Ρήματα

Κάπως έτσι...

αναποδογύρισες, ένιωσες, χαμογέλασες, ονειρεύτηκες, προχώρησες, μεγάλωσες, φώναξες, ψιθύρισες, σκέφτηκες, έδωσες, πήρες, άνοιξες, άγγιξες, φίλησες, κράτησες, γύρισες, προσπέρασες, κράτησες, αναστέναξες, αποτύπωσες, έσφιξες, θέλησες, έζησες


έκλεισες τα μάτια

ερωτεύτηκες

αγάπησες

λάτρεψες...

πορεύεσαι...

My precious visitors

Θέλεις να μου πεις τί αμαρτίες έχω κάνει στη ζωή μου; Χθες το βράδυ, σήμερα το βράδυ και δε ξέρω για πόσες νύχτες ακόμη, είμαι με έναν παγκόσμιο γεωφυσικό χάρτη ανά χείρας και κυνηγάω πεταλουδάκια. Ναι, ναι, καλά διάβασες, πεταλουδάκια. Πού τα βρήκα; Δε βρίσκομαι στο δάσος με τις πεταλούδες στη Ρόδο (αν και πολύ θα το ήθελα - ακούς καλέ μου Θεούλη;;;), αλλά μέσα στο σπίτι μου. Δε ξέρω πώς κάθε μέρα συμβαίνει και βρίσκω και από ένα πεταλουδάκι τη στιγμή που θα καθίσω αναπαυτικά στον καναπέ μου, ύστερα από μια δύσκολη ημέρα. Και μεταξύ μας, όχι ότι τα φοβάμαι, απλά και μόνο όσο φαντάζομαι ότι μπορεί τις ώρες που κοιμάμαι να νιώσω ένα φτερούγισμα στο πρόσωπό μου, τρελαίνομαι.*



Παρ' όλα αυτά όμως, έχω δείξει απαράμιλλο θάρρος και γενναιότητα σε αντίστοιχη περίπτωση, χωρίς να ακουστεί η παραμικρή τσιρίδα. Έτσι και αυτές τις δύο μέρες, μάλλον νύχτες για να είμαι ακριβής. Χθες με παίδεψε λίγο το πρώτο άτιμο, αλλά τα κατάφερα και του έδειξα το δρόμο της διαφυγής εκτός παραθύρου. Απόψε όμως με ακροβατικές κινήσεις και ενώ αυτό το δεύτερο είχε χουζουρέψει πάνω σε μια μαξιλάρα του καναπέ, το μετέφερα (μαζί με τη μαξιλάρα) για περίπου 3 μέτρα εκτός παραθύρου επίσης. Ακόμα θα αναρωτιέται πώς το ξεγέλασα έτσι. **

Δεν έχω καταλάβει για ποιον λόγο με επισκέπτονται τόσο συχνά το τελευταίο διάστημα - 3 σε έναν μήνα, αλλά μάλλον κάποιος λόγος θα υπάρχει. Μήπως να τους κόβω και είσοδο; Όχι μωρέ... Κρίμα είναι. Απλά από εδώ και πέρα ότι μπαίνει στο σπίτι μου, από κουνούπι, πεταλουδάκι μέχρι και άνθρωπος, θα περνάει από face control. Το αποφάσισα. ***

* Σε τέτοιες περιπτώσεις χρειάζεται απαραίτητα ένας άντρας

** Τη μαξιλάρα δεν την πέταξα στον ακάλυπτο
*** Το τραγουδάκι αφιερωμένο στους επισκέπτες

Tabula rasa

- Τί έγινε με το βιβλίο που διάβαζες;
- Ακόμα το διαβάζω.
- Τελειώνει;
- Δεν ξέρω ακόμα.
- Τι εννοείς πως δεν ξέρεις ακόμα;
- Εννοώ πως κάθε φορά που πιστεύω πως φτάνω στο τέλος, όλο και μία σελίδα προστίθεται. Και το παράξενο είναι πως η κάθε σελίδα είναι λευκή.


- Χμμ.. Πώς γίνεται αυτό; - Δε γνωρίζω. Ειλικρινά δε γνωρίζω. Είναι πολύ παράξενο όλο αυτό.
- Είναι όντως παράξενο...
- Το μόνο που θέλω, είναι να αλλάξω σελίδα ώστε να μάθω τί θα γίνει μετά...

Καλημέρα να έχουμε και καλή ... πολύ καλή εβδομάδα

Περιμένοντας...

Είτε είναι τρένο, είτε πλοίο τις ίδιας ή διαφορετικής γραμμής, είτε το επόμενο όνειρο, είτε η συνέχεια του ίδιου, είτε μια ανάσα πιο δυνατή, είτε ένα βήμα παράλληλο, είτε η συνέχεια στο ίδιο μονοπάτι, είτε μια βόλτα σε διαφορετικό σταυροδρόμι... Κι όταν βρίσκεσαι σε αυτό το σταυροδρόμι ποιά κατεύθυνση αποφασίζεις να πάρεις; Αυτή που το φως είναι άπλετο και η διαδρομή σχεδόν προδιαγεγραμμένη; Ή μήπως την άλλη στην οποία το φως είναι λιγοστό και ο δρόμος ανηφορικός και αμέσως μετά μια μεγάλη κατηφόρα ξεπροβάλλει σαν γκρεμός έτοιμος να σε παρασύρει; Το καρουζέλ της ζωής ποτέ δε σταματά να γυρνά κι εσύ ανήμπορος να κατέβεις, περιμένεις. Πάντα περιμένεις. Τί; Να σταματήσει για να κάνεις το επόμενο βήμα, ή μήπως να βρεις τρόπο να αποδράσεις από αυτό;

Βρίσκεσαι εκεί πάντα, προσπαθώντας και περιμένοντας τον εαυτό σου να αποφασίσει το επόμενο βήμα σου, ή το βήμα που θα πρέπει να κάνεις περιμένοντας κάποιοι άλλοι να αποφασίσουν για εσένα. Κι εσύ συνεχίζεις να βρίσκεσαι εκεί, ακίνητος, ανέκφραστος περιμένοντας. Απόφαση σημαντική, στιγμιαία που θα επηρεάσει το μετά από λίγο, το αύριο, το για πάντα. Εικόνες, σκέψεις, ανησυχίες και θέλω στροβιλίζουν την ύπαρξή σου, σε ταλαντεύουν, σε σηκώνουν στα ουράνια και με την πρώτη βροχή σε λιώνουν κάνοντάς σε λάσπη. Μα καταφέρνεις και πάλι να συρθείς, να σηκωθείς, να κοιτάξεις ψηλά και να προχωρήσεις μπροστά όντας ματωμένος. Ζεις, αυτό έχει σημασία. Τα κατάφερες, για μια ακόμη φορά τα κατάφερες.


Τραπουλόχαρτα καίνε την παλάμη σου, επιζητώντας το μοίρασμα. Χα, ποιό μοίρασμα αλήθεια; Πώς να καταφέρεις να μοιράσεις την ίδια τη ζωή; Τη δική σου, των γύρω σου. Θα είναι δίκαιο; Θα δώσεις σε όλους αυτά που αξίζουν; Κι αν δε σου βγαίνει το μοίρασμα; Αν υπάρχει ένας άσσος που λειτουργεί ταυτόχρονα ως μπαλαντέρ; Τότε τί κάνεις;

Περιμένοντας... πάντα κάτι...

Αφιερωμένη στη Valisia που μου έδωσε την αφορμή
να ξεδιπλώσω κάποια κομμάτια μου μέσα από τη δική της ανάρτηση.
Μουσική και στίχοι από το τραγούδι που ακούγεται
του Β. Παπακωνσταντίνου (Πόρτο Ρίκο)
με πλήρη επίγνωση του νοήματός του.
Στάση ζωής δική μου...

"Αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο,
κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει"

Σαν απάντηση σε όσα όλοι μας περιμένουμε...

Keep on dreaming...

Αυτές τις μέρες με έχω χάσει λίγο. Στη δουλειά χτυπάω 12ωρα (και πριν από λίγες μέρες έλεγα πως έχω σταματήσει να δουλεύω υπερβολικά!!!). Είναι και οι σκέψεις ατελείωτες... Όσο για το τραγούδι.. κάπου εκεί βρίσκομαι. Συνεχίζω όμως να ονειρεύομαι..

Σας φιλώ...

