Taking the decision...

Από μέρες έψαχνε να βρει ένα εισιτήριο. Δύσκολη περίοδος αυτή για ένα τόσο μεγάλο ταξίδι. Μετά από αρκετό ψάξιμο και άπειρα τηλεφωνήματα, κατάφερε να βρει αυτό που ήθελε:

- Ημερομηνία επιστροφής;

- Χμμμ... όχι, σας ευχαριστώ.. δε γνωρίζω ακόμη. 

- Άρα σας κλείνω μόνο το εισιτήριο για να πάτε.

- Ναι, για να πάω μόνο... 

Κλείνοντας το τηλέφωνο, δεν ήξερε αν έκανε σωστά που δεν έβγαλε εισιτήριο επιστροφής. Κι αν δεν είναι όλα όπως τα είχε σκεφτεί στο μυαλό της; Αν χρειαστεί να επιστρέψει άμεσα; Ερωτήσεις την βασάνισαν για λίγο, αλλά γρήγορα τις απομάκρυνε από το μυαλό της. Είχε εμπιστοσύνη στο ένστικτό της. Όπως πάντα. 

Την επόμενη ημέρα το εισιτήριο ήρθε στα χέρια της. Η βαλίτσα έτοιμη σαν από καιρό πριν, την περιμένει να ταξιδέψει μαζί της και να δώσει μορφή στις εικόνες του μυαλού της που την έχουν κατακλύσει εδώ και πολλούς μήνες. 

Κάνει ένα απολαυστικό μπάνιο, ακριβώς όπως της αρέσει, με θερμοκρασία νερού μέτρια πάντα και μόλις τελειώνει, απλώνει στο γυμνό της κορμί την αγαπημένη της κρέμα με μυρωδιά καρύδα. Γυμνή όπως είναι, στεγνώνει τα μαλλιά της. Πάντα της άρεσε η αίσθηση της ανατριχίλας καθώς η σταγόνα κυλάει πάνω στο γυμνό της κορμί χωρίς να ξέρει πού θα σταματήσει. 

Πηγαίνει προς το δωμάτιό της και αρχίζει να ντύνεται με γρήγορες κινήσεις, καθώς βλέπει πως η ώρα που θα έρθει το ταξί να την παραλάβει για να την πάει στο αεροδρόμιο πλησιάζει. Κοιτάζεται στον καθρέφτη και τοποθετεί στα μάτια της την καφεκόκκινη σκιά, εκείνη που της αναδεικνύει όσο καμία άλλη τα γκριζοπράσινα μάτια της, βάζει και λίγο μαύρο μολύβι και μάσκαρα και αφού τελειώνει και με το υπόλοιπο μακιγιάζ, απλώνει λίγο κραγιόν στα χείλη της. Χαμογελάει στον καθρέφτη με το αποτέλεσμα. 

Το ταξί μόλις την ειδοποίησε να κατέβει. Κλείνει τη βαλίτσα της βάζοντας μέσα και τα τελευταία πράγματα. Φοράει το παλτό της - το κρύο που θα συναντήσει στον προορισμό της θα είναι υπερβολικό - και πριν φτάσει στην έξοδο του σπιτιού φοράει στο λαιμό και στους καρπούς των χεριών της την αγαπημένη της κολόνια. Αναπνέει βαθιά από ευχαρίστηση με τη μυρωδιά που κατέκλυσε το σώμα της και τον χώρο και κλείνει πίσω της την πόρτα του σπιτιού, ρίχνοντας μια τελευταία ματιά ... 

υ.γ: Η συνέχεια της ιστορίας μπορεί να ακολουθήσει σε επόμενες αναρτήσεις. Η πρωταγωνίστρια είναι είτε πραγματικό πρόσωπο, είτε πρόσωπο φανταστικό. Η φαντασίωση και το ταξίδι όμως είναι άκρως αληθινά. 

Black Hole...

Μια ανάσα θέλω σήμερα να πάρω. Μια ανάσα να μπορέσω να συνεχίσω ό,τι κάνω. Ένα μαγικό ραβδάκι να με διακτινίσει όσο πιο μακριά γίνεται. Κάπου που δε θα υπάρχουν δεύτερες σκέψεις, κάπου που το ρίσκο θα μεταμορφώνεται σε ευκαιρία κι έπειτα σε επιτυχία, κάπου όπου η Ιθάκη δε θα μοιάζει τόσο άπιαστη. 

Έχεις νιώσει ποτέ σαν να βρίσκεσαι μέσα σε μια μαύρη τρύπα, από την οποία δεν μπορείς να ξεφύγεις; Ούτε καν το φως που υπάρχει γύρω σου δεν μπορεί να φανεί. Ούτε να αναπνεύσεις... Έτσι νιώθω σήμερα. 

Περίεργη μέρα. Από την ώρα που άνοιξα τα μάτια μου, μετράω τις ώρες για να βρεθώ ξανά κάτω από το πάπλωμά μου. Κι όμως, είναι μια μέρα που ξεκίνησε όπως ακριβώς και η χθεσινή και η προχθεσινή και όλες οι μέρες των τελευταίων μηνών. Με σταθερή έλλειψη σιγουριάς, με έλλειψη δυνατότητας συγκέντρωσης και άσχημη διάθεση. Όλα μαύρα; Ναι, όλα μαύρα σήμερα. Γι αυτό θέλω να νυχτώσει, γιατί αυτός ο ήλιος που μια βγαίνει και μια κρύβεται με κούρασε. 

Ψάχνω να δω τί φταίει. Ίσως να είναι η γενικότερη κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε. Ένα αβέβαιο σήμερα και ένα πολύ πιο δύσκολο αύριο. Ίσως αυτός να είναι ο λόγος που μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες δεν μπορούσα να κλείσω τα μάτια μου. Ο Μορφέας με βαρέθηκε κι έφυγε σκέφτηκα. 

Ξέρεις τί θέλω; Να πάρω τα δικά μου χρώματα και να ζωγραφίσω το δικό μου ταξίδι, όπως παλιά. Να μη με νοιάζει αν θα ξεφύγω από τα περιθώρια του καμβά. Να μπορώ να το χρωματίσω τόσο πολύ, που σε κάθε σημείο του να χαμογελάω για την ομορφιά και την ηρεμία που το χαρακτηρίζει. Να μπορώ να βουτάω μέσα του και να με πηγαίνει σε μέρη που η θάλασσα και ο ουρανός θα μου δίνουν όλα όσα χρειάζομαι. Τίποτα περισσότερο... τίποτα λιγότερο. 

