Πέμπτη, 17 Δεκεμβρίου 2015

Διάττοντες αστέρες

Πόσο καιρό έχω να γράψω μέσα εδώ; Νιώθω σαν μικρό παιδάκι, που τώρα ξεκινάει να κάνει τα πρώτα του βήματα. Θα μου πεις, είναι λογικό. Όταν κάτι το αφήνεις, τότε σε αφήνει κι αυτό. Ήξερα πως δε θα κρατούσε για πάντα η αποχή μου από εδώ. Ήξερα πως κάποια στιγμή θα γυρνούσα πάλι πίσω, στο δικό μου καταφύγιο σκέψεων και κυρίως ταξιδιών. Η αλήθεια είναι ότι δύο λόγοι με κρατούσαν μακρυά. Ο πρώτος και κυριότερος ήταν ότι δεν μπορούσα να αποτυπώσω τις σκέψεις μου. Και ο δεύτερος είναι ότι δεν μπορούσα να διαχειριστώ τον χρόνο μου... κι ας έχω πλέον πολύ ελεύθερο... 

Ξέρεις τί άλλο έχω πάθει; Όλο αυτό το διάστημα δεν μπορούσα να ακούσω μουσική. Ναι, εγώ που δεν περνούσε μέρα χωρίς να ακούω μουσική από το πρωί έως το βράδυ, μη σου πω τα ξημερώματα. Α και μια που είπα ξημερώματα. Θυμάσαι που ξενυχτούσα μέχρι να ανατείλει ο ήλιος; Πάνε αυτές οι εποχές... Τώρα μόλις ο ήλιος δύσει, αρχίζω και νυστάζω. Και είμαι σίγουρη, πως αν υπάρχει κάποιος από τους παλιούς μου αναγνώστες ακόμα εδώ μέσα (κάτι που δεν το νομίζω μετά από τόσα χρόνια που έχω να εμφανιστώ εδώ), δε θα πιστεύει πως είμαι το ίδιο άτομο. 

Γι αυτό σου λέω, αρχίζω να βρίσκω πάλι τον παλιό μου εαυτό. Και λατρεύω αυτόν τον καιρό. Χαζεύω μέσα από το μισάνοιχτο παράθυρό μου τον γκρι ουρανό. Βλέπω και τις πρώτες ψιχάλες να πέφτουν στο περβάζι και νιώθω τόσο μα τόσο όμορφα. 

- Για μένα το έκανες, το ξέρω... κοιτάω ψηλά χαμογελώντας




Πλησιάζουν τα Χριστούγεννα. Νιώθω πως φέτος δεν είμαι έτοιμη να νιώσω τη μαγεία των εορτών. Τα τελευταία χρόνια με όσα συμβαίνουν γύρω μας, με τόση μελαγχολία και τόσα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε καθημερινά, πιστεύω πως τα Χριστούγεννα θα μας πιάσει κατάθλιψη. Δεν υπερβάλλω. Πάντα ένιωθα αυτές τις μέρες λίγο πιο μελαγχολικά, γι αυτό και φέτος δε θέλω να έρθουν. 

Βέβαια, πάντα υπάρχει η ευχάριστη όψη των εορτών. Δεν είναι άλλη από τον ερχομό του Άγιου Βασίλη. Εύλογα θα με ρωτήσεις.. Μα καλά ακόμα στον Άγιο Βασίλη πιστεύεις; Ναι, γιατί ακόμα κάνω όνειρα, ακόμα ελπίζω, ακόμα μπορώ και ταξιδεύω, έστω και νοητά. Και φέτος, θέλω να μου φέρει ένα τεράστιο σε αξία δώρο. Τον παλιό καλό εαυτό μου. Εκείνον τον χαρούμενο, τον ανέμελο, τον αισιόδοξο, που όσα κι αν αντιμετώπιζε, πάντα έκλεινε το μάτι στα δύσκολα και προσπαθούσε για όσα θα έρθουν. Αρκετά με την ηττοπάθεια ε; Πάμε μπροστά.
Γι αυτό και περιμένω ανυπόμονα τον γεράκο με την άσπρη γενειάδα. Να ξανανιώσω παιδί. Ναι, αυτό θέλω. 

Και κάτι ακόμα που θέλω να μοιραστώ μαζί σου... 

Πόσες φορές έχεις αναρωτηθεί αν αυτό που έχεις στη ζωή σου θα μείνει ή θα φύγει; Αν, αυτό που ήρθε τόσο ξαφνικά μία μέρα, θα μείνει; Τί είναι αυτό που μπορείς να κάνεις για να το κρατήσεις. Έχεις άραγε τη δυνατότητα να το κρατήσεις; Πόσες φορές έχεις αναρωτηθεί αν κάποια από τα γεγονότα που συμβαίνουν στη ζωή σου (αναπάντεχα πάντα) είναι καρμικά; Υπάρχει μοίρα; Και αν ναι ποιός την ορίζει; 




Πού θέλω να καταλήξω; Θέλω να μείνουν στη ζωή μου όσα αξίζουν. Όσα ήρθαν ξαφνικά κι απρόσμενα, αλλά και όσα υπάρχουν χρόνια... Είτε είναι διάττοντες αστέρες, είτε βρίσκονται μόνιμα στον ουρανό μου, θέλω να μείνουν... 