Early summer times

Και ενώ έπινα αμέριμνη και χαλαρή τον καφέ μου στο μπαλκόνι πριν από λίγο, μια ανάρτηση πήγα να γράψω η γυναίκα και σκηνές far west ξετυλίχτηκαν μπροστά μου. Μηχανόβιος ανεβαίνοντας τη μεγάλη ανηφόρα τρέχοντας με 200 χιλιόμετρα σε πυκνοκατοικημένη περιοχή έσκασε πάνω σε αυτοκίνητο σταθμευμένο και μετά ετράπη σε φυγή καταδιωκόμενος από ισχυρή αστυνομική δύναμη. Σόμπολος έγινα...



Τί έλεγα; Α ναι.. Κυριακή σήμερα και συννεφιασμένη, αλλά αυτό δεν πτοεί τη διάθεση για παραλία και ουζάκι ή μπυρίτσα. Μετά από μια υπέροχη Παρασκευή, ειδικά το βράδυ της και από ένα Σάββατο που εκτός από τις διάφορες εξωτερικές δουλειές εξελίχθηκε όπως το περίμενα, είμαι έτοιμη για μια απόδραση δίπλα στη θάλασσα. Τί κι αν ο καιρός είναι χάλια; Eγώ θα φορέσω τα λινά μου και τις σαγιονάρες μου, που σημειωτέον είναι χειροποίητες και θα πάω να ρουφήξω ιώδιο. Γιατί η καλή διάθεση συνεχίζεται, παντός καιρού, κάτι σαν super puma.

Καλό υπόλοιπο Κυριακής να έχουμε και καλή μας εβδομάδα, με αρκετή δουλειά όπως προδιαγράφεται.

Μαθηματικές ανορθογραφίες

Ξυπνάς το πρωί, ανοίγεις τα παράθυρα του δωματίου να μπει ο ήλιος σαν ξημερώσει, ανοίγεις τα παράθυρα της ψυχής σου για να ξεκινήσει η μέρα σου. Συνήθως, αρχίζεις με χίλια και ένα πρέπει να προσπαθείς να τα ακολουθήσεις, με απώτερο στόχο να τα φτάσεις και να τα κατακτήσεις. Κυνήγι των καθημερινών, κυνήγι των προς το ζειν, κυνήγι να μη λείψει τίποτα στην οικογένειά σου, κυνήγι να είσαι συνεπής στις υποχρεώσεις σου, σε όσα πρέπει, ώστε το βράδυ που θα επιστρέψεις πάλι στο σπίτι να έχεις καλύψει όσα περισσότερα πρέπει από την ατελείωτη λίστα σου.




Και η μέρα κυλάει, οι στιγμές σε προσπερνούν κι εσύ τις βλέπεις να σου κλείνουν το μάτι, ανήμπορος να τις αρπάξεις και να τις κάνεις δικές σου. Και έρχεται η στιγμή που αναρωτιέσαι, τί έδωσες σήμερα στον εαυτό σου. Τί του προσέφερες από όσα λαχταράς. Υπήρξε κάποια στιγμή μέσα στη μέρα που σταμάτησες για λίγο τα πρέπει για να χαρίσεις σε εσένα το ελάχιστο από όσα θέλεις; Έδωσες στον εαυτό σου λίγες στιγμές χαλάρωσης, λίγες στιγμές στις οποίες να ένιωσες το είναι σου να λειτουργεί 100%; Λίγες στιγμές που η ψυχή και η σάρκα σου να ρουφούν αυτά που πραγματικά θέλουν;

Σήμερα ξύπνησες νωρίς, χωρίς το πρέπει του ξυπνητηριού να ξυπνάει τα κύτταρά σου και να γ..ει κάθε σου θέλω. Σήμερα ξύπνησες με μια αίσθηση πρωτόγνωρη, όχι τόσο των τελευταίων ημερών, μα πρωτόγνωρη αίσθηση αν ανατρέξεις στο παρελθόν σου. Σήμερα ξύπνησες τείνοντας το χέρι σου ασυναίσθητα στο δίπλα μέρος του κρεβατιού, νιώθοντας πως μουλειπειςκαιμαζιμουλειπωκιεγω*, θέλοντας να πεις το πρώτο σ' αγαπάω της ημέρας, θέλοντας να χωθείς στην αγκαλιά, στην οποία ο χρόνος δεν υπάρχει, μονάχα οι στιγμές και τα θέλω. Μοναδικό συναίσθημα. Κάτι που ίσως το έχεις βιώσει ελάχιστες φορές σε όλη σου τη ζωή, μα το νιώθεις τις τελευταίες μέρες και δεν μπορείς να το παραβλέψεις ή να το αφήσεις να σε προσπεράσει. Και είναι τόσο δυνατό, τόσο μεγάλο και μοναδικό που το έκλεισες και πάλι σε ένα κουτάκι μέσα σου να μη φύγει μακριά σου, γιατί για εσένα είναι πολύτιμο να μπορείς να νιώθεις όσα η ψυχή σου λαχταράει, θέλοντας να μη χάσεις ούτε ένα μικρό κομμάτι από αυτήν την αίσθηση.

Και βγαίνεις στο δρόμο, κλείνοντας πίσω την πόρτα του καταφυγίου σου, βάζεις γυαλιά ηλίου για να μη φανεί πως το μυαλό σου ταξιδεύει εκεί που η καρδιά σου ανήκει και γίνεσαι ένα ανάμεσα στο πλήθος των αγνώστων, μέχρι να βρεθείς με τους ανθρώπους που για πέντε μέρες την εβδομάδα περνάς μεγάλο μέρος της ζωής σου. Και κρύβεσαι πίσω από μια οθόνη τελευταίας ή σχεδόν τελευταίας τεχνολογίας και προσπαθείς να μετακινήσεις τους δείκτες του ρολογιού μπροστά, μέχρι να μπορέσεις να είσαι και πάλι μόνος με τον εαυτό σου και τις επιθυμίες σου.

Και αναρωτιέσαι πόσες από αυτές τις επιθυμίες θα μπορέσεις και σήμερα να καλύψεις, δίνοντας στον εαυτό σου κάτι λίγο από όσα αξίζει να του προσφέρεις. Και μαζί με εσένα, προσπαθείς να καλύψεις τις λαχτάρες του άλλου σου ολόκληρου και όχι μισού. Ποτέ δεν ήσουν της άποψης του άλλου μας μισού. Πάντα έλεγες πως πρόκειται για δύο οντότητες, διαφορετικές η μία από την άλλην, οι οποίες συνυπάρχουν δημιουργώντας άλλο ένα. Πάντα έλεγες πως 1+1=1. Μαθηματικές ανορθογραφίες θα πεις. Μπορεί, μα έτσι νιώθεις το ολόκληρο ένα.

Καλημέρα να έχουμε. Δίνοντας στον εαυτό μας σήμερα κάτι παραπάνω από το μπορώ, κάτι που να πλησιάζει περισσότερο στο θέλω.

*** μουλειπειςκαιμαζιμουλειπωκιεγω: φράση και συναίσθημα μοναδικά επηρεασμένο από ανάρτηση που με βρήκα μέσα στο Χνούδι και ευχαριστώ πολύ για την άδεια να τη χρησιμοποιήσω

Επειδή... (updated)

Απόψε 11 - 12 μμ μείνετε συντονισμένοι στην ΝΕΤ 105,8 "Κάτω από το κιόσκι" με τη Νανά Τσούμα, η οποία θα μου κάνει την τιμή να διαβάσει την παρακάτω ανάρτηση.

Θα ληφθούν "μόνο" παρουσίες ;-)



Επειδή η ζέστη έχει αρχίσει και σφίγγει σαν κλοιός γύρω μας

Επειδή για 8 ώρες (τις έχω περιορίσει πλέον αισθητά από τις 12 και βάλε που δούλευα) είμαι μπροστά σε μια οθόνη και προσπαθώ να δουλεύω σαν ευσυνείδητη υπάλληλος!?