Ένα ταξίδι με ανοικτό εισιτήριο...

Άσε με τουλάχιστον να το ονειρεύομαι, γιατί ξέρω πως υπάρχει....

Ό,τι πιο όμορφο είχα να σου πω, δε στο πα ακόμα..

Γυμνώθηκα απόψε. Από μέσα. Και μέσα το κρύο μπαίνει και δε χαρίζεται. Αλλά πάντα αντέχεις, όσο υπάρχει ένα επόμενο πρωί, με δρόμους γεμάτους ανθρώπους, δυστυχισμένους ή λιγότερο δυστυχισμένους και μερικούς χαρούμενους, με ήχους να σε ξεκουφαίνουν και πουλιά να σε γλυκαίνουν, με όλα αυτά τα αντιθετικά να σε κυκλώνουν και να σε σπρώχνουν διαρκώς να επιλέγεις, άρα να ζεις. 

Ήθελα απλά να μείνω με τα μάτια ανοιχτά, να τα βυθίσω μέσα μου, να δω εμένα, να δω εσένα.. Είναι αλλιώτικα όταν τα κρατάς ανοιχτά. Δε χωράνε αλλοιώσεις στην εικόνα. Τα όνειρα και οι αναμνήσεις στον ξύπνιο μας έχουν ένα μεγαλείο γεμάτο μαγνητισμό. Ευχή και κατάρα..

Κι όμως ο κίνδυνος είναι πάντα για τους τολμηρούς κι έχει ακριβώς τη γεύση που προτιμάμε. Κι αν σταθείς δυνατός και δεν τα παρατήσεις αμέσως, μετά τις ωμές εικόνες που τόσο μάταια θες να πείσεις τον εαυτό σου ότι απωθείς, έρχονται κι οι άλλες..οι όμορφες, αυτές που σε φέραν ως εδώ να συνεχίζεις.. Αλλά θέλει υπομονή.. Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία, που έλεγε κι ο ποιητής.

Μ’ άρεσε πάντα να χαρίζω ένα χαμόγελο, ακόμα και στο πουθενά. Κι ας είναι γλυκόπικρο. Πάντοτε ήταν, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, κι από τότε που με θυμούνται όλοι. 

Ουτοπίες...Υπάρχουν λες; Όλα εδώ είναι. Και οι τόποι και οι μη τόποι, αληθινοί πέρα για πέρα, φανταστικοί πέρα για πέρα ή ανάμικτοι. Εμείς έτσι κι αλλιώς τους ορίζουμε - πέρα της δοσμένης γεωγραφίας. Κολάσεις και παράδεισοι εσωτερικοί κι εξωτερικοί. Ηλιοβασιλέματα γεμάτα αναμνήσεις, ή που αναμένουν να γίνουν αναμνήσεις ζωντανές ενώ η ψυχή σου έχει ήδη πάει..  

Κι όμως, κάθε άνθρωπος κουβαλάει άλλες εικόνες, άλλες μνήμες, άλλα όνειρα κι άλλες προτεραιότητες. Πάνω απ’ όλα βρίσκεται σε άλλο στάδιο, σε άλλη στιγμή του ταξιδιού του. Η όρασή του μπορεί να ναι οξύτατη, ή να χει λίγο  θολώσει από τη σκόνη.

Αν έχει βγει πάντως στον πηγαιμό ο (συν)ταξιδιώτης έχει πιθανότητες να βγάλει την παρένθεση από το συν.. Οι πιθανότητες δεν αρκούν από μόνες τους, αλλά από ένα σημείο και μετά αναλαμβάνει η θέληση και η πρωτοβουλία, η ρήξη και η προσωπική πλέον επιλογή για το δρόμο που καθένας θα τραβήξει.. 

Και υπάρχουν φορές που το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να περιμένεις. Να αφήσεις την κίνηση να εξελιχθεί ως παρατηρητής, για να ολοκληρωθεί η εικόνα.. Και αξίζει αυτή η παύση, γιατί σε αναγκάζει να αντέξεις τη μη συμμετοχή.. Όπως υπάρχουν και φορές που το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να απαιτήσεις, να φτάσεις έξω από τα συνηθισμένα όρια των πραγμάτων.. Κι αυτό αξίζει ,γιατί από τη σύγκρουση ματώνεις πρώτα εσύ και βλέπεις να βγαίνεις ζωντανός. Και στα δυο θα χεις δυο πιθανά αποτελέσματα.. Συνταγή δεν υπάρχει κι έτσι δεν ξέρουμε ποια "μέθοδο" να επιλέξουμε. 

Πολλαπλασίασέ τα τώρα αυτά επί δύο, αν μιλάμε για δύο ανθρώπους.. Απίστευτη δυναμική.. Τεράστιο μπέρδεμα.. Εκατοντάδες σκέψεις, θέλω, δισταγμοί, βήματα μπρος και πίσω, ακινησίες...  

Τα όνειρα λένε, παίρνουν εκδίκηση - αν είσαι πιστός στα παραμύθια. Και σε βγάζουν ξανά στο δρόμο. Όσο λαβωμένος κι αν είσαι, τα πρόσωπα που κουβαλάς τροφή της καρδιάς σου, περιποιούνται τις πληγές. Από μακριά κι από πολύ μακριά..κι από κοντά...από μέσα. 

 

Και έρχονται και οι στιγμές που τα ανείπωτα βγαίνουν στην επιφάνεια και διεκδικούν τη δική τους θέση στη ζωή σου.. όπως ακριβώς περιγράφεται μέσα από το ποίημα του Ναζίμ Χικμέτ:

"Η πιο όμορφη θάλασσα είν’ αυτή

που δεν την αρμενίσαμε ακόμα..

Το πιο όμορφο παιδί δε γεννήθηκε ακόμα..

Τις πιο όμορφες μέρες μας, δεν τις ζήσαμε ακόμα

Κι ό,τι πιο όμορφο

Ό,τι πιο όμορφο είχα να σου πω

Δε στο πα ακόμα.."

 

A rainy Sunday...

