Circulus in probando

Μία ψυχή που περιμένει να αγκαλιαστεί από χέρια ζεστά.Τόσα χρόνια μόνη σεργιανίζοντας σε μονοπάτια δύσβατα. Επιλογές καρδιάς κάποιες φορές δυσνόητες μα πάντα αληθινές. Επιθυμίες που αναζητούν δύο να μοιραστούν σε δύο ολόκληρα και όχι μισά. Μία ανάσα που παλεύει να αποκτήσει την πραγματική της διάσταση χωρίς να χρειάζεται τεχνητή υποστήριξη. Ένα χαμόγελο που θέλει να κατακτήσει τη θέση του στη ζωή, χωρίς να αργοσβήνει περιμένοντας το πότε ή το ποτέ.

Η μοναξιά που θέλει να ακολουθήσει μια πορεία χωρίς επιστροφή αφήνοντας χώρο μέσα στο άπλετο της καρδιάς για μια θέση στο όνειρο. Και διαπιστώνεις πως ο χώρος αυτός τελικά είναι τόσος δα μικρός που χωράει δυο ψυχές και δυο ανάσες περιτριγυρισμένες από αμέτρητα θέλω και άλλα τόσα μπορώ. Κι αν κάποια από αυτά τα θέλω απαιτούν θυσίες, αλήθεια, πόσο έτοιμος είσαι να θυσιάσεις και να θυσιαστείς στο βωμό τους; Να ρίξεις με όλη σου τη δύναμη ένα βότσαλο και να στροβιλιστείς μαζί με τους κύκλους που θα σχηματιστούν όχι μόνο στην επιφάνεια μα και στο βυθό; Θα το κάνεις;

Μίλησες για στιγμές που θα έρθουν, αφήνοντας πίσω μια ψυχή και μια σάρκα να φωνάζουν από αγωνία και πόνο χωρίς να μπορούν να πράξουν κάτι. Μονάχα ελπίζουν, μα ταυτόχρονα πονούν. Και το βράδυ σαν φτάνει, η ψυχή ματώνει γιατί αυτό το απροσδιόριστο της ρουφάει όση ελπίδα έχει απομείνει και η σάρκα μένει ένα κουφάρι που κάποιος επιδέξια ρούφηξε όλη τη ζωή από μέσα. Μα σαν ξημερώνει, η ελπίδα ξανανθίζει, η ψυχή αναγεννάται και από τη σάρκα αναβλύζουν όλες οι μυρωδιές της προσμονής. Και όλα αυτά μαζί χορεύουν στο ρυθμό ενός φαύλου κύκλου χωρίς αρχή και τέλος, σαν μια ικεσία σε κάποιο Θεό. Κάθε μέρα μια πληγή επουλώνεται και μια άλλη ανοίγει και σαν έρθει το βράδυ πνίγονται σε έναν λυγμό με την μάταιη ελπίδα πως θα εισακουστούν.

Και πάλι έφτασε το βράδυ...

Μπλουμ

Αν ρίξεις μέσα μου ένα βότσαλο...

Ποιόν ήχο θα ακούσεις;

Για έναν καβαλάρη της ζωής

Και αναζητάς εκείνα τα μικρά και απλά μέσα στην καθημερινότητα που θα σε κάνουν να νιώσεις πως έχεις πάνω σου το ουρί του παραδείσου. Μη νομίζεις πως ψάχνεις για κάποια μεγάλα ή άπιαστα, αντιθέτως, πρόκειται για απλά πράγματα που βρίσκονται συνεχώς στο μυαλό σου μα με δυσκολία μπορείς να κατακτήσεις. Όχι επειδή δε θέλεις, μα γιατί κάποιοι κάποτε δεν είχαν προνοήσει να σου εξασφαλίσουν και να σου αφήσουν ως παρακαταθήκη. Μα ακόμα κι αν είχες χτίσει το δικό σου βασίλειο, έρχεται μια στιγμή που μπορεί όλα σου τα όνειρα να γκρεμιστούν, να φυσήξει ένα αεράκι και να πάρει μαζί του όσα τόσο καιρό με αγάπη φρόντιζες.

Και τότε μπλέκεσαι σε έναν κυκεώνα για να μπορέσεις να διασώσεις τα πλέον ανεκτίμητα κομμάτια της ζωής σου, λειτουργώντας όπως θα έκανε ο καθένας από εμάς, αδιαφορώντας για τις συνέπειες. Και πώς να κάνεις διαφορετικά; Πώς να μπορέσεις να αναλογιστείς το μετά, όταν το παρόν είναι ό,τι πολυτιμότερο διαθέτεις; Τί σου απομένει να κάνεις όταν ο χρόνος δεν είναι σύμμαχός σου, όταν το κάθε δευτερόλεπτο γίνεται εχθρός, μαχαίρι που χωρίς έλεος σου ξεσκίζει τα σωθικά;

Θυσιάζεις δικές σου προσωπικές στιγμές, τα θέλω σου παραμερίζονται και κλείνονται στο χρονοντούλαπο μέχρι να βρεθεί η κατάλληλη στιγμή που θα μπορέσουν να πάρουν μορφή, να αποκτήσουν πνοή και να γίνουν ζωή. Υπερβάλλεις εαυτώ για να μπορέσεις να δώσεις όσα παραπάνω μπορείς, παραγκωνίζοντας όσα λαχταράς.

Και έρχονται κάποιες στιγμές που λυγίζεις. Ειδικά εκείνες τις νύχτες τις αξημέρωτες, όταν μένεις μόνος με τις σκέψεις σου και αναλογίζεσαι αν κατάφερες τη μέρα που πέρασε να δώσεις μια ακόμη ανάσα εκεί που οφείλεις. Και σε αυτές τις στιγμές του απολογισμού, κάποιες φορές πονάς, ματώνεις. Ξέρεις όμως πόση δύναμη κρύβεις μέσα σου; Ξέρεις πόσες φορές έχεις αγγίξει ή ξεπεράσει τα όρια του ίδιου σου του εαυτού; Ξέρεις πως με τη θέληση σου έχεις μπορέσει να αγγίξεις το ακατόρθωτο, θέτοντας την ίδια σου τη ζωή σε κίνδυνο;

Κι όμως. Αντέχεις, παραβλέπεις, προσπερνάς και γυρίζεις την πλάτη, έχοντας ως μοναδικό σκοπό αυτά που αξίζουν. Αν αυτή δεν είναι η δύναμη της ανθρώπινης φύσης, αν αυτό δεν είναι το μεγαλύτερο δώρο του ανθρώπου, αν αυτό δε θεωρείται μεγαλείο ψυχής, τότε τί είναι αυτό που πραγματικά αξίζει να υποκλιθώ μπροστά του; Ακόμα κι αν η πορεία που χρειάστηκε να ακολουθήσεις είναι λανθασμένη για κάποιους, ακόμα κι αν τα όρια που θέτονται από κάποιους τα έχεις περάσει προ πολλού, ξέρω καλά τους λόγους, κατανοώ το σκοπό.


Δρόμοι ατελείωτοι χωρίς συγκεκριμένη διαδρομή, ταχύτητα ιλιγγιώδης που τις περισσότερες φορές καταρρίπτεται, ψυχή που πουλιέται στο διάβολο σε τιμή ευκαιρίας, αναπνοή δανεισμένη χωρίς επιστροφή και ένα χαμόγελο ευτυχίας που αδημονεί να σχηματιστεί.

Μα θα συμβεί, είμαι σίγουρη...

Για εκείνον τον καβαλάρη που ξέρει καλά το νόημα της ζωής...

Νύχτες Σαββάτου

Μοιάζει με συνήθεια αγαπημένη, βράδυ Σαββάτου, σχεδόν κάθε βράδυ Σαββάτου, να παρακολουθώ την εκπομπή του Σπύρου Παπαδόπουλου. Ανεξάρτητα από τους καλεσμένους, το θέμα συζήτησης ή το κατά πόσον είναι ενδιαφέροντα όσα λέγονται - κάτι που πιστεύω συμβαίνει κάθε φορά και ταξιδεύω μέσα από τα πρόσωπα, τα τραγούδια και τις συζητήσεις τους - όπου κι αν βρίσκομαι, είναι μια από τις πιο αγαπημένες μου συνήθειες. Το χειμώνα, λόγω καιρού και ανάγκης για ξεκούραση έπειτα από μια δύσκολη εργασιακή εβδομάδα, ο καναπές και ο χαμηλός φωτισμός μέσα στο αγαπημένο δωμάτιο, είναι από τις στιγμές που λαχταρώ να έρθουν. Και το καλοκαιράκι, όταν ξεκινήσουν οι πρώτες ζέστες και το παράθυρο του δωματίου επιβεβλημένα ανοίγει, τα σαββατόβραδα αποκτούν ξεχωριστή θέση μέσα στην εβδομάδα.


Πώς μπορώ να ξεχάσω εκείνες τις νύχτες όταν η εκπομπή αυτή έβαζε τραγούδια μοναδικά και μέσα από ένα lap top βρισκόμουν μερικά τετράγωνα πιο μακριά, σε μια άλλη γειτονιά, σε ένα μπαλκόνι παρέα με ανθρώπους αγαπημένους; Πώς μπορώ να ξεχάσω που σιγοτραγουδούσαμε στίχους από αυτά τα τραγούδια, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα τόσο μαγική και μοναδική, που είμαι σίγουρη πολλοί θα ζήλευαν.

Επειδή το Σάββατο είναι μία φορά την εβδομάδα μονάχα, εκείνες οι νύχτες επαναλήφθηκαν και επαναλαμβάνονται και άλλα βράδια τις εβδομάδας. Πόσο όμορφο είναι να ταξιδεύεις μέσα από ήχους γνώριμους, δίπλα σε ανθρώπους που αγαπάς, παρατηρώντας την αντίδρασή τους σε συγκεκριμένα μουσικά ερεθίσματα, χαμογελώντας σε ένα τους βλέμμα, σε μια τους κουβέντα, σε έναν τους αναστεναγμό.

Και αυτός ο χειμώνας, κάπως έτσι θέλω να κυλήσει, με στιγμές ζεστές, με ανθρώπους αγαπημένους, με ζεστό καφέ τα πρωινά και συζητήσεις με ποτό τις νύχτες, με μουσική, με όνειρα, με σχέδια για το αύριο, με λαχτάρες που περιμένουν να βρουν τη στιγμή να εκδηλωθούν, με χαμόγελα, με πολλά χαμόγελα, με νύχτες αξημέρωτες και με αγάπη και έρωτα για όσα ζω.

Μικρές νοθείες στ' όνειρο

Ένα ακόμα βράδυ με βρήκε να αδημονώ για τις στιγμές που θα έρθουν, για τις στιγμές που το χθεσινό βράδυ ζωγράφιζα στον καμβά της ζωής μου. Έβαζα χρώματα, πολλά, αρμονικά δεμένα μεταξύ τους, φώτιζα το κάθετί γύρω μου, έδινα ψυχή σε ό,τι άψυχο βρισκόταν πλάι μου και ταξίδευα... ταξίδευα...

Και σαν έφτασε σχεδόν το ξημέρωμα και ξάπλωσα, με δυσκολία κατάφερα να κλείσω τα μάτια μου γιατί οι στιγμές εκείνες που πριν λίγο είχα ζωγραφίσει μέσα μου, ξεπηδούσαν μπροστά μου και διεκδικούσαν τη δική τους θέση στο παρόν μα και στο μετά από λίγες ώρες. Κραύγαζαν και τραγουδούσαν ταυτόχρονα μελωδίες που αιχμαλώτιζαν την απόλυτη σιωπή της αυγής. Βυθίστηκα σε ύπνο λίγες στιγμές αργότερα, έχοντας ζωγραφισμένο στο πρόσωπό μου ένα χαμόγελο ηρεμίας, ασφάλειας και γαλήνης. Είναι ωραία στον παράδεισο, σκέφτηκα.. γιατί μόνο στον παράδεισο μπορείς να νιώθεις τόσα πολλά και τόσο όμορφα συναισθήματα. Σε έναν παράδεισο που είτε εμείς τον φτιάχνουμε επί γης και τρυπώνουμε μέσα κάποιες φορές και ονομάζεται ευτυχία, είτε σε έναν παράδεισο μακριά από την ανθρώπινη υπόσταση κι ας είναι για λίγο...

Από τα "80 μέτρα", που τελικά είναι λίγο περισσότερα...

Το απόψε με βρίσκει να αδημονώ, στο ίδιο δωμάτιο, με όλα γύρω μου στην ίδια θέση. Κρατάω στο χέρι μου το φυλαχτό. Ένα βράδυ πριν από μερικούς μήνες το άγγιξα για πρώτη φορά και αμέσως ένιωσα σαν να ήταν από πάντα δικό μου. Κομμάτι της ψυχής και του κορμιού μου... Το καλοκαίρι πέρασε. Αλήθεια, πόσο γρήγορα! Κι όμως, το κρατάω ακόμη στα χέρια μου σαν από χρόνια να περίμενε να γίνει δικό μου. Το ακουμπώ δίπλα στο μαξιλάρι μου, παρατηρώντας το με ένα μειδίαμα στο πρόσωπό μου. Το βλέμμα χάνεται και πηγαίνει και πάλι πίσω σε εκείνες τις καλοκαιρινές στιγμές της νύχτας, όταν οι ήχοι και οι στίχοι γίνονταν ένα, όταν ένα κοίταγμα ήταν αρκετό για να αποκρυπτογραφήσει όσα η ψυχή κραύγαζε μέσα στο σώμα.

Πόσες στιγμές να μετρήσω; Πόσες στιγμές να ονειρευτώ και πάλι; Πόσες στιγμές να περιμένω να γεννηθούν μέσα από τις σκέψεις, τα θέλω και πόσες τελικά μπορούν να μετουσιωθούν σε πράξεις, σε πνοή, σε ζωή; Και τα όνειρα; Αχ, αυτά τα μαγικά όνειρα που δεν γνωρίζουν τί σημαίνουν τα όρια και δύσκολα διακρίνουν την πραγματικότητα και το εφικτό από την φαντασία και το άπιαστο. Μα όσο ζούμε ονειρευόμαστε, παίρνουμε δύναμη από αυτά, παλεύουμε να τα πραγματοποιήσουμε, λαχταράμε να γίνουμε οι πρωταγωνιστές τους. Κι αν τα νοθεύσουμε λίγο, αν προσθέσουμε κάποιες στιγμές κάτι παραπάνω, πασπαλίζοντάς τα με την αστερόσκονη από τις λαχτάρες μας, δεν πειράζει.. Η ψυχή μας βρίσκει και πάντα θα βρίσκει καταφύγιο μέσα σε αυτά.

Είναι που ονειρεύεται πως φεύγει για ταξίδια
πως μπαίνει μέσα σε παλιές φωτογραφίες
ξέρει αν μπορούσε θα ‘κανε μία απ'τα ίδια
αλλά τι νόημα έχει το όνειρο χωρίς μικρές νοθείες

Πες μου...

Ξέρεις κάτι; Υπάρχουν στιγμές που δεν ξέρω αν όσα κάνω και όσα σκέφτομαι είναι αυτά που οφείλω να σκέφτομαι και αυτά που οφείλω να θέλω. Υπάρχουν σκέψεις, λαχτάρες και Θέλω ανυπέρβλητα, τα οποία είναι 24 ώρες το 24ωρο στο μυαλό μου και με βασανίζουν εντός ή εκτός εισαγωγικών. Το τελευταίο διάστημα προσπαθώ να συγκεντρωθώ σε ό,τι κάνω, μα με δυσκολία τα καταφέρνω. Πάντα μία ή περισσότερες από αυτές τις σκέψεις μπαίνουν μπροστά σε ό,τι κι αν κάνω. Προσπαθώ να διακρίνω αν αυτές μου οι επιθυμίες είναι κάτι που μπορώ να αναβάλω για αργότερα, ή είναι τόσο σημαντικές που πρέπει και οφείλω στον εαυτό μου πάση θυσία να τις ικανοποιήσω.

Μπλέκομαι σε κουβέντες, αόρατες υποσχέσεις, λόγια και πράξεις οι οποίες αχνοφαίνονται και συνεχώς γίνονται ένα με τα δικά μου θέλω. Προσπαθώ άπειρες φορές να διαχωρίσω τις επιθυμίες μου με αυτά που μου δίνονται, είτε σε επίπεδο συζήτησης είτε σε πρακτικό επίπεδο. Πολλές φορές αναρωτιέμαι μήπως κάποια πράγματα που έχουν ειπωθεί, απλώς ειπώθηκαν επειδή τα λαχταρούσα πολύ. Μα όσες φορές κι αν έχω ψάξει, έχω βρει μια ταύτιση, που δεν ανήκει στη σφαίρα της φαντασίας μου.


Άλλες φορές αναρωτιέμαι, γιατί οι λέξεις και τα θέλω, μένουν μόνο στα λόγια και δεν γίνονται πράξεις, αφού αποδεδειγμένα είναι επιθυμίες που θέλουν να μετουσιωθούν σε πράξεις. Γιατί πρέπει να δυσκολεύουμε τη ζωή μας τόσο πολύ; Είναι τόσο μικρή για να την μπερδεύουμε κάνοντάς την κουβάρι από ξεφτισμένα υλικά. Όταν νιώθουμε κάποια πράγματα, πιστεύω πως με όσες δυσκολίες κι αν πρόκειται να συναντήσουμε, οφείλουμε να τα ζήσουμε.

Προσπαθώ να αποστασιοποιηθώ από όσα νιώθω, να τα εξετάσω έξω από εμένα, σαν ένας απλός παρατηρητής, ώστε να μπορέσω να προσδιορίσω τί θα έκανα και πώς θα λειτουργούσα σε δεδομένη περίπτωση. Δε ξέρω αν θα άλλαζα κάτι από όσα μέχρι τώρα έχω κάνει. Το αύριο δε ξέρω πώς θα ξημερώσει. Για ένα πράγμα όμως είμαι σίγουρη. Ό,τι ζω και όπως το ζω, δε θα το άλλαζα με τίποτα. Το πάθος με το οποίο αντιμετωπίζω ό,τι έχω στη ζωή μου, δε θα το μείωνα σε καμία περίπτωση.

Ξέρω πως πολλές φορές πληγώνομαι, ξέρω πως πολλές φορές οι επιλογές μου μπορεί να φέρουν πόνο στη ζωή μου, όμως θα έχω για μια ακόμη φορά ακολουθήσει τις επιθυμίες μου. Δε ξέρω τί μπερδεύεται στην πορεία... δε ξέρω αν από την αρχή θα έπρεπε να είχα ακολουθήσει διαφορετικό μονοπάτι...

Πες μου πού κάνω λάθος...;

Εκτός κανόνων

όλα είναι συνήθεια...μόνο η αγάπη είναι εκτός κανόνα!

Προσπαθώ να βάλω αυτά τα λόγια απέναντί μου από προχθές. Προσπαθώ να μείνω γυμνή μπροστά τους, γδύνοντάς κι αυτά. Όλα τα παιχνίδια αν θέλουμε να θεωρήσουμε πως είναι σωστά, πρέπει να παίζονται επί ίσοις όροις.

Απλώνω το χέρι μου και αγγίζω τη συνήθεια.

Αυτή που κάνει έναν άνθρωπο να κουράζεται, να ασφυκτιά, να την αποστρέφεται. Συνήθεια που κατατρώει κάθετί όμορφο στη ζωή, αφήνοντάς την χωρίς χρώμα, χωρίς οξυγόνο και πνοή. Ένα κουφάρι που προσπαθεί να αναστηθεί. Μάταια όμως.

Με το άλλο χέρι αγγίζω τη συνήθεια.

Εκείνη που αποζητά ένας άνθρωπος, που την αγκαλιάζει και ζει μαζί της. Αυτή τη συνήθεια που κάνει τους ανθρώπους να λένε καλημέρα ανοίγοντας τα μάτια τους και καληνύχτα λίγο πριν τα κλείσουν. Συνήθεια και συντροφικότητα γίνονται ένα, ταξιδεύουν μέσα στον χρόνο, πλέκουν ένα υπέροχο υφαντό και πορεύονται με την ελπίδα πως κάθε μέρα που θα ξημερώνει, θα τους βρίσκει μαζί, ένα.




Και απέναντί μου μένει η αγάπη.

Εκείνη για την οποία μίλησε ο Αριστοτέλης και αποτύπωσε μέσα σε μία πρόταση την έννοιά της: "Η αγάπη αποτελείται από μία ψυχή που κατοικεί σε δύο σώματα." Αυτή η αγάπη που δεν υπόκειται σε κανόνες και σε πρέπει. Η αγάπη που δε γνωρίζει τί σημαίνει υστεροβουλία και ιδιοτέλεια. Η αγάπη που όταν τίθεται το ερώτημα: Γιατί με αγαπάς; δεν βρίσκεις τους λόγους. Απλά υπάρχει για όλα όσα νιώθεις μέσα σου. Για όλα εκείνα που πλαισιώνουν την αγάπη και γνωρίζεις μόνο εσύ. Η αγάπη δεν υπόκειται στη συνήθεια. Είναι εκτός αυτών των ορίων. Και αν κάποιος άθελά του προσπαθήσει να την εντάξει στη συνήθεια, το αποτέλεσμα θα είναι μοιραίο.

~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*

Μη νομίζεις. Ακόμα και απόψε ακροβατώ ανάμεσα σε σκέψεις και θέλω. Προσπαθώ να δω κάτω από αυτήν τη λάμψη των ματιών μου όσα νιώθω. Προσπαθώ να κρατήσω μέσα μου καλά φυλαγμένα όσα λαχταράω. Και να ήξερες μόνο πόσο θέλω μια αγκαλιά να χωρέσει όλα εκείνα που υπάρχουν, όσο βαρύ κι αν είναι το φορτίο της.

Όλα είναι θέμα σωστής στιγμής, πιστεύουν κάποιοι. Ίσως να έχουν δίκιο. Μα τα μάτια λάμπουν όταν είναι κάποιος ευτυχισμένος. Και ακόμα πιο ευτυχισμένος είναι αυτός που μπορεί να τα διακρίνει.

Ανεπαίσθητα και πάλι

Βρέχει πάλι... κι άρχισε ξανά να βρέχει την ώρα που το 1% ήταν ανεπαίσθητο, σχεδόν ξεχασμένο. Μα πάλι έγινε κυρίαρχο κι απόψε.