Επειδή θα προτιμούσα να βρισκόμουν κάπου κοντά σε θάλασσα με δορυφορική σύνδεση και lap top (θα απέδιδα καλύτερα)

Επειδή στην εταιρία καθημερινά επέρχονται αλλαγές και δε ξέρω μέχρι που θα φτάσουν

Επειδή β-α-ρ-ι-έ-μ-α-ι αφόρητα να σιδερώσω όλα τα καλοκαιρινά ρούχα που κατέβασα από το πατάρι και έπλυνα

Επειδή βαριέμαι να σιδερώσω αναζητώ εθελοντές (θα βρούμε το τίμημα)

Επειδή το μυαλό ταξιδεύει ανάμεσα σε ανθρώπους, ήχους και μουσικές

Επειδή για πρώτη φορά φέτος θέλω να έρθει το καλοκαίρι (παιδί του χειμώνα βλέπεις)

Επειδή θέλω διακοπές διαρκείας


Επειδή θέλω να έρθει η στιγμή να πάμε σε αυτό το καλοκαιρινό - παραθαλάσσιο bar που έχω υποσχεθεί

Επειδή θέλω να χαζεύω το ξημέρωμα εκεί ακριβώς που ανατέλλει ο ήλιος

Επειδή θέλω να ακούω μουσική συνέχεια

Επειδή σήμερα μου προέκυψε η απορία, τί εστί η παροιμία: 3 λαλούν και 2 χορεύουν

Επειδή δε ξέρω τί σημαίνει ακριβώς όπως επίσης δε ξέρω το κοινωνικό της περιεχόμενό (αν υπάρχει)

Επειδή θέλω μια μεγάααααλη βόλτα με το αυτοκίνητο



Επειδή η ζωή είναι ωραία

Επειδή η ζωή είναι μια τρέλα που καλούμαστε να μη χάσουμε καμία της στιγμή, όντας περαστικοί σε αυτήν

Για όλα τα παραπάνω, σας αφιερώνω το τραγούδι που ακούγεται, το οποίο το απόλαυσα πριν λίγο στο περίπτερο της πλατείας και τα λόγια του αντικατοπτρίζουν πλήρως τη διάθεσή μου (γι αυτό προσέξτε μη μου τη χαλάσετε ε;;;;)

υγ: Και προσθέτω άλλο ένα τραγούδι για σήμερα (2 στο σύνολο, έτσι για να πρωτοτυπήσω)

Iggy Pop - The passenger
Boston - More than a feeling

Αψού και αλήθεια λέω

Φταίω εγώ που στα τέλη της Άνοιξης με γυροφέρνει μια γρίπη, ένας ιός ή κι εγώ δε ξέρω τί; Κόρη πάντως δεν είναι γιατί παίζει προκλητικά μαζί μου. Έξω είναι χαρά Θεού (σε όποιον τέλος πάντων πιστεύει ο καθένας μας) και εμένα όλο "γεια σου" μου λένε (όχι το χαιρετισμό, αλλά το άλλο όταν φτερνιζόμαστε) και όλο "γιατί δε σε σκεπάζουν τις νύχτες".

Συγνώμη κύριε Πρόεδρε, αλλά ποιός να με σκεπάσει τα βράδια όταν εγώ κοιμάμαι και δεν έχω το νου σε εγρήγορση; Το άκουσα και αυτό σήμερα... "Δε σε προσέχει ο καλός σου τα βράδια και σε αφήνει ξεσκέπαστη". Τί να απαντήσω η γυναίκα;;; Να τους παραπέμψω στον αρμόδιο;; Θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου.

Τί σου έλεγα; Α, ναι. Θέλω μασάζ, θέλω φροντίδα και θέλω και προδέρμ. Αν δε βρίσκεται πουθενά προδέρμ θέλω κάτι με αιθέρια έλαια. Κάτι τέλος πάντων να με κάνει να γίνω καλά. Τσάι δοκίμασα αντί για καφέ το πρωί και άναψα η καημένη έτσι ζεστό που ήταν, τίλιο είναι για τα μωρά και έχω φύγει προ πολλού από αυτήν την ηλικία.

Θα μου πεις βέβαια, πως τα τσιγάρα, τα ποτά και τα ξενύχτια ευθύνονται. Εντάξει μωρέ, ήπιαμε λίγο παραπάνω χθες το βράδυ. Ήταν και ανοιχτό το μπαλκονοπαράθυρο εκεί και με τσάκισε για τα καλά. Γύρισα στο σπίτι νωρίς σχετικά για να κοιμηθώ σαν καλό παιδί (λέμε τώρα) και το μάτι γαρίδα. Ξέρεις από αυτές τις μεγάλες (δε ξέρω τον αναγνωριστικό τους αριθμό) που τρώγονται είτε ψητές στη σχάρα, είτε σαγανάκι με τυρί φέτα. Σηκωνόμουν από το κρεβάτι, πήγαινα στην κουζίνα για να πιω νερό, πήγαινα κοντά στο ανοιχτό παράθυρο και μετά πάλι στο κρεβάτι. Μάταιες οι προσπάθειες να με αγκαλιάσει ο Μορφέας. Αφού να σκεφτείς, ακόμα και το ραδιόφωνο που έπαιζε μουσική, το χαμήλωσα στο ελάχιστο γιατί με ενοχλούσε. (σημ. έπαιζε το We are people - Empire of the sun... κάτι σαν deja vu μου έκανε εκείνην τη στιγμή)


Με τα πολλά και με τα λίγα, γύρω στις 05:30 και μετά από μία ακόμη βόλτα στους υπόλοιπους χώρους του σπιτιού και αφού απόλαυσα την ανατολή (Ναι ναι, τότε συνειδητοποίησα πως επιτέλους!!! ξημέρωσε) ξάπλωσα για πολλοστή φορά στο κρεβάτι και ξεράθηκα. Για καμιά ώρα περίπου, αλλά κοιμήθηκα!

Δε ξέρω ποιες δυνάμεις ευθύνονται για αυτήν την κατάσταση, δεν ξέρω αν είναι ο έρως, η αγάπη, η άνοιξη ή αντιμετωπίζω πρόβλημα αυπνίας (εδώ που τα λέμε είχα πιει και 3 φραπέδες χθες από το πρωί έως το απόγευμα), παρ' όλο που δεν ήμουν ποτέ του υπερβολικού ύπνου, αλλά μανάρι μου (σε μένα ομιλώ, μη βιαστείτε να χαρείτε) θα κάνεις μαύρους κύκλους και μετά δε θα σε σώζουν μα τα 1.000 concealers της Estee.

Αψουυυυυυυυυύ μου και αλήθεια λέω, αλλά μη με ρωτήσει κανείς γιατί δε με σκεπάζει ο καλός μου τα βράδια... Εντάξει;;;

Περαστικά μου... στη γρίπη αναφέρομαι...

Θα ξημερώσει...

Θα ξημερώσει..

Έτσι δεν είναι; Πες μου ότι θα ξημερώσει...

Περί ορέξεως (και χρόνου)... κολοκυθόπιτα

Μία τούρτα που ποτέ δε φαγώθηκε, ένα μπουκάλι ουίσκι σχεδόν τελειωμένο, παγωτό στην κατάψυξη απείραχτο, δεκάδες παγάκια σε κατάσταση αναμονής, φιστίκια με το κέλυφός τους, μουσική να παίζει αδιάκοπα...

Θυμάσαι τις φωνές, τα αστεία και τα γέλια; Τη "ψυχανάλυση"; Το πεταλουδάκι που για πρώτη φορά δεν άκουσαν οι γείτονες να τσιρίζω; Πέθανε τελικώς... Το βρήκα προχθές νεκρό στην μπανιέρα. Λες αυτό να έβλεπα στον ύπνο μου;


Υπάρχει ακόμη και το τασάκι εδώ δίπλα μου... με υπολείμματα στάχτης μέσα, από τότε. Θυμάσαι; Ένα τσιγάρο ακόμα.. Θα καπνίσεις μαζί μου;

Πάγωσε λίγο τους δείκτες. Σαν να φωνάζουν απόψε σε κάθε κίνησή τους...

Ακροβατώντας

Στη μέση του πουθενά, ισορροπείς σε σκοινί αόρατο. Στροβιλίζεσαι σε στιγμές. Κλείνεις τα αφτιά να μείνεις μόνος με τους ήχους της σιωπής. Κουλουριάζεσαι στο κρεβάτι σε εμβρυική στάση, κρατώντας ανάμεσα στο στήθος σου ό,τι πολυτιμότερο έχεις. Κρατάς σφραγισμένο το στόμα και τα μάτια, να μη ξεφύγει λυγμός, να μη κατρακυλήσει δάκρυ. Και κοιμάσαι, για να σταματήσεις να σκέφτεσαι. Ποιός σου είπε ότι τα όνειρα σταματούν στον ύπνο; Σε κυνηγούν για να σου αποδείξουν ότι όσα έζησες ήταν αλήθεια. Μια αλήθεια που ευδοκιμεί στο χώρο και στο χρόνο. Το δικό σου χρόνο, όπως εσύ τον έχεις ορίσει.