Ανοίγω τα μάτια μου έχοντας χορτάσει πια ύπνο και συνειδητοποιώ πως όλα γύρω μου είναι σκοτεινά. Σηκώνομαι με άκρως νωχελικές κινήσεις και πλησιάζω το παράθυρο. Έκπληκτη βλέπω πως τη χθεσινή ηλιόλουστη ημέρα αντικατέστησαν τα γκρίζα σύννεφα και το ψιλόβροχο. Ασυνείδητα χαμογέλασα γιατί λατρεύω αυτόν τον καιρό. Μου φτιάχνει τη διάθεση. Με κάνει πιο ήρεμη, με χαλαρώνει, με βοηθάει να συγκεντρωθώ και να ασχοληθώ με όσα με κάνουν χαρούμενη.

Έφτιαξα τον απαραίτητο πρωινό μου καφέ, πήρα το βιβλίο μου, φόρεσα τη χουχουλιάρικη μπλούζα μου και κάθισα στον καναπέ μου για να απολαύσω το Κυριακάτικο πρωινό μου. Δώρο ήταν αυτό σήμερα. Ρίχνω κλεφτές ματιές στο παράθυρο και το μελαγχολικό αυτό σκηνικό με ταξιδεύει στο μέλλον. Ναι, σε στιγμές που δεν έχω ακόμη ζήσει, αλλά ονειρεύομαι και ανυπομονώ τόσο πολύ.

Έχεις νιώσει ποτέ ότι αυτό που ζεις στο παρόν σου είναι κάτι προσωρινό; Ότι πολύ σύντομα θα μπεις στη διαδικασία να αλλάξεις τη ρουτίνα σου σε άλλη γη σε άλλα μέρη που λέει και το τραγούδι; Ε, κάπως έτσι νιώθω. Είμαι με το ένα πόδι στο τώρα και στο σήμερα και με το άλλο στο αύριο που μπορεί όντως να έρθει αύριο ή να αργήσει λίγο, αλλά θα έρθει, το νιώθω. 

Νιώθω τόσο όμορφα με την τελευταία μου ανάρτηση και τα σχόλια που μου αφήσατε. Από τόσα μέρη, τόσο διαφορετικούς κόσμους, τόσο διαφορετικές ψυχές. Είναι το ομορφότερο δώρο να βλέπω ανθρώπους, ακόμα κι αυτούς που επέλεξαν να είναι ανώνυμοι για τους δικούς τους λόγους, να διαβάζουν όσα γράφω και να ταξιδεύουν μαζί μου. Ακόμα και αυτούς που επέλεξαν να μου στείλουν email, λέγοντάς μου τη δική τους ιστορία. Και εννοείται πως είστε όλοι ευπρόσδεκτοι να με ταξιδέψετε στις δικές σας θάλασσες. Όποια στιγμή θέλετε, είτε εδώ, είτε μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. 

Πίστευα ότι τα δικά μου ταξίδια ενθουσιάζουν μόνο εμένα και δεν έχουν να πουν κάτι άλλο στους υπόλοιπους. Όπως όταν ξεκίνησα να γράφω σε αυτό το blog. Δεν είχε περάσει ποτέ από το μυαλό μου, ότι θα υπάρξουν άνθρωποι που θα συμπορευθούν με τις περιγραφές μου και τις εικόνες που αυτές δημιουργούν στο μυαλό του καθενός. Και νιώθω ευγνωμοσύνη. Ναι, πραγματική ευγνωμοσύνη για όλους εσάς και τον καθένα ξεχωριστά που βρίσκεται εδώ μαζί μου όλες τις στιγμές της ημέρας και της νύχτας. Σας ευχαριστώ... 

Ξαναγυρίζω στο βιβλίο μου και χάνομαι στο δικό του κόσμο. Γιατί οι Κυριακές δεν είναι απαραίτητα μελαγχολικές. Μια καινούργια εβδομάδα περιμένει να γράψουμε τα ομορφότερα κεφάλαιά της με τα πιο έντονα χρώματα...

Ταξιδεύεις μαζί μου...

Η ψυχή μου ταξιδεύει. Συνέχεια. Όσα κι αν συμβαίνουν γύρω μου, έχω το χάρισμα να μπορώ να δραπετεύω. Να πηγαίνω ταξίδια μακρινά, εκεί που ακούω τον χτύπο της καρδιάς μου πιο έντονα, πιο καθαρά. 

Τις τελευταίες ημέρες, έχω πιάσει τον εαυτό μου να χαζεύει με τις ώρες τον χάρτη με τις επισκέψεις ανθρώπων που μπαίνουν στο blog μου, είτε τυχαία, είτε για να διαβάσουν όσα έχω γράψει. Είναι πραγματικά εκπληκτικό να βλέπω πως σε αυτό το ταξίδι που κάνω, υπάρχουν άνθρωποι από όλες τις ηπείρους και από αμέτρητες χώρες. 
Οι περισσότεροι που μπαίνουν στη σελίδα μου δεν αφήνουν κάποιο σχόλιο. Φαντάζομαι είτε γιατί δεν έχουν κάτι να προσθέσουν σε όσα γράφω, είτε γιατί δε θέλουν να αφήσουν το στίγμα τους, είτε γιατί δεν τους αρέσουν όσα γράφω. Λογικά όλα. 

Απόψε, θέλω να σας ζητήσω κάτι... Θα ήθελα πολύ να δω μία πρότασή σας, μία κουβέντα σας κάτω από αυτό το post μου, αναφέροντάς μου από ποιά περιοχή είστε. Όχι για κανέναν άλλο λόγο, απλά για να γνωρίσω τους συνταξιδιώτες μου... έστω και ανώνυμα.

Καλό βραδάκι να έχετε συντροφιά με το παρακάτω τραγούδι...

Όλα αυτά, που τα πρέπει απαγορεύουν...

Να ξυπνήσω μια μέρα και να κάνω όλα αυτά που τα πρέπει απαγορεύουν. Να ανοίξω τα μάτια και το όνειρο να μη χαθεί. Να δώσω πνοή και ζωή στο όνειρο. Να πάρει μορφή, διάσταση, χρώμα. Να μη χαθεί.. Να μπορώ να το αγγίξω, να το νιώσω, να μη χρειαστεί να ανοιγοκλείσω τα μάτια για να πιστέψω ότι είναι αληθινό. Να με αγκαλιάσει σαν απαλό χάδι. Να με πιάσει από το χέρι και να με ταξιδέψει. Να μη με αφήσει ποτέ και να μη νιώσω ποτέ φόβο ή μοναξιά. Να μη μου λείψει. Να με κάνει να γελάω. Με αυτό το γέλιο που βγαίνει μέσα από τη ψυχή μου. Αυτό που ακόμα και μικρό παιδί θα ζήλευε. Να πάμε μακριά, εκεί που δεν υπάρχουν πρέπει και όρια. Εκεί που όλες μου οι αισθήσεις θα χορεύουν στο ρυθμό της ψυχής μου που ψάχνει λύτρωση. Εκεί που ο φόβος μη χαθεί το όνειρο δεν υπάρχει.

