραιότητες; Κι αν ναι, με ποιά κριτήρια θα το κάνεις αυτό; Κι αν το θέλω που θεωρείς πρωταρχικής σημασίας είναι το ίδιο μεγάλο και επιτακτικό με ένα άλλο; 

Και φτάνεις στο σημείο να μη ξέρεις ποιά είναι η αρχή της κλωστής. Από πού ξεκίνησες και πόσο μακριά θα φτάσει το κουβάρι, είτε από μόνο του αν το αφήσεις να τσουλήσει, είτε στο σημείο που θα θελήσεις να το σταματήσεις. Είτε γιατί δεν έχεις άλλες δυνάμεις να πας παρακάτω, είτε γιατί μέχρι εκεί έφτανε.

Μια εξίσωση είναι όλα. Μια εξίσωση που δεν μπορώ να λύσω γιατί είναι πολύπλοκη. Ξέρω τα δεδομένα θέλω μου, μα τον άγνωστο Χ δεν μπορώ να τον βρω. Γιατί αυτός ο άγνωστος θα είναι ταυτόχρονα και παρονομαστής στις ζωές κι άλλων ανθρώπων μη γνωρίζοντας αν έχω τη δύναμη να τον ανακαλύψω.




...τρέχω μες την εθνική σου
πάνω στη διπλή γραμμή σου ακροβατώ
κρύψε με εσύ που ξέρεις
πάρε με και μη με φέρεις, σ' αγαπώ...





Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2016

Taking the decision...

Από μέρες έψαχνε να βρει ένα εισιτήριο. Δύσκολη περίοδος αυτή για ένα τόσο μεγάλο ταξίδι. Μετά από αρκετό ψάξιμο και άπειρα τηλεφωνήματα, κατάφερε να βρει αυτό που ήθελε:

- Ημερομηνία επιστροφής;
- Χμμμ... όχι, σας ευχαριστώ.. δε γνωρίζω ακόμη. 
- Άρα σας κλείνω μόνο το εισιτήριο για να πάτε.
- Ναι, για να πάω μόνο... 


Κλείνοντας το τηλέφωνο, δεν ήξερε αν έκανε σωστά που δεν έβγαλε εισιτήριο επιστροφής. Κι αν δεν είναι όλα όπως τα είχε σκεφτεί στο μυαλό της; Αν χρειαστεί να επιστρέψει άμεσα; Ερωτήσεις την βασάνισαν για λίγο, αλλά γρήγορα τις απομάκρυνε από το μυαλό της. Είχε εμπιστοσύνη στο ένστικτό της. Όπως πάντα. 

Την επόμενη ημέρα το εισιτήριο ήρθε στα χέρια της. Η βαλίτσα έτοιμη σαν από καιρό πριν, την περιμένει να ταξιδέψει μαζί της και να δώσει μορφή στις εικόνες του μυαλού της που την έχουν κατακλύσει εδώ και πολλούς μήνες. 

Κάνει ένα απολαυστικό μπάνιο, ακριβώς όπως της αρέσει, με θερμοκρασία νερού μέτρια πάντα και μόλις τελειώνει, απλώνει στο γυμνό της κορμί την αγαπημένη της κρέμα με μυρωδιά καρύδα. Γυμνή όπως είναι, στεγνώνει τα μαλλιά της. Πάντα της άρεσε η αίσθηση της ανατριχίλας καθώς η σταγόνα κυλάει πάνω στο γυμνό της κορμί χωρίς να ξέρει πού θα σταματήσει. 













Πηγαίνει προς το δωμάτιό της και αρχίζει να ντύνεται με γρήγορες κινήσεις, καθώς βλέπει πως η ώρα που θα έρθει το ταξί να την παραλάβει για να την πάει στο αεροδρόμιο πλησιάζει. Κοιτάζεται στον καθρέφτη και τοποθετεί στα μάτια της την καφεκόκκινη σκιά, εκείνη που της αναδεικνύει όσο καμία άλλη τα γκριζοπράσινα μάτια της, βάζει και λίγο μαύρο μολύβι και μάσκαρα και αφού τελειώνει και με το υπόλοιπο μακιγιάζ, απλώνει λίγο κραγιόν στα χείλη της. Χαμογελάει στον καθρέφτη με το αποτέλεσμα. 