Και μετά σιωπή. Απόλυτη. Εσύ και τίποτε άλλο. Σαν να βρίσκεσαι σε τούνελ περιμένοντας να αντικρίσεις το φως, πατώντας το γκάζι στο τέρμα. Μέχρι το σημείο που όλα τα συστήματα χτυπούν κόκκινο. Κι εσύ εκεί, συνεχίζεις γνωρίζοντας τον κίνδυνο. Η ταχύτητα έχει γίνει ένα με τις ανάγκες σου, όπως ο ύπνος, για να μη σκέφτεσαι. Εκατομμύρια εικόνες περνούν από μπροστά σου, τυλίγοντας την αναπνοή σου. Μάσκα οξυγόνου απαραίτητη για να συντηρηθείς. Ή μήπως το οξυγόνο σου είναι κάτι άλλο;

Φτάνεις στην παραλία που ποτέ δεν είχες συναντήσει στο παρελθόν. Κι όμως, από κάπου την ξέρεις. Κάπως, κάποτε είχες ξαναέλθει εδώ. Όλα γνώριμα. Και η αίσθηση του από πάντα, συνυφασμένη με όσα νιώθεις. Νικοτίνη ρουφάς και χάνεσαι στα μάτια απέναντί σου τόσο βαθειά, όσο ένας δύτης με παγκόσμιο ρεκόρ. Ξεπέρασες τον εαυτό σου. Και ξεκινάς το κολύμπι. Όχι μόνος πλέον. Και κολυμπάς, κολυμπάς, κολυμπάς, νιώθοντας να σε ακολουθεί. Εκεί, δίπλα σου, κρατώντας σου το χέρι.

Και αναδύεσαι στην επιφάνεια, ανοίγεις και πάλι τα μάτια από τον ύπνο που σε υποχρέωσες, βγαίνεις στην παραλία, σηκώνεσαι από το κρεβάτι, προχωράς στην άμμο και χάνεσαι στο βάθος του διαδρόμου. Σαν σκιά, σαν αερικό, σαν κάτι άυλο μα ταυτόχρονα τόσο ζωντανό. Η πόρτα κλείνει και μαζί της παίρνει τη μυρωδιά σου, την ύπαρξή σου, τα θέλω σου. Γυρίζεις στη θάλασσα πάλι, επιστρέφεις στο κρεβάτι σου, κάνεις μια μεγάλη βουτιά, τυλίγεσαι με την κουβέρτα πάλι σε εμβρυική στάση, κρατώντας και πάλι στην αγκαλιά σου ό,τι πολυτιμότερο έχεις, ξεκινάς το κολύμπι. Πλέον, όχι μόνος.

Έζησες. Είναι αλήθεια. Έζησες για μια ακόμη φορά όσα λαχτάρησες, χωρίς εκπτώσεις, χωρίς παζάρια. Εσύ, εσύ και η αλήθεια σου.

Επιλογές

Άνθρωποι γύρω σου που είχες να τους συναντήσεις πολλά χρόνια. Τους παρατηρείς και αντιλαμβάνεσαι πως όλα έχουν αλλάξει. Μα πιο πολύ εσύ ο ίδιος. Ένα κλικ στη ζωή σου χρειάστηκε μόνο για να επιβιβαστείς σε διαφορετικό πλοίο. Δε μετανιώνω για τις επιλογές μου. Δε μετανιώνω για όσα επέλεξα και πορεύτηκα μαζί τους. Θα ήμουν αχάριστη.

Υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέμαι πώς θα ήταν η ζωή μας αν σε συγκεκριμένες διασταυρώσεις είχαμε επιλέξει διαφορετικό μονοπάτι. Αν η αντανάκλαση του φωτός ήταν πιο χαμηλή, ή αν υπήρχε σκοτάδι. Αν οι ψίθυροι ήταν πιο δυνατοί ή οι φωνές τόσο χαμηλές, ίσα ίσα να ακούγονταν. Τί ήταν αυτό που μας ώθησε σε συγκεκριμένες επιλογές. Και δεν αναφέρομαι μόνο σε προσωπικό επίπεδο, μα και επαγγελματικό.

Άνθρωποι περνούν από μπροστά μου. Πριν από χρόνια μόνοι, μα σήμερα με τις οικογένειές τους, πολλαπλασιάστηκαν. Προσπαθώ να διασταυρώσω το βλέμμα μου με το δικό τους, ώστε να αντιληφθώ τί νιώθουν. Είναι άραγε ευτυχισμένοι; Τους λείπει κάτι; Έχτισαν τη συντροφική τους ζωή πάνω σε γερά θεμέλια; Ξυπνούν το πρωί ευχαριστώντας Τον για όσα έχουν καταφέρει στη ζωή τους; Ερωτήματα που ξέρω.. θα μείνουν αναπάντητα... Χρόνια πολλά πριν ακόμη τελειώσουμε το σχολείο κάναμε όνειρα. Είχαμε φιλοδοξίες. Σχεδιάζαμε το αύριό μας με τα πιο φωτεινά χρώματα. Άραγε πόσοι από εμάς καταφέραμε όσα λαχταρούσαμε; Λίγοι; Πολλοί; Και από αυτούς που τα κατάφεραν, πόσα ήταν αυτά που γέμισαν τη ζωή τους; Και η καθημερινότητά τους; Πώς είναι;


Τελικά τί είναι ευτυχία; Να αποκτήσεις πολλά ή λίγα και καλά; Ευτυχία νομίζω, είναι η ελευθερία των επιλογών σου. Να μπορείς να διαλέγεις αυτά με τα οποία θέλεις να πορευτείς. Κι αν κάποια στιγμή αυτά αποδειχθούν κατώτερα των προσδοκιών σου, να μπορείς να τα αφήσεις και να προχωρήσεις παρακάτω. Είναι δύσκολο, το ξέρω. Το έχω ζήσει. Μα έτσι πρέπει να κάνεις. Κι αν καταφέρεις να την αποκτήσεις, τότε μην επαναπαυθείς.

Η ευτυχία δεν είναι μαξιλαράκι να καθόμαστε και να χουζουρεύουμε πάνω της. Είναι ίσως η πιο δυναμική κατάσταση που μπορεί να βρεθεί, ή μάλλον να καταφέρει να κατακτήσει ένας άνθρωπος. Θέλει κάθε στιγμή να την ταϊζεις και να την ποτίζεις, ώστε μονίμως να είναι ανθισμένη. Αν την παραμελήσεις, θα σε ξεγράψει, θα φύγει μακριά σου, θα σε πονέσει μέχρι εκεί που δε φαντάζεσαι.

- Μήπως είσαι πολύ εγωίστρια; Λέει μια φωνή μέσα μου. Χμμ.. Δε ξέρω αν είναι εγωισμός, ή πείσμα να ζήσω όσα είναι γραμμένα, ή όσα δεν είναι γραμμένα. Άλλωστε τη μοίρα μας εμείς τη διαμορφώνουμε. Κάπως έτσι τη διαμορφώνω κι εγώ. Δεν μου αρέσει να επαναπαύομαι. Μου αρέσει να χτίζω αργά και σταθερά το σήμερα και το αύριό μου. Κι αν η πορεία μου δείξει ότι έκανα λάθος, πάλι θα χαμογελάω, έστω με δυσκολία, γιατί έδωσα τον εαυτό μου. Καλύτερο είναι να δίνεις κι ας κάνεις λάθος, παρά να μετανιώνεις για όσα δεν έδωσες ή έστω για όσα δεν έζησες, ενώ μπορούσες.

Και επειδή η ζωή είναι τόσο μα τόσο μικρή
Και επειδή οι στιγμές που την αποτελούν κυλούν σαν το νερό
Και επειδή η ίδια η ζωή είναι δώρο που εμείς επιλέγουμε το περιεχόμενό της
Και επειδή οι άνθρωποι που έρχονται στη ζωή μας μπορεί να άργησαν λίγο, μα τελικώς ήρθαν,

Επιλέγω να ζήσω τις στιγμές γεμάτες από όσα λαχταράω, με όποιο τίμημα. Ακόμη και το ακριβότερο.