Και μόλις νυχτώσει, πριν κλείσω τα μάτια, να είναι δίπλα μου. Να χωθώ στην αγκαλιά του σαν να μην υπάρχει αύριο, να με νανουρίσει, να μου σιγοψιθυρίσει λόγια που θα μπαρκάρω μαζί τους για το πιο ωραίο ταξίδι. Να μου χαϊδέψει τα μαλλιά. Να με κοιτάξει στα μάτια και να μου πει τις αλήθειες εκείνες που δε θα τολμούσε ποτέ πριν να μαρτυρήσει. Να με σκεπάσει, να μου πει καληνύχτα και να μείνει δίπλα μου όλο το βράδυ περιμένοντας να ξημερώσει. 

Να κοιτάξω κατάματα ΤΟ όνειρο και να ΜΗΝ πω, όνειρο ήτανε.

Πες μου... Σε ποιο σύμπαν θα μπορέσω να σε μεθύσω; 

Σε ποιο σύμπαν θα μπορέσω να μεθύσω μαζί σου χωρίς να με νοιάζει τίποτα; 

Against all odds

Τέλη Δεκεμβρίου 2015. 

Σε απόσταση αναπνοής τα Χριστούγεννα και το μυαλό μου μόνο στις γιορτές δεν είναι φέτος. Όλα γύρω μου είναι στολισμένα, γιορτινά και χαρούμενα, αλλά το δικό μου μυαλό ήδη βρίσκεται αλλού. Σε μια μεγαλύτερη πόλη, από παλιά αγαπημένη που εδώ και λίγο καιρό έχει ανοίξει τις πύλες της. Κι εγώ δειλά δειλά, αλλά με απίστευτη θέληση και επιμονή προσπαθώ ατελείωτες ώρες να δημιουργήσω τις κατάλληλες συνθήκες που θα με βοηθήσουν να κάνω το όνειρό μου πραγματικότητα. Να εγκατασταθώ μόνιμα.

Πάντα ήθελα να μείνω εκεί. Από την πρώτη φορά που είχα επισκεφθεί το μέρος εκείνο ως τουρίστρια. Από τη δεύτερη κιόλας μέρα κυκλοφορούσα μόνη μου στην πόλη αυτή. Με είχαν γοητεύσει τα πάντα. Από τον αέρα που ανέπνεα, τα κτίρια που έβλεπα, τις καταπράσινες περιοχές που απλώνονταν μπροστά μου, τις μοναδικές ευκαιρίες για ψυχαγωγία, την έντονη διαφορετικότητα που πλέκεται σε ένα πανέμορφο υφαντό και στολίζει αυτό το μέρος. Είχα ακούσει το κάλεσμά και είχα πει μέσα μου ότι κάποια μέρα θα πάω να μείνω μόνιμα εκεί. 

Και μετά ήρθε η δεύτερη φορά που ταξίδεψα στο μέρος εκείνο και ερωτεύθηκα ακόμα πιο πολύ. Ξέρεις, για να αγαπήσω ένα μέρος, το πρώτο πράγμα που μου κάνει κλικ είναι οι ατελείωτες ώρες που περνάω περπατώντας. Και θυμάμαι τις στιγμές εκείνες με νοσταλγία. Πλέον όμως η νοσταλγία αυτή έχει μετατραπεί σε προσμονή. 

Ξέρω καλά πως θα αφήσω πίσω μου κάποιους ανθρώπους που αγαπώ πολύ. Θα πονέσω που θα κάνω καιρό να τους δω. Το μόνο που ελπίζω είναι όταν τους συναντήσω πάλι να μοιάζουν όλα σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα. Αλήθεια, μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο; Θα μου πεις, υπάρχουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τα οποία "Connecting people". Δεν είναι το ίδιο με την απευθείας επαφή όμως. Ίσως είναι ένα από τα τιμήματα που θα κληθώ να πληρώσω ιδιαίτερα ακριβά. 

Και το σπίτι μου; Εδώ που έχω τόσες αναμνήσεις; Μα τις αναμνήσεις τις κουβαλάς πάντα μέσα σου θα μου πεις. Στη ψυχή σου, στο μυαλό σου. Κυλούν μέσα στο είναι σου και σε προσδιορίζουν. 

Θα είναι δύσκολη η περίοδος που έρχεται, το ξέρω καλά. Θα πρέπει να ισορροπήσω ανθρώπους και καταστάσεις, νέα ξεκινήματα και κλείσιμο του παρελθόντος. Θα πρέπει μέσα μου να είμαι καλά, ώστε να μπορώ να πατήσω γερά στα πόδια μου για να ξεκινήσω σωστά τη συνέχεια της ζωής μου στο νέο μακρινό περιβάλλον. 

Το εκπληκτικό με όλη αυτή τη διαδικασία είναι ότι νιώθω σαν να ξαναγεννήθηκα. Σαν να βγήκα από το λήθαργο που βρισκόμουν τα τρία τελευταία χρόνια και ο οποίος με είχε φτάσει σχεδόν στον πάτο θα έλεγα. Παρ' όλο που δεν είμαι άνθρωπος που βλέπω με καλό μάτι τις αλλαγές (με φοβίζουν και έχω αρνητική στάση απέναντί τους στην αρχή), τη συγκεκριμένη αλλαγή την περιμένω με λαχτάρα. Ελπίζω να μου βγει σε καλό. 

Οι επόμενες μέρες για τους περισσότερους γύρω μου θα είναι γιορτινές και χαρούμενες. Και για μένα θα είναι μέρες προετοιμασίας, αγωνίας και συναισθηματικής φόρτισης καθώς θα ανακοινώσω την απόφασή μου για το νέο ξεκίνημα σε ανθρώπους που ίσως να περάσω μαζί τους τελευταία φορά τις γιορτές αυτές. Το μόνο που με φοβίζει είναι όταν θα τους κοιτάξω στα μάτια. Γιατί τα μάτια πάντα σου φανερώνουν τη ψυχή. Και δε θέλω με τίποτα να τα δω δακρυσμένα. 