Το ταξί μόλις την ειδοποίησε να κατέβει. Κλείνει τη βαλίτσα της βάζοντας μέσα και τα τελευταία πράγματα. Φοράει το παλτό της - το κρύο που θα συναντήσει στον προορισμό της θα είναι υπερβολικό - και πριν φτάσει στην έξοδο του σπιτιού φοράει στο λαιμό και στους καρπούς των χεριών της την αγαπημένη της κολόνια. Αναπνέει βαθιά από ευχαρίστηση με τη μυρωδιά που κατέκλυσε το σώμα της και τον χώρο και κλείνει πίσω της την πόρτα του σπιτιού, ρίχνοντας μια τελευταία ματιά ... 

υ.γ: Η συνέχεια της ιστορίας μπορεί να ακολουθήσει σε επόμενες αναρτήσεις. Η πρωταγωνίστρια είναι είτε πραγματικό πρόσωπο, είτε πρόσωπο φανταστικό. Η φαντασίωση και το ταξίδι όμως είναι άκρως αληθινά. 



Τρίτη, 19 Ιανουαρίου 2016

Black Hole...

Μια ανάσα θέλω σήμερα να πάρω. Μια ανάσα να μπορέσω να συνεχίσω ό,τι κάνω. Ένα μαγικό ραβδάκι να με διακτινίσει όσο πιο μακριά γίνεται. Κάπου που δε θα υπάρχουν δεύτερες σκέψεις, κάπου που το ρίσκο θα μεταμορφώνεται σε ευκαιρία κι έπειτα σε επιτυχία, κάπου όπου η Ιθάκη δε θα μοιάζει τόσο άπιαστη. 

Έχεις νιώσει ποτέ σαν να βρίσκεσαι μέσα σε μια μαύρη τρύπα, από την οποία δεν μπορείς να ξεφύγεις; Ούτε καν το φως που υπάρχει γύρω σου δεν μπορεί να φανεί. Ούτε να αναπνεύσεις... Έτσι νιώθω σήμερα. 



Περίεργη μέρα. Από την ώρα που άνοιξα τα μάτια μου, μετράω τις ώρες για να βρεθώ ξανά κάτω από το πάπλωμά μου. Κι όμως, είναι μια μέρα που ξεκίνησε όπως ακριβώς και η χθεσινή και η προχθεσινή και όλες οι μέρες των τελευταίων μηνών. Με σταθερή έλλειψη σιγουριάς, με έλλειψη δυνατότητας συγκέντρωσης και άσχημη διάθεση. Όλα μαύρα; Ναι, όλα μαύρα σήμερα. Γι αυτό θέλω να νυχτώσει, γιατί αυτός ο ήλιος που μια βγαίνει και μια κρύβεται με κούρασε. 

Ψάχνω να δω τί φταίει. Ίσως να είναι η γενικότερη κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε. Ένα αβέβαιο σήμερα και ένα πολύ πιο δύσκολο αύριο. Ίσως αυτός να είναι ο λόγος που μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες δεν μπορούσα να κλείσω τα μάτια μου. Ο Μορφέας με βαρέθηκε κι έφυγε σκέφτηκα. 

Ξέρεις τί θέλω; Να πάρω τα δικά μου χρώματα και να ζωγραφίσω το δικό μου ταξίδι, όπως παλιά. Να μη με νοιάζει αν θα ξεφύγω από τα περιθώρια του καμβά. Να μπορώ να το χρωματίσω τόσο πολύ, που σε κάθε σημείο του να χαμογελάω για την ομορφιά και την ηρεμία που το χαρακτηρίζει. Να μπορώ να βουτάω μέσα του και να με πηγαίνει σε μέρη που η θάλασσα και ο ουρανός θα μου δίνουν όλα όσα χρειάζομαι. Τίποτα περισσότερο... τίποτα λιγότερο. 



Ένα ταξίδι με ανοικτό εισιτήριο...

Άσε με τουλάχιστον να το ονειρεύομαι, γιατί ξέρω πως υπάρχει....



Τετάρτη, 13 Ιανουαρίου 2016

Ό,τι πιο όμορφο είχα να σου πω, δε στο πα ακόμα..


