τον ήχο της ανθρώπινης ύπαρξης που καλεί και φωνάζει με πνιχτή κα βουβή ικεσία -και αυτό επαναλαμβάνεταισε κάθε κύκλο που σχηματίζεται -να προσέξει κάποιος το πόσο χώρο καρδιάς έχει να μοιραστέι με εναν άλλον άνθρωπο και να δείξει έτσι την μοναξιά που βιωνει ακόμα και μεσα στο πλήθος..
Γιατί πολλες φορές οι πέτρες που ρίχνουμε στο νερό όταν είμαστε μόνοι- και συνήθως το κάνουμε μετά απο προσωπικές στιγμές γεμάτες ένταση σαν να θέλουμε να τιμωρήσουμε κάποιον ή και τον εαυτό μας ακόμα- εκφράζουν το θυμό μας για το ότι ποτέ κανείς δεν μας κατάλαβε..
Να το ρίξεις όσο πιο βαθιά μπορείς, με όλη σου τη δύναμη. Ίσως έτσι μπορέσω να διαπιστώσω αν ο βυθός αξίζει, αν οι δακτύλιοι θα αγκαλιάσουν όσα βγαίνουν στην επιφάνεια.
Κατάφερες και αποτύπωσες με τον πιο σωστό τρόπο όλα όσα με λίγες λέξεις σε μια πρόταση ρώτησα μέσα από την ανάρτησή μου. Και το σχόλιό σου αυτό θα το χρησιμοποιήσω για να μπορέσω να "φωνάξω" κάποια πράγματα στο "πουθενά" μέσα από μια ανάρτησή μου.
Σ'ευχαριστώ πολύ καλή μου ψυχή.
Καλό υπόλοιπο Κυριακής να έχεις δίπλα στο "ζεστό" σου σπίτι.
αυτό επιδιώκω, να πιάσει πάτο το βότσαλο, ν'ακούσω τον ήχο και μετά με μια μεγάλη βουτιά να το ανασύρω στην επιφάνεια. Το ταξίδι επιφάνειας - βυθού και βυθού - επιφάνειας είναι ό,τι αξίζει περισσότερο. Δε συμφωνείς;
Απλά αισθάνομαι πως το "γιατί" είναι το πιο συγκλονιστικό ερώτημα που μπορεί να θέσει ένας άνθρωπος. Και αυτό διότι όλοι σιωπούμε, κανείς δεν απαντά...
Το "αγαπώ" στον αόριστο είναι ταξιδιάρικο. Δεν αρκείται όμως εκεί.. είναι νοσταλγικό και βασανιστικό.
Η μείξη αυτό των δύο είναι το αποκορύφωμα μιας βασανιστικής νοσταγίας που έγκειται στην ιδέα του προορισμού...
εξαρτάται το πώς (το ρίχνεις).
ΑπάντησηΔιαγραφήκαλησπέρα σου.
@ b|a|s|n\i/a
ΑπάντησηΔιαγραφήμε την ελπίδα να πάει όσο πιο βαθιά γίνεται...
Καλησπέρα Βασίλη
Με πόση δύναμη να το ρίξω;
ΑπάντησηΔιαγραφήΠόσο βαθιά θα πάει;
Ένα είναι το σίγουρο... τα νερά θα ταραχτούν... οι δακτύλιοι θα το αγκαλιάζουν κύκλους-κύκλους... μετά όμως θαρθεί πάλι η ηρεμία και η γαλήνη.
Καλό βράδυ γλυκειά μου Υάδα.
ποσο θελεις να ταραχτεις;;;
ΑπάντησηΔιαγραφήτο ζητουμενο....
ετσι κι αλλιως...κυκλους κανουμε...
καλημερα!!!
Σου εχω θάλασσα, πάμε να το ρίξουμε παρέα να σου φύγει η απορία!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΤην καλημέρα μου...
τον ήχο της ανθρώπινης ύπαρξης που καλεί και φωνάζει με πνιχτή κα βουβή ικεσία -και αυτό επαναλαμβάνεταισε κάθε κύκλο που σχηματίζεται -να προσέξει κάποιος το πόσο χώρο καρδιάς έχει να μοιραστέι με εναν άλλον άνθρωπο και να δείξει έτσι την μοναξιά που βιωνει ακόμα και μεσα στο πλήθος..
ΑπάντησηΔιαγραφήΓιατί πολλες φορές οι πέτρες που ρίχνουμε στο νερό όταν είμαστε μόνοι- και συνήθως το κάνουμε μετά απο προσωπικές στιγμές γεμάτες ένταση σαν να θέλουμε να τιμωρήσουμε κάποιον ή και τον εαυτό μας ακόμα- εκφράζουν το θυμό μας για το ότι ποτέ κανείς δεν μας κατάλαβε..
καλημέρα Υάδα μου..Φιλιά..
Ευρυδίκη..