Για τη νέα χρονιά που έρχεται σε 8 ημέρες, το μόνο που εύχομαι, είναι να είμαστε όλοι καλά, γιατί μόνο έτσι μπορούμε να συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε και να πραγματοποιούμε τα όνειρά μας. 

Καλές γιορτές, Καλή Χρονιά

and life goes on and on... 

Μπορείς;

Μπορείς να κλείσεις τα μάτια και να αφεθείς στη στιγμή;
Μπορείς να νιώσεις έστω για μία μόνο φορά το χάδι που περίμενες τόσο καιρό;
Μπορείς να ακούσεις τον ήχο της βροχής να μπερδεύεται με τους ήχους της νύχτας;
Μπορείς να αφεθείς στην αγκαλιά που σε έχει κλείσει μέσα της;
Μπορείς να καείς στη φωτιά μου, όπως ακριβώς καίνε τα ξύλα στο τζάκι;
Μπορείς να με κοιτάξεις και να δεις πως πάντα υπήρχα δίπλα σου; 
Μπορείς να με πάρεις σε ένα μακρινό ταξίδι χωρίς πυξίδα και προορισμό;
Μπορείς να με κάνεις να χαμογελάω για όλα τα μικρά και μεγάλα της ζωής;
Μπορείς να με αγκαλιάζεις τις νύχτες και να μη φεύγεις ποτέ από το πλάι μου;
Μπορείς να νιώσεις τα θέλω μου;

Μπορείς να πιστέψεις στα όνειρά σου;
Μπορείς να ζήσεις έστω για πρώτη φορά;
Μπορείς να μείνεις;
Μπορείς να μου χαμογελάς;

Διάττοντες αστέρες

Πόσο καιρό έχω να γράψω μέσα εδώ; Νιώθω σαν μικρό παιδάκι, που τώρα ξεκινάει να κάνει τα πρώτα του βήματα. Θα μου πεις, είναι λογικό. Όταν κάτι το αφήνεις, τότε σε αφήνει κι αυτό. Ήξερα πως δε θα κρατούσε για πάντα η αποχή μου από εδώ. Ήξερα πως κάποια στιγμή θα γυρνούσα πάλι πίσω, στο δικό μου καταφύγιο σκέψεων και κυρίως ταξιδιών. Η αλήθεια είναι ότι δύο λόγοι με κρατούσαν μακρυά. Ο πρώτος και κυριότερος ήταν ότι δεν μπορούσα να αποτυπώσω τις σκέψεις μου. Και ο δεύτερος είναι ότι δεν μπορούσα να διαχειριστώ τον χρόνο μου... κι ας έχω πλέον πολύ ελεύθερο... 

Ξέρεις τί άλλο έχω πάθει; Όλο αυτό το διάστημα δεν μπορούσα να ακούσω μουσική. Ναι, εγώ που δεν περνούσε μέρα χωρίς να ακούω μουσική από το πρωί έως το βράδυ, μη σου πω τα ξημερώματα. Α και μια που είπα ξημερώματα. Θυμάσαι που ξενυχτούσα μέχρι να ανατείλει ο ήλιος; Πάνε αυτές οι εποχές... Τώρα μόλις ο ήλιος δύσει, αρχίζω και νυστάζω. Και είμαι σίγουρη, πως αν υπάρχει κάποιος από τους παλιούς μου αναγνώστες ακόμα εδώ μέσα (κάτι που δεν το νομίζω μετά από τόσα χρόνια που έχω να εμφανιστώ εδώ), δε θα πιστεύει πως είμαι το ίδιο άτομο. 

Γι αυτό σου λέω, αρχίζω να βρίσκω πάλι τον παλιό μου εαυτό. Και λατρεύω αυτόν τον καιρό. Χαζεύω μέσα από το μισάνοιχτο παράθυρό μου τον γκρι ουρανό. Βλέπω και τις πρώτες ψιχάλες να πέφτουν στο περβάζι και νιώθω τόσο μα τόσο όμορφα. 

- Για μένα το έκανες, το ξέρω... κοιτάω ψηλά χαμογελώντας

Πλησιάζουν τα Χριστούγεννα. Νιώθω πως φέτος δεν είμαι έτοιμη να νιώσω τη μαγεία των εορτών. Τα τελευταία χρόνια με όσα συμβαίνουν γύρω μας, με τόση μελαγχολία και τόσα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε καθημερινά, πιστεύω πως τα Χριστούγεννα θα μας πιάσει κατάθλιψη. Δεν υπερβάλλω. Πάντα ένιωθα αυτές τις μέρες λίγο πιο μελαγχολικά, γι αυτό και φέτος δε θέλω να έρθουν. 

Βέβαια, πάντα υπάρχει η ευχάριστη όψη των εορτών. Δεν είναι άλλη από τον ερχομό του Άγιου Βασίλη. Εύλογα θα με ρωτήσεις.. Μα καλά ακόμα στον Άγιο Βασίλη πιστεύεις; Ναι, γιατί ακόμα κάνω όνειρα, ακόμα ελπίζω, ακόμα μπορώ και ταξιδεύω, έστω και νοητά. Και φέτος, θέλω να μου φέρει ένα τεράστιο σε αξία δώρο. Τον παλιό καλό εαυτό μου. Εκείνον τον χαρούμενο, τον ανέμελο, τον αισιόδοξο, που όσα κι αν αντιμετώπιζε, πάντα έκλεινε το μάτι στα δύσκολα και προσπαθούσε για όσα θα έρθουν. Αρκετά με την ηττοπάθεια ε; Πάμε μπροστά.
Γι αυτό και περιμένω ανυπόμονα τον γεράκο με την άσπρη γενειάδα. Να ξανανιώσω παιδί. Ναι, αυτό θέλω. 

Και κάτι ακόμα που θέλω να μοιραστώ μαζί σου... 

Πόσες φορές έχεις αναρωτηθεί αν αυτό που έχεις στη ζωή σου θα μείνει ή θα φύγει; Αν, αυτό που ήρθε τόσο ξαφνικά μία μέρα, θα μείνει; Τί είναι αυτό που μπορείς να κάνεις για να το κρατήσεις. Έχεις άραγε τη δυνατότητα να το κρατήσεις; Πόσες φορές έχεις αναρωτηθεί αν κάποια από τα γεγονότα που συμβαίνουν στη ζωή σου (αναπάντεχα πάντα) είναι καρμικά; Υπάρχει μοίρα; Και αν ναι ποιός την ορίζει; 

Πού θέλω να καταλήξω; Θέλω να μείνουν στη ζωή μου όσα αξίζουν. Όσα ήρθαν ξαφνικά κι απρόσμενα, αλλά και όσα υπάρχουν χρόνια... Είτε είναι διάττοντες αστέρες, είτε βρίσκονται μόνιμα στον ουρανό μου, θέλω να μείνουν... 

