tag:blogger.com,1999:blog-46073728663601383812012-01-14T00:12:02.832+02:00Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.comBlogger901100tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-43624711211863486852010-09-26T22:44:00.008+03:002010-09-26T22:51:51.567+03:00<span style="font-family:verdana;color:#ffcc99;">Κάποιες φορές όπως αυτή, αναρωτιέμαι γιατί όλες οι όμορφες στιγμές πρέπει να τελειώνουν τόσο γρήγορα. Ένα σαββατοκύριακο πέρασε τόσο υπέροχα και ήδη ανήκει στο παρελθόν. Θα μπορούσε να έχει και συνέχεια, με την έννοια του αύριο και της καθημερινότητας και όχι με την έννοια του κάπου, κάπως κάποτε.<br /></span><p><span style="font-family:verdana;color:#ffcc99;">Κάποιες φορές όπως αυτή, αναρωτιέμαι ποιό είναι αυτό το μαγικό συστατικό (γιατί περί μαγικού συστατικού πρόκειται αφού είναι τόσο δύσκολο να βρεθεί ) που χρειάζονται κάποιοι άνθρωποι να κρατήσουν και να αποφασίσουν πως τους γεμίζει με ευτυχία. Ζούμε στιγμές, λεπτά και ώρες με ανθρώπους που μας κάνουν να γελάμε, να νιώθουμε πληρότητα, ευτυχία, ασφάλεια, προσμονή, μας κάνουν να θέλουμε να ρουφήξουμε κάθε μικρή ή μεγάλη στιγμή από εκείνες που είμαστε μαζί τους, στιγμές που μας κάνουν να ζούμε και να ονειρευόμαστε για ένα αύριο με περισσότερα χρώματα. Κι όμως, πώς γίνεται να μη θέλουμε να κρατήσουμε στη ζωή μας αυτά που όπως υποστηρίζουμε και με λόγια και με πράξεις εκτιμάμε; Και τελικά, πόσο δύσκολη είναι η αποκλειστικότητα στις ζωές των ανθρώπων; </span></p><p><span style="font-family:verdana;color:#ffcc99;">Κάποιες φορές όπως αυτή αντιλαμβάνομαι ότι οι άνθρωποι προσπερνάμε την ευτυχία και κάποιες φορές την κλωτσάμε με τόσο απλό και φυσικό τρόπο, σαν να είναι κάτι που μπορούμε να το βρούμε οπουδήποτε. Σε εκείνο ακριβώς το σημείο, χάνουμε τη βασική αξία της ζωής.... </span></p><p><span style="font-family:verdana;color:#ffcc99;">Ξέρω πως όσα έγραψα ίσως είναι δυσκολονόητα, μα κάποιοι που θα τα διαβάσουν, ίσως να καταλάβουν πως προσπαθώ να κάνω ένα βήμα μπροστά, βάζοντας την Υάδα ανάμεσα σε καινούργιους ανθρώπους και εικόνες, όπως αυτήν κάτω από τη βροχή, όπως την έζησα χθες το βράδυ δίπλα στη θάλασσα...</span></p><p><span style="font-family:Verdana;color:#ffcc99;"></span> </p><p><span style="font-family:verdana;color:#ffcc99;"></span></p><span style="font-family:verdana;color:#ffcc99;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 213px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5521308965373608322" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/TJ-hQDhGAYI/AAAAAAAAAXQ/mLxlCcT1HY4/s320/rain.jpg" /><br /></span><p></p><br /><p align="center"><span style="font-family:verdana;color:#ffcc99;">Καλή εβδομάδα να έχουμε</span></p><br /><p></p><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-4362471121186348685?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-39771907708587148202010-09-12T20:58:00.023+03:002010-09-12T22:00:09.602+03:00<span style="color:#333399;"></span><br /><span style="color:#333399;"><em><span style="font-family:verdana;"><strong>7 Φεβρουαρίου 2006</strong></span></em><br /></span><br /><em><span style="font-family:verdana;color:#333399;">Δυο λογάκια να τα μπαρκάρεις τη νύχτα και να δώσεις τις δικές σου, εντελώς δικές σου απαντήσεις, πέρα απ' το χρόνο, πέρα απ' το εδώ και το τώρα, πέρα από το σένα και από μένα..