Γυμνώθηκα απόψε. Από μέσα. Και μέσα το κρύο μπαίνει και δε χαρίζεται. Αλλά πάντα αντέχεις, όσο υπάρχει ένα επόμενο πρωί, με δρόμους γεμάτους ανθρώπους, δυστυχισμένους ή λιγότερο δυστυχισμένους και μερικούς χαρούμενους, με ήχους να σε ξεκουφαίνουν και πουλιά να σε γλυκαίνουν, με όλα αυτά τα αντιθετικά να σε κυκλώνουν και να σε σπρώχνουν διαρκώς να επιλέγεις, άρα να ζεις. 

Ήθελα απλά να μείνω με τα μάτια ανοιχτά, να τα βυθίσω μέσα μου, να δω εμένα, να δω εσένα.. Είναι αλλιώτικα όταν τα κρατάς ανοιχτά. Δε χωράνε αλλοιώσεις στην εικόνα. Τα όνειρα και οι αναμνήσεις στον ξύπνιο μας έχουν ένα μεγαλείο γεμάτο μαγνητισμό. Ευχή και κατάρα..

Κι όμως ο κίνδυνος είναι πάντα για τους τολμηρούς κι έχει ακριβώς τη γεύση που προτιμάμε. Κι αν σταθείς δυνατός και δεν τα παρατήσεις αμέσως, μετά τις ωμές εικόνες που τόσο μάταια θες να πείσεις τον εαυτό σου ότι απωθείς, έρχονται κι οι άλλες..οι όμορφες, αυτές που σε φέραν ως εδώ να συνεχίζεις.. Αλλά θέλει υπομονή.. Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία, που έλεγε κι ο ποιητής.

Μ’ άρεσε πάντα να χαρίζω ένα χαμόγελο, ακόμα και στο πουθενά. Κι ας είναι γλυκόπικρο. Πάντοτε ήταν, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, κι από τότε που με θυμούνται όλοι. 


Ουτοπίες...Υπάρχουν λες; Όλα εδώ είναι. Και οι τόποι και οι μη τόποι, αληθινοί πέρα για πέρα, φανταστικοί πέρα για πέρα ή ανάμικτοι. Εμείς έτσι κι αλλιώς τους ορίζουμε - πέρα της δοσμένης γεωγραφίας. Κολάσεις και παράδεισοι εσωτερικοί κι εξωτερικοί. Ηλιοβασιλέματα γεμάτα αναμνήσεις, ή που αναμένουν να γίνουν αναμνήσεις ζωντανές ενώ η ψυχή σου έχει ήδη πάει..  


Κι όμως, κάθε άνθρωπος κουβαλάει άλλες εικόνες, άλλες μνήμες, άλλα όνειρα κι άλλες προτεραιότητες. Πάνω απ’ όλα βρίσκεται σε άλλο στάδιο, σε άλλη στιγμή του ταξιδιού του. Η όρασή του μπορεί να ναι οξύτατη, ή να χει λίγο  θολώσει από τη σκόνη.

Αν έχει βγει πάντως στον πηγαιμό ο (συν)ταξιδιώτης έχει πιθανότητες να βγάλει την παρένθεση από το συν.. Οι πιθανότητες δεν αρκούν από μόνες τους, αλλά από ένα σημείο και μετά αναλαμβάνει η θέληση και η πρωτοβουλία, η ρήξη και η προσωπική πλέον επιλογή για το δρόμο που καθένας θα τραβήξει.. 

Και υπάρχουν φορές που το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να περιμένεις. Να αφήσεις την κίνηση να εξελιχθεί ως παρατηρητής, για να ολοκληρωθεί η εικόνα.. Και αξίζει αυτή η παύση, γιατί σε αναγκάζει να αντέξεις τη μη συμμετοχή.. Όπως υπάρχουν και φορές που το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να απαιτήσεις, να φτάσεις έξω από τα συνηθισμένα όρια των πραγμάτων.. Κι αυτό αξίζει ,γιατί από τη σύγκρουση ματώνεις πρώτα εσύ και βλέπεις να βγαίνεις ζωντανός. Και στα δυο θα χεις δυο πιθανά αποτελέσματα.. Συνταγή δεν υπάρχει κι έτσι δεν ξέρουμε ποια "μέθοδο" να επιλέξουμε. 

Πολλαπλασίασέ τα τώρα αυτά επί δύο, αν μιλάμε για δύο ανθρώπους.. Απίστευτη δυναμική.. Τεράστιο μπέρδεμα.. Εκατοντάδες σκέψεις, θέλω, δισταγμοί, βήματα μπρος και πίσω, ακινησίες...  