Να χαμογελάς. Πάντα θα ομορφαίνεις τον ουρανό κάποιου...

My return...

Το τελευταίο διάστημα έχω πιάσει τον εαυτό μου να τριγυρνά ξανά και ξανά στο blog μου, σε παλιές γειτονιές, σε παλιά στέκια. Μου αρέσει να διαβάζω ξανά και ξανά όλα εκείνα που κάποτε - κάπως μοιράστηκα εδώ μέσα με αγνώστους - κάποιοι από αυτούς κάποτε έγιναν γνωστοί. Έχω πολύ καιρό να γράψω. Ειδικά τα τρία τελευταία χρόνια σχεδόν καθόλου. Όχι από επιλογή. Ίσως να στέρεψαν οι ιδέες, μα όχι οι σκέψεις.

Όλο αυτό το διάστημα συνέβησαν πολλά στη ζωή μου. Ανακατατάξεις, αλλαγές, τροποποιήσεις και τόσα πολλά άλλα. Η ζωή, ελπίζω να τη γνωρίζετε, μου έδωσε και μου πήρε πολλά. Μου έδωσε κάτι που πάντα ήθελα (για την ακρίβεια δεν έφταναν τόσο ψηλά τα όνειρά μου), μου στέρησε μια συνήθεα πολλών χρόνων και πήρε από κοντά μου ένα πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο. Έτσι δε γίνεται πάντα; Κάτι σε τροφοδοτεί με στιγμές ευτυχίας και κάτι άλλο σε κάνει να πενθείς λόγω κάποιας απώλειας, προσώπου ή και κατάστασης.

Θα μου πείς βέβαια πως ό,τι δε σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό. Ναι, συμφωνώ, αλλά με ρώτησε κανείς αν θέλω να γίνω πιο δυνατή; Άλλωστε το αν και το πόσο είμαι δυνατή, το ξέρω μόνο εγώ. Θα μου πεις επίσης, ότι η ζωή μας δίνει και τις δυσκολίες ώστε να μπορούμε μέσα από αυτές να αναγνωρίζουμε την αξία των ευτυχισμένων στιγμών. Όπως και να έχει, εγώ έχω αλλάξει. Πολύ... μέσα μου... Δεν είμαι η ίδια πλέον. Η Υάδα ξαφνικά σαν να μεγάλωσε. Ή μάλλον, σαν να ωρίμασε απότομα. Όχι πως άλλαξα συνήθειες, απλώς κάθε μου κίνηση και ενέργεια φιλτράρεται τις περισσότερες φορές από πολλές σκέψεις. Μην πάει ο νους σας ότι πλέον δεν είμαι αυθόρμητη. Ίσως απλά να είμαι σε θέση να διακρίνω τί πραγματικά έχει σημασία και τί είναι λιγότερο σημαντικό.

Συζητούσα τις προάλλες με έναν φίλο από τα παλιά, με τον οποίο κάποια στιγμή είχαμε μοιραστεί σκέψεις οι οποίες είχαν αποτυπωθεί μέσα σε αυτό τον χώρο, λέγοντάς του ότι μου έχει λείψει να γράφω τα βράδια εδώ στο blog μου. Μου έχει λείψει η ανυπομονησία κάθε πρωί όταν ξυπνάω με λαχτάρα να βλέπω τα μηνύματα και τα σχόλια όσων διάβασαν αυτά που μοιράστηκα εδώ μαζί τους. Θυμάμαι πόσες φορές είχα ξενυχτήσει γράφοντας όσες σκέψεις είχα. Πολλές φορές αφορούσαν την καθημερινότητά μου και κάποιες άλλες ήταν απλά σκέψεις, ταξιδάκια του μυαλού και της ψυχής μου. Και ήταν τόσο ωραία!

Ίσως να ήρθε η στιγμή να επιστρέψω. Για λίγο, για πολύ... δε ξέρω ακόμη. Άλλωστε ήξερα από τότε ότι θα επιστρέψω και πάλι εδώ, σε αυτό το καταφύγιο που μπορώ με απλότητα και ειλικρίνεια να ξεδιπλώνω τις σκέψεις μου, να τις μοιράζομαι, να τσαλακώνομαι εγώ η ίδια, να γελάω, να κλαίω, να μελαγχολώ, να νοσταλγώ και να ονειρεύομαι.

Και είναι τόσο ωραία να επιστρέφω μια μέρα τόσο βροχερή όσο η σημερινή και επιτέλους χειμωνιάτικη...

Keep on hoping...

Θυμάμαι, όταν ήμουν μικρή, η μητέρα μου είχε ένα κουτί - μπιζουτιέρα, μέσα στην οποία υπήρχε μια μπαλαρίνα, η οποία με το που άνοιγες το κουτί, ξεκινούσε να χορεύει. Τουλάχιστον είχε το ερέθισμα και έκανε αυτό που έπρεπε να κάνει. Εμείς; Τί ακριβώς κάνουμε όταν τριγύρω μας τα πάντα καταρρέουν; Τί γίνεται όταν η κοινωνία μας ολόκληρη σαπίζει και έχει μεταμορφωθεί σε άβουλη παρ'όλα όσα συμβαίνουν; 

Θα με ρωτήσεις τί έπαθα σήμερα και σου τα γράφω όλα αυτά. Πρωί Δευτέρας... Εξοργίζομαι με αυτά που νιώθω. Μια γενιά χωρίς όνειρα, χωρίς αύριο, χωρίς μέλλον. Με ένα μέλλον υποθηκευμένο ανάμεσα στα swaps και στις μίζες. Μια γενιά που απλά ζει το σήμερα σαν καλοκουρδισμένη μπαλαρίνα.

Είμαι από τις τυχερές που ακόμη έχω τη δουλειά μου (μη με ρωτήσεις για πόσο ακόμη - ούτε κι εγώ δε ξέρω). Έχω ξυπνήσει για να ετοιμαστώ να πάω στο γραφείο, να βρεθώ μαζί με τους υπόλοιπους συναδέλφους μου, να δουλέψω και μετά να γυρίσω στο σπίτι. Και αύριο να κάνω το ίδιο... και μεθαύριο και πάει λέγοντας. Δεν είμαι αχάριστη. Ξέρω πολλούς ανθρώπους που αυτή τη στιγμή δεν έχουν δουλειά, δεν έχουν εισοδήματα και προσπαθούν με κάθε τρόπο να εξασφαλίσουν τα προς το ζειν, έστω για μια μέρα. Ξέρω πολλούς ανθρώπους που θα ήθελαν να δουλεύουν όπως κι εγώ. 