</span></em><br /><em><span style="font-family:verdana;color:#333399;">Έχω τόσα να σου πω... Κι είναι απαίσιο το μέρος εδώ... παγερό κι απάνθρωπο. Αλλοιώνει κι αφήνει τα πάντα ξερά κι αχρωμάτιστα. Δε ξέρω αν αξίζει και πόσο να σου ταξιδεύω χλωμά γράμματα στη σειρά. Ο μόνος λόγος που το κάνω είναι για να τα χρωματίσεις μέσα σου κι ίσως μια ευτυχή στιγμή κάποια απ' αυτά να ανακληθούν.. να φανούν χρήσιμα, ν' αποκτήσουν πνοή και σημασία καθώς τ' αρθρώνεις, ή απλά τα σκέφτεσαι. </span></em><br /><br /><span style="color:#333399;"></span><br /><strong><span style="font-family:verdana;color:#333399;">Όσα ειπωθήκανε δεν είναι λόγια για να λέγονται</span></strong><br /><strong><span style="font-family:verdana;color:#333399;">σ' αυτούς που ξέρουν και δε ξέρουν.</span></strong><br /><strong><span style="font-family:verdana;color:#333399;">Ποιό κύμα, ποιό ποτάμι, κατεβάζοντας </span></strong><br /><strong><span style="font-family:verdana;color:#333399;">μνήμες ορμές κι επιθυμίες, </span></strong><br /><strong><span style="font-family:verdana;color:#333399;">ποιος χρόνος ανυπόστατος κρύβεται πίσω από τα λόγια .</span></strong><br /><strong><span style="font-family:verdana;color:#333399;">Πώς θα περάσουμε από το σκοτάδι του αίματος</span></strong><br /><strong><span style="font-family:verdana;color:#333399;">Είναι ένα δάσος το αίμα.</span></strong><br /><strong><span style="font-family:verdana;color:#333399;">Πώς θα συμβιβαστούμε, πώς θα χτίσουμε</span></strong><br /><strong><span style="font-family:verdana;color:#333399;">το ωραίο ταξίδι με τις άμμους που σαλεύουν </span></strong><br /><strong><span style="font-family:verdana;color:#333399;">και φεύγουνε κάθε πρωί. Το ξέρω η θάλασσα </span></strong><br /><strong><span style="font-family:verdana;color:#333399;">μας δίνει φως, η θάλασσα επιβάλλει τη γαλήνη</span></strong><br /><strong><span style="font-family:verdana;color:#333399;">θυμίζοντας ένα κορμί στα βράχια</span></strong><br /><strong><span style="font-family:verdana;color:#333399;">ή εκείνο τον παράδρομο στα χώματα της νύχτας.</span></strong><br /><strong><span style="font-family:verdana;color:#333399;">Όσα ειπωθήκανε μια μέρα θα τα ξαναπούμε</span></strong><br /><strong><span style="font-family:verdana;color:#333399;">θα ξαναβρούμε τάχα τα φτερά </span></strong><br /><strong><span style="font-family:verdana;color:#333399;">εκείνου του πουλιού στα βράχια;</span></strong><br /><strong><span style="font-family:Verdana;color:#333399;"></span></strong><div align="center"><br /><strong><span style="font-family:verdana;color:#333399;">-*-*-*-*-*-*</span></strong></div><div align="center"> </div><strong><span style="font-family:verdana;color:#333399;">Τί γύρευες τόσο ψηλά στον ουρανό</span></strong><br /><strong><span style="font-family:verdana;color:#333399;">Κι ανέβαινα χιλιάδες άστρα να σε συναντήσω;</span></strong><br /><strong><span style="font-family:verdana;color:#333399;">Από τους ώμους μου είχαν φύγει τα φτερά.</span></strong><br /><strong><span style="font-family:verdana;color:#333399;">Τα ' καψε ο ήλιος του μεσημεριού.</span></strong><br /><strong><span style="font-family:verdana;color:#333399;">Πονούσε το κορμί μου κι όταν σ' αγγιζα γεννούσε νύχτες.</span></strong><br /><strong><span style="font-family:verdana;color:#333399;">Πρωί αέρινο </span></strong><br /><strong><span style="font-family:verdana;color:#333399;">και μήτε ν ' ανασάνω μήτε να μιλήσω μ' άφηνες.</span></strong><br /><strong><span style="font-family:verdana;color:#333399;">Ανέβαινα χλωμός απ' την μεγάλη Άρκτο.