Μπλούμ θα ακούσεις μα θα πιάσει βυθό κι άντε να το βγάλεις μετά:)
ΑπάντησηΔιαγραφήΕίδες, και στη θάλασσα τα βότσαλα κάνουν λίγα γκέλ στην επιφάνεια και μετά πιάνουν πάτο.
Καλό Σαββατοκυριακάκι:)
@ ruth_less
ΑπάντησηΔιαγραφήΝα το ρίξεις όσο πιο βαθιά μπορείς, με όλη σου τη δύναμη. Ίσως έτσι μπορέσω να διαπιστώσω αν ο βυθός αξίζει, αν οι δακτύλιοι θα αγκαλιάσουν όσα βγαίνουν στην επιφάνεια.
Ελπίζω να είσαι καλά ψυχή μου. Σε φιλώ :-)
@ σιωπηλός
ΑπάντησηΔιαγραφήΌσο γίνεται περισσότερο. Τουλάχιστον αυτήν τη φορά δε θα γίνει ερήμην μου.
Καλή σου μέρα σιωπηλέ μου :-)
@ ΦΟΥΛΗ
ΑπάντησηΔιαγραφήνα πάμε στο ομορφότερο σημείο της Σύρου να το ρίξουμε. Σε μια απόμακρη ακτή της.. Εκεί ίσως είναι καλύτερα :-)
Σε φιλώ. Καλό υπόλοιπο Κυριακής να έχεις :-)
@ Ευρυδίκη
ΑπάντησηΔιαγραφήΚατάφερες και αποτύπωσες με τον πιο σωστό τρόπο όλα όσα με λίγες λέξεις σε μια πρόταση ρώτησα μέσα από την ανάρτησή μου. Και το σχόλιό σου αυτό θα το χρησιμοποιήσω για να μπορέσω να "φωνάξω" κάποια πράγματα στο "πουθενά" μέσα από μια ανάρτησή μου.
Σ'ευχαριστώ πολύ καλή μου ψυχή.
Καλό υπόλοιπο Κυριακής να έχεις δίπλα στο "ζεστό" σου σπίτι.
Σε φιλώ :-)
@ Κωνσταντίνε
ΑπάντησηΔιαγραφήαυτό επιδιώκω, να πιάσει πάτο το βότσαλο, ν'ακούσω τον ήχο και μετά με μια μεγάλη βουτιά να το ανασύρω στην επιφάνεια. Το ταξίδι επιφάνειας - βυθού και βυθού - επιφάνειας είναι ό,τι αξίζει περισσότερο. Δε συμφωνείς;
Φιλιά πολλά καλέ μου. Καλό σου απόγευμα :-)
σςςς
ΑπάντησηΔιαγραφήάκου...
@ προφήτη
ΑπάντησηΔιαγραφήακούω... μάλλον ακούω πολύ και είναι τόσο δυνατός ο ήχος της σιωπής τελικά..
Καλό σου βράδυ :-)
ένα σπαραγμό, ήσυχο, να χάνεται στο νερό λέγοντας: "αγάπησα... αγάπησες... αγάπησε... αγαπήσαμε... αγαπήσατε ... αγάπησαν.."
ΑπάντησηΔιαγραφήΥΓ: Συγνώμη που άργησα
@ Σκιά με παλμό
ΑπάντησηΔιαγραφήόλα σε χρόνο αόριστο;
ΥΓ: Αρκεί που είσαι εδώ :-)
μάλλον το σωστότερο θα ήταν να προσέθετα το "γιατί" μπροστά στα ρήματα...
ΑπάντησηΔιαγραφήΊσως επειδη η ίδια η σκέψη πάνω σε αυτό είναι αόριστη και πεπερασμένη...
Είναι ίσως η πιο ταξιδιάρικη σκέψη αυτή που εκφράζεις..
ΑπάντησηΔιαγραφήΈτσι ακριβώς όπως οι κύκλοι που σχηματίζονται στη θάλασσα/στη ζωή μας..
Απλά αισθάνομαι πως το "γιατί" είναι το πιο συγκλονιστικό ερώτημα που μπορεί να θέσει ένας άνθρωπος. Και αυτό διότι όλοι σιωπούμε, κανείς δεν απαντά...
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο "αγαπώ" στον αόριστο είναι ταξιδιάρικο. Δεν αρκείται όμως εκεί.. είναι νοσταλγικό και βασανιστικό.
Η μείξη αυτό των δύο είναι το αποκορύφωμα μιας βασανιστικής νοσταγίας που έγκειται στην ιδέα του προορισμού...
Ελπίζω να μη σε κουρασα...
Δε με κούρασες...
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαι πάντα ο προορισμός παραμένει άγνωστος σαν ένα αναπάντητο γιατί.. Αυτή όμως δεν είναι η μαγεία της ζωής;
Μου ήρθε στο μυαλό η φράση "Shall we dance" παραλλαγμένη βέβαια "Shall we travel"?