Να χαμογελάς. Πάντα θα ομορφαίνεις τον ουρανό κάποιου...

8 σχόλια:

ruth_less είπε...

Τζα...
Δηλώνω παρούσα μετά από τόοοσα χρόνια: )
Όλα μένουν, με τον ένα τρόπο ή τον άλλο.
Κι αφου καταφέρνουμε να χαμογελούμε τόσα χρόνια μετά, μετά από όλα όσα περάσαμε, σημαίνει ότι αγαπούμε με πάθος τη ζωή και κοιτάμε πάντα μπροστά.

Χαίρομαι που επανήλθες καθρεφτάκι μου
:)

atikorama είπε...

και ετσι με αυτο τον καπως περιεργο τροπο κανεις μια...επανεκινηση...,αλλα ξερεις τι? το θεμα ειναι να ξαναβρεθεις με σενα πρωτα,ολοι οι αλλοι θα σε βρουνε στη συνεχεια,αυτοι που σε νοιαζονται και σε αγαπουνε,αυτοι που καταλαβαν οτι θελεις να δεις μπροστα ,αλλα ειχες βαλει καθρεφτη να κοιτας πισω...
* θελω να σου δωσω μια συμβουλη αλλα θα ακουστω βαρετος και μαλακας...οποτε πολλα φιλια και ...wellcome back που λενε και στο χωριο μου!

Υάδα είπε...

@ ruth_less μου

Αγαπημένη μου! Είσαι από τους ανθρώπους που ήλπιζα να βρω ξανά εδώ. Θέλω να πιστεύω πως είσαι καλά και όλα τα δύσκολα έφυγαν μακριά. Το χαμόγελο πάντα είναι ο καλύτερος τρόπος να αντιμετωπίζουμε όλα όσα έρχονται στη ζωή μας. Εύκολα και δύσκολα, ευχάριστα και δυσάρεστα. Ακόμα και τις απώλειες. Και σου το λέω εγώ που βίωσα πριν λίγα χρόνια μια τεράστια.
Είσαι από τους ανθρώπους που σκεφτόμουν πάντα αυτά τα χρόνια και μου έδινες κουράγιο. Γιατί η ζωή προχωράει και μαζί της κι εμείς...

Σ'αγαπώ καθρεφτάκι μου... πάντα...

Υάδα είπε...

@ atikorama

Θέλω να ακούσω τη συμβουλή σου. Μπορεί να κάνω εγώ κάτι λάθος. Όσο για τον καθρέφτη... έχεις δίκιο. Είμαι άνθρωπος που κοιτάω πίσω. Στα ωραία... στα ευχάριστα... σε όσα μένουν και θα μένουν για πάντα μέσα μου. Σε όσα δεν πρόλαβα και σε όσα θα ήθελα να υπάρχουν...
Γι αυτό σου λέω... δε θα ακουστείς βαρετός αν μου δώσεις μια συμβουλή :)

Καλημέρα σου

nikimihal είπε...

Εγώ πιστεύω πως όλα γίνονται για κάποιο σκοπό, αρκεί όμως να έχει κανεις την καρδιά να τον δει. Αλλιώς όλα θα τα παίρνει ως θέμα ενος αστάθμητου παράγοντα: της τύχης.Βέβαια, αυτός ο σκοπός πουθενά δεν είναι γραμμένος και ούτε καθορισμένος, άρα ίσως όλα να είναί θέμα προοπτικής και αγάπης,και..ίσως και αντίληψης.

Υάδα είπε...

@ nikimihal καλώς ήρθες

Κρατάω από τα λόγια σου κάτι πολύ αισιόδοξο. Αντίληψη και ανοιχτή καρδιά. Πιστεύω ότι με αυτά τα δύο, μπορούμε να δεχτούμε όλα όσα έρχονται στη ζωή μας!

Να είσαι καλά!

Αμάλθεια είπε...

Μην ξεχνάς όμως και τη δύναμη της προοπτικής. Αντίληψη έχουν πολλοί, προοπτική όμως;
Και μπορεί πράγματι το παρελθόν και η ιστορία να επαναλαμβάνονται,όπως λένε, μα αυτό ακριβώς θέλησαν να ανατρέψουν όσοι άλλαξαν τον κόσμο, αυτή τη ..συνήθεια. Και κοίταξαν στο μέλλον, ζώντας το παρόν.

Καλά Χριστούγεννα!

Υάδα είπε...

@ Αμάλθεια,

Αυτή η προοπτική... Πιστεύω πως θα πρέπει να την υπερβούμε αν θέλουμε να ζήσουμε πραγματικά. Δε μου άρεσαν ποτέ τα όρια και οι περιορισμοί. Στην καθημερινότητά μου όμως, όπως σε όλων πιστεύω, αναγκάζομαι να βάζω και όρια και να περιορίζω τα θέλω μου.
Παρ'όλα αυτά ζω το παρόν και κοιτάζω το μέλλον κάνοντας όνειρα.. Ελπίζω τα περισσότερα από αυτά να πραγματοποιηθούν..

Καλή Χρονιά να έχουμε!