Τα όνειρα λένε, παίρνουν εκδίκηση - αν είσαι πιστός στα παραμύθια. Και σε βγάζουν ξανά στο δρόμο. Όσο λαβωμένος κι αν είσαι, τα πρόσωπα που κουβαλάς τροφή της καρδιάς σου, περιποιούνται τις πληγές. Από μακριά κι από πολύ μακριά..κι από κοντά...από μέσα. 
 

Και έρχονται και οι στιγμές που τα ανείπωτα βγαίνουν στην επιφάνεια και διεκδικούν τη δική τους θέση στη ζωή σου.. όπως ακριβώς περιγράφεται μέσα από το ποίημα του Ναζίμ Χικμέτ:

"Η πιο όμορφη θάλασσα είν’ αυτή
που δεν την αρμενίσαμε ακόμα..
Το πιο όμορφο παιδί δε γεννήθηκε ακόμα..
Τις πιο όμορφες μέρες μας, δεν τις ζήσαμε ακόμα
Κι ό,τι πιο όμορφο
Ό,τι πιο όμορφο είχα να σου πω
Δε στο πα ακόμα.."

 


Κυριακή, 10 Ιανουαρίου 2016

A rainy Sunday...

Ανοίγω τα μάτια μου έχοντας χορτάσει πια ύπνο και συνειδητοποιώ πως όλα γύρω μου είναι σκοτεινά. Σηκώνομαι με άκρως νωχελικές κινήσεις και πλησιάζω το παράθυρο. Έκπληκτη βλέπω πως τη χθεσινή ηλιόλουστη ημέρα αντικατέστησαν τα γκρίζα σύννεφα και το ψιλόβροχο. Ασυνείδητα χαμογέλασα γιατί λατρεύω αυτόν τον καιρό. Μου φτιάχνει τη διάθεση. Με κάνει πιο ήρεμη, με χαλαρώνει, με βοηθάει να συγκεντρωθώ και να ασχοληθώ με όσα με κάνουν χαρούμενη.



Έφτιαξα τον απαραίτητο πρωινό μου καφέ, πήρα το βιβλίο μου, φόρεσα τη χουχουλιάρικη μπλούζα μου και κάθισα στον καναπέ μου για να απολαύσω το Κυριακάτικο πρωινό μου. Δώρο ήταν αυτό σήμερα. Ρίχνω κλεφτές ματιές στο παράθυρο και το μελαγχολικό αυτό σκηνικό με ταξιδεύει στο μέλλον. Ναι, σε στιγμές που δεν έχω ακόμη ζήσει, αλλά ονειρεύομαι και ανυπομονώ τόσο πολύ.

Έχεις νιώσει ποτέ ότι αυτό που ζεις στο παρόν σου είναι κάτι προσωρινό; Ότι πολύ σύντομα θα μπεις στη διαδικασία να αλλάξεις τη ρουτίνα σου σε άλλη γη σε άλλα μέρη που λέει και το τραγούδι; Ε, κάπως έτσι νιώθω. Είμαι με το ένα πόδι στο τώρα και στο σήμερα και με το άλλο στο αύριο που μπορεί όντως να έρθει αύριο ή να αργήσει λίγο, αλλά θα έρθει, το νιώθω. 

Νιώθω τόσο όμορφα με την τελευταία μου ανάρτηση και τα σχόλια που μου αφήσατε. Από τόσα μέρη, τόσο διαφορετικούς κόσμους, τόσο διαφορετικές ψυχές. Είναι το ομορφότερο δώρο να βλέπω ανθρώπους, ακόμα κι αυτούς που επέλεξαν να είναι ανώνυμοι για τους δικούς τους λόγους, να διαβάζουν όσα γράφω και να ταξιδεύουν μαζί μου. Ακόμα και αυτούς που επέλεξαν να μου στείλουν email, λέγοντάς μου τη δική τους ιστορία. Και εννοείται πως είστε όλοι ευπρόσδεκτοι να με ταξιδέψετε στις δικές σας θάλασσες. Όποια στιγμή θέλετε, είτε εδώ, είτε μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. 