Όλα ή τίποτα... Εσύ τί επιλογή θα κάνεις;

Quιζζζζζ

T.vra Ψοψα ψολα'coca cola!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

E ma!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Τί εννοeί ο poιητhς????????????

Εκείνη

- Τί έχεις καρδιά μου;
- Μια χαρά είμαι. Δεν έχω κάτι, του είπε χαμογελώντας..
- Σίγουρα;
- Σίγουρα. Μου αρέσει να παρατηρώ τους ανθρώπους. Σου το είχα πει από την πρώτη στιγμή. Μου αρέσει να βλέπω εκφράσεις, να βλέπω μέσα στα μάτια και στα λόγια των ανθρώπων. Να μπορώ να σχηματίζω μια ολοκληρωμένη εικόνα για εκείνους που μοιράζομαι στιγμές μαζί τους.

Έτσι κι εκείνην τη μέρα. Έκείνη έβλεπε, συμμετείχε, γελούσε, ζούσε. Πότε ήταν η τελευταία φορά που είχε νιώσει τον εαυτό της τόσο γεμάτο; Πότε ήταν η τελευταία φορά που είχε νιώσει τη ζωή να της χαμογελάει; Απέναντί της πρόσωπα στα οποία καθρεπτιζόταν η ευτυχία, πρόσωπα που ζούσαν το σήμερα και σχεδίαζαν το αύριο, απομακρύνοντας από γύρω τους καθετί σκοτεινό. Και πόσο χαιρόταν Εκείνη που τους έβλεπε έτσι... Πόσο πολύ.


Έγειρε το κεφάλι της στον ώμο του ώστε να νιώσει λίγο από τη ζεστασιά του, να νιώσει την παρουσία του δίπλα της, να νιώσει ότι ήταν αληθινά όλα αυτά, όσο απίστευτα κι αν φαίνονταν. Το είχε συνειδητοποιήσει πλέον. Χρειάστηκαν ώρες, αλλά κατάφερε και το συνειδητοποίησε. Άνοιξε τα χέρια του και την έκλεισε στην αγκαλιά του κι Εκείνη κουλουριάστηκε σα μικρό παιδί. Έτσι ένιωθε. Ένα παιδί που του είχαν δώσει το ομορφότερο δώρο, τον ήλιο στα χέρια του. Μέχρι χθες Εκείνη πίστευε πως ο ήλιος ήταν κάτι άπιαστο. Από εκείνη τη μέρα κάθε φορά που κοιτούσε τα μάτια του, ένιωθε πως της χάριζαν τον κόσμο ολόκληρο. Με ποιό αντάλλαγμα άραγε; Ίσως να μη μάθαινε ποτέ. Της ήταν αρκετό που μπορούσε να τον κάνει να γελάει και να λάμπει το πρόσωπό του. Της αρκούσε που τον έβλεπε ευτυχισμένο. Ρουφούσε κι Εκείνη από την ευτυχία του



Βιάζεται η ευτυχία λένε. Βιάζεται να ζήσει, να πάρει μορφή, να γίνει ανάσα. Και Εκείνη ζούσε για εκείνον. Από την πρώτη στιγμή. Σαν να τον γνώριζε από πάντα. Σαν να γνωρίζονταν από παιδιά. Το μόνο που ήθελε ήταν να είναι καλά εκείνος. Κάθε στιγμή. Να το νιώθει. Και θα του έδινε τα πάντα, όσα χρειαζόταν, για να της χαρίσει ένα του χαμόγελο. Να χαρίσει ο ένας στον άλλον την αγάπη. Να ταξιδέψουν με τη ζωή παρέα, όπως μόνο οι δυό τους γνώριζαν. Χωρίς πυξίδες και χάρτες. Η αγάπη δε χρειάζεται πορείες. Μονάχα ψυχή. Και αυτήν τη διέθεταν και οι δύο τους...

And life goes on and on ...

Παρουσία οξυγόνου

Μπουκάλες οξυγόνου γέμισαν τον χώρο μου, παρά το άκουσμα των αρνητικών νέων το πρωί. Μεταίχμιο ζωής και θανάτου λέγεται. Μπορεί έτσι να είναι καλύτερα, γιατί πια δε θα πονάει, όταν φύγει. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι μετά, αλλά σίγουρα το ταξίδι δεν τελειώνει έτσι απλά.



Και μετά από μια δυναμική επιθυμία και δημοκρατική (πάντα!!!) παρέμβαση, πλέον δεν υφίσταται έλλειψη οξυγόνου, μονάχα χαμόγελου που περιμένει τον κατάλληλο αποδέκτη.

Τελικά, είναι ωραία η ζωή ακόμα και όταν τα έχει με άλλον. Κάπου την βρήκα κι εγώ και δεν προτίθεμαι να την αφήσω να μου ξεφύγει κι ας ματώσω.

υγ: Προτιμήσαμε τη διασκευή του συγκεκριμένου τραγουδιού για σήμερα...

Έλλειψη οξυγόνου

Πώς να ξεγελάσεις το χρόνο; Αυτόν, ναι αυτόν, που κάποιες στιγμές είναι σύμμαχός σου, αυτόν που κάποιες στιγμές προσπαθείς να παγώσεις θέλοντας να ζήσεις όσα ονειρεύεσαι ξύπνιος. Και γιατί να σου κάνει τη χάρη; Ποιός είσαι εσύ που του ζητάς χάρη; Σε γνώριζε και από χθες; Είχατε συστηθεί παλαιότερα;

Ανικανοποίητος θα μείνεις. Όπως ανικανοποίητος είσαι μια ζωή. Όπως αποζητάς συνέχεια τις στιγμές που θα σε γεμίσουν με οξυγόνο και σου τις δίνει με φειδώ, έτσι και χειρότερα τις ρουφάει από μέσα σου και μένεις ένα κουφάρι. Ναι, κουφάρι, στον πάτο του βυθού σου. Εκεί που δεν ακούγεται απολύτως τίποτα. Τίποτα.

Και περιμένεις την ανέλκυση βασανιστικά να ξεκινήσει. Να αρχίσεις και πάλι να ανεβαίνεις στην επιφάνεια, να αναπνεύσεις, να κοιτάξεις και πάλι τον ήλιο κατάματα. Να αναμετρηθείς μαζί του επί ίσοις όροις. Άραγε θα τα καταφέρεις;

υγ: Άλλα ήθελα να γράψω.. και άλλα βγήκαν στην πορεία.. That's life.. Επιφυλάσσομαι..

Γιατρέ μου...

Η Άνοιξη ως εποχή είναι γνωστό ότι επηρεάζει κάθε ον πάνω σε αυτόν τον πλανήτη. Από τους ανθρώπους μέχρι τα ζώα και τα φυτά. Στους ανθρώπους τα συμπτώματα πέραν των αλλεργιών είναι η διάχυτη επιθυμία για απόδραση από το καθήκον και την καθημερινότητα, η τάση να είσαι αργόσχολος/η και όλα αυτά σε συνδυασμό με τα ταξίδια του μυαλού κάνουν την κατάσταση εκρηκτική.

Σε μια τέτοια κατάσταση βρίσκομαι τις τελευταίες μέρες. Θα μου πεις, δε σου έφτασαν οι μέρες που πήρες άδεια και εξαφανίστηκες από το κλεινόν άστυ; Όχι, δε μου ήταν αρκετές. Τί να κάνω; Εδώ και δύο μέρες στο γραφείο, νιώθω πως με έχουν κλείσει σε ένα γυάλινο κλουβί και προσπαθώ με κάθε τρόπο να αποδράσω. Η καρέκλα μοιάζει με ηλεκτρική, είμαι σε συνεχή υπερένταση και ΔΕΝ μπορώ να συγκεντρωθώ όσο κι αν προσπαθώ (λέμε τώρα.. ).Το παλεύω αλλά ματαιότης ματαιοτήτων. Αντιμετωπίζω τα διάφορα ευτράπελα της δουλειάς με απίστευτη ελαφρότητα, που κάτω υπό άλλες συνθήκες θα αντιδρούσα εντελώς διαφορετικά. Κοιτάζω συνεχώς στο παράθυρο έξω και παρά τα κτίρια που υπάρχουν απέναντι, δεξιά και αριστερά βρίσκω δρόμους διαφυγής, κάτι σαν την super woman. Γιατρέ μου θα τα βγάλω πέρα;

Ξέρεις τί έπαθα σήμερα; Είχα ανοίξει ένα πρόγραμμα στο pc και τα λεπτά περνούσαν. Υποτίθεται πως έπρεπε να ανοίξει ένα άλλο παράθυρο για να ξεκινήσει η εφαρμογή κι εγώ περίμενα και περίμενα και ξαναπερίμενα. Μετά από περίπου 5 - 7 λεπτά αναμονής, συνειδητοποίησα πως δεν είχα πατήσει το enter. Πφφφφφ... Εντελώς πληροφοριακά να σε ενημερώσω πως οι ανταύγειες στα μαλλιά μου έγιναν πριν περίπου 2 εβδομάδες και δεν έχουν άμεση επαφή με τη ρίζα τους.