Επειδή τις τελευταίες μέρες, μοιάζει σαν να έχω ξεχάσει γραμματική, συντακτικό και μαζί με αυτά η έμπνευση έχει πάει περίπατο στη βροχή, ας με βοηθήσει κάποιος να αρθρώσω έστω με λίγες λέξεις όσα υπάρχουν μέσα μου. Ειλικρινά θα του/της ήμουν ευγνώμων. Νιώθω πράγματα μέσα μου, συναισθήματα που άλλοτε βρίσκουν αντίκρισμα και άλλοτε μένουν μόνα τους να αιωρούνται, νιώθω τις λαχτάρες μου, νιώθω την μοναξιά που ίσως έχει έρθει κατ' επιλογήν (νομίζω δηλαδή), αλλά δεν μπορώ να τα αποτυπώσω μέσα εδώ, μέσα στο καταφύγιό μου, στο δικό μου χώρο..

Αν βρείτε κάπου τις λέξεις που έχω χάσει, εδώ είμαι.. ενημερώστε με, γιατί όσα υπάρχουν μέσα μου, μάλλον βροχή καταρρακτώδης θα γίνουν και δε ξέρω πότε θα παρασύρουν τα πάντα στο πέρασμά τους.. Α.. και μαζί με αυτές, ίσως βρείτε και την ανεμελειά που η καθημερινότητα έχει προ πολλού παρασύρει στο διάβα της.

υγ: Αναρωτιέμαι γιατί έγραψα αυτήν την ανάρτηση. Δε ξέρω... ίσως για να δω γραμμένα και επισήμως ότι έχω χάσει κάποια κομμάτια της καθημερινότητάς μου, όπως είναι η αγάπη μου να γράφω όσα ζω και όσα νιώθω κάθε φορά..

υγ 2: Το τραγούδι που ακούγεται με τυλίγει απόψε σαν αγκαλιά...

Πρέπει...

Πρέπει δηλαδή να αποκωδικοποιήσω συγκεκριμένες συμπεριφορές, να συμπυκνώσω στιγμές μέσα σε 10 λεπτά που στην αρχή ήταν 2 λεπτά αλλά κερδίσαμε μια μικρή παράταση, να δω ένα πρόσωπο χωρίς να βλέπω τα μάτια και την έκφρασή τους, να απολογηθώ για κάτι που θεωρείται αυτονόητο, αλλά γέμισα από τύψεις, να ακολουθήσω μια συμβουλή που μόνο πόνο κρύβει μέσα της...

Ναι, αυτά πρέπει να κάνω.

Α.. επίσης πρέπει να ξεριζώσω την καρδιά μου, τα θέλω της και τις λαχτάρες της, να τα πετάξω όλα αυτά μαζί στο καλάθι των αχρήστων, να κλείσω μετά τη σακούλα για να μη βρουν τρόπο να διαφύγουν, να πετάξω στο δρόμο τη ψυχή μου, ή να τη πουλήσω σε τιμή ευκαιρίας, να γεννήσω λαχτάρες και θέλω από το πουθενά, κάτι σαν παρθενογένεση, να πετάξω και ό,τι έχει απομείνει μέσα μου και να μείνω ένα κουφάρι άψυχο, άκαρδο, χωρίς να περιμένω κάτι, χωρίς να προσδοκώ σε κάτι. Να ζω και να αναπνέω τεχνητά, γιατί έτσι πρέπει.


Να χαμογελάω επειδή πρέπει να δείχνω χαρούμενη, χωρίς βέβαια να είμαι, να δουλεύω γιατί πρέπει να έχω τα προς το ζην, να αναγκάζομαι να υπομένω και να σκύβω το κεφάλι σε όσα οι συνθήκες επιτάσσουν , να είμαι σωστή απέναντι στις υποχρεώσεις μου, να σταματήσω να κοιτάω στα μάτια των άλλων προσπαθώντας να καταλάβω την ουσία.

Πρέπει να συνηθίσω τα πρέπει, μου λένε. Πρέπει να προσποιούμαι κάποιες στιγμές και να αντιμετωπίζω τη ζωή όπως μου αξίζει. Πρέπει να προχωρήσω μπροστά... γιατί έτσι πρέπει. Πρέπει να περνάω πάντα καλά... γιατί έτσι πρέπει...

Πρέπει... γιατί έτσι πρέπει... Με ρώτησε κανείς αν θέλω όσα πρέπει;

Αντιστρόφως ανάλογα

Έχω διαπιστώσει, πως το τελευταίο διάστημα, το μικρότερο ποσοστό πιθανοτήτων, είναι αυτό που υπερισχύει στη δική μου ζωή. Δε ξέρω πώς έχουν αντιστραφεί έτσι τα πράγματα και οι λεγόμενοι "νόμοι" δεν τηρούνται, αλλά είναι όντως άξιο θαυμασμού, παρατήρησης και δε συμμαζεύεται.

Να δώσω ένα παράδειγμα.. Λες ας πούμε σε κάποιον, θα συναντηθούμε το βράδυ κατά 99%. Πώς γίνεται και το 1% που απομένει, να υπερισχύει, δεν το έχω ακόμη καταλάβει. Και όχι τίποτε άλλο, αλλά χθες είχα ετοιμαστεί να παρακολουθήσω ως γνήσιος Έλληνας φίλαθλος τον αγώνα του ποδοσφαίρου, είχα αγοράσει τα ποτάκια και τα ξηροκάρπια, δεν είχα βάλει πιτζάμες, δεν είχα αφαιρέσει τη σκιά ματιών και το ρουζ από το πρόσωπο και περίμενα, περίμενα, περίμενα... Μέχρι που έκανε την εμφάνισή του ο αξιολάτρευτος Μορφέας και με παρέσυρε στην αγκαλιά ενός μοναδικού ύπνου (όχι πως δεν ήθελα δηλαδή)..

Μέχρι και αυτήν τη στιγμή υπερισχύει το 1%. Με αυτό ξύπνησα, με αυτό άνοιξα το παράθυρο να μπει το πρώτο φως της ημέρας.. αλλά τελικά δεν μπήκε γιατί είχε συννεφιά, με αυτό το ποσοστό βγήκα στη βροχή, που μέχρι και αυτήν τη στιγμή συνεχίζει να είναι παρούσα, ώστε να μας θυμίζει ότι ο χειμώνας είναι προ των πυλών. Μου αρέσει ο χειμώνας. Θεωρώ πως αυτό το "κρύο καιρός για δύο", έχει μια βάση. Βέβαια, αν αντί για δύο είναι μία και ένα μαξιλάρι, δε χάλασε και ο κόσμος. Εμείς να είμαστε καλά.

Καλημέρα όπως τη λαχταράτε και πολλά πολλά φιλιά!!!

Αναστολή λειτουργίας...

Σήμερα δεν μπορώ να σε ακούσω. Συνέχεια κάτι μου ψιθυρίζεις, μα εγώ σε αγνοώ. Δε ξέρω αν το κάνω ηθελημένα, μα σε αγνοώ. Ένα χαζοκούτι συνεχώς ανοιχτό και εγώ ακριβώς μπροστά του, μπρούμυτα στον καναπέ να χαζεύω. Κάποιες φορές ήχοι γνώριμοι ακούστηκαν... ίσως ήταν οι μόνες στιγμές που οι αισθήσεις μου επικεντρώθηκαν σε εξωτερικά ερεθίσματα. Ξαφνικά ένιωσα κάτι ζεστό να κυλάει από τα μάτια στο πρόσωπό μου και μετά κι άλλο κι άλλο κι άλλο... Θα φταίει μάλλον κάποιο σκουπιδάκι στον αέρα σκέφτηκα. Χα! Για μια ακόμη φορά σου την έφερα! Σε ξεγέλασα! Κάποια στιγμή έκλεισα τα μάτια μα κάτι προσπάθησε να τρυπώσει με τρόπο ύπουλο μέσα στο μυαλό μου, φέρνοντας μια σκέψη και μετά άλλη μία σαν τετελεσμένα γεγονότα. Με ρώτησες αν θέλω να έρθεις; Δε θέλω σου λέω. Δε θέλω να απασχολείς τη σκέψη μου. Εσύ ειδικά που με ξέρεις τόσο καλά, θα έπρεπε να είχες καταλάβει πως έχει επέλθει αναστολή λειτουργίας για κάποιο διάστημα, για όσο χρειαστεί. Δε ξέρω για πόσο. Γι αυτό λοιπόν καλά θα κάνεις, αν βέβαια θέλεις να υπάρχεις μέσα μου τα επόμενα Χ χρόνια, να σωπάσεις. Ειδικά τώρα που δεν μπορώ και δε θέλω να σε ακούσω. Τώρα που θέλω να αδειάσω από όσες σκέψεις με γεμίζεις. Ξέρω πως τα έχεις τακιμιάσει με την καρδιά, τη ψυχή και το μυαλό. Δε σας θέλω τώρα. Κανέναν και καμιά από εσάς. Θέλω να μείνω μόνη. Εγώ και η μοναξιά μου. Εγώ κι ο αρνητισμός μου. Θέλω να αδειάσω εντελώς, να μείνω ένα κουφάρι και ας μου φέρεις μετά όσες σκέψεις θέλεις, όσα αισθήματα σου ζήτησα να κρατήσεις για λίγο μακριά μου.

Μετά όμως...


όχι τώρα... όχι απόψε... κι ας φοβάμαι...
Με ακούς εαυτέ μου;

Out of order

Κάπως έτσι...

Ανασυγκρότηση κομματιών
Ανασυγκρότηση στιγμών
Ανασυγκρότηση αισθημάτων
Ανασυγκρότηση επιβεβλημένη...

Για μια στιγμή ή για πάντα;

Γιατί πρέπει όλος ο κόσμος μου να αναποδογυρίζει κάποιες φορές; Γιατί πρέπει όλα όσα υπάρχουν τη μια στιγμή, την αμέσως επόμενη να μην υπάρχουν ή να αλλάζουν; Για μια στιγμή απόψε, το βράδυ έγινε πιο φωτεινό και άφησε πίσω του το μουντό και άχαρο χρώμα του. Για μια στιγμή ένιωσα σαν να μου χάριζαν ένα όνειρο, σαν να ξύπνησα ξαφνικά, που όντως έτσι έγινε, σαν να με πήρε η ζωή που είχα αφήσει παραδίπλα, δίνοντάς μου δυο χαστούκια, όλα δικά μου. Ναι, όλα δικά μου. Και τότε ρυάκι σχημάτισε το αίμα, σαν από καιρό να περίμενε αυτήν τη στιγμή, παίρνοντας μαζί του όλους τους πόνους τόσων μηνών και κυρίως τόσων ημερών. Ένιωσα όλα τα ζωτικά μου σημεία να χτυπούν κόκκινο και όσο κι αν προσπάθησα να τα ημερέψω - αν προσπάθησα δηλαδή, που νομίζω πως δεν προσπάθησα - δεν τα κατάφερα.

Τα πάντα αναποδογύρισαν, σκέψεις και λέξεις έχασαν τη φωνή τους και τη ροή τους, ο ύπνος έγινε όνειρο απατηλό και όλο μου το είναι στροβιλίστηκε σε έναν τυφώνα συναισθημάτων τόσο πρωτόγνωρο, που με καμία δύναμη δεν μπόρεσα και δεν μπορώ ακόμα να διαχειριστώ. Δε ξέρω ποια άλλη επιβεβαίωση χρειάζομαι για όσα νιώθω. Δε ξέρω ποιά δύναμη ανθρώπινη ή Θεϊκή θα μπορέσει να αντιστρέψει κάτι τόσο μοναδικό και τόσο επίπονο ταυτόχρονα, κάτι τόσο ζωογόνο και ταυτόχρονα σχεδόν θανατηφόρο, μα για ένα είμαι σίγουρη... για όσα υπήρχαν και υπάρχουν μέσα μου, με όποια μορφή, με όποια παραλλαγή.

Και όσο κι αν προσπαθώ να τα κρατήσω μέσα μου, όσο κι αν προσπαθώ να τα κατευνάσω, αυτά γίνονται θηρία και με πνίγουν. Την έκρηξη με άλλη μορφή την περίμενα, με άλλη μορφή ήρθε στο σήμερα, στο πριν από λίγο, στο απόψε. Ίσως, για δεύτερη φορά στη ζωή μου απόψε κατάλαβα τι σημαίνει ανιδιοτέλεια αισθημάτων. Τί σημαίνει να νιώθεις, να εκφράζεις με όποιο μέσον δίνοντας όσα έχεις μέσα σου, χωρίς να περιμένεις να πάρεις κάτι.

Ίσως για πρώτη φορά συνειδητοποίησα πώς είναι να νιώθουν τα ίδια και να σου τα εκδηλώνουν με όσους τρόπους έχουν απομείνει διαθέσιμοι. Οι συνθήκες μας έχουν αναγκάσει να περιορίζουμε την εκδήλωσή τους, έχοντας κάνει εκπτώσεις και περικοπές. Μα ποτέ και κανένας δε θα μπορέσει να μας σταματήσει να νιώθουμε. Η ελευθερία σκέψης πάντα θα υπάρχει, ως το πιο δυνατό όπλο της ανθρώπινης ύπαρξης, ακόμα κι αν μερικές φορές αναγκαζόμαστε να καμουφλάρουμε αυτά για τα οποία ζούμε, αυτά που νιώθουμε, αυτά για τα οποία ματώνουμε...


Κι αν όλα μοιάζουν με ένα δίχτυ πλεγμένο αριστοτεχνικά γύρω από τις ζωές μας, ας προσπαθήσουμε όσο βρισκόμαστε μέσα εκεί, τις στιγμές μας να τις γεμίζουμε με όσα αγαπάμε. Κι αν λόγω συνθηκών δεν μπορούμε... τότε ειλικρινά δε ξέρω...

Το τραγούδι στο video"το δίχτυ"
σε στίχους Νίκου Γκάτσου και μουσική Σταύρου Ξαρχάκου
και από το οποίο λατρεύω κάθε του νότα,
κάθε του λέξη, το αφιερώνω σε εμένα και σε όσους κατάφεραν
να νιώσουν όσα απόψε γράφω..

Άκουσε ...

ΜΠΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΜ....

Η θέα της ζωής

"Η ζωή είναι μια ανηφόρα,
αλλά η θέα της είναι πανέμορφη"

Απόψε δεν έχω κάτι να γράψω δικό μου, μονάχα να παραθέσω αυτήν την υπέροχη παραδοχή. Από τη στιγμή που χθες το βράδυ την άκουσα, κάποια πράγματα μέσα μου έχουν αλλάξει. Ναι, μου λείπουν κάποια βασικά της στοιχεία, αλλά έχω μάθει να αγαπάω και να αγαπιέμαι. Νομίζω πως έχω καταφέρει να διανύσω ένα σημαντικό μέρος αυτής της ανηφόρας και σαν ανταμοιβή είχα και έχω την ευκαιρία, μπροστά στα μάτια μου και τη ψυχή μου να ξετυλίγεται μια υπέροχη θέα, αυτή της ζωής. Τελικά, πόσο μας αλλάζει μια παιδική αγκαλιά...

Καλή εβδομάδα να έχουμε

Η πολυκατοικία

Όχι, δεν πρόκειται για το καλογραμμένο και καλογυρισμένο σήριαλ που προβάλλεται στις τηλεοράσεις μας. Δεν πρόκειται για τους εξαίρετους ηθοποιούς που απαρτίζουν το σκηνικό της πολυκατοικίας, αλλά ούτε και για αυτούς που στη διαφήμιση του σήριαλ κάθονται σε μια καρέκλα κάνοντας ψυχοθεραπεία αναλύοντας τις ημέρες και τους μήνες που έχουν να παρακολουθήσουν το σήριαλ. Πρόκειται για την ψυχοθεραπεία που θα χρειαστώ εγώ με τους γείτονές μου στην πολυκατοικία που ζω δέκα συναπτά και καθόλου ευκαταφρόνητα έτη.

Από πού να ξεκινήσω και πού να καταλήξω με όσα συμβαίνουν; Τί άκουσα μόλις πριν από λίγα λεπτά; Ότι το μπετόν της αυλής μουχλιάζει από το νερό που στάζει από το σωληνάκι του κλιματιστικού. Έλεος δηλαδή!!!!! Πώς μπορεί να μουχλιάσει; Άλλο η πρασινάδα που έχει βγάλει και άλλο η μούχλα... Μη τα κάνουμε όλα ίσα και όμοια. Επειδή κάποιοι δεν έχουν τί να κάνουν όλη τη μέρα μέσα σε ένα σπίτι, ψάχνουν να βρουν αφορμές και να πλάσουν σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Αλλά δεν μπόρεσα να συγκρατηθώ και έβαλα τα πράγματα στη θέση τους.

Γύρισα από τη δουλειά, χαρούμενη και με κέφι και άρχισε η κυρία της διπλανής πόρτας, της οποίας παρεμπιπτόντως το μπαλκόνι συγκοινωνεί με το δικό μου που έχω το κλιματιστικό, να μου λέει και καλά πως οι από κάτω του ισογείου έκαναν παράπονα γιατί στάζει το νερό και έχει δημιουργήσει μούχλα στο μπετόν της αυλής. Πέντε χρόνια το νερό στάζει και κανείς δεν έχει πει το οτιδήποτε, φέτος όμως αλλάξαμε τροπάριο. Βέβαια, ευτυχώς είχα ενημερωθεί προ ενός μήνα από τη διαχειρίστρια, πως η γειτόνισσα, ούσα παράξενη, της είχε πει πως το νερό που τρέχει από το σωληνάκι είναι πηγή "μάζωξης κουνουπιών"!!!!! Έτσι λοιπόν, σήμερα, όταν μου είπε η "παράξενη" πως οι από κάτω έκαναν τα παράπονα, την έβαλα στη θέση της. Σεβάστηκα όσο μπορούσα την ηλικία της, αλλά δεν άντεξα. Της τα είπα ένα χεράκι. Όχι βέβαια ότι παραδέχτηκε πως είναι δική της η παραξενιά και όχι τα "υποθετικά" παράπονα άλλων, αλλά λέμε τώρα...

Αυτάααα τα νέα μου για σήμερα. Δεν έχω παράπονο, οι τόνοι και τα "αίματα" ανέβηκαν και ξεθύμανα σαν το μπουκαλάκι από το ασετόν όταν το αφήνεις ανοιχτό.

Σας φιλώ γλυκά...

Θέλω...

Θέλω να γκρινιάξω απόψε. Νιώθω κουρασμένη από την πρώτη κιόλας ημέρα της εβδομάδας!!!

• Θέλω να πάω βόλτα στη θάλασσα (κι ας πέρασα πριν λίγες ώρες από δίπλα της).

• Θέλω άδεια 1 εβδομάδα και να εξαφανιστώ.

• Θέλω να κοιμηθώ και να χουζουρεύω στο κρεβάτι μου μέχρι αύριο το μεσημέρι.

• Θέλω χαμόγελα τριγύρω μου, πολλά - πολλά χαμόγελα.

• Θέλω να κόψω το τσιγάρο (είμαι σε καλό δρόμο, είπα πως δε θα πάρω άλλο πακέτο)

• Θέλω ένα δροσιστικό coctail σαν αυτά που έπινα το καλοκαίρι σε εκείνο το μαγικό νησί.

• Θέλω να σταματήσει αυτή η προεκλογική περίοδος με όλα αυτά τα πάντα ανεκπλήρωτα ¨ΘΑ"

• Θέλω να ξεκινήσει στην Αμερική το Grey's Anatomy Season 6.

• Θέλω να ξυπνήσω αύριο και να πάρω αύξηση και να τα χαλάσω σε shopping therapy

• Θέλω να κάνω ένα μεγάλο party (τα γενέθλιά μου αργούν ακόμα) και να γεμίσω ένα μαγαζί από φίλους και γνωστούς.

• Θέλω να κάνω κοπάνα από τη δουλειά και να πάω να απολαύσω το πρωί τον καφέ μου στην παραλιακή.

• Θέλω να ανανεώσω το blog μου με καινούργιο background και εικόνες αλλά δε ξέρω πώς

• Θέλω μια αγκαλιάααααααα

Ζητάω πολλά;;;

Αναζητούνται στιγμές

Για μια στιγμή που θα μείνει μέσα σου χαραγμένη, χρειάζονται δύο άνθρωποι ή παραπάνω. Πρωταγωνιστές και σκηνοθέτες ταυτόχρονα στο εκάστοτε έργο που η στιγμή καθορίζει. Μια λάθος κίνηση αλλάζει το ρου της ζωής. Μια σωστή κίνηση χρωματίζει τη στιγμή, της δίνει ξεχωριστή οντότητα και παρουσία μέσα στην καθημερινότητά μας και ταυτόχρονα κομβικό σημείο σκέψης και αναπόλησης στο μέλλον. Πασχίζουμε να ζήσουμε στιγμές ευτυχίας, καμιά φορά χωρίς να υπολογίζουμε τίποτα, γνωρίζοντας όμως ότι η ευτυχία κοστίζει ακριβά. Και ποιός άραγε σκέφτεται προκαταβολικά τί θα ακολουθήσει, όταν νιώθει πως η ευτυχία χτυπάει δειλά δειλά την πόρτα του; Αφήνουμε τον εαυτό μας, τη ψυχή μας, το σώμα μας να στροβιλιστεί στου πάθους τα δίχτυα, αφήνουμε ελεύθερη την καρδιά μας να αγαπήσει και να αγαπηθεί χωρίς όρια.

Το ίδιο μπορεί να συμβεί και στις ερωτικές - συντροφικές σχέσεις, μα και στις φιλικές. Δίνεις τον εαυτό σου, δείχνεις με κάθε τρόπο την αγάπη σου με πράξεις μα και με λόγια, εισπράττεις αγάπη και φροντίδα και νιώθεις γεμάτος ως άνθρωπος. Βλέπεις τους φίλους ή/και σύντροφό σου να απολαμβάνει τη φροντίδα και την αγάπη σου και τότε η ευτυχία σου διπλασιάζεται. Τί γίνεται όμως όταν διαπιστώνεις πως οι άνθρωποι που πίστευες μέχρι χθες ότι είναι δίπλα σου, στην ουσία είχαν ημερομηνία λήξης, σαν τα προϊόντα που βρίσκουμε στα σούπερ μάρκετς; Χα... εκεί ακριβώς νιώθεις πως όλα γύρω σου καταρρέουν, ή τέλος πάντων κάπως έτσι. Είναι σαν να νιώθεις να πέφτεις σε ένα μεγάλο λάκκο - παγίδα γεμάτο από λάσπη. Και σε εκείνο το σημείο, συνειδητοποιείς πως όλα όσο τόσο καιρό νόμιζες ή αισθανόσουν, ήταν μια φούσκα.