Πίστευα ότι τα δικά μου ταξίδια ενθουσιάζουν μόνο εμένα και δεν έχουν να πουν κάτι άλλο στους υπόλοιπους. Όπως όταν ξεκίνησα να γράφω σε αυτό το blog. Δεν είχε περάσει ποτέ από το μυαλό μου, ότι θα υπάρξουν άνθρωποι που θα συμπορευθούν με τις περιγραφές μου και τις εικόνες που αυτές δημιουργούν στο μυαλό του καθενός. Και νιώθω ευγνωμοσύνη. Ναι, πραγματική ευγνωμοσύνη για όλους εσάς και τον καθένα ξεχωριστά που βρίσκεται εδώ μαζί μου όλες τις στιγμές της ημέρας και της νύχτας. Σας ευχαριστώ... 



Ξαναγυρίζω στο βιβλίο μου και χάνομαι στο δικό του κόσμο. Γιατί οι Κυριακές δεν είναι απαραίτητα μελαγχολικές. Μια καινούργια εβδομάδα περιμένει να γράψουμε τα ομορφότερα κεφάλαιά της με τα πιο έντονα χρώματα...

Τρίτη, 29 Δεκεμβρίου 2015

Ταξιδεύεις μαζί μου...

Η ψυχή μου ταξιδεύει. Συνέχεια. Όσα κι αν συμβαίνουν γύρω μου, έχω το χάρισμα να μπορώ να δραπετεύω. Να πηγαίνω ταξίδια μακρινά, εκεί που ακούω τον χτύπο της καρδιάς μου πιο έντονα, πιο καθαρά. 

Τις τελευταίες ημέρες, έχω πιάσει τον εαυτό μου να χαζεύει με τις ώρες τον χάρτη με τις επισκέψεις ανθρώπων που μπαίνουν στο blog μου, είτε τυχαία, είτε για να διαβάσουν όσα έχω γράψει. Είναι πραγματικά εκπληκτικό να βλέπω πως σε αυτό το ταξίδι που κάνω, υπάρχουν άνθρωποι από όλες τις ηπείρους και από αμέτρητες χώρες. 
Οι περισσότεροι που μπαίνουν στη σελίδα μου δεν αφήνουν κάποιο σχόλιο. Φαντάζομαι είτε γιατί δεν έχουν κάτι να προσθέσουν σε όσα γράφω, είτε γιατί δε θέλουν να αφήσουν το στίγμα τους, είτε γιατί δεν τους αρέσουν όσα γράφω. Λογικά όλα. 

Απόψε, θέλω να σας ζητήσω κάτι... Θα ήθελα πολύ να δω μία πρότασή σας, μία κουβέντα σας κάτω από αυτό το post μου, αναφέροντάς μου από ποιά περιοχή είστε. Όχι για κανέναν άλλο λόγο, απλά για να γνωρίσω τους συνταξιδιώτες μου... έστω και ανώνυμα.

Καλό βραδάκι να έχετε συντροφιά με το παρακάτω τραγούδι...


Δευτέρα, 28 Δεκεμβρίου 2015

Όλα αυτά, που τα πρέπει απαγορεύουν...


Να ξυπνήσω μια μέρα και να κάνω όλα αυτά που τα πρέπει απαγορεύουν. Να ανοίξω τα μάτια και το όνειρο να μη χαθεί. Να δώσω πνοή και ζωή στο όνειρο. Να πάρει μορφή, διάσταση, χρώμα. Να μη χαθεί.. Να μπορώ να το αγγίξω, να το νιώσω, να μη χρειαστεί να ανοιγοκλείσω τα μάτια για να πιστέψω ότι είναι αληθινό. Να με αγκαλιάσει σαν απαλό χάδι. Να με πιάσει από το χέρι και να με ταξιδέψει. Να μη με αφήσει ποτέ και να μη νιώσω ποτέ φόβο ή μοναξιά. Να μη μου λείψει. Να με κάνει να γελάω. Με αυτό το γέλιο που βγαίνει μέσα από τη ψυχή μου. Αυτό που ακόμα και μικρό παιδί θα ζήλευε. Να πάμε μακριά, εκεί που δεν υπάρχουν πρέπει και όρια. Εκεί που όλες μου οι αισθήσεις θα χορεύουν στο ρυθμό της ψυχής μου που ψάχνει λύτρωση. Εκεί που ο φόβος μη χαθεί το όνειρο δεν υπάρχει.