Είμαι η Υάδα και είμαι καλά (?!)

Τί θα κάνω γιατρέ μου; Μπορείς να μου πεις; Και σαν να μην έφτανε αυτό, το lap top στο σπίτι μάλλον ερωτεύτηκε αλλοδαπό/ή και μαθαίνει ξένες γλώσσες. Μέχρι και χθες το βράδυ, πατώντας alt + shift η γλώσσα εναλλασσόταν από Αγγλικά σε Ελληνικά και τούμπαλιν. Σήμερα έχουν προστεθεί άλλες δύο γλώσσες, Τσέχικα και Κορεάτικα. Δεν ξέρω αν γι' αυτό ευθύνεται η Άνοιξη ή οι δυνάμεις του σύμπαντος. Μάλλον όμως όλα έχουν συνωμοτήσει εναντίον μου. Δεν εξηγείται διαφορετικά.

Και να σκεφτείς πως η Άνοιξη θέλει κάτι περισσότερο από ένα μήνα για να φύγει. Τί θα γίνει μέχρι τότε;

Πληρότητες

Τα φώτα της πόλης έχουν σβήσει. Απόλυτη σιωπή τυλίγει κάθε σου κύτταρο. Βλέμμα στο πριν από λίγο, βλέμμα στο αύριο. Μια ρουφηξιά νικοτίνης και μια εκπνοή που γεμίζει το γύρω, αγκαλιάζοντας κάθε σκέψη, κάθε αναστεναγμό. Κομμάτια στάχτης αιωρούνται πηγαίνοντας ψηλά, ακόμα πιο ψηλά και μακριά.


Ο χρόνος. Υποκειμενικός, αδυσώπητος, κυλάει, προχωράει μα δεν προσπερνάει. Αυτή τη φορά δεν πήρε μαζί του τις στιγμές. Τις άφησε εκεί να αγκαλιάζουν την πληρότητα. Να αγκαλιάζουν τον αναστεναγμό, την λαχτάρα, το χαμόγελο, το ταυτόσημο, το ολόκληρο. Κι εσύ εκεί. Πλάθεις στιγμές, ζωγραφίζεις όνειρα, γεύεσαι το φιλί, ζεσταίνεσαι στην αγκαλιά, χαϊδεύεις, χαμογελάς, βουρκώνεις...

Με μιας το παγάκι θρυμματίζεται στο στόμα σου και συνειδητοποιείς πως όλα όσα νιώθεις δεν είναι ουτοπίες, μα πραγματικότητα. Η δική σου πραγματικότητα. Η δική σου αλήθεια. Νιώθεις γεμάτος. Νιώθεις μια μοναδική πληρότητα. Νίωθεις τη ζωή. Κυλάς μαζί της. Όχι σαν θεατής πια, αλλά σαν πρωταγωνιστής. Γίνεσαι ένα μαζί της. Της δικής σου ζωής το απόλυτο ένα.

Όνειρα ανοιξιάτικου απογεύματος

Έχεις παρατηρήσει το χρώμα που φοράει ο ουρανός καθώς σουρουπώνει; Αυτό το κόκκινο με το μπλε, το ροδακινί με το θαλασσί που είναι τόσο αρμονικά συνταιριασμένα; Ξέρεις τί λαχτάρησα σήμερα; Από το πρωί και επειδή η άνοιξη έχει μπει για τα καλά μέσα μου και γύρω μου, θέλεις από διάθεση έως ρούχα, αποφάσισα μια απόδραση. Έφυγα σχετικά νωρίς (για τα δικά μου πάντα δεδομένα) από το γραφείο και πήγα με την κολλητή μου φίλη προς παραλιακή.


Τη μαγεία που έβλεπα να απλώνεται μπροστά μου, δεν μπορώ να σου την περιγράψω με λόγια, γιατί κάτι θα παραλείψω. Πόσο καιρό είχα να καθήσω αναπαυτικά σε μια πολυθρόνα με θέα το απέραντο γαλάζιο, με έναν ήλιο να παίζει τα τελευταία παιχνίδια της ημέρας στο πρόσωπό μου και ένα ποτήρι καφέ στο χέρι, χωρίς να κάνω απολύτως τίποτα. Είχα παραδοθεί άνευ όρων σε όσα το σημερινό απόγευμα μου χάρισε. Μάλλον σε όσα εγώ μου χάρισα αυτό το απόγευμα...

Τελικά, είναι τόσο μικρές οι χαρές της ζωής, που αν τις συλλογιστούμε θα καταλάβουμε πως αναλωνόμαστε σε μικρά και ασήμαντα γεγονότα, χάνοντας την ουσία. Και έχω σκοπό, από εδώ και πέρα να μη στερήσω στον εαυτό μου τέτοιες στιγμές όπως αυτή που έζησα πριν λίγο.

Θα έρθεις τα ξημερώματα να δούμε μαζί τον ήλιο να ξεπροβάλλει;

Όταν το αύριο αργεί να ξημερώσει

Απόψε δεν έχω να γράψω πολλά... Στιγμές που το σήμερα δύει και το αύριο αργεί να ξημερώσει, τα λόγια δε βρίσκουν διέξοδο. Μαζί μου κρατάω τη χθεσινή μυρωδιά της θάλασσας. Το ιώδιο που ρούφηξε η ψυχή μου. Το κύμα που μου έκανε παρέα. Τουλάχιστον αυτή δε με πρόδωσε. Δε θα με προδώσει.



Θα με βοηθήσει να προχωρήσω μπροστά. Πάντα το έκανε. Στις χαρές και τις λύπες μου. Πάντα. Φίλη καλή.
Κι αν εγώ με πρόδωσα κάποια στιγμή, δεν το έκανα θελημένα. Θα επανορθώσω. Με όποιο κόστος. Για εμένα. Για ένα χαμόγελο. Αξίζει...

Απορίες

Ξέρεις τί είναι να γυρίζεις κουρασμένη από τη δουλειά, βράδυ πια, να κάνεις το μπάνιο σου, αναζωογονημένη να ξαπλώνεις στο ωραίο σου το κρεβατάκι και ο ύπνος να μη σε παίρνει με τ-ί-π-ο-τ-α; Ξέρεις τί είναι να στριφογυρίζεις και να κάνεις ένα - μπορεί και δύο κουβάρια - το πάπλωμα και το σεντόνι; Άσε δε το μαξιλάρι... Αυτό έχει γίνει μια ακατέργαστη μάζα.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, το μάτι γαρίδα. Και κάνεις ζάπινγκ, και σέρνεσαι μεταξύ των καναλιών και βλέπεις επαναλήψεις, επαναλήψεων... Ειδικά αυτό το Sex and the City, που αν δεν κάνω λάθος, άλλαξε τηλεοπτική στέγη, το έχεις δει άααααααααπειρες φορές. Έχεις φτάσει σε σημείο να ξέρεις απ'έξω κι ανακατωτά τις ατάκες της Carrie και του Mr Big μέσα από τον ανεκπλήρωτο (κατά κάποιον τρόπο) έρωτά τους. Αλλά κι αυτός βρε παιδί μου, γιατί την παιδεύει έτσι; Βέβαια, τα θέλει κι αυτή και τα παθαίνει. Ναι, ναι, τα θέλει. Αλλά τί να κάνει; Αφού τον αγαπάει λέμε. Αφού είναι ερωτευμένη μαζί του. (Θα επανέλθω σε άλλη ανάρτηση για τους ανεκπλήρωτους έρωτες, όταν με το καλό ηρεμήσω λίγο από την εργασιακή δίνη που με κατατρέχει)

Πώς ξεκίνησα την ανάρτηση και που την έφτασα!? Το μόνο που ήθελα, ήταν να πω πώς περνάω τις νύχτες μου την τελευταία εβδομάδα. Εποικοδομητικότατα!!! Ουφφφφ... Μου φαίνεται πως απόψε θα κλείσω όοολα τα φώτα, συμπεριλαμβανομένης της τηλεόρασης, θα ανοίξω ραδιόφωνο σε χαμηλή ένταση και θα κάνω μια απέλπιδα προσπάθεια υπνοθεραπείας, μήπως καταφέρω να αφεθώ στον Μορφέα πριν τις 2 π.μ. Έχει και πανσέληνο απόψε...