Δε ξέρω αν για όλα αυτά ευθύνονται οι λάθος επιλογές ανθρώπων ή απλά οι λάθος συγκυρίες. Όσες φορές έχω προσπαθήσει να αναλύσω το συγκεκριμένο ερώτημα μέσα μου και άλλες τόσες που το έχω συζητήσει, δεν κατέληξα πουθενά. Νιώθω σαν να είμαστε τα πιόνια σε μια παρτίδα σκάκι με γύρω μας αμέτρητους πύργους να εμποδίζουν κάθε μας κίνηση. Και όταν καταφέρνουμε τελικά να κινηθούμε στο επόμενο τετράγωνο μας περιμένει άλλος ένας πύργος που καλούμαστε να προσπεράσουμε. Ο βασιλιάς και η βασίλισσα κοιτούν ατάραχοι τις κινήσεις μας, σαν να γνωρίζουν εκ των προτέρων το αποτέλεσμα.

Την επόμενη κίνησή μου δεν την έχω προγραμματίσει. Τα δεδομένα είναι μάλλον συγκεκριμένα, από όσα μπορώ να αντιληφθώ. Όσο κι αν θέλω να εθελοτυφλώ ως προς κάποιες καταστάσεις, ξέρω πως είναι λάθος για το σήμερα. Για το αύριο δε ξέρω. Κανείς δε ξέρει. Απόψε ήθελα συγκεκριμένους ανθρώπους δίπλα μου. Μάλλον εξαφανίστηκαν με αξιωματικούς και ίππους σε μια ξεχασμένη παρτίδα. Άνθρωποι, επιλογές, στιγμές...

Το χρυσό κλουβί

Το βλέπεις; Είναι χρυσό και για την ακρίβεια λευκόχρυσο. Καλογυαλισμένο και φινετσάτο με λεπτομέρειες που θα ζήλευε ο καθένας. Προσπαθείς να το ακουμπήσεις μα μόλις πλησιάζεις το χέρι σου αυτό εξαφανίζεται. Μέσα του ζει μια ψυχή γυμνή. Εσύ μπορεί να τη βλέπεις ντυμένη αλλά στην ουσία είναι ολόγυμνη, όπως όλες οι ψυχές αν καταφέρεις να τις πλησιάσεις. Ζει μόνη της για πολλά χρόνια. Τις περισσότερες φορές θα τη δεις πάνω στην αιώρα της να προσπαθεί να φτάσει το πάνω μέρος από το κλουβί στο οποίο βρίσκεται. Δίνει ώθηση κάθε φορά, ακουμπώντας στο έδαφος με τα πόδια της και κάθε φορά πηγαίνει όλο ψηλότερα. Εκεί περνάει πολλές ώρες από την ημέρα της. Γελάει με τη ψυχή της σε κάθε της προσπάθεια να φτάσει πιο ψηλά. Αποκαμωμένη πια, μετά από πολλές ώρες, αποφασίζει να κατέβει και να κάνει μια βόλτα στον ολάνθιστο κήπο του κλουβιού της.


Λουλούδια και δέντρα, που τόσο καιρό περιποιείται με φροντίδα και αγάπη, είναι η μοναδική συντροφιά της. Περιφέρεται ανέμελη μέσα στο λευκό αέρινο φόρεμά της, αυτό με τις ολοκέντητες άκρες του. Τα μαλλιά της λυτά σα χείμαρροι αγκαλιάζουν το σώμα της και ανεμίζουν στη φθινοπωρινή αύρα του απογεύματος. Κοιτάει τριγύρω της όλα όσα με αγάπη καθημερινά φροντίζει μα νιώθει κάτι να της λείπει. Κάποιες στιγμές εγκλωβίζεται στη σκέψη αυτή, ψάχνοντας να βρει τί πραγματικά είναι αυτό που λαχταράει μα δεν έχει. Μια ξαφνική βροχή διώχνει μακριά τις σκέψεις της. Ανοίγει τα χέρια προσπαθώντας να αγκαλιάσει τον ουρανό για το μοναδικό αυτό δώρο που της χαρίζει, ανοιγοκλείνοντας τα μάτια σε κάθε ψιχάλα που αγκαλιάζει το πρόσωπό της. Και όταν πια κάθε της κύτταρο έχει βραχεί και το φόρεμά της έχει γίνει ένα με τη σάρκα της, επιστρέφει στο μικρό καλύβι που βρίσκεται στο κέντρο του κλουβιού.

Βρεγμένη όπως είναι, με το νερό να λιμνάζει σε κάθε της βήμα, ανάβει δυο κούτσουρα στο μικρό της τζάκι για να ζεστάνει το χώρο και τη ψυχή της που εκείνο το απόγευμα έγινε ένα με τις ψιχάλες. Αποκαμωμένη, κουρνιάζει δίπλα στη φωτιά και παρατηρεί τις φλόγες όπως αγκαλιάζουν τα ξύλα. Νιώθει ένα χέρι αόρατο να αγκαλιάζει τους ώμους της, μια ζεστασιά ξεχωριστή να πλανάται στο χώρο και στο χρόνο. Έτσι γλυκά και μοναδικά όπως αισθάνεται, παραδίδει σώμα και πνεύμα στο Μορφέα, μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες...

Σκόρπιες σκέψεις

Κουρνιάζεις απόψε σε αγκαλιά νοητή
κλείνεις τα μάτια και νιώθεις χέρια να σε σφίγγουν
ένα καβούκι η αγκαλιά που από μέσα δε θέλεις να φύγεις
νιώθεις ζεστά εκεί μα υγρά ταυτόχρονα

Ο χρόνος κυλά και σε φοβίζει
Οι δείκτες του ρολογιού σαν θηρία αρπακτικά
πλησιάζουν να κλέψουν ό,τι υπάρχει, ό,τι ζει ακόμα
νιώθεις τα πάντα να γλιστρούν παρασέρνοντας κι εσένα στο πέρασμά τους

Θα μπορέσεις να κρατηθείς;

Ένα σχοινί τεντωμένο η ζωή
όσο το τραβάς, τόσο αυτό ξεφτίζει
Σαν το τσιγάρο που όσο το καπνίζεις
στάχτη αφήνει πίσω του να σου θυμίζει μόνο
τα δευτερόλεπτα που πέρασαν

Προχωράς, μα ξέρεις που πηγαίνεις;


Ένα χαμόγελο για λίγα λεπτά
σε μια στιγμή να προσπαθείς να φυλακίσεις
εικόνες τόσες που πινέλα δεν μπορούν να χρωματίσουν
αισθήματα που με λέξεις δεν μπορούν να ειπωθούν.

Φθινοπωρινή νύχτα

Θυμάμαι, πριν από πολλά χρόνια, κάθε Δευτέρα πρωί στο σχολείο - κυρίως στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού - γράφαμε έκθεση σχετικά με το πως περάσαμε το Σαββατοκύριακο. Σκέφτομαι και χαμογελάω για το άγχος που είχαμε τότε να μπορέσουμε να περιγράψουμε μέσα σε λίγες γραμμές δύο ημέρες γεμάτες από οικογενειακές και φιλικές στιγμές! Πόσο ωραίες και μοναδικές στιγμές ήταν τότε!

Τα χρόνια πέρασαν, μεγαλώσαμε και γίναμε οι περισσότεροι από εμάς ολοκληρωμένοι άνθρωποι. Κάποιοι δημιούργησαν τη δική τους οικογένεια και είναι ευτυχισμένοι, κάποιοι άλλοι δημιούργησαν τη δική τους οικογένεια αλλά διάφοροι λόγοι τους οδήγησαν στο χωρισμό και κάποιοι άλλοι κυνηγούν ακόμη το δικαίωμά τους στην ευτυχία.

Έπιασα αρκετές φορές τον εαυτό μου να σκέφτεται αυτές τις μέρες. Σκέψεις πολλές και αντιφατικές μεταξύ τους, τόσο πολύ αντιφατικές που προσπάθησα κάποια στιγμή να τις βάλω σε μια σειρά, αλλά μάταια. Τις περισσότερες φορές το μυαλό δεν μπορούμε να το ορίσουμε. Ακολουθεί τη δική του πορεία, πόσω δε μάλλον η καρδιά. Παρακολούθησα λίγο την πορεία των σκέψεών μου. Για να είμαι ειλικρινής ήταν αναμενόμενη η πορεία τους. Όσο κι αν θέλησα να τις χαλιναγωγήσω, αυτές συνέχισαν τη δική τους ανεξέλεγκτη πορεία. Νομίζω πως δίκαια υποστηρίζουν κάποιοι πως η πραγματική ελευθερία που έχει ο άνθρωπος είναι να μπορεί να σκέφτεται. Δε θα μπορούσα να πάω κόντρα σε αυτό...

Κυριακή βράδυ απόψε, μετά από ένα Σαββατοκύριακο που πέρασε και κύλησε σαν μια σταγόνα. Το κρεβάτι μου με απόλαυσε τόσο πολύ, που αν είχε στόμα να μιλήσει θα μου έλεγε σίγουρα πως με βαρέθηκε. Ένιωθα τον εαυτό μου ξεκούραστο, αλλά παρ' όλα αυτά κάτι με κρατούσε εκεί και δε με άφηνε να σηκωθώ. Είδα 3 - 4 ταινίες, προσπάθησα να γράψω λίγα λόγια εδώ στο blog, αλλά ήμουν συνεχώς σε μια διαδικασία γραψίματος - σβησίματος... ε και μετά από κάποιο σημείο τα παράτησα και ξανακοιμήθηκα... Απόψε, πιστεύω πως η βροχή που τόσο λατρεύω θα μου κάνει παρέα... Έχεις δοκιμάσει να μοιραστείς μαζί της τα μυστικά σου; Επειδή το έχω δοκιμάσει, σου το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Απόψε, όπως και κάθε φορά, θα είναι μοναδική η συντροφιά της..


Σε λίγες ώρες ξεκινά μια καινούργια εβδομάδα. Κανείς δε ξέρει τί μας επιφυλάσσει, μα σίγουρα όλοι μας θέλουμε να είναι γεμάτη από στιγμές ευτυχίας. Άλλωστε η ευτυχία μέσα εκεί κρύβεται, σε στιγμές που καλούμαστε να ζήσουμε με όλη μας τη ψυχή. Καλό θα είναι να μην αγνοούμε όσα συμβαίνουν στην καθημερινότητά μας. Ακόμα και όταν ένα χαμόγελο σχηματίζεται στα χείλη μας, ακόμα και όταν νιώθουμε μια λάμψη στα μάτια μας, ας την ακολουθήσουμε... κάτι έχει να μας δώσει...

Καλή εβδομάδα να έχουμε όλοι μας!

Προτεραιότητες

Τελικά όλα είναι θέμα προτεραιοτήτων σε αυτήν τη ζωή. Από το πιο απλό, μέχρι το πιο σύνθετο. Προτεραιότητα για παράδειγμα κάθε πρωί, είναι να πλένεις το πρόσωπό σου για να ανοίξουν τα μάτια σου, προτεραιότητα είναι να πας τουαλέτα και να τραβήξεις το καζανάκι, προτεραιότητα είναι να βγάλεις τις παντόφλες σου και να βάλεις παπούτσια πριν βγεις στο δρόμο. Προτεραιότητα είναι να ανοίξεις τα mails σου να δεις αν έχεις κάποιο που θα σε κάνει να χαμογελάσεις το πρωί σαν καλημέρα, πριν πέσεις με τα μούτρα στη δουλειά. Προτεραιότητα είναι να πιεις μια γουλιά καφέ πριν αρχίσεις να απαντάς σε επαγγελματικά τηλέφωνα. Προτεραιότητα είναι να πασχίζεις να εξασφαλίσεις τα προς το ζειν, τόσο για τους ανθρώπους που βρίσκονται δίπλα σου, όσο και για εσένα. Προτεραιότητα είναι να θέλεις να βρίσκεσαι με ανθρώπους που αγαπάς και η ψυχή σου μονάχα ξέρει πόσο πολύ λαχταράει να βρίσκεται μαζί τους.

Όλα καλά μέχρι εδώ, σωστά; Τί γίνεται όμως όταν οι προτεραιότητες μπερδεύονται μεταξύ τους; Τί γίνεται όταν δύο προτεραιότητες μεταξύ τους διεκδικούν το ίδιο μερίδιο; Και μη μου πεις πως μπορείς ταυτόχρονα να ικανοποιήσεις και τις δύο, γιατί ακόμη το ανθρώπινο είδος δεν έχει κλωνοποιηθεί από όσο γνωρίζω. Μήπως τελικά κάποια από τις δύο έχει μικρότερη αξία από την άλλη και απλά πιστεύεις λανθασμένα το αντίθετο; Μήπως όλα είναι πιο ξεκάθαρα και απλά εσύ τα μπερδεύεις; Διόλου απίθανο. Έτσι κι αλλιώς πόσες και πόσες φορές έχεις προβεί σε λανθασμένες εκτιμήσεις; Άντε τώρα να μπορέσεις να ταξινομήσεις μέσα στο μυαλό σου τη μεγαλύτερη, ή αλλιώς σημαντικότερη προτεραιότητα, τόσο από τις δικές σου που αφορούν εσένα, όσο και από των ανθρώπων γύρω σου που αφορούν και πάλι εσένα.

Έχω μπερδευτεί... το ξέρω καλά. Ίσως είναι το μόνο που στην πραγματικότητα γνωρίζω. Νιώθω όλα γύρω μου να έχουν φουσκώσει σαν ένα μεγάααααααλο μπαλόνι. Αλήθεια, αν πάρω μια καρφίτσα και το τρυπήσω, το μπαμ που θα ακουστεί από το σκάσιμο, θα είναι μεγάλο; Δεν τολμώ να το δοκιμάσω. Πες το δειλία, πες το όπως θέλεις. Δεν μπορώ να το κάνω. Ίσως γιατί τα όριά μου ακόμη καλά κρατούν.

Γενικότερα είμαι άνθρωπος των ορίων. Τα δοκιμάζω και ταυτόχρονα με δοκιμάζουν. Μοιάζει η σχέση που έχω μαζί τους άκρως ερωτική. Ανέκαθεν τα φλέρταρα και με φλέρταραν ταυτοχρόνως. Βέβαια το ποιός έβγαινε στο τέλος νικητής (αν μπορώ να το πω έτσι) είναι μια άλλη υπόθεση. Μήπως τελικά θα έπρεπε να μη δοκιμάζω τόσο τις αντοχές μου; Μήπως τελικά προτιμότερο θα ήταν να αφήνω κάποιο περιθώριο "ανάσας" για τον εαυτό μου; Αλήθεια, γιατί νιώθω σαν όλα να μοιάζουν με ένα κουβάρι που ενώ έχω βρει την αρχή του, κάπου στη μέση έχουν μπερδευτεί όλα; Σαν να έχει γίνει κουβάρι το ίδιο το κουβάρι... Τί λέω Θεέ μου;

Απόψε, κατόπιν συμβουλής "ιατρού" λέω να κλείσω τα φώτα, να ανάψω ένα κερί, να βάλω ένα ποτό (αυτό δεν μου το είπε ο γιατρός) και να αφήσω το μυαλό να ταξιδέψει. Ίσως κάπου εκεί, σε εκείνο το ταξίδι καταλάβω τις προτεραιότητες... τις δικές μου και των ανθρώπων γύρω μου.

Παραπονιέμαι ε; Κι εσύ, εσύ, εσύ κι εσύ κάθεσαι ακόμα και διαβάζεις όσα γράφω; Ήρωας είσαι...

υγ: Προτεραιότητα γι απόψε, πριν έρθει το βράδυ,
είναι να πετάξω το παγωτό από την κατάψυξη.
Δε θα είναι καλή παρέα...

Σσσσστττ...

Έχεις νιώσει κάποιες στιγμές τη σιωπή να μοιάζει τόσο μοναδικά ελκυστική και ερωτική, μα ταυτόχρονα άλλες στιγμές να μοιάζει τόσο σκοτεινή και επίπονη που τρομάζεις και φοβάσαι;

Κοιτάζεις κατάματα και χάνεσαι σε μια σιωπή που παρασύρει τα πάντα τριγύρω. Ακούς τον ήχο από τις ανάσες να σπάνε ρυθμικά τη σιωπή και νιώθεις σαν να διαπράττεις αμαρτία που χάλασες έστω και λίγο αυτήν τη σιωπή, την ιερή. Παρασύρεσαι στη δίνη των συναισθημάτων και ψάχνεις τρόπους να εκδηλώσεις αν όχι όλα, έστω κάποια από αυτά.

Και ακριβώς σε εκείνο το σημείο, ανακαλύπτεις πως δεν έχεις χρόνο, δεν έχεις τρόπο, μονάχα τη σιωπή, η οποία λειτουργεί ταυτόχρονα ως μέσον και ως αποτέλεσμα. Καταλυτική η παρουσία της. Απαραίτητη, μοναδική. Μα έχεις τόσο πολλά που θέλεις να δώσεις κι όμως δεν μπορείς. Φτάνεις στο σημείο να αισθάνεσαι μικρές εκρήξεις μέσα σου, οι οποίες δεν βρίσκουν τρόπο να φωτίσουν το χώρο γύρω σου και έτσι αρκούνται σε μικρότερης ή μεγαλύτερης διάρκειας σιωπές.


Μήπως τελικά οι σιωπές είναι ικανές να πουν πολλά περισσότερα από όσα μπορούν οι λέξεις;

Είναι από τις μέρες και νύχτες που θέλω η σιωπή να μην ακούγεται. Θέλω ήχους δικούς μου, μοναδικούς, ήχους που θα κάνουν τη σιωπή αυτήν, τη σκοτεινή να απομακρυνθεί... για πάντα...

Απόψε, με ακούς μέσα από τις σιωπές μου;

Μη φύγει το όνειρο καθώς θα σ' αγκαλιάζω

Πώς να χωρέσεις τόσες στιγμές μέσα σε λίγη ώρα; Πώς να μπορέσεις να συρρικνώσεις τα θέλω σου μέσα στο χρόνο που κυλά αδυσώπητα; Ακόμα και τα "πρέπει" μοιάζουν τόσο μικρά... Αλήθεια, πότε τα θέλω θα καταφέρουν να υπερνικήσουν όλα τα υπόλοιπα; Και μη με ρωτήσεις γιατί πάλι ξενυχτάω... Τη νύχτα την λατρεύω. Δεν μπορώ να την αφήσω στην αγκαλιά του Μορφέα. Ο ύπνος μάλλον φτιάχτηκε για άλλους. Όχι για εμένα.


[Έχω ένα τραγούδι μισό.. ίσως είναι το μόνο μισό τραγούδι που έχω ανάμεσα στα χιλιάδες... θα ψάξω να βρω το άλλο του μισό]

Ξέρεις πού θα ήθελα να είμαι τώρα; Στην παραλία... όχι σε αυτή δίπλα στη θάλασσα. Στην άλλην, που μου γνώρισες πριν ακριβώς μία εβδομάδα. Βράδυ Σαββάτου, ξημερώματα Κυριακής.

Γιατί άραγε κάποια όνειρα να βιάζονται τόσο πολύ να επαναληφθούν;

Το τραγούδι που ακούω τώρα λέει ... μη φύγει το όνειρο καθώς θα σ' αγκαλιάζω...

Αλήθεια, τα όνειρα σβήνουν;

Θα έχω ανοιχτά τα μάτια μου και απόψε και αύριο και κάθε νύχτα και μέρα...

Ξέρω πως νόημα δύσκολα θα βγάλει κανείς από όσους διαβάσουν όσα μόλις έγραψα...
Αρκεί που κάποιοι ίσως μπορέσουν να ταξιδέψουν μαζί με τις σκέψεις μου...

Κύκλοι ζωής

Βλέποντας από το μπαλκόνι του γραφείου μου κάθε μέρα την ίδια εικόνα παραλλαγμένη με μικρές πινελιές. Μια ηλικιωμένη κυρία να περνά την ημέρα της μόνη στο μπαλκόνι του δικού της σπιτιού. Κάθε πρωί πίνοντας αμέριμνη το καφεδάκι της παρέα με ένα πακέτο τσιγάρα. Είκοσι μονάδες από αυτά, είκοσι πεντάλεπτα συντροφιάς στη μοναξιά της. Κάθε μεσημέρι απλώνοντας τα ανάλαφρα ρούχα από τη θάλασσα που πέρασε λιγοστές ώρες κοντά της. Και σαν έρχεται το απογευματάκι, ένα ποτήρι με καφέ - παρέα μοναδική και πάλι με κάποιο από τα υπόλοιπα είκοσι τσιγάρα του ίδιου ή διαφορετικού πακέτου συντροφεύοντάς την μέχρι να έρθει η νύχτα.

Πολλές φορές έχω αναρωτηθεί αν υπάρχουν άνθρωποι που νοιάζονται για εκείνην. Ποτέ έως τώρα δεν έχω δει κάποια ανθρώπινη παρουσία δίπλα της. Μόνο άψυχα πράγματα την πλαισιώνουν. Αλήθεια, μήπως τελικά το τραπεζάκι, η καρέκλα και η απλώστρα είναι ικανά να γεμίσουν τις ατελείωτες ώρες μοναξιάς της; Κι όμως, μοιάζει να απολαμβάνει κάθε στιγμή μέσα στην ημέρα της, τουλάχιστον τις ώρες που έχει τύχει να την παρακολουθώ - άσκοπα τις περισσότερες φορές - από τη τζαμαρία στο γραφείο μου.

Ίσως τελικά να έχει βρει το νόημα της ζωής. Ίσως να απολαμβάνει την κάθε στιγμή που η ζωή της χαρίζει, με έναν μοναδικό τρόπο που πολλοί από εμάς, συμπεριλαμβανομένης και εμού, κάποιες φορές αδυνατούμε να ακολουθήσουμε. Υπάρχουν στιγμές που μας χαρίζονται ως δώρο Θεού, στιγμές που μέρες, μήνες, ακόμα και χρόνια ολόκληρα αναζητούμε να ζήσουμε και αντί να τις χαρούμε και να τις απολαύσουμε όσο πιο έντονα μπορούμε, αγωνιούμε για την ακριβώς επόμενη στιγμή, για την επόμενη μέρα που θα ανατείλει, χάνοντας έτσι την ουσία τους, την ουσία της ίδιας της ζωής.