Και μόλις νυχτώσει, πριν κλείσω τα μάτια, να είναι δίπλα μου. Να χωθώ στην αγκαλιά του σαν να μην υπάρχει αύριο, να με νανουρίσει, να μου σιγοψιθυρίσει λόγια που θα μπαρκάρω μαζί τους για το πιο ωραίο ταξίδι. Να μου χαϊδέψει τα μαλλιά. Να με κοιτάξει στα μάτια και να μου πει τις αλήθειες εκείνες που δε θα τολμούσε ποτέ πριν να μαρτυρήσει. Να με σκεπάσει, να μου πει καληνύχτα και να μείνει δίπλα μου όλο το βράδυ περιμένοντας να ξημερώσει. 


Να κοιτάξω κατάματα ΤΟ όνειρο και να ΜΗΝ πω, όνειρο ήτανε.


Πες μου... Σε ποιο σύμπαν θα μπορέσω να σε μεθύσω; 

Σε ποιο σύμπαν θα μπορέσω να μεθύσω μαζί σου χωρίς να με νοιάζει τίποτα; 

Τετάρτη, 23 Δεκεμβρίου 2015

Against all odds

Τέλη Δεκεμβρίου 2015. 

Σε απόσταση αναπνοής τα Χριστούγεννα και το μυαλό μου μόνο στις γιορτές δεν είναι φέτος. Όλα γύρω μου είναι στολισμένα, γιορτινά και χαρούμενα, αλλά το δικό μου μυαλό ήδη βρίσκεται αλλού. Σε μια μεγαλύτερη πόλη, από παλιά αγαπημένη που εδώ και λίγο καιρό έχει ανοίξει τις πύλες της. Κι εγώ δειλά δειλά, αλλά με απίστευτη θέληση και επιμονή προσπαθώ ατελείωτες ώρες να δημιουργήσω τις κατάλληλες συνθήκες που θα με βοηθήσουν να κάνω το όνειρό μου πραγματικότητα. Να εγκατασταθώ μόνιμα.

Πάντα ήθελα να μείνω εκεί. Από την πρώτη φορά που είχα επισκεφθεί το μέρος εκείνο ως τουρίστρια. Από τη δεύτερη κιόλας μέρα κυκλοφορούσα μόνη μου στην πόλη αυτή. Με είχαν γοητεύσει τα πάντα. Από τον αέρα που ανέπνεα, τα κτίρια που έβλεπα, τις καταπράσινες περιοχές που απλώνονταν μπροστά μου, τις μοναδικές ευκαιρίες για ψυχαγωγία, την έντονη διαφορετικότητα που πλέκεται σε ένα πανέμορφο υφαντό και στολίζει αυτό το μέρος. Είχα ακούσει το κάλεσμά και είχα πει μέσα μου ότι κάποια μέρα θα πάω να μείνω μόνιμα εκεί. 

Και μετά ήρθε η δεύτερη φορά που ταξίδεψα στο μέρος εκείνο και ερωτεύθηκα ακόμα πιο πολύ. Ξέρεις, για να αγαπήσω ένα μέρος, το πρώτο πράγμα που μου κάνει κλικ είναι οι ατελείωτες ώρες που περνάω περπατώντας. Και θυμάμαι τις στιγμές εκείνες με νοσταλγία. Πλέον όμως η νοσταλγία αυτή έχει μετατραπεί σε προσμονή. 

Ξέρω καλά πως θα αφήσω πίσω μου κάποιους ανθρώπους που αγαπώ πολύ. Θα πονέσω που θα κάνω καιρό να τους δω. Το μόνο που ελπίζω είναι όταν τους συναντήσω πάλι να μοιάζουν όλα σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα. Αλήθεια, μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο; Θα μου πεις, υπάρχουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τα οποία "Connecting people". Δεν είναι το ίδιο με την απευθείας επαφή όμως. Ίσως είναι ένα από τα τιμήματα που θα κληθώ να πληρώσω ιδιαίτερα ακριβά. 

Και το σπίτι μου; Εδώ που έχω τόσες αναμνήσεις; Μα τις αναμνήσεις τις κουβαλάς πάντα μέσα σου θα μου πεις. Στη ψυχή σου, στο μυαλό σου. Κυλούν μέσα στο είναι σου και σε προσδιορίζουν. 



Θα είναι δύσκολη η περίοδος που έρχεται, το ξέρω καλά. Θα πρέπει να ισορροπήσω ανθρώπους και καταστάσεις, νέα ξεκινήματα και κλείσιμο του παρελθόντος. Θα πρέπει μέσα μου να είμαι καλά, ώστε να μπορώ να πατήσω γερά στα πόδια μου για να ξεκινήσω σωστά τη συνέχεια της ζωής μου στο νέο μακρινό περιβάλλον. 