υγ: Κι ενώ έφτασα στο τέλος της ανάρτησής μου, ακούω έναν περίεργο ήχο... ψάχνω δεξιά, ψάχνω αριστερά, πανικόβλητη ανασηκώνω το lap top μήπως και βγαίνει από εκεί ο ήχος, αλλά ευτυχώς ανακάλυψα πως ήταν από το καπάκι της sprite... το ανθρακικό θέλησε να δραπετεύσει...

Λύτρωση

Άγνωστη μεταξύ αγνώστων
περπατάω, στέκομαι, παρατηρώ,
προχωράω, ανασαίνω, χαμογελάω

Αμέτρητα ζευγάρια ματιών προσπερνούν,
κοντοστέκονται, ακουμπούν
άθελά τους γίνονται ένα


Πρόσωπα σκυθρωπά, πρόσωπα χαμογελαστά
πρόσωπα κουρασμένα ελίσσονται στο χώρο και στο χρόνο
να προλάβουν το ακατόρθωτο

Ζωές χιλιάδες, ίδιες, διαφορετικές,
όλες ελπίζουν, ονειρεύονται, λαχταρούν,
αναπνέουν το ίδιο οξυγόνο

Κλείνω τα μάτια, χέρι απλώνω, αγγίζω το άυλο,
το απόλυτο, το ένα, το μοναδικό,
αυτό που θα με λυτρώσει αυτήν τη νύχτα

Carpe diem

" Έρχεται η στιγμή που πρέπει να πάρεις τη ζωή στα χέρια σου και όχι απλά να την ακολουθείς."

Πιάνω τον εαυτό μου πολλές φορές και αναρωτιέμαι ποιον από τους δύο δρόμους έχω ακολουθήσει έως τώρα. Έχω πιάσει τον ταύρο από τα κέρατα και πορεύομαι με τις επιλογές που έχω κάνει; Έχω θέσει τα θέλω μου και προχωράω με αυτά αδιαφορώντας για όλα τα υπόλοιπα; Ή έχω γίνει έρμαιο της ίδιας της ζωής, αφήνοντας εντελώς τις στιγμές και την καθημερινότητα να με καταπίνει;

Πολλές φορές ψάχνω να βρω τί από τα δύο μου συμβαίνει. Όπως σήμερα. Βέβαια, θα μου πεις, τί σε έπιασε σήμερα ειδικά και κάνεις έναν τέτοιον απολογισμό. Ενώ γενικότερα είμαι άνθρωπος που λατρεύω τη βροχή, που μου αρέσει να βλέπω τον ουρανό συννεφιασμένο, σήμερα είμαι ένα με τον ουρανό. Συννεφιά. Ναι, ναι. Η Υάδα συννέφιασε. Δε ξέρω γιατί. Ή μάλλον υποψιάζομαι. Πέρασε μια δύσκολη εβδομάδα με πολλή δουλειά και σε λίγο ξημερώνει άλλη μία που θα κυλήσει στους ίδιους εξοντωτικούς ρυθμούς και στην ουσία μέσα στο σαββατοκύριακο που πέρασε δεν έκανα κάτι το διαφορετικό, έτσι για αλλαγή της ρουτίνας. Ε, γι' αυτό και οι ακεφιές και η μαύρη μαυρίλα πλάκωσε. Θα με ρωτήσεις τώρα, για ποιόν λόγο; Κανένας ιδιαίτερος, απλά σήμερα δεν έχω κέφι. Και όσο κι αν προσπαθήσεις, πιστεύω πως δε θα καταφέρεις κάτι.

Ξεκίνησα να γράφω σχετικά με τη ζωή μας και πόσο μας καθορίζουν οι επιλογές μας. Και για να το συνδυάσω με την σημερινή ακεφιά, καταλήγω στο συμπέρασμα πως η δουλειά μας και γενικότερα η καθημερινότητά μας, επηρεάζει όλη μας τη ζωή. Όταν δουλεύεις τόσες πολλές ώρες και επιστρέφεις στο σπίτι κατάκοπος, πού να βρεις το κέφι και τη ζωντάνια να πάς έστω για έναν καφέ ή για ένα ποτό; Αποτέλεσμα αυτού είναι να περιορίζεται ο κύκλος των γνωριμιών σου στο ελάχιστο και ένα σαββατοκύριακο που σου απομένει να εκδράμεις, αν κάτι συμβεί, σε καθηλώνει σπίτι κοιτώντας το ταβάνι. Και καλά να το πράττεις κατ' επιλογήν, αν όμως συμβαίνει εξαιτίας άλλων παραγόντων, τότε δεν μπορείς να κάνεις κάτι. Θα μου πεις, μπορείς να πάρεις τη ζωή στα χέρια σου. Ντύσου, βάλε κάτι απλό και βγες έξω. Δεν είναι τόσο απλό, όσο απλή είναι η προτροπή. Και το ξέρεις καλά αυτό.

Και έρχομαι στην πρώτη μου πρόταση, την οποία σίγουρα όλοι μας έχουμε νιώσει. Υπάρχουν στιγμές που χρειάζεται να καθορίσουμε εμείς τη ζωή μας και όχι απλά να την ακολουθούμε κατά πόδας, σχεδόν μοιρολατρικά. Άδραξε τη μέρα έλεγαν οι παλιοί και πόσο δίκιο είχαν! Έχω ξυπνήσει άπειρα πρωινά, λέγοντας στον εαυτό μου, θέλοντας να τον πείσω, πως αυτή η μέρα θα είναι διαφορετική από τις άλλες Τι κι αν είναι άλλη μια γνώριμη μέρα, εγώ θα την κάνω διαφορετική. Κι όμως, όσες φορές το είπα, κάποιες από αυτές κατάφερα να κάνω τη διαφορά και να νιώσω πως ακόμα κι ένα χαμόγελο μπορεί να φέρει την αλλαγή, υπήρξαν όμως αρκετές φορές που δεν τα κατάφερα και η καθημερινότητα με κατάπιε, με ρούφηξε.

Γι' αυτό, καταλήγω στο συμπέρασμα πως χρειαζόμαστε κίνητρα, τα οποία θα μπορέσουν να μας ξεκολλήσουν από τα ίδια και τα ίδια. Ναι μεν μπορούμε να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας, ναι μεν μπορούμε να κάνουμε πράγματα και να ρυθμίσουμε τη ζωή μας κατά τέτοιον τρόπο, ούτως ώστε να κάνουμε την καθημερινότητά μας διαφορετική και πιο αισιόδοξη, αλλά κάπου κάπως ορθώνονται αυτοί οι "αόρατοι τοίχοι" και μας κόβουν τα φτερά. Ξέρω βέβαια, πως αύριο το πρωί που θα ξυπνήσω, θα βλέπω τα πράγματα από διαφορετική σκοπιά, από την αισιόδοξη, που στην ουσία είναι αυτή που με χαρακτηρίζει (έτσι λένε όσοι με γνωρίζουν) και όλα θα πάρουν τη θέση τους. Αυτό που επιδιώκω είναι να μη γίνομαι ένας απλός παρατηρητής της ζωής μου. Προσπαθώ να κάνω πράγματα που θα μπορέσουν να διαμορφώσουν την καθημερινότητά μου κατά τέτοιον τρόπο, ώστε να μη λέω, πως άλλη μια μέρα πέρασε έτσι απλά...

Όλα γίνονται, ακόμα και τα ακατόρθωτα, αρκεί να το θέλουμε...