Βλέποντας αυτήν τη γυναίκα σκέφτομαι τον κύκλο της ζωής της που σε λίγα χρόνια θα φτάσει στο τέλος που κάποιοι ορίζουν. Προσωπικά θεωρώ πως τέλος δεν υπάρχει πουθενά και σε τίποτα, ακόμα και όταν έχουμε να κάνουμε με την ίδια τη ζωή. Αστραπιαία περνάει από το μυαλό μου ο δικός μου κύκλος... για να είμαι ακριβής όμως, θα έλεγα οι δικοί μου κύκλοι. Δεν έχει σημασία τί πιστεύω, δεν έχει σημασία τί περιείχε κάθε ένας κύκλος... σημασία όμως έχουν οι άνθρωποι που τους πλαισίωναν. Οικογένεια, φίλοι, γνωστοί, σύντροφοι... Σύντροφοι είπα... Ίσως τελικά να είναι η πιο παρεξηγημένη λέξη και κατ' επέκταση έννοια.

Πριν από κάποια χρόνια, την έννοια του συντρόφου την είχα μέσα στο μυαλό μου με εντελώς διαφορετική μορφή και δομή από ότι αν με ρωτήσεις σήμερα. Έχω καταλήξει στο ότι σύντροφος είναι ο άνθρωπος εκείνος, ο οποίος είναι δίπλα σου σε στιγμές ευτυχίας και δυστυχίας, πόνου και χαράς. Ο άνθρωπος εκείνος, του οποίου η φυσική παρουσία όταν λείπει, νιώθεις να πλανάται γύρω σου και μέσα σου. Ο άνθρωπος εκείνος, ο οποίος σε κάνει να νιώθεις την ευτυχία μέσα από στιγμές απλές, καθημερινές... εκείνος που σε παροτρύνει να κάνεις όνειρα, χωρίς να σου τα ψαλλιδίζει. Αυτός που σου χαρίζει το χαμόγελό του χωρίς να περιμένει να πάρει αντάλλαγμα, που σου δίνει κουράγιο να αντιμετωπίσεις οτιδήποτε κι αν σου συμβαίνει.


Μεγαλώνουμε όλοι μας και συχνά αναθεωρούμε έννοιες και καταστάσεις στη ζωή μας. Όσο ζούμε μαθαίνουμε μέσα από τα λάθη και τα σωστά μας. Όχι τα λάθη και τα σωστά που ορίζουν οι άλλοι για εμάς, αλλά αυτά που εμείς θεωρούμε έτσι ή αλλιώς. Ανοίγουμε νοητούς κύκλους ζωής, γεμίζοντάς τους από ανθρώπους και στιγμές. Κάποιοι κύκλοι είναι μικροί, κάποιοι μεγάλοι... κάποιοι κλειστοί και κάποιοι ζωντανοί και δυναμικοί. Αν με ρωτούσες θα έλεγα πως σημασία έχει οι κύκλοι αυτοί να είναι γεμάτοι από όνειρα και επιθυμίες.

Ένας κύκλος ανοιχτός που σιγά σιγά χρωματίζεται...

Όλα πήγαν καλά...

... και τα καλύτερα έρχονται...

Βράδυ Σαββάτου...

Πόσα τέτοια βράδια Σαββάτου έχουν περάσει... Αλλού να βρίσκομαι και αλλού να θέλω να είμαι. Σε ένα διαμέρισμα τα πράγματα είναι σαφώς περιορισμένα. Σε μια Αθήνα που ό,τι έχει απομείνει από πράσινο καίγεται αυτήν τη στιγμή, σε μια πόλη άδεια που οι περισσότεροι λείπουν απολαμβάνοντας τις τελευταίες στιγμές ξεγνοιασιάς των καλοκαιρινών τους διακοπών.

Πού θα ήθελα να βρίσκομαι; Κάπου κοντά στη θάλασσα, στο σημείο εκείνο που η δύση θα ήταν ορατή, εκεί ακριβώς που ο ήλιος, κατακόκκινος πια, βουτάει με λαιμαργία μέσα στο απέραντο της θάλασσας. Να μπορώ να μυρίζω το ιώδιο και να γεμίζω από οξυγόνο. Να νιώθω το αλάτι να κολλάει πάνω στο σώμα μου. Να μπορώ να κυλιέμαι στην άμμο σαν μικρό παιδί μέχρι το βράδυ... τίποτα να μη με σταματάει. Να μπορώ να γελάω με τη ψυχή μου. Στιγμές ξεγνοιασιάς, στιγμές που τίποτα δε θα σκιάζει τη σκέψη μου.



Και σαν έρθει το βράδυ, να με βρίσκει ακόμα εκεί στην άμμο, δίπλα στη θάλασσα να ακούω το μοναχικό ήχο της σιωπής των κυμάτων. Αυτόν που πολλοί μπορούν να ακούσουν αλλά λίγοι να καταλάβουν. Να νιώθω τη θάλασσα στην άκρη του σώματός μου, σαν το πιο γλυκό φλερτ, εκείνο το πρωτόγνωρο, το μοναδικό.

Αυτό το βράδυ δε ξέρω πού θα με βρει, μα θέλω να το φαντάζομαι κάπως έτσι...

Αξίες ζωής

Είναι από τις νύχτες που ο ύπνος μοιάζει τόσο μακρινός, τί κι αν σε λίγες ώρες θα ξημερώσει και οι στιγμές τις καθημερινότητας θα πάρουν τη θέση τους. Κάθομαι μπροστά στον υπολογιστή μου - παρέα μοναδική που ποτέ δε διαμαρτύρεται για τις ατελείωτες ώρες που μοιραζόμαστε τόσα μαζί. Στις λύπες και στις χαρές μου, στην ξεγνοιασιά και στους προβληματισμούς μου, πάντα φίλος πιστός.

Σκεφτόμουν πριν για τη δύναμη που κρύβει ο καθένας από εμάς μέσα του. Πόσοι άραγε από εμάς γνωρίζουμε το μέγεθός της, ή μάλλον για να είμαι πιο σωστή, πόσοι από εμάς έχουμε μετρήσει την ισχύ της; Οι δυσκολίες που παρουσιάζονται καθημερινά στη ζωή μας σίγουρα μας έχουν φέρει αντιμέτωπους με τον ίδιο μας τον εαυτό. Και όταν αναμετριόμαστε μαζί του δεν μπορούμε να κρύψουμε τίποτα απολύτως, όπως όταν είμαστε γυμνοί μπροστά σε έναν καθρέφτη.

Όλοι μας έχουμε κάποιες αξίες και ιδανικά που πιστεύουμε και κάνουμε τα αδύνατα δυνατά για να έχουν πάντοτε τη θέση που τους αναλογεί. Υπάρχουν άνθρωποι που σε συγκεκριμένες χρονικές στιγμές και καταστάσεις αναγκάστηκαν να ακολουθήσουν έναν συγκεκριμένο δρόμο που κατά γενική ομολογία είναι απαγορευτικός και αποτρεπτικός. Υπάρχουν εκείνοι, οι οποίοι για να περισώσουν κάποια από τα ανώτερα ιδανικά που μπορεί ο ανθρώπινος νους να συλλάβει, ακολουθούν έναν δρόμο που ούτε στον χειρότερό τους εφιάλτη δεν έχουν δει. Ακολουθούν μια συγκεκριμένη πορεία ζωής για να χαρίσουν πνοή σε όσα αξίζουν. Δεν το θέλησαν, μα δεν έχουν άλλη επιλογή.

Δε ξέρω ποιά είναι τα όρια του ανθρώπου και αν υπάρχουν, αν και σίγουρα θα υπάρχουν. Δε ξέρω αν πρέπει να μπαίνουν κάποια όρια σε αυτές τις περιπτώσεις που ο καθένας από εμάς παλεύει με όσα αποθέματα δύναμης του έχουν απομείνει για όσα αξίζουν σε αυτήν τη ζωή. Ίσως κάποιοι να πιστεύουν πως καλό θα ήταν, παντού και πάντα να υπάρχει η λεγόμενη διαχωριστική γραμμή, οριοθετώντας έτσι το "μπορώ" και το "πρέπει". Και όταν παραβαίνουμε τα πρέπει για τα ιδανικά και τις αξίες της ίδιας της ζωής; Όταν για να κάνεις ένα καλό αναγκάζεσαι ταυτόχρονα να πράξεις και ένα κακό, τί γίνεται; Ξέρω... αντιφατικές έννοιες, αντιφατικές καταστάσεις, μα έτσι δεν είναι η ζωή μας; Παντού δε συνυπάρχουν και οι δύο όψεις;

Τελικά υπάρχει παράδεισος; Και αν υπάρχει ποιοι βρίσκονται εκεί; Αυτοί που έζησαν και έφυγαν χωρίς να έχουν κάνει κακό σε κανέναν, ζώντας μια ζωή συμβατική καταναλώνοντας ότι περίσσευε, ή όσοι πάλεψαν για όσα πίστεψαν περισσότερο και από την ίδια τους τη ζωή ακολουθώντας μια πορεία που πολλοί μπορεί να χαρακτηρίσουν ως λανθάνουσα;

Μήπως τελικά ο παράδεισος και η κόλαση βρίσκεται εδώ;

Ταξ- ίδια ζωής

Ψάχνοντας χρώματα ανάμεσα στο άσπρο και στο μαύρο.

Αναζητώντας μια μικρή ηλιαχτίδα
που θα φωτίσει τη στιγμή εκείνη.

Δεν έχει σημασία το μέρος μα ούτε και το τέλος.

Τέλος δεν υπάρχει.

Μονάχα συνέχεια με άλλη μορφή.

Σημασία έχει το ίδιο το ταξίδι.

Και υπάρχει κάπου ανάμεσα.

Στους ήχους - στις σιωπές,

στις εικόνες - στο σκοτάδι,

στο χθες - στο σήμερα και στο αύριο,

στο άγγιγμα - στην έλλειψη.

Μη σταματάς... προχώρησε παρακάτω...

Κύκλους κάνω...

Προσπαθείς να προσδιορίσεις το απροσδιόριστο και πάντα νιώθεις πως πέφτεις σε ένα μεγάλο λάκκο από λάσπη ανήμπορος να βγεις στην επιφάνεια. Κάνεις προσπάθεια να εξωτερικεύσεις όσα νιώθεις και βρίσκεις μπροστά σου έναν πελώριο τοίχο, τον οποίο πριν από λίγο καιρό είχες γκρεμίσει με ιδιαίτερα φιλότιμες προσπάθειες.


Μήπως τελικά απλά το νόμισες αυτό; Μήπως ήταν απλώς μια ιδιαιτέρως μεγάλη προσδοκία σου; Και μετά στροβιλίζεσαι γύρω από εσένα, έξω από εσένα, χωρίς αρχή και τέλος, σαν να προσπαθείς να οριοθετήσεις την αρχή και το τέλος ενός κύκλου. Και προσπαθείς ξανά και ξανά, ενώ ξέρεις εκ των προτέρων ότι κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό. Κι όμως δε σταματάς. Και νιώθεις κάποιες στιγμές, πως όσος χρόνος κι αν έχει περάσει, βρίσκεσαι στο ίδιο σημείο, όντας ανίκανη να κάνεις ένα βήμα παραπέρα, ένα βήμα που θα σε φέρει πιο κοντά στον άλλον, ένα βήμα που θα αλλάξει τα πάντα, ένα βήμα που θα σας φέρει πιο κοντά. Κι όμως, δεν το έχεις ακόμη καταφέρει, όχι γιατί δεν το έχεις τολμήσει, αλλά γιατί όλα μοιάζουν να συνωμοτούν εναντίον.

Τελικά τί φταίει;

Στιγμές για μοίρασμα...

Στιγμές που το σπίτι μοιάζει με πλατεία χωρίς τις φωνές και τα γέλια των παιδιών

Στιγμές που κοιτάς γύρω σου και κάτι σου λείπει

Στιγμές που αποζητάς μια αγκαλιά μα σου λείπει αφόρητα

Στιγμές που θέλεις να νιώσεις ένα χαμόγελο απέναντί σου

Στιγμές που όλα τα θέλω σου γιγαντώνονται και είναι έτοιμα να σε πνίξουν

Στιγμές που η σιωπή είναι τόσο δυνατή ώστε να μην την αντέχεις

Στιγμές που λαχταράς να μοιραστείς ακόμα και την παραμικρή λεπτομέρεια της μέρας που πέρασε

Στιγμές που πνίγεις το δάκρυ μέσα σου

Στιγμές που θέλεις το ξημέρωμα να σε βρει σε μια καρέκλα ακούγοντας τη μουσική που λατρεύεις

Στιγμές που θέλεις να απολαύσεις την Αυγουστιάτικη πανσέληνο δίπλα στη θάλασσα μα λείπει ο άνθρωπος που θέλεις να τη μοιραστείς μαζί του


Απόψε, ελπίζω να βρεθώ πάνω σε μια μηχανή με τα χέρια ανοιχτά να κυνηγάω τα άστρα

Απόψε, ελπίζω ΕΣΥ να δεις το ολόγιομο φεγγάρι από το μπαλκόνι σου, ακούγοντας το δικό σου τραγούδι για το φεγγαρόπαιδο

Απόψε...

*** το τραγούδι δεν είναι τυχαίο...

Περί εμπιστοσύνης...

Δύσκολη και άκρως εύθραυστη έννοια η εμπιστοσύνη. Όσο δύσκολα την κατακτάς, τόσο εύκολα τη χάνεις. Αρκεί ένα ή έστω αρκετά επαναλαμβανόμενα γεγονότα για να σε οδηγήσουν στην έλλειψή της.


Τώρα θα μου πεις, τί έπαθες Τρίτη βραδάκι, αρχές Αυγούστου, μέσα στο κατακαλόκαιρο και ασχολείσαι με την εμπιστοσύνη; Μήπως σε τσίμπησε μύγα τσε - τσε; Μήπως είσαι πολύ κουρασμένη και απηυδισμένη από τη δουλειά σου; Μήπως έχεις ανάγκη να βγεις μια βολτίτσα έξω, να σου φυσήξει λίγο ο αέρας, ο οποίος είναι είδος προς εξαφάνιση; Μήπως χρειάζεσαι επειγόντως το β' ημίχρονο των διακοπών σου;

Μπορεί να χρειάζομαι όλα τα παραπάνω, μπορεί να με τσίμπησε και η μύγα τσε - τσε, το θέμα είναι πως απόψε θέλω να γράψω δυο λόγια, άντε 1002 για το θέμα της εμπιστοσύνης. Έτσι μου ήρθε απόψε και θέλω να το αναλύσω. Έτσι κι αλλιώς, λίγοι και καλοί διαβάζουν όσα γράφω και ακόμα λιγότεροι αφήνουν τα σχόλιά τους. Επομένως, δε βλάπτω κανέναν. Ξέρω, ξέρω... Θα αναρωτιέστε όλοι : Ποιός πείραξε την Υάδα και έχει φορτώσει; Μπααα... κανένας δε με πείραξε. Καλά είμαι. Τί; Δε με πιστεύετε; Ε δε μπορώ να αποδείξω κάτι παραπάνω. Αρκεστείτε σε όσα σας είπα.

Πού είχα μείνει; Α, ναι. Στην εμπιστοσύνη. Μια τόσο μικρή λέξη και ταυτόχρονα τόσο δύσκολα να μπορέσει να διαρκέσει μέσα στο χρόνο. Γιατί σίγουρα όλοι μας έχουμε προσπαθήσει και έχουμε κατακτήσει την εμπιστοσύνη κάποιων ανθρώπων γύρω μας, σίγουρα κάποιες φορές με δυσκολία - όντας καχύποπτα πλάσματα όλοι μας - κάποιες άλλες φορές πιο εύκολα. Το θέμα όμως είναι τί γίνεται μετά από αυτήν την κατάκτηση.

Αδιαμφισβήτητα, η εμπιστοσύνη που νιώθουμε για τους γύρω μας, είναι μια δυναμική κατάσταση, η οποία μπορεί να μεταβληθεί (είτε να καταρρεύσει, είτε να ενδυναμώσει), ανάλογα με τη συμπεριφορά μας. Όταν κάποιος μας εμπιστεύεται, όταν κάποιος πιστεύει όσα λέμε και πράττουμε και ξαφνικά μια μέρα ή έστω μια νύχτα, ανακαλύπτει πως του πουλούσαμε φούμαρα για μεταξωτές κορδέλες, τότε σίγουρα η εμπιστοσύνη που ένιωθε κλονίζεται και τις περισσότερες φορές καταρρέει.


Σε αυτές τις περιπτώσεις οι "γιατροί" συνιστούν ψ-υ-χ-ρ-α-ι-μ-ί-α. Βεβιασμένες κινήσεις, κινήσεις πανικού και εν βρασμώ ψυχής, δεν οδηγούν σίγουρα πουθενά. Ο καλύτερος και ταυτόχρονα ενδεδειγμένος τρόπος αντιμετώπισης μιας τέτοιας κατάστασης, είναι η συζήτηση. Βέβαια, πόσο ψύχραιμα μπορείς να κάνεις μια συζήτηση, όταν ξέρεις ή έστω έχεις κάποιες ενδείξεις πως ο άνθρωπος που έχεις δίπλα σου (είτε αυτός είναι ερωτικός σύντροφος, είτε φίλη/φίλος, είτε συγγενής) σου λέει ψέματα, ή δεν μπορεί να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, γιατί ως γνωστόν, η εμπιστοσύνη δεν έχει να κάνει μονάχα με το θέμα της ειλικρίνειας. Κι όμως, μπορούμε να βρούμε τη ψυχική ηρεμία να αντιμετωπίσουμε μια τέτοια κατάσταση. Όλα τα μπορεί ο άνθρωπος, έχει πει κάποιος σοφός (μη με ρωτήσετε ποιός, δε θυμάμαι...)

Το πιο δύσκολο σε τέτοιες περιπτώσεις είναι όταν έχεις επιδείξει πλήρη εμπιστοσύνη στο πρόσωπο ενός ανθρώπου και κάποια στιγμή το εκμεταλλεύεται. Σαν πρώτο συναίσθημα είναι το λεγόμενο "πέφτω από τα σύννεφα". Αμέσως μετά έρχεται η απογοήτευση σε συνδυασμό με δεκάδες ερωτηματικά του τύπου, "τί έφταιξε, τί έκανα λάθος", συνοδευόμενα από πολλά πώς και γιατί. Ακολουθεί μια ή και πολλές εκρήξεις εκ των έσω, οι οποίες τις περισσότερες φορές καταλήγουν σε δακρύβρεχτες σκηνές, φωνές και ενίοτε υστερίες. Καλό θα ήταν, πριν από το τελευταίο στάδιο, να έχει υπάρξει ένα είδος συζητήσης με το εν λόγω άτομο, ώστε να γίνει προσπάθεια να ξεκαθαρίσει η κατάσταση. Δύσκολο μεν, αναγκαίο δε.

Ίσως μέσα από τη συζήτηση και το διάλογο, αντιστραφούν τα όσα πιστεύαμε και το κυριότερο αποκατασταθεί η αλήθεια. Γιατί ως γνωστόν - κάτι που ακολουθώ πιστά στη ζωή μου - καλύτερα μια αλήθεια που θα σε σκοτώσει, παρά ένα ψέμα που θα σε στείλει στον έβδομο ουρανό.

Αυτά είχα να πω απόψε. Αν καταλάβατε, καλώς κάνατε και καταλάβατε. Αν πάλι όχι, μη δίνετε ιδιαίτερη σημασία στα λεγόμενά μου - μάλλον στα γραφόμενά μου. Με πιάνει ώρες - ώρες και ό,τι μου έρχεται στο μυαλό, θέλω να το καταγράφω.

Αυτάαα... και άλλα πολλά με την Υάδα, απόψε (κλόπυραιτ από παλιά εκπομπή)

υγ: Όσο για το τραγούδι που ακούγεται, το ακούω κάαααθε μέρα το τελευταίο διάστημα και είπα να το μοιραστώ μαζί σας - Eric Clapton - Layla. Θα έχετε καταλάβει τον έρωτά μου για τέτοιου είδους μουσική... φαντάζομαι δε χρειάζεται να αναλύσω κάτι περαιτέρω...

Χωρίς τέλος

Λένε πως όσο πιο μακριά - και όχι απαραιτήτως ως προς την απόσταση - είναι κάποιος, τόσο πιο πολύ σου λείπει, τόσο πιο πολύ συνειδητοποιείς όσα νιώθεις για εκείνον.

Μια Κυριακή από αυτές που πέρασαν, μια Κυριακή που το ξημέρωμά της βρήκε δυο ανθρώπους να μιλάνε σε ένα μπαλκόνι και πίσω το χάραμα να ξεπροβάλλει δειλά - δειλά αγκαλιάζοντας κάθε τους συζήτηση, χαμόγελα και ευτυχία ήταν ζωγραφισμένα τόσο αρμονικά στο πρόσωπό τους. Λιγοστός ύπνος, μόνο για να περάσουν κάποιες ώρες χωριστά και το κορμί να πάρει και πάλι την κανονική του μορφή και ένα απόγευμα γεμάτο από ήχους και εικόνες δικές τους. Μόνο δικές τους. Από αυτές που οι δυο τους ήξεραν να σκηνοθετούν και ταυτόχρονα να πρωταγωνιστούν. Χωρίς επιτηδεύσεις, χωρίς υποσχέσεις, μόνο με τη ψυχή και τα θέλω τους.

Το κουδούνι χτύπησε και το σπίτι γέμισε από την παρουσία του. Δυο χαμόγελα και ένα φιλί στα χείλη ήταν αρκετό για να γίνει το απόγευμα της Κυριακής τους ξεχωριστό, όπως κάθε απόγευμα ή κάθε βράδυ τους. Πόσο μοναδικό είναι να μπορείς να κοιτάς τον άλλον κατάματα και ένα βλέμμα μονάχα να είναι αρκετό για να συνειδητοποιήσεις πως δίπλα σου έχεις όλα όσα η καρδιά και το μυαλό σου λαχταρούν!

Ένα απαλό άγγιγμα στο χέρι, μια επιτακτική ανάγκη δύο ζευγάρια μάτια να κοιτιούνται συνεχώς και μια αγκαλιά που λαχταρούσε να δοθεί ώρες πριν. Δυο ποτήρια, το ένα με ούζο και το άλλο με μπύρα άγγιζαν τα χείλη των δύο αυτών ανθρώπων. Εκείνη τη μέρα δεν έπιναν το ίδιο, μα ένιωθαν το ίδιο. Λένε πως τα αντίθετα έλκονται. Μα δε συμβαίνει το ίδιο ανάμεσα στους ανθρώπους. Δεν επιλέγουν ή δεν αποφασίζουν να συνυπάρξουν με κάποιον ή κάποιαν που είναι εντελώς αντίθετος/η με εκείνους, αλλά με αυτόν τον άνθρωπο που τους συμπληρώνει.



Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τους δύο αυτούς ανθρώπους που το απόγευμα εκείνης της Κυριακής τους βρήκε αγκαλιασμένους. Αχόρταγες ματιές, πάθος που πλημμύριζε κάθε τους κύτταρο, φιλιά που ξανά δεν είχαν νιώσει και έρωτας... αυτός ο αχόρταγος, ο πρωτόγνωρος, ο λυτρωτικός, ο συνειδητοποιημένος, αυτός που σε σηκώνει στα ουράνια και σε αφήνει εκεί να τον νιώσεις μέχρι την πιο μικρή του λεπτομέρεια. Και οι δυο τους το ζούσαν τόσο έντονα. Δεν άφηναν περιθώριο στις ανάσες τους, δεν άφηναν κενό στα σώματά τους, δεν άφηναν στιγμή να περάσει χωρίς να ζήσουν όπως τους άξιζε. Ναι, αυτοί οι δύο άνθρωποι είναι ερωτευμένοι. Και όχι μόνο ερωτευμένοι, μα αγαπάει ο ένας τον άλλον.

Λένε πως έρωτας είναι αυτό που νιώθεις και αγάπη είναι αυτό που δείχνεις με πράξεις. Και κάθε στιγμή και τα δύο αυτά επιβεβαιώνονταν ανάμεσα στους δύο ανθρώπους. Κάποιες συνθήκες τους ανάγκασαν να περιορίσουν το όνειρό τους, όχι να το σταματήσουν. Και εκείνος, δε θα ξεχάσει ποτέ τα λόγια της, που όσο μακριά της κι αν βρίσκεται αυτή τη στιγμή, ηχούν ακόμη στα αυτιά του, με εκείνη τη μοναδική φράση της που πάντα λαχταρά να ακούει:

- Να σου πω;
- Να μου πεις!
- Νιώθω πως εμείς οι δύο δεν έχουμε τελειώσει ακόμα. Δεν υπάρχει τέλος σε τίποτα. Υπάρχει απλά συνέχεια με άλλη μορφή. Και όταν όλα θα είναι πιο ξεκάθαρα, θα συνεχίσουμε από εκεί που είχαμε σταματήσει. Νιώθω πως εμείς οι δύο έχουμε τόσα πολλά ακόμα να ζήσουμε... Μια ζωή που δεν προλάβαμε να ζήσουμε...
- ...

Παρασκευή 24/7/2009... Galleraki

Την προηγούμενη εβδομάδα σε ένα νησί που λάτρεψα. Λίγο πριν το ξημέρωμα, σε ένα πολύ μικρό μαγαζάκι, που αν έβγαινες αριστερά από τη μικρή του πόρτα, θα έβλεπες τη θάλασσα μπροστά σου που απλωνόταν αχόρταγη. Ήθελα να νιώσω το βλέμμα σου όταν άκουγες αυτό το τραγούδι. Το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να ζητήσω από τον Dj το συγκεκριμένο αγαπημένο τραγούδι. Ένα μικρό χαρτάκι από τσιγάρα ήταν αρκετό. Πάτησα το play στην φωτογραφική μηχανή και το video ξεκίνησε να γράφει...

Το μαγαζί το λάτρεψα, όσο εσύ...

Επιστροφή

Πέρασαν οι μέρες. Πόσο γρήγορα αλήθεια έφυγαν μακριά...

Το σπίτι, γνώριμο λημέρι που μέχρι πριν από 10 περίπου μέρες η νύχτα φιλοξενούσε τις ομορφότερες στιγμές του 24ωρου. Από χθες το βράδυ η νύχτα είναι διαφορετική. Άκρως ήρεμη, σχεδόν δίχως πνοή, δίχως τα γέλια, τα δάκρυα και τους ήχους που γέμιζαν τις στιγμές της πριν από λίγες μέρες. Μια απότομη μοναξιά ένιωσα μπαίνοντας μέσα, μια μαχαιριά να σκίζει το στήθος μου. Απέφυγα να περάσω από το σαλόνι... μηχανισμοί αυτοάμυνας βλέπεις. Μα σήμερα το απόγευμα δεν μπόρεσα να το αποφύγω. Υπολείμματα στάχτης πάνω στο τραπέζι, δυο μπουκάλια ποτού να στέκονται περιμένοντας την επόμενη φορά να αδειάσουν, κεριά μισοτελειωμένα. Και δίπλα ακριβώς η καρέκλα. Την αγγίζω, απαλά, σχεδόν τρυφερά. Την ανασηκώνω και βλέπω αυτό που μου λείπει περισσότερο από όλα.

Ένα δάκρυ κύλησε και μετά έγινε ρυάκι...

Ναι, απόψε μου λείπουν πολλά, μα περισσότερο από όλα μου λείπουν όσα σημαίνουν αυτές οι δύο λέξεις που έχεις γράψει κάτω από εκεί: "Δικός σου"

Πηγή φωτογραφίας : http://dibanegar.blogspot.com

Longing for ...

Επιτέλους έφτασε η στιγμή, να βάλω ό,τι πιο ανάλαφρο έχω, από ρούχα, μέχρι διάθεση και να εκδράμω σε ένα νησί. Παίρνω μαζί μου βλέμματα που με γεμίζουν με οξυγόνο και κρατάω μέσα μου στιγμές ευτυχίας, πλημυρισμένες από χαμόγελα δικών μου ανθρώπων.

Εις το επανιδείν...
να προσέχετε τους εαυτούς σας

Waiting for...

Περιμένοντας τί ακριβώς; Μια ζωή θυμάμαι τον εαυτό μου να περιμένει. Αποφάσεις άλλων, αποφάσεις που ορίζουν άλλους μα ταυτόχρονα ορίζουν εμένα την ίδια. Γιατί αφήνω έτσι τον εαυτό μου να εξαρτάται από άλλους; Γιατί τα έχω κάνει έτσι σκ...; Και σαν να μην έφτανε αυτό, ξέρω περίπου και τί περιμένω. Όχι, δεν είμαι παπατρέχας, ούτε έχω μαντικές ικανότητες. Απλά όταν από την αρχή υπάρχουν κάποια Χ δεδομένα, τότε και αυτά τα Υ που περιμένω είναι συγκεκριμένα. Θα μου πεις βέβαια, γιατί κάθεσαι και σκας και περιμένεις. Έλα μου ντε. Μήπως με κατατρέχει ένα είδος ηττοπάθειας; Έτσι μου είπες... μήπως έχεις δίκιο;




Έχω φτάσει σε σημείο να θεωρώ άκρως μαζοχιστική την τάση που έχω. Και το χειρότερο όλων είναι πως σε αυτήν την ηλικία δύσκολα να αλλάξω. Αν γυρίσει ανάποδα η γη και σταματήσει η σελήνη να είναι δορυφόρος της, τότε ίσως κι εγώ να σταματήσω. Ψάχνω να βρω τί πραγματικά φταίει, που έχω κάνει λάθος... αλλά μάταια. Ίσως και να εθελοτυφλώ. Αφήνω τον εαυτό μου και αυτοκαταβάλλεται. Πόσο δίκιο έχει η ... .

Γράφω και σβήνω συνέχεια. Έχω τόσα πράγματα μέσα μου, τα οποία αν τα βγάλω ίσως δεν κάνουν σε μένα την ίδια καλό.

Να αλλάξω λίγο θέμα; Θα επανέλθω και θα καταλάβεις πως δεν υπάρχει σειρά σε όσα απόψε θα γράψω. Τη Δευτέρα που μας πέρασε, απόλαυσα μια συναυλία τόσο εκπληκτική, που ακόμα και οι καλύτερες των προσδοκιών μου δεν κατάφεραν να την αγγίξουν. Ένας Βασίλης Παπακωνστανίνου, που όσα κι αν γράψω για αυτόν, θα είναι απειροελάχιστα... Και ένα συγκρότημα σαν τους Scorpions που όμοιό τους δε θα υπάρξει ποτέ. Η παρέα ήταν κάτι παραπάνω από μοναδική. Ματιές που ανταλλάχτηκαν σε συγκεκριμένα τραγούδια που αντίστοιχες αλήθεια δεν έχουν καταγραφεί μέσα μου. Και μετά τη συναυλία, ταχύτητα σε λεωφόρους που αγγίζουν το κόκκινο. Ένα ροκ μαγαζί σε μια άλλη λεωφόρο που ο χρόνος σταματάει. Μια απόδραση πέρα από κάθε λογική, που χρειαζόταν μόνο ένα ναι για να γίνει. Κι όμως κάποια πρέπει τη σταμάτησαν. Δόθηκαν υποσχέσεις που δεν ξέρω αν θα τηρηθούν, βέβαια όχι από την πλευρά μου... Και μετά ανασκόπηση των όσων ζήσαμε με τα αντίστοιχα videos... και ένας ύπνος λυτρωτικός... λίγων ωρών, αλλά πολλών συναισθημάτων...

Πλησιάζουν οι μέρες των διακοπών, τις οποίες τις περιμένω όσο τίποτε άλλο. Χμμμ... μάλλον για να μην κοροϊδεύω τον εαυτό μου, τις περιμένω, αφού πρώτα μου ανακοινωθούν κάποιες αποφάσεις, κάποιες επιλογές... άλλων... για μένα... Και μετά, ειλικρινά, όποιες κι αν είναι αυτές, θα εξαφανιστώ... για 10 μέρες θα υπάρχω για έναν ήλιο, για μια ξαπλώστρα και για νύχτες αξημέρωτες με αλκοόλ και ξενύχτι - με τον άνθρωπο εκείνον που προσπαθεί εδώ και χρόνια να μου βάλει μυαλό, αλλά μέχρι σήμερα δεν τα έχει καταφέρει - την κολλητή μου. Δεν το έχω ξανακάνει για τόσο χρονικό διάστημα, μα φέτος μοιάζει με επιτακτική ανάγκη. Όχι μόνο για όσα συμβαίνουν τον τελευταίο 1,5 μήνα, αλλά για όλη τη χρονιά.

Να επανέλθω στα προηγούμενα; Ξέρεις τί νιώθω; Πώς όσες στιγμές ευτυχίας κι αν νιώσω, πάντα ένα αδιόρατο τέλος προσμένει να μου τις σταματήσει. Λένε κρατάει λίγο η ευτυχία... Αλήθεια; Και γιατί αυτό συμβαίνει σε λίγους; Είναι από τις νύχτες που θα ήθελα να ήμουν πάνω στη μηχανή σου πηγαίνοντας στο πουθενά με το γκάζι πατημένο μέχρι εκεί που δεν πηγαίνει άλλο... Η ίδια η ζωή δεν είναι μια τρέλα; Εγώ γιατί να λείπω από αυτήν;

Ξέρω απόψε σας μπέρδεψα... μπορεί να μην καταλάβατε και τίποτα από όσα έγραψα, αλλά δεν μπορούσα με τίποτα να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά. Και μόνο που κατάφερα να αποτυπώσω με κάποιον τρόπο όσα νιώθω, είναι πολύ, ειδικά γι' απόψε... που ο χρόνος έχει σταματήσει να προχωρά μπροστά, περιμένοντας...

Αλήθεια, μπορεί να έρθει και να μείνει; Αρκεί μονάχα να μείνει...

La vie est belle...

...έτσι λένε, έτσι πιστεύω κι εγώ. Με βροχή, με ήλιο γεμίζω στιγμές, αλλάζω διάθεση, ζω..




Απόψε θα πιω κάτι παραπάνω και για εσάς, κάτι κόκκινο.. έντονο, γεμάτο πάθος.. όπως η ζωή

Εις υγείαν λοιπόν

Pieces...

Ναι, κάτι περιμένω. Κάτι προσδοκώ. Κάτι ελπίζω. Πάντα έτσι έκανα. Κοιτάζω γύρω μου και έχω τόσους ανθρώπους και αμέσως την επόμενη στιγμή νιώθω πως δεν έχω κανέναν. Ακούω τραγούδια, πλάθω εικόνες, γνωρίζω εμένα έτσι όπως δε με ήξερα ποτέ. Μοιράζομαι δειλά δειλά κομμάτια μου που δεν είχα τολμήσει στο παρελθόν να κάνω. Δε ξέρω με ποιόν τρόπο. Το μόνο που ξέρω είναι πως με βρίσκω κάπου εκεί μέσα.


Μαθαίνω να κοιτάζω στα μάτια, μαθαίνω να βουτάω σε αυτά που πρέπει και ταυτόχρονα σε αυτά που δεν πρέπει. Ισορροπίες κατακόρυφες. Επιλογές δύσκολες που η λογική επικρίνει. Και πότε ακολούθησα τη λογική για να το κάνω και τώρα; Τέσσερα χρόνια πέρασαν στη σιωπή. Έβαζα τα πρέπει μπροστά. Δράση και αντίδραση τέντωναν το σχοινί και με καλούσαν στο δικό τους χορό. Αυτόν που από τη μία με έσπρωχνε σε όσα ένιωθα και από την άλλη με απομάκρυνε. Και το αποτέλεσμα; Έχασα στιγμές, έχασα κάποια χρόνια και τώρα προσπαθώ να τα καλύψω. Με ποιόν τρόπο; Καλύπτονται τέτοιου είδους κενά; Ξέρεις τί νιώθω να έχω δίπλα μου; Tη συνείδηση όσων κάνω. Μέχρι πριν από λίγο καιρό ήταν κάτι άγνωστο. Βέβαια, θα μου πεις, όλα όσα κάνεις τώρα είναι συνειδητοποιημένα; Αν η λογική ταυτίζεται με την συνείδηση, μάλλον όχι. Δεν έχει σημασία νομίζω. Ή μήπως τελικά έχει;

Σήμερα, βρήκα ένα ακόμη κομμάτι από το παζλ μου...

Bubbles of Nothing

Eδώ και αρκετές μέρες, ψάχνω λέξεις, φράσεις να ταξιδέψουν συγκεκριμένες εικόνες. Δυσκολεύομαι να βρω. Δυσκολεύομαι να τις αποτυπώσω με αυτόν τον τρόπο. Δε ξέρω τί φταίει. Μπορεί τίποτα, μπορεί και πολλά. Στιγμές που νιώθω τον εαυτό μου ευτυχισμένο και ταυτόχρονα κάτι του λείπει. Ανικανοποίητο ον ο άνθρωπος, λένε. Θα συμφωνήσω. Δεν ξέρω αν είναι θέμα επιλογών, δε ξέρω αν είναι θέμα συγκυριών.. πολλά δε ξέρω τελικά και το βασικότερο δε ξέρω αν ποτέ θα μάθω. Στιγμές σιωπής, υπόκοφης σιωπής θα έλεγα, στιγμές γεμάτες ήχους και γέλια, στιγμές που μόνο το κύμα ακούγεται. Και όμως, σε όλες αυτές, όσο αντιφατικές και διαφορετικές κι αν είναι, υπάρχει ένα κομμάτι που λείπει. Πάντα.




Ελπίζω να καταλάβατε τί ψάχνω. Αν πάλι δεν καταλάβατε, δεν πειράζει, γιατί ούτε κι εγώ ξέρω τί ακριβώς ψάχνω. Αν περάσει από δίπλα σας, παρακαλώ να μου το αποστείλετε με οποιονδήποτε τρόπο.

Ταξιδεύοντας εν ώρα εργασίας...

Ο πρώτος καφές ήδη τελείωσε. Ετοιμάζομαι για τον δεύτερο. Μόλις συνομίλησα με έναν μπαμπά - συνάδελφο, του οποίου το μωρό πρώτη μέρα χθες το μετέφεραν από το μαιευτήριο στο σπίτι. Και ενώ ξεκινούσε να μου περιγράφει τις πρώτες στιγμές, ήτοι ξενύχτι, το πρώτο άλλαγμα του μωρού κατά τη διάρκεια του οποίου κατούρησε τη μαμά και τον μπαμπά του, ένιωσα τόσο, μα τόσο ωραία με το συγκεκριμένο συναίσθημα.


Η δουλειά, παραμένει σε σταθερά μη ελεγχόμενα επίπεδα. Αδρεναλίνη στα ύψη, σε τέτοιο βαθμό που ελάχιστες είναι οι ώρες που παραδίδομαι στον αξιολάτρευτο Μορφέα. Αλλά είναι επιλογή μου. Και επιλογή μου επίσης είναι το γέμισμα της ημέρας με στιγμές. Άλλαξα πορεία, αυτή είναι η αλήθεια. Και δεν το μετανιώνω καθόλου. Ήταν αναγκαίο να γίνει. Και ξέρεις τί ανακάλυψα; Κάποιους ανθρώπους που υπήρχαν κάποια χρόνια στη ζωή μου και δεν τους είχα δώσει τη σημασία που έπρεπε, τη σημασία που τους άξιζε. Ξαφνικά ανακάλυψα, ή μάλλον διαπίστωσα πως μια αγκαλιά, ένα χαμόγελο, μια βόλτα κατά μήκος της θάλασσας αποκτά άλλη διάσταση όταν μπορείς να αφήσεις τον εαυτό σου ελεύθερο να νιώσει και να ζήσει. Όταν διαγράφεις όρια, όταν ζεις το τώρα, το παρόν, όταν βάσει αυτού χτίζεις το αύριό σου, χωρίς να το γεμίζεις με πρέπει. Και πόσο μισώ αυτή τη λέξη.




Πρέπει να γυρίσω πίσω στη δουλειά μου, σε όσα έκανα πριν την απόδρασή μου αυτή. Μα πώς να εξουσιάσεις το μυαλό και την καρδιά όταν διψούν για στιγμές που πέρασαν και για στιγμές που καρτερικά περιμένουν να πάρουν χρώμα; Πώς να μπορέσεις να χαλιναγωγήσεις τα ταξίδια του μυαλού ακούγοντας ήχους λατρεμένους, ενώ ήδη βρισκόμαστε στο πρώτο μισό του καλοκαιριού; Είναι και η συναυλία που πλησιάζει και κάθομαι σε αναμμένα κάρβουνα, είναι και εκείνο το καράβι που οσονούπω θα με φιλοξενήσει για την καλοκαιρινή μου εξόρμηση σε νησί μαγικό που για πρώτη φορά θα επισκεφθώ, για νύχτες και μέρες ονειρεμένες.

Βλέπεις, προτιμώ πλέον τα όνειρα που κάνω όταν είμαι ξύπνια..

Στιγμές γεμάτες ζωή

Άνοιξα τα πανιά μου, ταξιδεύω σε μέρη καινούργια και ταυτόχρονα τόσο γνώριμα και γλυκά. Κάνω φίλο μου τον ήλιο και τη θάλασσα, ταυτόχρονα με την καθημερινότητά μου. Νιώθω, αγγίζω και φιλώ κάθε στιγμή που η ανάσα μου γίνεται έντονη και κάθε στιγμή που ίσα ίσα ακούγεται, ως ένα ελάχιστο σημάδι ζωής. Ανοίγω τα χέρια σε όσα θα έρθουν και τα αγκαλιάζω σφιχτά, ώστε να τους χαρίσω κάθετί μικρό, κάθετί μεγάλο... όλα όσα αξίζουν...

Ρουφάω στιγμές χωρίς τελειωμό...

Κλείνω το μάτι στη ζωή κι εκείνη με ταξιδεύει...

ΑνΕκΠλΗρΩτΑ θΕλΩ

Σβήσε το φως και κοιμήσου. Απόψε κοιμήσου και ονειρέψου όσα λαχταράς. Μακριά ταξίδεψε σε τόπους που άλλη φορά δεν έχεις αντικρίσει. Ταξίδεψε. Εκεί... Όπως... Με... Μη σταματήσεις. Μη γυρίσεις πίσω. Μονάχα ταξίδεψε...



Άκου, νιώσε, χαμογέλασέ μου λίγο να σε δω... Αγκάλιασέ με σφιχτά. Είμαι δίπλα σου... Νιώσε με. Κλείσε τα μάτια και ταξίδεψε. Δίπλα μου, μαζί μου...

Θύμησέ μου το πρωί να μη ξυπνήσω νωρίς. Να προλάβω να ζήσω λίγο περισσότερο τα θέλω μου...

Νόμοι του Merphy και άλλα...

Δηλαδή πρέπει να αρχίσω να πιστεύω στους νόμους του Merphy; Ξέρεις τί είναι να ετοιμάζεσαι, να ντύνεσαι, να στολίζεσαι ώστε σε συγκεκριμένη ώρα να είσαι συνεπής στο ραντεβού σου και να περιμένεις, να ξαναπεριμένεις, να ματαπεριμένεις τηλέφωνο για να κατέβεις στην είσοδο της πολυκατοικίας και να έχει περάσει πάνω από μία ώρα αναμονής, με αποτέλεσμα να έχεις βαρεθεί μέχρι αηδίας; Και σημειωτέον δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι αντίστοιχο με τον συγκεκριμένο άνθρωπο.

Ξέρεις τί είναι, την ώρα που περίμενες το τηλέφωνο, για να πας να πιεις εκείνον τον καφε -ποτό- αφέψημα,να χτυπάει το τηλέφωνο και να ακούς στην άλλη άκρη της γραμμής μια φωνή που αν ερχόταν η συντέλεια του κόσμου, θα ήταν η τελευταία που θα ήθελες να ακούσεις; (και μετά μου λες @Valisia να το ρίξω έξω μετά τη δουλειά ε;)

Και σαν να μην έφταναν τα παραπάνω, μου έσπασε και ένα νύχι, δε ξέρω πώς. Και εκτός αυτού, παρ' ολίγον να βάλω φωτιά στην κουζίνα, αφού ξέχασα - ευτυχώς - για λίγη ώρα το μάτι ανοιχτό. Επίσης, αύριο έχω πολλή δουλειά και μεθαύριο και τις επόμενες μέρες ή μήνες (je ne sais pas). Επίσης, νιώθω κουρασμένη και οι καλοκαιρινές διακοπές αργούν να έρθουν, παρά το πρόγραμμα (τρόπον τινά) που ήδη έχω φτιάξει ώστε να εκδράμω σε μέρη που η νύχτα συναγωνίζεται τη μέρα και τούμπαλιν.