Το εκπληκτικό με όλη αυτή τη διαδικασία είναι ότι νιώθω σαν να ξαναγεννήθηκα. Σαν να βγήκα από το λήθαργο που βρισκόμουν τα τρία τελευταία χρόνια και ο οποίος με είχε φτάσει σχεδόν στον πάτο θα έλεγα. Παρ' όλο που δεν είμαι άνθρωπος που βλέπω με καλό μάτι τις αλλαγές (με φοβίζουν και έχω αρνητική στάση απέναντί τους στην αρχή), τη συγκεκριμένη αλλαγή την περιμένω με λαχτάρα. Ελπίζω να μου βγει σε καλό. 

Οι επόμενες μέρες για τους περισσότερους γύρω μου θα είναι γιορτινές και χαρούμενες. Και για μένα θα είναι μέρες προετοιμασίας, αγωνίας και συναισθηματικής φόρτισης καθώς θα ανακοινώσω την απόφασή μου για το νέο ξεκίνημα σε ανθρώπους που ίσως να περάσω μαζί τους τελευταία φορά τις γιορτές αυτές. Το μόνο που με φοβίζει είναι όταν θα τους κοιτάξω στα μάτια. Γιατί τα μάτια πάντα σου φανερώνουν τη ψυχή. Και δε θέλω με τίποτα να τα δω δακρυσμένα. 

Για τη νέα χρονιά που έρχεται σε 8 ημέρες, το μόνο που εύχομαι, είναι να είμαστε όλοι καλά, γιατί μόνο έτσι μπορούμε να συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε και να πραγματοποιούμε τα όνειρά μας. 

Καλές γιορτές, Καλή Χρονιά


and life goes on and on... 






Κυριακή, 20 Δεκεμβρίου 2015

Μπορείς;

Μπορείς να κλείσεις τα μάτια και να αφεθείς στη στιγμή;
Μπορείς να νιώσεις έστω για μία μόνο φορά το χάδι που περίμενες τόσο καιρό;
Μπορείς να ακούσεις τον ήχο της βροχής να μπερδεύεται με τους ήχους της νύχτας;
Μπορείς να αφεθείς στην αγκαλιά που σε έχει κλείσει μέσα της;
Μπορείς να καείς στη φωτιά μου, όπως ακριβώς καίνε τα ξύλα στο τζάκι;
Μπορείς να με κοιτάξεις και να δεις πως πάντα υπήρχα δίπλα σου; 
Μπορείς να με πάρεις σε ένα μακρινό ταξίδι χωρίς πυξίδα και προορισμό;
Μπορείς να με κάνεις να χαμογελάω για όλα τα μικρά και μεγάλα της ζωής;
Μπορείς να με αγκαλιάζεις τις νύχτες και να μη φεύγεις ποτέ από το πλάι μου;
Μπορείς να νιώσεις τα θέλω μου;














Μπορείς να πιστέψεις στα όνειρά σου;
Μπορείς να ζήσεις έστω για πρώτη φορά;
Μπορείς να μείνεις;
Μπορείς να μου χαμογελάς;

Πέμπτη, 17 Δεκεμβρίου 2015

Διάττοντες αστέρες

Πόσο καιρό έχω να γράψω μέσα εδώ; Νιώθω σαν μικρό παιδάκι, που τώρα ξεκινάει να κάνει τα πρώτα του βήματα. Θα μου πεις, είναι λογικό. Όταν κάτι το αφήνεις, τότε σε αφήνει κι αυτό. Ήξερα πως δε θα κρατούσε για πάντα η αποχή μου από εδώ. Ήξερα πως κάποια στιγμή θα γυρνούσα πάλι πίσω, στο δικό μου καταφύγιο σκέψεων και κυρίως ταξιδιών. Η αλήθεια είναι ότι δύο λόγοι με κρατούσαν μακρυά. Ο πρώτος και κυριότερος ήταν ότι δεν μπορούσα να αποτυπώσω τις σκέψεις μου. Και ο δεύτερος είναι ότι δεν μπορούσα να διαχειριστώ τον χρόνο μου... κι ας έχω πλέον πολύ ελεύθερο... 