Πηγή φωτογραφιών:
http://m3ntalysan3.deviantart.com/
http://donia.deviantart.com

Λίγες στιγμές για μένα

Επειδή το τελευταίο διάστημα δουλεύω πολύ.. πάρα πολύ θα έλεγα και επειδή λένε πως η πολλή δουλειά τρώει τον αφέντη και στην προκειμένη περίπτωση την αφέντρα, είπα απόψε, λίγες ώρες αφότου επέστρεψα στο σπίτι, να μου αφιερώσω λίγες στιγμές μέσα στο δικό μου καταφύγιο. Μετά από πολλές πολλές ώρες στο γραφείο, ύστερα από μια δύσκολη μέρα, πήρα το ποτάκι μου και κάθομαι εδώ μαζί σας, λίγο πριν παραδοθώ στην αγκαλιά του Μορφέα που το τελευταίο διάστημα είναι είδος πολυτελείας, μάλλον απόλαυση απλησίαστη και προς εξαφάνιση.

Μπήκε και η άνοιξη. Βέβαια ήλιο δε βλέπουμε τις τελευταίες ημέρες, αλλά το θερμόμετρο αρχίζει και ανεβαίνει για τα καλά. Όλοι έχουμε αρχίσει να ανοίγουμε την ντουλάπα μας ψάχνοντας να βρούμε το πιο λεπτό σακάκι, το αγαπημένο σου πουκάμισο. Και ξυπνάμε πιο εύκολα τα πρωινά. Υποτίθεται τουλάχιστον. Αλλά να πω την πικρή μου αλήθεια, αυτό σε εμένα το τελευταίο διάστημα δεν ισχύει.. Βάζω το ξυπνητήρι μια συγκεκριμένη ώρα και από τα πολλά snooze που πατάω, φτάνει σε σημείο να μη χτυπάει άλλο. Ναι, ναι. Δραματική η κατάσταση. Και φυσικό επόμενο είναι να τρέχω πανικόβλητη το πρωί, να ντύνομαι, να ετοιμάζομαι να βάφομαι και στο παρά πέντε να πίνω ένα ποτήρι γάλα. Όχι καφέ. Όλα κι όλα.

Για μένα ο καφές είναι απόλαυση. Πηγαίνω στο γραφείο και τον πίνω διαβάζοντας τα πρώτα mails της ημέρας. Αλλά αυτό που δεν έχω έως σήμερα καταλάβει, είναι γιατί συνήθως τα πρώτα mails να είναι πάντα γεμάτα από "έως τις 12 πρέπει να έχεις ετοιμάσει αυτό" ή "στις 2 έχουμε συνάντηση με τον τάδε υπεύθυνο" κοκ. Με ρώτησε κανείς άραγε πώς θέλω να ξεκινάω τη μέρα μου; Με ρώτησε κανείς αν έχω τη διάθεση να διαβάζω αυτά τα mails πρωί πρωί; Νομίζω πως ξέρω τί θα κάνω.. από αύριο θα ανοίγω mails που θα με κάνουν να χαμογελάω, φιλτράροντας πάντα τους αποστολείς. Τουλάχιστον κατά τις πρώτες ώρες της ημέρας. Τέλος.

Αααα. Ξέχασα να μου υπενθυμίσω, ότι θέλω διακοπές. Διακοπές διαρκείας.. Να αποδράσω, να χαθώ από την καθημερινότητα, να ξεφύγω από τα πρέπει της. Να πάω σε ένα μέρος που θα συνδιάζει βουνό και θάλασσα. Τις δυο μεγάλες μου αγάπες. Αν και όσο ανοίγει ο καιρός, έχω μια τάση φυγής προς παραθαλάσσια μέρη.


Πόσο ωραία θα ήταν, αύριο το πρωί, να ξυπνούσα και να εξαφανιζόμουν για μερικές μέρες... Ξέρω που θα ήθελα να πάω.. Θάλασσα, ουζάκι, βόλτες στις παραλίες .. Να μπω σε ένα αυτοκίνητο και να χαθώ... και όπου με βγάλει... Χωρίς χάρτη, χωρίς προορισμό..

Ζητάω πολλά;;; Μπορώ άραγε να μου τα χαρίσω;;;

απόψε μου χαρίζω αυτό το τραγούδι που ακούγεται.. παλιό και αγαπημένο

Σαν ανάμνηση παλιά

Πώς περνάει έτσι ο καιρός! Τα χρόνια! Χρειάστηκε να σημειώσω κάποια πράγματα σε χαρτί και επειδή το πιο εύκαιρο που βρήκα ήταν μια σελίδα τετραδίου από τη βιβλιοθήκη μου, το ξεφύλλισα. Πώς πέρασαν έτσι τα χρόνια! Ήταν ένα από τα τετράδια που είχα στο πανεπιστήμιο και συγκεκριμένα στο μάθημα της ψυχολογίας. Τώρα θα μου πεις, πώς από τη ψυχολογία που σπούδαζες (μαζί με όλα τα υπόλοιπα) κατέληξες να δουλεύεις σε εντελώς διαφορετικό κλάδο, είναι μια άλλη υπόθεση που θα συζητήσουμε άλλη στιγμή.

Τί έλεγα; Α, ναι. Έπεσε η ματιά μου σε έναν όρο της ψυχολογίας, τον λεγόμενο cognitive dissonance, σύμφωνα με τον οποίο ο άνθρωπος περιέρχεται σε ένταση/άγχος, όταν ταυτόχρονα διατηρεί δύο καταστάσεις, οι οποίες είναι αντιφατικές. (π.χ. στάση ζωής και τα πιστεύω του). Πόσες φορές άραγε έχουμε νιώσει μέσα μας δύο διαφορετικές δυνάμεις να παλεύει η μία την άλλη. Πόσες φορές λειτουργούμε με βάση τη λογική και όχι βάσει όσων πραγματικά θέλουμε.

Τέλος πάντων. Το θέμα μου δεν ήταν ακριβώς αυτό. Δηλαδή, δεν ήθελα να αναλύσω τον παραπάνω ψυχολογικό όρο, αλλά όσα ένιωσα διαβάζοντας το τετράδιο αυτό, καθώς βρέθηκα ξανά πίσω στα θρανία, εκεί που όλα ήταν πιο ξέγνοιαστα. Χωρίς το άγχος της καθημερινότητας να μας κυνηγάει από το πρωί μέχρι το βράδυ. Χωρίς να χρειάζονται χαρτάκια να σημειώνουμε όσα την επόμενη μέρα πρέπει να κάνουμε, ώστε να μη τα ξεχάσουμε. Χωρίς πρέπει.


Ωραία χρόνια τότε. Λένε όμως πως ποτέ δεν είναι αργά να φέρεις την καθημερινότητά σου στα μέτρα σου. Και να σου πω την αλήθεια; Το πιστεύω αυτό. Άλλωστε αν δεν κάνουμε την καθημερινότητα ευχάριστη, τότε έχουμε χάσει το παιχνίδι. Κάπως έτσι έχω αρχίσει να φιλοσοφώ τη ζωή μου. Προσπαθώ να κάνω πράγματα για να ευχαριστήσω τον εαυτό μου και τους ανθρώπους μου είναι κομμάτια της ζωής μου, αυτούς τους ανθρώπους που αγαπάω.

Πέρασε η ώρα... Αύριο έχει αρκετό τρέξιμο και μια λίστα από όσα πρέπει να κάνω για την προετοιμασία κάποιων πραγμάτων. Ελπίζω η κούραση να αργήσει να έρθει τις επόμενες μέρες. Ύπνος και ξεκούραση για αντοχή. Και πάνω από όλα καλή διάθεση και θέληση για τα όμορφα της ζωής.

Καλό ξημέρωμα να έχουμε...

Με μιαv ανάσα ξεκινώ

Κάπως έτσι ξεκινούν όλα. Με μιαν ανάσα. Με μια σκέψη. Με ένα χαμόγελο. Κάπως έτσι ξεκινώ να υπάρχω μέσα σε αυτόν το χώρο. Με διάθεση να μοιραστώ και να ταξιδέψω πετώντας μακριά από το αόρατο κλουβί του μικρόκοσμού μου, αφήνοντας πάντα το περιθώριο της επιλογής σε όσους καταφέρουν να αφουγκραστούν τους ήχους, τις λέξεις και τις σιωπές μου.

Η ζωή μου μια βόλτα...



Με ξεγνοιασιά, με λαχτάρα και κέφι για τη ζωή, με προβολείς στραμμένους στην απαγόρευση της παραδοχής, θα ταξιδέψω στο χθες στο σήμερα και στο αύριο, με πανιά που ελπίζω να αντέξουν στους ανέμους κάθε ανεκπλήρωτου.