Μήπως έφτασε η ώρα να γίνω οπαδός των νόμων του Merphy; Όπως για που.χου:
a) "Τίποτα δεν είναι τόσο κακό , ώστε να μην μπορεί να γίνει χειρότερο"
b) "Αν κάποια πράγματα θα μπορούσαν να πήγαιναν στραβά και δεν πήγανε, θα αποδειχτεί ότι θα ήταν καλύτερα αν είχαν πάει"
c) "Αν κάτι μπορεί να πάει στραβά , θα πάει"

Και αυτήν τη στιγμή θέλω κάτι σοκολατένιο και για κακή μου τύχη δεν έχω. Από γλυκό μόνο ένα βαζάκι με γλυκό του κουταλιού υπάρχει στο παλάτι μου, διαμέρισμα ήθελα να πω και δε μου φωνάζει - φάε με, φάε με. Τουτέστιν, απομένει να πάω να ξαπλώσω αγκαλιά με τον μοναδικό μου και ανέκαθεν πιστό μου σύντροφο, το my sweet pillow. Η μήπως να περιμένω να γίνουν και άλλα ωραία και άξια θαυμασμού;

Και να ρωτήσω κάτι; Το gcast τί στο καλό έχει πάθει και χρειάζεται τόοοοοοοσες ώρες να κάνει upload ένα τραγούδι; Τα νεύρα μου #@$%^&*
Και κάτι τελευταίο, να μη σας κουράζω και άλλο... Ψάχνω ένα τραγούδι εδώ και περίπου 2 μήνες και δεεεεεεεεεεεν μπορώ να καταλάβω ποιό είναι... ενώ το ξέρω...

Άντε να φεύγω, αφού σας ζάλισα με τους προβληματισμούς μου και με τα ευτράπελα της καθημερινότητάς μου...φεύγω λέω, δε θα μου πεις κανείς να μείνω; έστω ένα "στάσου μύγδαλαααααα";;;

- Και πολύ κάθησες (η φωνή της συνείδησης)
- Σε άκουσα. Θα μου το πληρώσεις αυτό...

Ρήματα

Κάπως έτσι...

αναποδογύρισες, ένιωσες, χαμογέλασες, ονειρεύτηκες, προχώρησες, μεγάλωσες, φώναξες, ψιθύρισες, σκέφτηκες, έδωσες, πήρες, άνοιξες, άγγιξες, φίλησες, κράτησες, γύρισες, προσπέρασες, κράτησες, αναστέναξες, αποτύπωσες, έσφιξες, θέλησες, έζησες


έκλεισες τα μάτια

ερωτεύτηκες

αγάπησες

λάτρεψες...

πορεύεσαι...

My precious visitors

Θέλεις να μου πεις τί αμαρτίες έχω κάνει στη ζωή μου; Χθες το βράδυ, σήμερα το βράδυ και δε ξέρω για πόσες νύχτες ακόμη, είμαι με έναν παγκόσμιο γεωφυσικό χάρτη ανά χείρας και κυνηγάω πεταλουδάκια. Ναι, ναι, καλά διάβασες, πεταλουδάκια. Πού τα βρήκα; Δε βρίσκομαι στο δάσος με τις πεταλούδες στη Ρόδο (αν και πολύ θα το ήθελα - ακούς καλέ μου Θεούλη;;;), αλλά μέσα στο σπίτι μου. Δε ξέρω πώς κάθε μέρα συμβαίνει και βρίσκω και από ένα πεταλουδάκι τη στιγμή που θα καθίσω αναπαυτικά στον καναπέ μου, ύστερα από μια δύσκολη ημέρα. Και μεταξύ μας, όχι ότι τα φοβάμαι, απλά και μόνο όσο φαντάζομαι ότι μπορεί τις ώρες που κοιμάμαι να νιώσω ένα φτερούγισμα στο πρόσωπό μου, τρελαίνομαι.*



Παρ' όλα αυτά όμως, έχω δείξει απαράμιλλο θάρρος και γενναιότητα σε αντίστοιχη περίπτωση, χωρίς να ακουστεί η παραμικρή τσιρίδα. Έτσι και αυτές τις δύο μέρες, μάλλον νύχτες για να είμαι ακριβής. Χθες με παίδεψε λίγο το πρώτο άτιμο, αλλά τα κατάφερα και του έδειξα το δρόμο της διαφυγής εκτός παραθύρου. Απόψε όμως με ακροβατικές κινήσεις και ενώ αυτό το δεύτερο είχε χουζουρέψει πάνω σε μια μαξιλάρα του καναπέ, το μετέφερα (μαζί με τη μαξιλάρα) για περίπου 3 μέτρα εκτός παραθύρου επίσης. Ακόμα θα αναρωτιέται πώς το ξεγέλασα έτσι. **

Δεν έχω καταλάβει για ποιον λόγο με επισκέπτονται τόσο συχνά το τελευταίο διάστημα - 3 σε έναν μήνα, αλλά μάλλον κάποιος λόγος θα υπάρχει. Μήπως να τους κόβω και είσοδο; Όχι μωρέ... Κρίμα είναι. Απλά από εδώ και πέρα ότι μπαίνει στο σπίτι μου, από κουνούπι, πεταλουδάκι μέχρι και άνθρωπος, θα περνάει από face control. Το αποφάσισα. ***

* Σε τέτοιες περιπτώσεις χρειάζεται απαραίτητα ένας άντρας

** Τη μαξιλάρα δεν την πέταξα στον ακάλυπτο
*** Το τραγουδάκι αφιερωμένο στους επισκέπτες

Tabula rasa

- Τί έγινε με το βιβλίο που διάβαζες;
- Ακόμα το διαβάζω.
- Τελειώνει;
- Δεν ξέρω ακόμα.
- Τι εννοείς πως δεν ξέρεις ακόμα;
- Εννοώ πως κάθε φορά που πιστεύω πως φτάνω στο τέλος, όλο και μία σελίδα προστίθεται. Και το παράξενο είναι πως η κάθε σελίδα είναι λευκή.


- Χμμ.. Πώς γίνεται αυτό; - Δε γνωρίζω. Ειλικρινά δε γνωρίζω. Είναι πολύ παράξενο όλο αυτό.
- Είναι όντως παράξενο...
- Το μόνο που θέλω, είναι να αλλάξω σελίδα ώστε να μάθω τί θα γίνει μετά...

Καλημέρα να έχουμε και καλή ... πολύ καλή εβδομάδα

Περιμένοντας...

Είτε είναι τρένο, είτε πλοίο τις ίδιας ή διαφορετικής γραμμής, είτε το επόμενο όνειρο, είτε η συνέχεια του ίδιου, είτε μια ανάσα πιο δυνατή, είτε ένα βήμα παράλληλο, είτε η συνέχεια στο ίδιο μονοπάτι, είτε μια βόλτα σε διαφορετικό σταυροδρόμι... Κι όταν βρίσκεσαι σε αυτό το σταυροδρόμι ποιά κατεύθυνση αποφασίζεις να πάρεις; Αυτή που το φως είναι άπλετο και η διαδρομή σχεδόν προδιαγεγραμμένη; Ή μήπως την άλλη στην οποία το φως είναι λιγοστό και ο δρόμος ανηφορικός και αμέσως μετά μια μεγάλη κατηφόρα ξεπροβάλλει σαν γκρεμός έτοιμος να σε παρασύρει; Το καρουζέλ της ζωής ποτέ δε σταματά να γυρνά κι εσύ ανήμπορος να κατέβεις, περιμένεις. Πάντα περιμένεις. Τί; Να σταματήσει για να κάνεις το επόμενο βήμα, ή μήπως να βρεις τρόπο να αποδράσεις από αυτό;

Βρίσκεσαι εκεί πάντα, προσπαθώντας και περιμένοντας τον εαυτό σου να αποφασίσει το επόμενο βήμα σου, ή το βήμα που θα πρέπει να κάνεις περιμένοντας κάποιοι άλλοι να αποφασίσουν για εσένα. Κι εσύ συνεχίζεις να βρίσκεσαι εκεί, ακίνητος, ανέκφραστος περιμένοντας. Απόφαση σημαντική, στιγμιαία που θα επηρεάσει το μετά από λίγο, το αύριο, το για πάντα. Εικόνες, σκέψεις, ανησυχίες και θέλω στροβιλίζουν την ύπαρξή σου, σε ταλαντεύουν, σε σηκώνουν στα ουράνια και με την πρώτη βροχή σε λιώνουν κάνοντάς σε λάσπη. Μα καταφέρνεις και πάλι να συρθείς, να σηκωθείς, να κοιτάξεις ψηλά και να προχωρήσεις μπροστά όντας ματωμένος. Ζεις, αυτό έχει σημασία. Τα κατάφερες, για μια ακόμη φορά τα κατάφερες.


Τραπουλόχαρτα καίνε την παλάμη σου, επιζητώντας το μοίρασμα. Χα, ποιό μοίρασμα αλήθεια; Πώς να καταφέρεις να μοιράσεις την ίδια τη ζωή; Τη δική σου, των γύρω σου. Θα είναι δίκαιο; Θα δώσεις σε όλους αυτά που αξίζουν; Κι αν δε σου βγαίνει το μοίρασμα; Αν υπάρχει ένας άσσος που λειτουργεί ταυτόχρονα ως μπαλαντέρ; Τότε τί κάνεις;

Περιμένοντας... πάντα κάτι...

Αφιερωμένη στη Valisia που μου έδωσε την αφορμή
να ξεδιπλώσω κάποια κομμάτια μου μέσα από τη δική της ανάρτηση.
Μουσική και στίχοι από το τραγούδι που ακούγεται
του Β. Παπακωνσταντίνου (Πόρτο Ρίκο)
με πλήρη επίγνωση του νοήματός του.
Στάση ζωής δική μου...

"Αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο,
κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει"

Σαν απάντηση σε όσα όλοι μας περιμένουμε...

Keep on dreaming...

Αυτές τις μέρες με έχω χάσει λίγο. Στη δουλειά χτυπάω 12ωρα (και πριν από λίγες μέρες έλεγα πως έχω σταματήσει να δουλεύω υπερβολικά!!!). Είναι και οι σκέψεις ατελείωτες... Όσο για το τραγούδι.. κάπου εκεί βρίσκομαι. Συνεχίζω όμως να ονειρεύομαι..

Σας φιλώ...

Early summer times

Και ενώ έπινα αμέριμνη και χαλαρή τον καφέ μου στο μπαλκόνι πριν από λίγο, μια ανάρτηση πήγα να γράψω η γυναίκα και σκηνές far west ξετυλίχτηκαν μπροστά μου. Μηχανόβιος ανεβαίνοντας τη μεγάλη ανηφόρα τρέχοντας με 200 χιλιόμετρα σε πυκνοκατοικημένη περιοχή έσκασε πάνω σε αυτοκίνητο σταθμευμένο και μετά ετράπη σε φυγή καταδιωκόμενος από ισχυρή αστυνομική δύναμη. Σόμπολος έγινα...



Τί έλεγα; Α ναι.. Κυριακή σήμερα και συννεφιασμένη, αλλά αυτό δεν πτοεί τη διάθεση για παραλία και ουζάκι ή μπυρίτσα. Μετά από μια υπέροχη Παρασκευή, ειδικά το βράδυ της και από ένα Σάββατο που εκτός από τις διάφορες εξωτερικές δουλειές εξελίχθηκε όπως το περίμενα, είμαι έτοιμη για μια απόδραση δίπλα στη θάλασσα. Τί κι αν ο καιρός είναι χάλια; Eγώ θα φορέσω τα λινά μου και τις σαγιονάρες μου, που σημειωτέον είναι χειροποίητες και θα πάω να ρουφήξω ιώδιο. Γιατί η καλή διάθεση συνεχίζεται, παντός καιρού, κάτι σαν super puma.

Καλό υπόλοιπο Κυριακής να έχουμε και καλή μας εβδομάδα, με αρκετή δουλειά όπως προδιαγράφεται.

Μαθηματικές ανορθογραφίες

Ξυπνάς το πρωί, ανοίγεις τα παράθυρα του δωματίου να μπει ο ήλιος σαν ξημερώσει, ανοίγεις τα παράθυρα της ψυχής σου για να ξεκινήσει η μέρα σου. Συνήθως, αρχίζεις με χίλια και ένα πρέπει να προσπαθείς να τα ακολουθήσεις, με απώτερο στόχο να τα φτάσεις και να τα κατακτήσεις. Κυνήγι των καθημερινών, κυνήγι των προς το ζειν, κυνήγι να μη λείψει τίποτα στην οικογένειά σου, κυνήγι να είσαι συνεπής στις υποχρεώσεις σου, σε όσα πρέπει, ώστε το βράδυ που θα επιστρέψεις πάλι στο σπίτι να έχεις καλύψει όσα περισσότερα πρέπει από την ατελείωτη λίστα σου.




Και η μέρα κυλάει, οι στιγμές σε προσπερνούν κι εσύ τις βλέπεις να σου κλείνουν το μάτι, ανήμπορος να τις αρπάξεις και να τις κάνεις δικές σου. Και έρχεται η στιγμή που αναρωτιέσαι, τί έδωσες σήμερα στον εαυτό σου. Τί του προσέφερες από όσα λαχταράς. Υπήρξε κάποια στιγμή μέσα στη μέρα που σταμάτησες για λίγο τα πρέπει για να χαρίσεις σε εσένα το ελάχιστο από όσα θέλεις; Έδωσες στον εαυτό σου λίγες στιγμές χαλάρωσης, λίγες στιγμές στις οποίες να ένιωσες το είναι σου να λειτουργεί 100%; Λίγες στιγμές που η ψυχή και η σάρκα σου να ρουφούν αυτά που πραγματικά θέλουν;

Σήμερα ξύπνησες νωρίς, χωρίς το πρέπει του ξυπνητηριού να ξυπνάει τα κύτταρά σου και να γ..ει κάθε σου θέλω. Σήμερα ξύπνησες με μια αίσθηση πρωτόγνωρη, όχι τόσο των τελευταίων ημερών, μα πρωτόγνωρη αίσθηση αν ανατρέξεις στο παρελθόν σου. Σήμερα ξύπνησες τείνοντας το χέρι σου ασυναίσθητα στο δίπλα μέρος του κρεβατιού, νιώθοντας πως μουλειπειςκαιμαζιμουλειπωκιεγω*, θέλοντας να πεις το πρώτο σ' αγαπάω της ημέρας, θέλοντας να χωθείς στην αγκαλιά, στην οποία ο χρόνος δεν υπάρχει, μονάχα οι στιγμές και τα θέλω. Μοναδικό συναίσθημα. Κάτι που ίσως το έχεις βιώσει ελάχιστες φορές σε όλη σου τη ζωή, μα το νιώθεις τις τελευταίες μέρες και δεν μπορείς να το παραβλέψεις ή να το αφήσεις να σε προσπεράσει. Και είναι τόσο δυνατό, τόσο μεγάλο και μοναδικό που το έκλεισες και πάλι σε ένα κουτάκι μέσα σου να μη φύγει μακριά σου, γιατί για εσένα είναι πολύτιμο να μπορείς να νιώθεις όσα η ψυχή σου λαχταράει, θέλοντας να μη χάσεις ούτε ένα μικρό κομμάτι από αυτήν την αίσθηση.

Και βγαίνεις στο δρόμο, κλείνοντας πίσω την πόρτα του καταφυγίου σου, βάζεις γυαλιά ηλίου για να μη φανεί πως το μυαλό σου ταξιδεύει εκεί που η καρδιά σου ανήκει και γίνεσαι ένα ανάμεσα στο πλήθος των αγνώστων, μέχρι να βρεθείς με τους ανθρώπους που για πέντε μέρες την εβδομάδα περνάς μεγάλο μέρος της ζωής σου. Και κρύβεσαι πίσω από μια οθόνη τελευταίας ή σχεδόν τελευταίας τεχνολογίας και προσπαθείς να μετακινήσεις τους δείκτες του ρολογιού μπροστά, μέχρι να μπορέσεις να είσαι και πάλι μόνος με τον εαυτό σου και τις επιθυμίες σου.

Και αναρωτιέσαι πόσες από αυτές τις επιθυμίες θα μπορέσεις και σήμερα να καλύψεις, δίνοντας στον εαυτό σου κάτι λίγο από όσα αξίζει να του προσφέρεις. Και μαζί με εσένα, προσπαθείς να καλύψεις τις λαχτάρες του άλλου σου ολόκληρου και όχι μισού. Ποτέ δεν ήσουν της άποψης του άλλου μας μισού. Πάντα έλεγες πως πρόκειται για δύο οντότητες, διαφορετικές η μία από την άλλην, οι οποίες συνυπάρχουν δημιουργώντας άλλο ένα. Πάντα έλεγες πως 1+1=1. Μαθηματικές ανορθογραφίες θα πεις. Μπορεί, μα έτσι νιώθεις το ολόκληρο ένα.

Καλημέρα να έχουμε. Δίνοντας στον εαυτό μας σήμερα κάτι παραπάνω από το μπορώ, κάτι που να πλησιάζει περισσότερο στο θέλω.

*** μουλειπειςκαιμαζιμουλειπωκιεγω: φράση και συναίσθημα μοναδικά επηρεασμένο από ανάρτηση που με βρήκα μέσα στο Χνούδι και ευχαριστώ πολύ για την άδεια να τη χρησιμοποιήσω

Επειδή... (updated)

Απόψε 11 - 12 μμ μείνετε συντονισμένοι στην ΝΕΤ 105,8 "Κάτω από το κιόσκι" με τη Νανά Τσούμα, η οποία θα μου κάνει την τιμή να διαβάσει την παρακάτω ανάρτηση.

Θα ληφθούν "μόνο" παρουσίες ;-)



Επειδή η ζέστη έχει αρχίσει και σφίγγει σαν κλοιός γύρω μας

Επειδή για 8 ώρες (τις έχω περιορίσει πλέον αισθητά από τις 12 και βάλε που δούλευα) είμαι μπροστά σε μια οθόνη και προσπαθώ να δουλεύω σαν ευσυνείδητη υπάλληλος!?

Επειδή θα προτιμούσα να βρισκόμουν κάπου κοντά σε θάλασσα με δορυφορική σύνδεση και lap top (θα απέδιδα καλύτερα)

Επειδή στην εταιρία καθημερινά επέρχονται αλλαγές και δε ξέρω μέχρι που θα φτάσουν

Επειδή β-α-ρ-ι-έ-μ-α-ι αφόρητα να σιδερώσω όλα τα καλοκαιρινά ρούχα που κατέβασα από το πατάρι και έπλυνα

Επειδή βαριέμαι να σιδερώσω αναζητώ εθελοντές (θα βρούμε το τίμημα)

Επειδή το μυαλό ταξιδεύει ανάμεσα σε ανθρώπους, ήχους και μουσικές

Επειδή για πρώτη φορά φέτος θέλω να έρθει το καλοκαίρι (παιδί του χειμώνα βλέπεις)

Επειδή θέλω διακοπές διαρκείας


Επειδή θέλω να έρθει η στιγμή να πάμε σε αυτό το καλοκαιρινό - παραθαλάσσιο bar που έχω υποσχεθεί

Επειδή θέλω να χαζεύω το ξημέρωμα εκεί ακριβώς που ανατέλλει ο ήλιος

Επειδή θέλω να ακούω μουσική συνέχεια

Επειδή σήμερα μου προέκυψε η απορία, τί εστί η παροιμία: 3 λαλούν και 2 χορεύουν

Επειδή δε ξέρω τί σημαίνει ακριβώς όπως επίσης δε ξέρω το κοινωνικό της περιεχόμενό (αν υπάρχει)

Επειδή θέλω μια μεγάααααλη βόλτα με το αυτοκίνητο



Επειδή η ζωή είναι ωραία

Επειδή η ζωή είναι μια τρέλα που καλούμαστε να μη χάσουμε καμία της στιγμή, όντας περαστικοί σε αυτήν

Για όλα τα παραπάνω, σας αφιερώνω το τραγούδι που ακούγεται, το οποίο το απόλαυσα πριν λίγο στο περίπτερο της πλατείας και τα λόγια του αντικατοπτρίζουν πλήρως τη διάθεσή μου (γι αυτό προσέξτε μη μου τη χαλάσετε ε;;;;)

υγ: Και προσθέτω άλλο ένα τραγούδι για σήμερα (2 στο σύνολο, έτσι για να πρωτοτυπήσω)

Iggy Pop - The passenger
Boston - More than a feeling

Αψού και αλήθεια λέω

Φταίω εγώ που στα τέλη της Άνοιξης με γυροφέρνει μια γρίπη, ένας ιός ή κι εγώ δε ξέρω τί; Κόρη πάντως δεν είναι γιατί παίζει προκλητικά μαζί μου. Έξω είναι χαρά Θεού (σε όποιον τέλος πάντων πιστεύει ο καθένας μας) και εμένα όλο "γεια σου" μου λένε (όχι το χαιρετισμό, αλλά το άλλο όταν φτερνιζόμαστε) και όλο "γιατί δε σε σκεπάζουν τις νύχτες".

Συγνώμη κύριε Πρόεδρε, αλλά ποιός να με σκεπάσει τα βράδια όταν εγώ κοιμάμαι και δεν έχω το νου σε εγρήγορση; Το άκουσα και αυτό σήμερα... "Δε σε προσέχει ο καλός σου τα βράδια και σε αφήνει ξεσκέπαστη". Τί να απαντήσω η γυναίκα;;; Να τους παραπέμψω στον αρμόδιο;; Θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου.

Τί σου έλεγα; Α, ναι. Θέλω μασάζ, θέλω φροντίδα και θέλω και προδέρμ. Αν δε βρίσκεται πουθενά προδέρμ θέλω κάτι με αιθέρια έλαια. Κάτι τέλος πάντων να με κάνει να γίνω καλά. Τσάι δοκίμασα αντί για καφέ το πρωί και άναψα η καημένη έτσι ζεστό που ήταν, τίλιο είναι για τα μωρά και έχω φύγει προ πολλού από αυτήν την ηλικία.