Έχω ένα κοινό με αυτούς, παρ' όλο που εγώ έχω τη δουλειά μου. Έχουμε σταματήσει να κάνουμε όνειρα. Έχουμε σταματήσει να ελπίζουμε για ένα καλύτερο αύριο. Σε μια ηλικία τόσο παραγωγική, δεν μπορούμε να ελπίζουμε για κάτι καλύτερο. Γιατί; Είναι τόσο άδικο....

Είμαι σίγουρη όμως ότι κάτι θα πρέπει να κάνουμε, κάπως πρέπει να ξυπνήσουμε - ή μάλλον καλύτερα να αφυπνιστούμε και να ξεκινήσουμε να ονειρευόμαστε ξανά, να ελπίζουμε ξανά πως το αύριο μας ανήκει, το αύριο μας περιμένει και μπορούμε να το κάνουμε καλύτερο από αυτό που θέλουν κάποιοι να είναι. 

Στην καινούργια εβδομάδα λοιπόν. Ας συνεχίσουμε να υπάρχουμε. Ας συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε για ένα καλύτερο μέλλον.

Το παρακάτω τραγούδι σας το αφιερώνω. Το τελευταίο διάστημα το ακούω συνεχώς και έχει γίνει ένα από τα αγαπημένα μου. Πρόκειται για τον τραγουδιστή του πρώην συγκροτήματος Madrugada - Sivert Høyem. Το τραγούδι λέγεται  Give It A Whirl.

Μη φύγει τ' όνειρο καθώς θα σ' αγκαλιάζω...

Τέλος της εβδομάδας σήμερα και ο Οκτώβρης μας αποχαιρετά με χειμωνιάτικες διαθέσεις. Νομίζω ότι είναι αυτό που από μέρες επιθυμούσα. Να έρθει επιτέλους ο χειμώνας. Ίσως να ελπίζω ότι με αυτήν την αλλαγή, θα αλλάξει λίγο και η διάθεσή μου, θα αλλάξουν και τα πράγματα γύρω μου. Ξέρω ότι όλοι μας περνούμε δύσκολες στιγμές. Η οικονομική κατάσταση που υπάρχει στη χώρα μας, τα προβλήματα που καθημερινά αντιμετωπίζουμε αλλά και το αύριο που φαντάζει αβέβαιο, μας δημιουργεί τις προϋποθέσεις να θέλουμε να το αλλάξουμε, να ελπίσουμε έστω ότι είμαστε ικανοί να το διαμορφώσουμε όσο πιο φωτεινό μπορεί να γίνει.

Ετοιμάζομαι να πάω μια βόλτα δίπλα στη θάλασσα. Είναι μεγάλη η λατρεία μου γι αυτήν. Νιώθω ότι μου έχει λείψει. Πάντοτε η θάλασσα μου άρεσε περισσότερο το χειμώνα. Μοιραζόμουν ανέκαθεν όλα μου τα μυστικά μαζί της. Τα έπαιρνε βαθιά μέσα της και τα ταξίδευε τόσο μακριά που κανείς δεν μπορούσε να τα ακούσει.

Θα οδηγήσω εγώ μέχρι εκεί. Είναι μοναδική η αίσθηση ελευθερίας που σου δίνει το αυτοκίνητο και στην παρούσα φάση, το θέλω τόσο πολύ. Υπάρχουν στιγμές που νιώθω το αυτοκίνητο ως καταφύγιο – μέσον για απόδραση σε έναν χωροχρόνο που μόνο εγώ μπορώ να ορίζω. Τελικά δε χρειαζόμαστε μεγαλειώδη πράγματα για να νιώσουμε ευχαριστημένοι. Αρκεί κάτι από όλα αυτά να μπορεί να αγγίξει έστω και λίγο ένα από τα πολλά «θέλω» μας.

Σου είπα ότι θέλω να πάω ένα μεγάλο ταξίδι; Έχω πολύ καιρό να πάω και νιώθω ότι μου έχει λείψει. Από πάντα με θυμάμαι άνθρωπο που του άρεσε να γεμίζει με εικόνες και στιγμές  ικανές να γεμίσουν το άλμπουμ της ζωής μου. Δυστυχώς όμως δεν προβλέπεται άμεσα να πραγματοποιήσω αυτό το όνειρό μου. Υπάρχουν άλλες προτεραιότητες και τα όνειρα περί ταξιδιού θα πρέπει να μείνουν λίγο έως πολύ πίσω.

Χθες το βράδυ, ονειρεύτηκα στιγμές που δεν τις έχω βιώσει στην πραγματικότητα, αλλά με ανθρώπους πραγματικούς, τόσο από το παρόν μου , όσο και από το παρελθόν μου. Ανθρώπους που έχω να συναντήσω  από το 2005 ή το 2006, (δε θυμάμαι ακριβή χρονολογία) και είχαν διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στη ζωή μου. Δε ξέρω αν οφείλεται σε κάποιο απωθημένο ή απλά είναι κάτι το τυχαίο,  όμως σίγουρα ήταν τόσο ζωντανό το όνειρο, που νόμιζα ότι το βίωνα εκείνη τη στιγμή. Θυμάμαι μονάχα, εκείνον τον τόσο λαμπερό νυχτερινό ουρανό, δίπλα σε μια θερινή Ακρόπολη, που αγκάλιαζε καθετί βρισκόταν γύρω της.  

«Είναι τα μάτια σου που κλείνεις και τρομάζω

είναι που μέσα σου σαν χρώμα ξεθωριάζω

είναι που θέλω το κορμί σου και διστάζω

μη φύγει τ' όνειρο καθώς θα σ' αγκαλιάζω»

Αύριο ξημερώνει μια καινούργια εβδομάδα. Πόσο θα ήθελα να μπορούσα να τη χρωματίσω μονάχα με φωτεινά χρώματα. Να μην υπάρχει καθόλου γκρίζο. Να μπορέσω να ρουφήξω κάθε στιγμή της. Να τρέξω να προλάβω κάθε δικό μου πρέπει αλλά και να πραγματοποιήσω μερικά από τα θέλω μου. Έχω καιρό να ρωτήσω τον εαυτό μου τι είναι αυτό που θέλει. Ίσως τον έχω αφήσει λίγο πίσω. Μακάρι να μπορέσω να τον συναντήσω αυτήν την εβδομάδα, κάνοντάς του μερικά χατίρια. Νομίζω του αξίζει.  Ένα από τα προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπίσω από αύριο, είναι κάποια διλλήματα που θα προκύψουν. Δε ξέρω αν θα είναι σοβαρά ή όχι, πάντως εύχομαι να ακολουθήσω το σωστό δρόμο.