Ξέρεις τί άλλο έχω πάθει; Όλο αυτό το διάστημα δεν μπορούσα να ακούσω μουσική. Ναι, εγώ που δεν περνούσε μέρα χωρίς να ακούω μουσική από το πρωί έως το βράδυ, μη σου πω τα ξημερώματα. Α και μια που είπα ξημερώματα. Θυμάσαι που ξενυχτούσα μέχρι να ανατείλει ο ήλιος; Πάνε αυτές οι εποχές... Τώρα μόλις ο ήλιος δύσει, αρχίζω και νυστάζω. Και είμαι σίγουρη, πως αν υπάρχει κάποιος από τους παλιούς μου αναγνώστες ακόμα εδώ μέσα (κάτι που δεν το νομίζω μετά από τόσα χρόνια που έχω να εμφανιστώ εδώ), δε θα πιστεύει πως είμαι το ίδιο άτομο. 

Γι αυτό σου λέω, αρχίζω να βρίσκω πάλι τον παλιό μου εαυτό. Και λατρεύω αυτόν τον καιρό. Χαζεύω μέσα από το μισάνοιχτο παράθυρό μου τον γκρι ουρανό. Βλέπω και τις πρώτες ψιχάλες να πέφτουν στο περβάζι και νιώθω τόσο μα τόσο όμορφα. 

- Για μένα το έκανες, το ξέρω... κοιτάω ψηλά χαμογελώντας




Πλησιάζουν τα Χριστούγεννα. Νιώθω πως φέτος δεν είμαι έτοιμη να νιώσω τη μαγεία των εορτών. Τα τελευταία χρόνια με όσα συμβαίνουν γύρω μας, με τόση μελαγχολία και τόσα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε καθημερινά, πιστεύω πως τα Χριστούγεννα θα μας πιάσει κατάθλιψη. Δεν υπερβάλλω. Πάντα ένιωθα αυτές τις μέρες λίγο πιο μελαγχολικά, γι αυτό και φέτος δε θέλω να έρθουν. 

Βέβαια, πάντα υπάρχει η ευχάριστη όψη των εορτών. Δεν είναι άλλη από τον ερχομό του Άγιου Βασίλη. Εύλογα θα με ρωτήσεις.. Μα καλά ακόμα στον Άγιο Βασίλη πιστεύεις; Ναι, γιατί ακόμα κάνω όνειρα, ακόμα ελπίζω, ακόμα μπορώ και ταξιδεύω, έστω και νοητά. Και φέτος, θέλω να μου φέρει ένα τεράστιο σε αξία δώρο. Τον παλιό καλό εαυτό μου. Εκείνον τον χαρούμενο, τον ανέμελο, τον αισιόδοξο, που όσα κι αν αντιμετώπιζε, πάντα έκλεινε το μάτι στα δύσκολα και προσπαθούσε για όσα θα έρθουν. Αρκετά με την ηττοπάθεια ε; Πάμε μπροστά.
Γι αυτό και περιμένω ανυπόμονα τον γεράκο με την άσπρη γενειάδα. Να ξανανιώσω παιδί. Ναι, αυτό θέλω. 

Και κάτι ακόμα που θέλω να μοιραστώ μαζί σου... 

Πόσες φορές έχεις αναρωτηθεί αν αυτό που έχεις στη ζωή σου θα μείνει ή θα φύγει; Αν, αυτό που ήρθε τόσο ξαφνικά μία μέρα, θα μείνει; Τί είναι αυτό που μπορείς να κάνεις για να το κρατήσεις. Έχεις άραγε τη δυνατότητα να το κρατήσεις; Πόσες φορές έχεις αναρωτηθεί αν κάποια από τα γεγονότα που συμβαίνουν στη ζωή σου (αναπάντεχα πάντα) είναι καρμικά; Υπάρχει μοίρα; Και αν ναι ποιός την ορίζει; 




Πού θέλω να καταλήξω; Θέλω να μείνουν στη ζωή μου όσα αξίζουν. Όσα ήρθαν ξαφνικά κι απρόσμενα, αλλά και όσα υπάρχουν χρόνια... Είτε είναι διάττοντες αστέρες, είτε βρίσκονται μόνιμα στον ουρανό μου, θέλω να μείνουν... 



Να χαμογελάς. Πάντα θα ομορφαίνεις τον ουρανό κάποιου...