Θα μου πεις βέβαια, πως τα τσιγάρα, τα ποτά και τα ξενύχτια ευθύνονται. Εντάξει μωρέ, ήπιαμε λίγο παραπάνω χθες το βράδυ. Ήταν και ανοιχτό το μπαλκονοπαράθυρο εκεί και με τσάκισε για τα καλά. Γύρισα στο σπίτι νωρίς σχετικά για να κοιμηθώ σαν καλό παιδί (λέμε τώρα) και το μάτι γαρίδα. Ξέρεις από αυτές τις μεγάλες (δε ξέρω τον αναγνωριστικό τους αριθμό) που τρώγονται είτε ψητές στη σχάρα, είτε σαγανάκι με τυρί φέτα. Σηκωνόμουν από το κρεβάτι, πήγαινα στην κουζίνα για να πιω νερό, πήγαινα κοντά στο ανοιχτό παράθυρο και μετά πάλι στο κρεβάτι. Μάταιες οι προσπάθειες να με αγκαλιάσει ο Μορφέας. Αφού να σκεφτείς, ακόμα και το ραδιόφωνο που έπαιζε μουσική, το χαμήλωσα στο ελάχιστο γιατί με ενοχλούσε. (σημ. έπαιζε το We are people - Empire of the sun... κάτι σαν deja vu μου έκανε εκείνην τη στιγμή)


Με τα πολλά και με τα λίγα, γύρω στις 05:30 και μετά από μία ακόμη βόλτα στους υπόλοιπους χώρους του σπιτιού και αφού απόλαυσα την ανατολή (Ναι ναι, τότε συνειδητοποίησα πως επιτέλους!!! ξημέρωσε) ξάπλωσα για πολλοστή φορά στο κρεβάτι και ξεράθηκα. Για καμιά ώρα περίπου, αλλά κοιμήθηκα!

Δε ξέρω ποιες δυνάμεις ευθύνονται για αυτήν την κατάσταση, δεν ξέρω αν είναι ο έρως, η αγάπη, η άνοιξη ή αντιμετωπίζω πρόβλημα αυπνίας (εδώ που τα λέμε είχα πιει και 3 φραπέδες χθες από το πρωί έως το απόγευμα), παρ' όλο που δεν ήμουν ποτέ του υπερβολικού ύπνου, αλλά μανάρι μου (σε μένα ομιλώ, μη βιαστείτε να χαρείτε) θα κάνεις μαύρους κύκλους και μετά δε θα σε σώζουν μα τα 1.000 concealers της Estee.

Αψουυυυυυυυυύ μου και αλήθεια λέω, αλλά μη με ρωτήσει κανείς γιατί δε με σκεπάζει ο καλός μου τα βράδια... Εντάξει;;;

Περαστικά μου... στη γρίπη αναφέρομαι...

Θα ξημερώσει...

Θα ξημερώσει..

Έτσι δεν είναι; Πες μου ότι θα ξημερώσει...

Περί ορέξεως (και χρόνου)... κολοκυθόπιτα

Μία τούρτα που ποτέ δε φαγώθηκε, ένα μπουκάλι ουίσκι σχεδόν τελειωμένο, παγωτό στην κατάψυξη απείραχτο, δεκάδες παγάκια σε κατάσταση αναμονής, φιστίκια με το κέλυφός τους, μουσική να παίζει αδιάκοπα...

Θυμάσαι τις φωνές, τα αστεία και τα γέλια; Τη "ψυχανάλυση"; Το πεταλουδάκι που για πρώτη φορά δεν άκουσαν οι γείτονες να τσιρίζω; Πέθανε τελικώς... Το βρήκα προχθές νεκρό στην μπανιέρα. Λες αυτό να έβλεπα στον ύπνο μου;


Υπάρχει ακόμη και το τασάκι εδώ δίπλα μου... με υπολείμματα στάχτης μέσα, από τότε. Θυμάσαι; Ένα τσιγάρο ακόμα.. Θα καπνίσεις μαζί μου;

Πάγωσε λίγο τους δείκτες. Σαν να φωνάζουν απόψε σε κάθε κίνησή τους...

Ακροβατώντας

Στη μέση του πουθενά, ισορροπείς σε σκοινί αόρατο. Στροβιλίζεσαι σε στιγμές. Κλείνεις τα αφτιά να μείνεις μόνος με τους ήχους της σιωπής. Κουλουριάζεσαι στο κρεβάτι σε εμβρυική στάση, κρατώντας ανάμεσα στο στήθος σου ό,τι πολυτιμότερο έχεις. Κρατάς σφραγισμένο το στόμα και τα μάτια, να μη ξεφύγει λυγμός, να μη κατρακυλήσει δάκρυ. Και κοιμάσαι, για να σταματήσεις να σκέφτεσαι. Ποιός σου είπε ότι τα όνειρα σταματούν στον ύπνο; Σε κυνηγούν για να σου αποδείξουν ότι όσα έζησες ήταν αλήθεια. Μια αλήθεια που ευδοκιμεί στο χώρο και στο χρόνο. Το δικό σου χρόνο, όπως εσύ τον έχεις ορίσει.


Και μετά σιωπή. Απόλυτη. Εσύ και τίποτε άλλο. Σαν να βρίσκεσαι σε τούνελ περιμένοντας να αντικρίσεις το φως, πατώντας το γκάζι στο τέρμα. Μέχρι το σημείο που όλα τα συστήματα χτυπούν κόκκινο. Κι εσύ εκεί, συνεχίζεις γνωρίζοντας τον κίνδυνο. Η ταχύτητα έχει γίνει ένα με τις ανάγκες σου, όπως ο ύπνος, για να μη σκέφτεσαι. Εκατομμύρια εικόνες περνούν από μπροστά σου, τυλίγοντας την αναπνοή σου. Μάσκα οξυγόνου απαραίτητη για να συντηρηθείς. Ή μήπως το οξυγόνο σου είναι κάτι άλλο;

Φτάνεις στην παραλία που ποτέ δεν είχες συναντήσει στο παρελθόν. Κι όμως, από κάπου την ξέρεις. Κάπως, κάποτε είχες ξαναέλθει εδώ. Όλα γνώριμα. Και η αίσθηση του από πάντα, συνυφασμένη με όσα νιώθεις. Νικοτίνη ρουφάς και χάνεσαι στα μάτια απέναντί σου τόσο βαθειά, όσο ένας δύτης με παγκόσμιο ρεκόρ. Ξεπέρασες τον εαυτό σου. Και ξεκινάς το κολύμπι. Όχι μόνος πλέον. Και κολυμπάς, κολυμπάς, κολυμπάς, νιώθοντας να σε ακολουθεί. Εκεί, δίπλα σου, κρατώντας σου το χέρι.

Και αναδύεσαι στην επιφάνεια, ανοίγεις και πάλι τα μάτια από τον ύπνο που σε υποχρέωσες, βγαίνεις στην παραλία, σηκώνεσαι από το κρεβάτι, προχωράς στην άμμο και χάνεσαι στο βάθος του διαδρόμου. Σαν σκιά, σαν αερικό, σαν κάτι άυλο μα ταυτόχρονα τόσο ζωντανό. Η πόρτα κλείνει και μαζί της παίρνει τη μυρωδιά σου, την ύπαρξή σου, τα θέλω σου. Γυρίζεις στη θάλασσα πάλι, επιστρέφεις στο κρεβάτι σου, κάνεις μια μεγάλη βουτιά, τυλίγεσαι με την κουβέρτα πάλι σε εμβρυική στάση, κρατώντας και πάλι στην αγκαλιά σου ό,τι πολυτιμότερο έχεις, ξεκινάς το κολύμπι. Πλέον, όχι μόνος.

Έζησες. Είναι αλήθεια. Έζησες για μια ακόμη φορά όσα λαχτάρησες, χωρίς εκπτώσεις, χωρίς παζάρια. Εσύ, εσύ και η αλήθεια σου.

Επιλογές

Άνθρωποι γύρω σου που είχες να τους συναντήσεις πολλά χρόνια. Τους παρατηρείς και αντιλαμβάνεσαι πως όλα έχουν αλλάξει. Μα πιο πολύ εσύ ο ίδιος. Ένα κλικ στη ζωή σου χρειάστηκε μόνο για να επιβιβαστείς σε διαφορετικό πλοίο. Δε μετανιώνω για τις επιλογές μου. Δε μετανιώνω για όσα επέλεξα και πορεύτηκα μαζί τους. Θα ήμουν αχάριστη.

Υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέμαι πώς θα ήταν η ζωή μας αν σε συγκεκριμένες διασταυρώσεις είχαμε επιλέξει διαφορετικό μονοπάτι. Αν η αντανάκλαση του φωτός ήταν πιο χαμηλή, ή αν υπήρχε σκοτάδι. Αν οι ψίθυροι ήταν πιο δυνατοί ή οι φωνές τόσο χαμηλές, ίσα ίσα να ακούγονταν. Τί ήταν αυτό που μας ώθησε σε συγκεκριμένες επιλογές. Και δεν αναφέρομαι μόνο σε προσωπικό επίπεδο, μα και επαγγελματικό.

Άνθρωποι περνούν από μπροστά μου. Πριν από χρόνια μόνοι, μα σήμερα με τις οικογένειές τους, πολλαπλασιάστηκαν. Προσπαθώ να διασταυρώσω το βλέμμα μου με το δικό τους, ώστε να αντιληφθώ τί νιώθουν. Είναι άραγε ευτυχισμένοι; Τους λείπει κάτι; Έχτισαν τη συντροφική τους ζωή πάνω σε γερά θεμέλια; Ξυπνούν το πρωί ευχαριστώντας Τον για όσα έχουν καταφέρει στη ζωή τους; Ερωτήματα που ξέρω.. θα μείνουν αναπάντητα... Χρόνια πολλά πριν ακόμη τελειώσουμε το σχολείο κάναμε όνειρα. Είχαμε φιλοδοξίες. Σχεδιάζαμε το αύριό μας με τα πιο φωτεινά χρώματα. Άραγε πόσοι από εμάς καταφέραμε όσα λαχταρούσαμε; Λίγοι; Πολλοί; Και από αυτούς που τα κατάφεραν, πόσα ήταν αυτά που γέμισαν τη ζωή τους; Και η καθημερινότητά τους; Πώς είναι;


Τελικά τί είναι ευτυχία; Να αποκτήσεις πολλά ή λίγα και καλά; Ευτυχία νομίζω, είναι η ελευθερία των επιλογών σου. Να μπορείς να διαλέγεις αυτά με τα οποία θέλεις να πορευτείς. Κι αν κάποια στιγμή αυτά αποδειχθούν κατώτερα των προσδοκιών σου, να μπορείς να τα αφήσεις και να προχωρήσεις παρακάτω. Είναι δύσκολο, το ξέρω. Το έχω ζήσει. Μα έτσι πρέπει να κάνεις. Κι αν καταφέρεις να την αποκτήσεις, τότε μην επαναπαυθείς.

Η ευτυχία δεν είναι μαξιλαράκι να καθόμαστε και να χουζουρεύουμε πάνω της. Είναι ίσως η πιο δυναμική κατάσταση που μπορεί να βρεθεί, ή μάλλον να καταφέρει να κατακτήσει ένας άνθρωπος. Θέλει κάθε στιγμή να την ταϊζεις και να την ποτίζεις, ώστε μονίμως να είναι ανθισμένη. Αν την παραμελήσεις, θα σε ξεγράψει, θα φύγει μακριά σου, θα σε πονέσει μέχρι εκεί που δε φαντάζεσαι.

- Μήπως είσαι πολύ εγωίστρια; Λέει μια φωνή μέσα μου. Χμμ.. Δε ξέρω αν είναι εγωισμός, ή πείσμα να ζήσω όσα είναι γραμμένα, ή όσα δεν είναι γραμμένα. Άλλωστε τη μοίρα μας εμείς τη διαμορφώνουμε. Κάπως έτσι τη διαμορφώνω κι εγώ. Δεν μου αρέσει να επαναπαύομαι. Μου αρέσει να χτίζω αργά και σταθερά το σήμερα και το αύριό μου. Κι αν η πορεία μου δείξει ότι έκανα λάθος, πάλι θα χαμογελάω, έστω με δυσκολία, γιατί έδωσα τον εαυτό μου. Καλύτερο είναι να δίνεις κι ας κάνεις λάθος, παρά να μετανιώνεις για όσα δεν έδωσες ή έστω για όσα δεν έζησες, ενώ μπορούσες.

Και επειδή η ζωή είναι τόσο μα τόσο μικρή
Και επειδή οι στιγμές που την αποτελούν κυλούν σαν το νερό
Και επειδή η ίδια η ζωή είναι δώρο που εμείς επιλέγουμε το περιεχόμενό της
Και επειδή οι άνθρωποι που έρχονται στη ζωή μας μπορεί να άργησαν λίγο, μα τελικώς ήρθαν,

Επιλέγω να ζήσω τις στιγμές γεμάτες από όσα λαχταράω, με όποιο τίμημα. Ακόμη και το ακριβότερο.

Όλα ή τίποτα... Εσύ τί επιλογή θα κάνεις;

Quιζζζζζ

T.vra Ψοψα ψολα'coca cola!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

E ma!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Τί εννοeί ο poιητhς????????????

Εκείνη

- Τί έχεις καρδιά μου;
- Μια χαρά είμαι. Δεν έχω κάτι, του είπε χαμογελώντας..
- Σίγουρα;
- Σίγουρα. Μου αρέσει να παρατηρώ τους ανθρώπους. Σου το είχα πει από την πρώτη στιγμή. Μου αρέσει να βλέπω εκφράσεις, να βλέπω μέσα στα μάτια και στα λόγια των ανθρώπων. Να μπορώ να σχηματίζω μια ολοκληρωμένη εικόνα για εκείνους που μοιράζομαι στιγμές μαζί τους.

Έτσι κι εκείνην τη μέρα. Έκείνη έβλεπε, συμμετείχε, γελούσε, ζούσε. Πότε ήταν η τελευταία φορά που είχε νιώσει τον εαυτό της τόσο γεμάτο; Πότε ήταν η τελευταία φορά που είχε νιώσει τη ζωή να της χαμογελάει; Απέναντί της πρόσωπα στα οποία καθρεπτιζόταν η ευτυχία, πρόσωπα που ζούσαν το σήμερα και σχεδίαζαν το αύριο, απομακρύνοντας από γύρω τους καθετί σκοτεινό. Και πόσο χαιρόταν Εκείνη που τους έβλεπε έτσι... Πόσο πολύ.


Έγειρε το κεφάλι της στον ώμο του ώστε να νιώσει λίγο από τη ζεστασιά του, να νιώσει την παρουσία του δίπλα της, να νιώσει ότι ήταν αληθινά όλα αυτά, όσο απίστευτα κι αν φαίνονταν. Το είχε συνειδητοποιήσει πλέον. Χρειάστηκαν ώρες, αλλά κατάφερε και το συνειδητοποίησε. Άνοιξε τα χέρια του και την έκλεισε στην αγκαλιά του κι Εκείνη κουλουριάστηκε σα μικρό παιδί. Έτσι ένιωθε. Ένα παιδί που του είχαν δώσει το ομορφότερο δώρο, τον ήλιο στα χέρια του. Μέχρι χθες Εκείνη πίστευε πως ο ήλιος ήταν κάτι άπιαστο. Από εκείνη τη μέρα κάθε φορά που κοιτούσε τα μάτια του, ένιωθε πως της χάριζαν τον κόσμο ολόκληρο. Με ποιό αντάλλαγμα άραγε; Ίσως να μη μάθαινε ποτέ. Της ήταν αρκετό που μπορούσε να τον κάνει να γελάει και να λάμπει το πρόσωπό του. Της αρκούσε που τον έβλεπε ευτυχισμένο. Ρουφούσε κι Εκείνη από την ευτυχία του



Βιάζεται η ευτυχία λένε. Βιάζεται να ζήσει, να πάρει μορφή, να γίνει ανάσα. Και Εκείνη ζούσε για εκείνον. Από την πρώτη στιγμή. Σαν να τον γνώριζε από πάντα. Σαν να γνωρίζονταν από παιδιά. Το μόνο που ήθελε ήταν να είναι καλά εκείνος. Κάθε στιγμή. Να το νιώθει. Και θα του έδινε τα πάντα, όσα χρειαζόταν, για να της χαρίσει ένα του χαμόγελο. Να χαρίσει ο ένας στον άλλον την αγάπη. Να ταξιδέψουν με τη ζωή παρέα, όπως μόνο οι δυό τους γνώριζαν. Χωρίς πυξίδες και χάρτες. Η αγάπη δε χρειάζεται πορείες. Μονάχα ψυχή. Και αυτήν τη διέθεταν και οι δύο τους...

And life goes on and on ...

Παρουσία οξυγόνου

Μπουκάλες οξυγόνου γέμισαν τον χώρο μου, παρά το άκουσμα των αρνητικών νέων το πρωί. Μεταίχμιο ζωής και θανάτου λέγεται. Μπορεί έτσι να είναι καλύτερα, γιατί πια δε θα πονάει, όταν φύγει. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι μετά, αλλά σίγουρα το ταξίδι δεν τελειώνει έτσι απλά.



Και μετά από μια δυναμική επιθυμία και δημοκρατική (πάντα!!!) παρέμβαση, πλέον δεν υφίσταται έλλειψη οξυγόνου, μονάχα χαμόγελου που περιμένει τον κατάλληλο αποδέκτη.

Τελικά, είναι ωραία η ζωή ακόμα και όταν τα έχει με άλλον. Κάπου την βρήκα κι εγώ και δεν προτίθεμαι να την αφήσω να μου ξεφύγει κι ας ματώσω.

υγ: Προτιμήσαμε τη διασκευή του συγκεκριμένου τραγουδιού για σήμερα...

Έλλειψη οξυγόνου

Πώς να ξεγελάσεις το χρόνο; Αυτόν, ναι αυτόν, που κάποιες στιγμές είναι σύμμαχός σου, αυτόν που κάποιες στιγμές προσπαθείς να παγώσεις θέλοντας να ζήσεις όσα ονειρεύεσαι ξύπνιος. Και γιατί να σου κάνει τη χάρη; Ποιός είσαι εσύ που του ζητάς χάρη; Σε γνώριζε και από χθες; Είχατε συστηθεί παλαιότερα;

Ανικανοποίητος θα μείνεις. Όπως ανικανοποίητος είσαι μια ζωή. Όπως αποζητάς συνέχεια τις στιγμές που θα σε γεμίσουν με οξυγόνο και σου τις δίνει με φειδώ, έτσι και χειρότερα τις ρουφάει από μέσα σου και μένεις ένα κουφάρι. Ναι, κουφάρι, στον πάτο του βυθού σου. Εκεί που δεν ακούγεται απολύτως τίποτα. Τίποτα.

Και περιμένεις την ανέλκυση βασανιστικά να ξεκινήσει. Να αρχίσεις και πάλι να ανεβαίνεις στην επιφάνεια, να αναπνεύσεις, να κοιτάξεις και πάλι τον ήλιο κατάματα. Να αναμετρηθείς μαζί του επί ίσοις όροις. Άραγε θα τα καταφέρεις;

υγ: Άλλα ήθελα να γράψω.. και άλλα βγήκαν στην πορεία.. That's life.. Επιφυλάσσομαι..

Γιατρέ μου...

Η Άνοιξη ως εποχή είναι γνωστό ότι επηρεάζει κάθε ον πάνω σε αυτόν τον πλανήτη. Από τους ανθρώπους μέχρι τα ζώα και τα φυτά. Στους ανθρώπους τα συμπτώματα πέραν των αλλεργιών είναι η διάχυτη επιθυμία για απόδραση από το καθήκον και την καθημερινότητα, η τάση να είσαι αργόσχολος/η και όλα αυτά σε συνδυασμό με τα ταξίδια του μυαλού κάνουν την κατάσταση εκρηκτική.

Σε μια τέτοια κατάσταση βρίσκομαι τις τελευταίες μέρες. Θα μου πεις, δε σου έφτασαν οι μέρες που πήρες άδεια και εξαφανίστηκες από το κλεινόν άστυ; Όχι, δε μου ήταν αρκετές. Τί να κάνω; Εδώ και δύο μέρες στο γραφείο, νιώθω πως με έχουν κλείσει σε ένα γυάλινο κλουβί και προσπαθώ με κάθε τρόπο να αποδράσω. Η καρέκλα μοιάζει με ηλεκτρική, είμαι σε συνεχή υπερένταση και ΔΕΝ μπορώ να συγκεντρωθώ όσο κι αν προσπαθώ (λέμε τώρα.. ).Το παλεύω αλλά ματαιότης ματαιοτήτων. Αντιμετωπίζω τα διάφορα ευτράπελα της δουλειάς με απίστευτη ελαφρότητα, που κάτω υπό άλλες συνθήκες θα αντιδρούσα εντελώς διαφορετικά. Κοιτάζω συνεχώς στο παράθυρο έξω και παρά τα κτίρια που υπάρχουν απέναντι, δεξιά και αριστερά βρίσκω δρόμους διαφυγής, κάτι σαν την super woman. Γιατρέ μου θα τα βγάλω πέρα;

Ξέρεις τί έπαθα σήμερα; Είχα ανοίξει ένα πρόγραμμα στο pc και τα λεπτά περνούσαν. Υποτίθεται πως έπρεπε να ανοίξει ένα άλλο παράθυρο για να ξεκινήσει η εφαρμογή κι εγώ περίμενα και περίμενα και ξαναπερίμενα. Μετά από περίπου 5 - 7 λεπτά αναμονής, συνειδητοποίησα πως δεν είχα πατήσει το enter. Πφφφφφ... Εντελώς πληροφοριακά να σε ενημερώσω πως οι ανταύγειες στα μαλλιά μου έγιναν πριν περίπου 2 εβδομάδες και δεν έχουν άμεση επαφή με τη ρίζα τους.

Είμαι η Υάδα και είμαι καλά (?!)

Τί θα κάνω γιατρέ μου; Μπορείς να μου πεις; Και σαν να μην έφτανε αυτό, το lap top στο σπίτι μάλλον ερωτεύτηκε αλλοδαπό/ή και μαθαίνει ξένες γλώσσες. Μέχρι και χθες το βράδυ, πατώντας alt + shift η γλώσσα εναλλασσόταν από Αγγλικά σε Ελληνικά και τούμπαλιν. Σήμερα έχουν προστεθεί άλλες δύο γλώσσες, Τσέχικα και Κορεάτικα. Δεν ξέρω αν γι' αυτό ευθύνεται η Άνοιξη ή οι δυνάμεις του σύμπαντος. Μάλλον όμως όλα έχουν συνωμοτήσει εναντίον μου. Δεν εξηγείται διαφορετικά.

Και να σκεφτείς πως η Άνοιξη θέλει κάτι περισσότερο από ένα μήνα για να φύγει. Τί θα γίνει μέχρι τότε;

Πληρότητες

Τα φώτα της πόλης έχουν σβήσει. Απόλυτη σιωπή τυλίγει κάθε σου κύτταρο. Βλέμμα στο πριν από λίγο, βλέμμα στο αύριο. Μια ρουφηξιά νικοτίνης και μια εκπνοή που γεμίζει το γύρω, αγκαλιάζοντας κάθε σκέψη, κάθε αναστεναγμό. Κομμάτια στάχτης αιωρούνται πηγαίνοντας ψηλά, ακόμα πιο ψηλά και μακριά.