Λίγο ακόμα...

Μπορεί πριν από λίγο καιρό να αποφάσισα να βάλω λουκέτο στο χώρο αυτό, όχι τόσο επειδή δεν είχα να γράψω βιώματα της Υάδας, αλλά γιατί δεν έβρισκα τον τρόπο να τα εκφράσω. Ίσως ήταν μια βιαστική απόφαση. Ίσως ένα ακόμη λάθος.

Πολλές φορές νομίζουμε ότι έχουμε φτάσει στο τέλος μια διαδρομής. Κι εκεί εντοπίζω το δικό μου λάθος. Τέλος μια διαδρομής δεν υπήρξε ποτέ. Τέλος όμως συγκεκριμένων καταστάσεων στην ίδια διαδρομή, υπήρξε.

Νιώθω πως χρειάζομαι ως Υάδα να συνεχίσω να εκφράζω με λόγια, μουσικές και εικόνες στιγμές της ζωής μου, σκέψεις μου, οι οποίες ψάχνουν εδώ και αρκετό καιρό λόγο ύπαρξης, τρόπο έκφρασης και μετουσίωσης.

Αφορμή υπήρξε ένα μήνυμα που έλαβα πριν από μερικές ημέρες. Ένα μήνυμα που ίσως μου έδωσε να καταλάβω πως τίποτα δεν τελειώνει έτσι απλά και ταυτόχρονα τίποτα δεν είναι παντοτινό. Πώς γίνεται ταυτόχρονα να συμβαίνουν και τα δύο; Αυτό αναρωτήθηκα κι εγώ αλλά μετά κατάλαβα ότι μπορεί να συμβαίνουν και τα δύο. Μια κίνηση, ένα τυχαίο χτύπημα πλήκτρου και κάπως έτσι αρχίζουν όλα...

Κυριακή απόγευμα και με βρίσκεις χωμένη στην αγαπημένη πολυθρόνα αγκαλιά με το lap top να σου γράφω για όσα έγιναν και για όσα δεν πρόλαβαν να γίνουν. Για όσα προσπάθησα και για όσα άφησα στην τύχη να εξελιχθούν από μόνα τους, χωρίς τη δική μου παρέμβαση. Έχει και η τύχη την γοητεία της.

Κάποιες στιγμές στη ζωή μας, νιώθουμε ότι συναντούμε ανθρώπους οι οποίοι συνυπάρχουν μαζί μας, αλλά σε διαφορετικό σύμπαν, παράλληλο. Και είναι τόσο μεγάλη η απόσταση που πρέπει να διανύσουμε ώστε να τους φτάσουμε που δυστυχώς χανόμαστε στην προσπάθεια γιατί το ταξίδι είναι μακρινό… Μερικές φορές τα καταφέρνουμε, άλλες όμως όχι... 

Εκεί που νόμιζες ότι οι μέρες κυλούν αργά και νωχελικά, εκεί που πίστευες ότι είχες ανέβει σε ένα πλοίο και ταξίδευες με προκαθορισμένη ρότα όσο κι αν εκ φύσεως είσαι ενάντια σε ο,τιδήποτε προμελετημένο, ένα μικρό αεράκι ήρθε τόσο ξαφνικά και στάθηκε ικανό όχι μόνο να σου αλλάξει τη διάθεση, μα ακόμη και τις σκέψεις και τα πιστεύω που τόσα χρόνια πάσχιζες να καθιερώσεις στη συνείδησή σου, αλλά και τα όνειρα που έχτιζες μέρα με τη μέρα με όσες δυσκολίες κι αν τύχαινε να αντιμετωπίζεις.

Ένα όνειρο λίγων ημερών, ελάχιστων στιγμών και ατελείωτων ταξιδιών. Ταξιδιών σκέψης, ταξιδιών θέλω, ταξιδιών δεν μπορώ αλλά προσπαθώ. Λάθος στιγμή ή σωστή στιγμή, ο καιρός θα το δείξει. Και επειδή κάποια στιγμή όλοι μας μεγαλώνουμε και μέσα από τα διάφορα βιώματά μας μαθαίνουμε, λειτουργούμε και εξελισσόμαστε, ίσως χρειάζεται να αφήνουμε κάποια πράγματα να κυλούν από μόνα τους, χωρίς τη δική μας παρέμβαση.

Αλήθεια, έχεις νιώσει ποτέ σαν να τρέχεις τόσο γρήγορα που τίποτα δεν μπορεί να σε σταματήσει; Και ξαφνικά εκεί που τρέχεις να προλάβεις να ζήσεις και να νιώσεις, κάτι εντελώς απροσδόκητο σε σταματάει τόσο απότομα με αποτέλεσμα να νιώθεις ότι προσέκρουσες σε τοίχο; Έχεις νιώσει να προσπαθείς να αποφύγεις την πρόσκρουση, αλλά η έλξη της ταχύτητας να σε έχει συνεπάρει τόσο πολύ όσο να μη σε νοιάζει η πρόσκρουση;

Κυριακή απόγευμα… Σε λίγες ώρες μια καινούργια εβδομάδα θα ξημερώσει. Μια εβδομάδα στην οποία θέλω να δώσω όλο μου τον εαυτό. Θέλω να είμαι παρούσα σε όσα θα ξημερώσουν, σε όσα θα μου χαριστούν, σε όσα θα διεκδικήσω. Να μπορώ να διορθώσω όσα λάθη έκανα την προηγούμενη, να σβήσω και να γράψω, να μπορώ στο τέλος της εβδομάδας να λέω ότι χαμογελούσα ακόμη και στις δυσκολίες. 

Αλήθεια, ήρθες για να μείνεις;  

Υ.γ: 
Να θυμηθώ να κρατήσω δίπλα μου όσες καταστάσεις με κάνουν να χαμογελάω...
Να διώξω μακριά τις σκιές.. 

-