Ο χρόνος. Υποκειμενικός, αδυσώπητος, κυλάει, προχωράει μα δεν προσπερνάει. Αυτή τη φορά δεν πήρε μαζί του τις στιγμές. Τις άφησε εκεί να αγκαλιάζουν την πληρότητα. Να αγκαλιάζουν τον αναστεναγμό, την λαχτάρα, το χαμόγελο, το ταυτόσημο, το ολόκληρο. Κι εσύ εκεί. Πλάθεις στιγμές, ζωγραφίζεις όνειρα, γεύεσαι το φιλί, ζεσταίνεσαι στην αγκαλιά, χαϊδεύεις, χαμογελάς, βουρκώνεις...

Με μιας το παγάκι θρυμματίζεται στο στόμα σου και συνειδητοποιείς πως όλα όσα νιώθεις δεν είναι ουτοπίες, μα πραγματικότητα. Η δική σου πραγματικότητα. Η δική σου αλήθεια. Νιώθεις γεμάτος. Νιώθεις μια μοναδική πληρότητα. Νίωθεις τη ζωή. Κυλάς μαζί της. Όχι σαν θεατής πια, αλλά σαν πρωταγωνιστής. Γίνεσαι ένα μαζί της. Της δικής σου ζωής το απόλυτο ένα.

Όνειρα ανοιξιάτικου απογεύματος

Έχεις παρατηρήσει το χρώμα που φοράει ο ουρανός καθώς σουρουπώνει; Αυτό το κόκκινο με το μπλε, το ροδακινί με το θαλασσί που είναι τόσο αρμονικά συνταιριασμένα; Ξέρεις τί λαχτάρησα σήμερα; Από το πρωί και επειδή η άνοιξη έχει μπει για τα καλά μέσα μου και γύρω μου, θέλεις από διάθεση έως ρούχα, αποφάσισα μια απόδραση. Έφυγα σχετικά νωρίς (για τα δικά μου πάντα δεδομένα) από το γραφείο και πήγα με την κολλητή μου φίλη προς παραλιακή.


Τη μαγεία που έβλεπα να απλώνεται μπροστά μου, δεν μπορώ να σου την περιγράψω με λόγια, γιατί κάτι θα παραλείψω. Πόσο καιρό είχα να καθήσω αναπαυτικά σε μια πολυθρόνα με θέα το απέραντο γαλάζιο, με έναν ήλιο να παίζει τα τελευταία παιχνίδια της ημέρας στο πρόσωπό μου και ένα ποτήρι καφέ στο χέρι, χωρίς να κάνω απολύτως τίποτα. Είχα παραδοθεί άνευ όρων σε όσα το σημερινό απόγευμα μου χάρισε. Μάλλον σε όσα εγώ μου χάρισα αυτό το απόγευμα...

Τελικά, είναι τόσο μικρές οι χαρές της ζωής, που αν τις συλλογιστούμε θα καταλάβουμε πως αναλωνόμαστε σε μικρά και ασήμαντα γεγονότα, χάνοντας την ουσία. Και έχω σκοπό, από εδώ και πέρα να μη στερήσω στον εαυτό μου τέτοιες στιγμές όπως αυτή που έζησα πριν λίγο.

Θα έρθεις τα ξημερώματα να δούμε μαζί τον ήλιο να ξεπροβάλλει;

Όταν το αύριο αργεί να ξημερώσει

Απόψε δεν έχω να γράψω πολλά... Στιγμές που το σήμερα δύει και το αύριο αργεί να ξημερώσει, τα λόγια δε βρίσκουν διέξοδο. Μαζί μου κρατάω τη χθεσινή μυρωδιά της θάλασσας. Το ιώδιο που ρούφηξε η ψυχή μου. Το κύμα που μου έκανε παρέα. Τουλάχιστον αυτή δε με πρόδωσε. Δε θα με προδώσει.



Θα με βοηθήσει να προχωρήσω μπροστά. Πάντα το έκανε. Στις χαρές και τις λύπες μου. Πάντα. Φίλη καλή.
Κι αν εγώ με πρόδωσα κάποια στιγμή, δεν το έκανα θελημένα. Θα επανορθώσω. Με όποιο κόστος. Για εμένα. Για ένα χαμόγελο. Αξίζει...

Απορίες

Ξέρεις τί είναι να γυρίζεις κουρασμένη από τη δουλειά, βράδυ πια, να κάνεις το μπάνιο σου, αναζωογονημένη να ξαπλώνεις στο ωραίο σου το κρεβατάκι και ο ύπνος να μη σε παίρνει με τ-ί-π-ο-τ-α; Ξέρεις τί είναι να στριφογυρίζεις και να κάνεις ένα - μπορεί και δύο κουβάρια - το πάπλωμα και το σεντόνι; Άσε δε το μαξιλάρι... Αυτό έχει γίνει μια ακατέργαστη μάζα.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, το μάτι γαρίδα. Και κάνεις ζάπινγκ, και σέρνεσαι μεταξύ των καναλιών και βλέπεις επαναλήψεις, επαναλήψεων... Ειδικά αυτό το Sex and the City, που αν δεν κάνω λάθος, άλλαξε τηλεοπτική στέγη, το έχεις δει άααααααααπειρες φορές. Έχεις φτάσει σε σημείο να ξέρεις απ'έξω κι ανακατωτά τις ατάκες της Carrie και του Mr Big μέσα από τον ανεκπλήρωτο (κατά κάποιον τρόπο) έρωτά τους. Αλλά κι αυτός βρε παιδί μου, γιατί την παιδεύει έτσι; Βέβαια, τα θέλει κι αυτή και τα παθαίνει. Ναι, ναι, τα θέλει. Αλλά τί να κάνει; Αφού τον αγαπάει λέμε. Αφού είναι ερωτευμένη μαζί του. (Θα επανέλθω σε άλλη ανάρτηση για τους ανεκπλήρωτους έρωτες, όταν με το καλό ηρεμήσω λίγο από την εργασιακή δίνη που με κατατρέχει)

Πώς ξεκίνησα την ανάρτηση και που την έφτασα!? Το μόνο που ήθελα, ήταν να πω πώς περνάω τις νύχτες μου την τελευταία εβδομάδα. Εποικοδομητικότατα!!! Ουφφφφ... Μου φαίνεται πως απόψε θα κλείσω όοολα τα φώτα, συμπεριλαμβανομένης της τηλεόρασης, θα ανοίξω ραδιόφωνο σε χαμηλή ένταση και θα κάνω μια απέλπιδα προσπάθεια υπνοθεραπείας, μήπως καταφέρω να αφεθώ στον Μορφέα πριν τις 2 π.μ. Έχει και πανσέληνο απόψε...

υγ: Κι ενώ έφτασα στο τέλος της ανάρτησής μου, ακούω έναν περίεργο ήχο... ψάχνω δεξιά, ψάχνω αριστερά, πανικόβλητη ανασηκώνω το lap top μήπως και βγαίνει από εκεί ο ήχος, αλλά ευτυχώς ανακάλυψα πως ήταν από το καπάκι της sprite... το ανθρακικό θέλησε να δραπετεύσει...

Λύτρωση

Άγνωστη μεταξύ αγνώστων
περπατάω, στέκομαι, παρατηρώ,
προχωράω, ανασαίνω, χαμογελάω

Αμέτρητα ζευγάρια ματιών προσπερνούν,
κοντοστέκονται, ακουμπούν
άθελά τους γίνονται ένα


Πρόσωπα σκυθρωπά, πρόσωπα χαμογελαστά
πρόσωπα κουρασμένα ελίσσονται στο χώρο και στο χρόνο
να προλάβουν το ακατόρθωτο

Ζωές χιλιάδες, ίδιες, διαφορετικές,
όλες ελπίζουν, ονειρεύονται, λαχταρούν,
αναπνέουν το ίδιο οξυγόνο

Κλείνω τα μάτια, χέρι απλώνω, αγγίζω το άυλο,
το απόλυτο, το ένα, το μοναδικό,
αυτό που θα με λυτρώσει αυτήν τη νύχτα

Carpe diem

" Έρχεται η στιγμή που πρέπει να πάρεις τη ζωή στα χέρια σου και όχι απλά να την ακολουθείς."

Πιάνω τον εαυτό μου πολλές φορές και αναρωτιέμαι ποιον από τους δύο δρόμους έχω ακολουθήσει έως τώρα. Έχω πιάσει τον ταύρο από τα κέρατα και πορεύομαι με τις επιλογές που έχω κάνει; Έχω θέσει τα θέλω μου και προχωράω με αυτά αδιαφορώντας για όλα τα υπόλοιπα; Ή έχω γίνει έρμαιο της ίδιας της ζωής, αφήνοντας εντελώς τις στιγμές και την καθημερινότητα να με καταπίνει;

Πολλές φορές ψάχνω να βρω τί από τα δύο μου συμβαίνει. Όπως σήμερα. Βέβαια, θα μου πεις, τί σε έπιασε σήμερα ειδικά και κάνεις έναν τέτοιον απολογισμό. Ενώ γενικότερα είμαι άνθρωπος που λατρεύω τη βροχή, που μου αρέσει να βλέπω τον ουρανό συννεφιασμένο, σήμερα είμαι ένα με τον ουρανό. Συννεφιά. Ναι, ναι. Η Υάδα συννέφιασε. Δε ξέρω γιατί. Ή μάλλον υποψιάζομαι. Πέρασε μια δύσκολη εβδομάδα με πολλή δουλειά και σε λίγο ξημερώνει άλλη μία που θα κυλήσει στους ίδιους εξοντωτικούς ρυθμούς και στην ουσία μέσα στο σαββατοκύριακο που πέρασε δεν έκανα κάτι το διαφορετικό, έτσι για αλλαγή της ρουτίνας. Ε, γι' αυτό και οι ακεφιές και η μαύρη μαυρίλα πλάκωσε. Θα με ρωτήσεις τώρα, για ποιόν λόγο; Κανένας ιδιαίτερος, απλά σήμερα δεν έχω κέφι. Και όσο κι αν προσπαθήσεις, πιστεύω πως δε θα καταφέρεις κάτι.

Ξεκίνησα να γράφω σχετικά με τη ζωή μας και πόσο μας καθορίζουν οι επιλογές μας. Και για να το συνδυάσω με την σημερινή ακεφιά, καταλήγω στο συμπέρασμα πως η δουλειά μας και γενικότερα η καθημερινότητά μας, επηρεάζει όλη μας τη ζωή. Όταν δουλεύεις τόσες πολλές ώρες και επιστρέφεις στο σπίτι κατάκοπος, πού να βρεις το κέφι και τη ζωντάνια να πάς έστω για έναν καφέ ή για ένα ποτό; Αποτέλεσμα αυτού είναι να περιορίζεται ο κύκλος των γνωριμιών σου στο ελάχιστο και ένα σαββατοκύριακο που σου απομένει να εκδράμεις, αν κάτι συμβεί, σε καθηλώνει σπίτι κοιτώντας το ταβάνι. Και καλά να το πράττεις κατ' επιλογήν, αν όμως συμβαίνει εξαιτίας άλλων παραγόντων, τότε δεν μπορείς να κάνεις κάτι. Θα μου πεις, μπορείς να πάρεις τη ζωή στα χέρια σου. Ντύσου, βάλε κάτι απλό και βγες έξω. Δεν είναι τόσο απλό, όσο απλή είναι η προτροπή. Και το ξέρεις καλά αυτό.

Και έρχομαι στην πρώτη μου πρόταση, την οποία σίγουρα όλοι μας έχουμε νιώσει. Υπάρχουν στιγμές που χρειάζεται να καθορίσουμε εμείς τη ζωή μας και όχι απλά να την ακολουθούμε κατά πόδας, σχεδόν μοιρολατρικά. Άδραξε τη μέρα έλεγαν οι παλιοί και πόσο δίκιο είχαν! Έχω ξυπνήσει άπειρα πρωινά, λέγοντας στον εαυτό μου, θέλοντας να τον πείσω, πως αυτή η μέρα θα είναι διαφορετική από τις άλλες Τι κι αν είναι άλλη μια γνώριμη μέρα, εγώ θα την κάνω διαφορετική. Κι όμως, όσες φορές το είπα, κάποιες από αυτές κατάφερα να κάνω τη διαφορά και να νιώσω πως ακόμα κι ένα χαμόγελο μπορεί να φέρει την αλλαγή, υπήρξαν όμως αρκετές φορές που δεν τα κατάφερα και η καθημερινότητα με κατάπιε, με ρούφηξε.

Γι' αυτό, καταλήγω στο συμπέρασμα πως χρειαζόμαστε κίνητρα, τα οποία θα μπορέσουν να μας ξεκολλήσουν από τα ίδια και τα ίδια. Ναι μεν μπορούμε να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας, ναι μεν μπορούμε να κάνουμε πράγματα και να ρυθμίσουμε τη ζωή μας κατά τέτοιον τρόπο, ούτως ώστε να κάνουμε την καθημερινότητά μας διαφορετική και πιο αισιόδοξη, αλλά κάπου κάπως ορθώνονται αυτοί οι "αόρατοι τοίχοι" και μας κόβουν τα φτερά. Ξέρω βέβαια, πως αύριο το πρωί που θα ξυπνήσω, θα βλέπω τα πράγματα από διαφορετική σκοπιά, από την αισιόδοξη, που στην ουσία είναι αυτή που με χαρακτηρίζει (έτσι λένε όσοι με γνωρίζουν) και όλα θα πάρουν τη θέση τους. Αυτό που επιδιώκω είναι να μη γίνομαι ένας απλός παρατηρητής της ζωής μου. Προσπαθώ να κάνω πράγματα που θα μπορέσουν να διαμορφώσουν την καθημερινότητά μου κατά τέτοιον τρόπο, ώστε να μη λέω, πως άλλη μια μέρα πέρασε έτσι απλά...

Όλα γίνονται, ακόμα και τα ακατόρθωτα, αρκεί να το θέλουμε...

Πηγή φωτογραφιών:
http://m3ntalysan3.deviantart.com/
http://donia.deviantart.com

Λίγες στιγμές για μένα

Επειδή το τελευταίο διάστημα δουλεύω πολύ.. πάρα πολύ θα έλεγα και επειδή λένε πως η πολλή δουλειά τρώει τον αφέντη και στην προκειμένη περίπτωση την αφέντρα, είπα απόψε, λίγες ώρες αφότου επέστρεψα στο σπίτι, να μου αφιερώσω λίγες στιγμές μέσα στο δικό μου καταφύγιο. Μετά από πολλές πολλές ώρες στο γραφείο, ύστερα από μια δύσκολη μέρα, πήρα το ποτάκι μου και κάθομαι εδώ μαζί σας, λίγο πριν παραδοθώ στην αγκαλιά του Μορφέα που το τελευταίο διάστημα είναι είδος πολυτελείας, μάλλον απόλαυση απλησίαστη και προς εξαφάνιση.

Μπήκε και η άνοιξη. Βέβαια ήλιο δε βλέπουμε τις τελευταίες ημέρες, αλλά το θερμόμετρο αρχίζει και ανεβαίνει για τα καλά. Όλοι έχουμε αρχίσει να ανοίγουμε την ντουλάπα μας ψάχνοντας να βρούμε το πιο λεπτό σακάκι, το αγαπημένο σου πουκάμισο. Και ξυπνάμε πιο εύκολα τα πρωινά. Υποτίθεται τουλάχιστον. Αλλά να πω την πικρή μου αλήθεια, αυτό σε εμένα το τελευταίο διάστημα δεν ισχύει.. Βάζω το ξυπνητήρι μια συγκεκριμένη ώρα και από τα πολλά snooze που πατάω, φτάνει σε σημείο να μη χτυπάει άλλο. Ναι, ναι. Δραματική η κατάσταση. Και φυσικό επόμενο είναι να τρέχω πανικόβλητη το πρωί, να ντύνομαι, να ετοιμάζομαι να βάφομαι και στο παρά πέντε να πίνω ένα ποτήρι γάλα. Όχι καφέ. Όλα κι όλα.

Για μένα ο καφές είναι απόλαυση. Πηγαίνω στο γραφείο και τον πίνω διαβάζοντας τα πρώτα mails της ημέρας. Αλλά αυτό που δεν έχω έως σήμερα καταλάβει, είναι γιατί συνήθως τα πρώτα mails να είναι πάντα γεμάτα από "έως τις 12 πρέπει να έχεις ετοιμάσει αυτό" ή "στις 2 έχουμε συνάντηση με τον τάδε υπεύθυνο" κοκ. Με ρώτησε κανείς άραγε πώς θέλω να ξεκινάω τη μέρα μου; Με ρώτησε κανείς αν έχω τη διάθεση να διαβάζω αυτά τα mails πρωί πρωί; Νομίζω πως ξέρω τί θα κάνω.. από αύριο θα ανοίγω mails που θα με κάνουν να χαμογελάω, φιλτράροντας πάντα τους αποστολείς. Τουλάχιστον κατά τις πρώτες ώρες της ημέρας. Τέλος.

Αααα. Ξέχασα να μου υπενθυμίσω, ότι θέλω διακοπές. Διακοπές διαρκείας.. Να αποδράσω, να χαθώ από την καθημερινότητα, να ξεφύγω από τα πρέπει της. Να πάω σε ένα μέρος που θα συνδιάζει βουνό και θάλασσα. Τις δυο μεγάλες μου αγάπες. Αν και όσο ανοίγει ο καιρός, έχω μια τάση φυγής προς παραθαλάσσια μέρη.


Πόσο ωραία θα ήταν, αύριο το πρωί, να ξυπνούσα και να εξαφανιζόμουν για μερικές μέρες... Ξέρω που θα ήθελα να πάω.. Θάλασσα, ουζάκι, βόλτες στις παραλίες .. Να μπω σε ένα αυτοκίνητο και να χαθώ... και όπου με βγάλει... Χωρίς χάρτη, χωρίς προορισμό..

Ζητάω πολλά;;; Μπορώ άραγε να μου τα χαρίσω;;;

απόψε μου χαρίζω αυτό το τραγούδι που ακούγεται.. παλιό και αγαπημένο

Σαν ανάμνηση παλιά

Πώς περνάει έτσι ο καιρός! Τα χρόνια! Χρειάστηκε να σημειώσω κάποια πράγματα σε χαρτί και επειδή το πιο εύκαιρο που βρήκα ήταν μια σελίδα τετραδίου από τη βιβλιοθήκη μου, το ξεφύλλισα. Πώς πέρασαν έτσι τα χρόνια! Ήταν ένα από τα τετράδια που είχα στο πανεπιστήμιο και συγκεκριμένα στο μάθημα της ψυχολογίας. Τώρα θα μου πεις, πώς από τη ψυχολογία που σπούδαζες (μαζί με όλα τα υπόλοιπα) κατέληξες να δουλεύεις σε εντελώς διαφορετικό κλάδο, είναι μια άλλη υπόθεση που θα συζητήσουμε άλλη στιγμή.

Τί έλεγα; Α, ναι. Έπεσε η ματιά μου σε έναν όρο της ψυχολογίας, τον λεγόμενο cognitive dissonance, σύμφωνα με τον οποίο ο άνθρωπος περιέρχεται σε ένταση/άγχος, όταν ταυτόχρονα διατηρεί δύο καταστάσεις, οι οποίες είναι αντιφατικές. (π.χ. στάση ζωής και τα πιστεύω του). Πόσες φορές άραγε έχουμε νιώσει μέσα μας δύο διαφορετικές δυνάμεις να παλεύει η μία την άλλη. Πόσες φορές λειτουργούμε με βάση τη λογική και όχι βάσει όσων πραγματικά θέλουμε.

Τέλος πάντων. Το θέμα μου δεν ήταν ακριβώς αυτό. Δηλαδή, δεν ήθελα να αναλύσω τον παραπάνω ψυχολογικό όρο, αλλά όσα ένιωσα διαβάζοντας το τετράδιο αυτό, καθώς βρέθηκα ξανά πίσω στα θρανία, εκεί που όλα ήταν πιο ξέγνοιαστα. Χωρίς το άγχος της καθημερινότητας να μας κυνηγάει από το πρωί μέχρι το βράδυ. Χωρίς να χρειάζονται χαρτάκια να σημειώνουμε όσα την επόμενη μέρα πρέπει να κάνουμε, ώστε να μη τα ξεχάσουμε. Χωρίς πρέπει.


Ωραία χρόνια τότε. Λένε όμως πως ποτέ δεν είναι αργά να φέρεις την καθημερινότητά σου στα μέτρα σου. Και να σου πω την αλήθεια; Το πιστεύω αυτό. Άλλωστε αν δεν κάνουμε την καθημερινότητα ευχάριστη, τότε έχουμε χάσει το παιχνίδι. Κάπως έτσι έχω αρχίσει να φιλοσοφώ τη ζωή μου. Προσπαθώ να κάνω πράγματα για να ευχαριστήσω τον εαυτό μου και τους ανθρώπους μου είναι κομμάτια της ζωής μου, αυτούς τους ανθρώπους που αγαπάω.

Πέρασε η ώρα... Αύριο έχει αρκετό τρέξιμο και μια λίστα από όσα πρέπει να κάνω για την προετοιμασία κάποιων πραγμάτων. Ελπίζω η κούραση να αργήσει να έρθει τις επόμενες μέρες. Ύπνος και ξεκούραση για αντοχή. Και πάνω από όλα καλή διάθεση και θέληση για τα όμορφα της ζωής.

Καλό ξημέρωμα να έχουμε...

Με μιαv ανάσα ξεκινώ

Κάπως έτσι ξεκινούν όλα. Με μιαν ανάσα. Με μια σκέψη. Με ένα χαμόγελο. Κάπως έτσι ξεκινώ να υπάρχω μέσα σε αυτόν το χώρο. Με διάθεση να μοιραστώ και να ταξιδέψω πετώντας μακριά από το αόρατο κλουβί του μικρόκοσμού μου, αφήνοντας πάντα το περιθώριο της επιλογής σε όσους καταφέρουν να αφουγκραστούν τους ήχους, τις λέξεις και τις σιωπές μου.

Η ζωή μου μια βόλτα...



Με ξεγνοιασιά, με λαχτάρα και κέφι για τη ζωή, με προβολείς στραμμένους στην απαγόρευση της παραδοχής, θα ταξιδέψω στο χθες στο σήμερα και στο αύριο, με πανιά που ελπίζω να αντέξουν στους ανέμους κάθε ανεκπλήρωτου.