</span></strong><br /><strong><span style="font-family:verdana;color:#333399;">Δίπλα στο Σείριο τα μαλλιά σου μύριζαν </span></strong><br /><strong><span style="font-family:verdana;color:#333399;">φύκια της θάλασσας αρμύρες του βυθού.</span></strong><br /><strong><span style="font-family:verdana;color:#333399;">Ένα θαμπό χαμόγελο με λάβωνε</span></strong><br /><strong><span style="font-family:verdana;color:#333399;">κι ένα κορμί το απόγευμα που γύριζε κατά τη δύση του</span></strong><br /><br /><p align="center"><strong><span style="font-family:verdana;color:#333399;">-*-*-*-*-*-*</span></strong></p><p align="left"><span style="font-family:verdana;color:#9999ff;">Όλα τα παραπάνω ανήκουν σε στιγμές μοναδικές, που τις νοσταλγώ. Δεν έχει περάσει μέρα και νύχτα χωρίς να τον σκέφτομαι, από τότε που εκείνος ο άνθρωπος - κομμάτι του οποίου βρίσκεται και θα βρίσκεται πάντα μέσα στη ψυχή μου - μου τα αφιέρωνε, εκείνα τα βράδια που δε ξημέρωναν ποτέ. Τί νιώθω γι αυτόν τον άνθρωπο; Δύσκολα μπορώ να περιγράψω, γιατί είναι πολλά και κάποιες φορές αντιφατικά. Πάνω από όλα είναι ο <strong>αδελφός</strong> που ποτέ δεν είχα, ο άνθρωπος που όσο κοντά η μακριά βρισκόταν, πάντοτε καταλάβαινε τί ένιωθα, τί συνέβαινε στη ζωή μου, τί λαχταρούσα. Ισορροπίες τόσο λεπτές... </span></p><p align="left"><br /></p><div align="left"><span style="font-family:Verdana;color:#9999ff;"></span></div><div align="left"><span style="font-family:verdana;color:#9999ff;">Ξέρω πως έσβησε πριν από κάποια χρόνια. Έτσι τουλάχιστον έμαθα. Μέσα μου έχω ακόμη τις αμφιβολίες μου... όχι γιατί μου αρέσει να ζω μέσα από και σε ουτοπικές καταστάσεις, αλλά γιατί μετά από τόσο καιρό και εντελώς απροσδόκητα έγινε κάτι τόσο μικρό, που οι συμπτώσεις του μου αφήνουν ακόμη την ελπίδα πως ίσως ακόμη να αναπνέουμε τον ίδιο αέρα. </span></div><p align="left"><br /></p><div align="left"><span style="font-family:Verdana;color:#9999ff;"></span></div><div align="left"><span style="font-family:verdana;color:#9999ff;">Αν ζει, ξέρω πως θα με συγχωρέσει που αποτυπώνω τα λόγια του εδώ μέσα και θα το ξανακάνω γιατί έχω ανάγκη να τα βλέπω να υπάρχουν στη ζωή μου. Δε ξέρω αν τα λόγια ανήκουν κάπου αλλού, το μόνο που ξέρω είναι πως μου τα σιγοψιθύρησε κάποτε κι ας μην ένιωσα ποτέ την ανάσα του.</span></div><p align="left"><br /></p><div align="left"><span style="font-family:Verdana;color:#9999ff;"></span></div><div align="left"></div><p align="left"><span style="color:#9999ff;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 239px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5516098527730864242" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/TI0eYqt0EHI/AAAAAAAAAXI/BIAeH5Lknhk/s320/MANI_VOTSALA.jpg" /></span></p><p align="left"><br /><span style="font-family:verdana;"><em><span style="color:#9999ff;">Όπου κι αν είσαι, να χαμογελάς κι εγώ κάθε φορά που βρίσκομαι κοντά σε θάλασσα, πετάω ένα βοτσαλάκι και λέω <strong>" Για σενα Α. μου"</strong></span></em></span></p><span style="font-family:verdana;"></span><br /><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-3977190770858714820?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-60765976816753881752010-09-05T03:17:00.017+03:002010-09-08T00:09:52.406+03:00<div><div><span style="font-family:verdana;color:#990000;">Αυτό το ένστικτο... να λειτουργεί πάντα εκεί που δεν το περιμένεις. Και να μη λειτουργεί όταν πραγματικά το θέλεις και το χρειάζεσαι.. Παρασκευή απόγευμα, μετά από τόσο καιρό και με αφορμή τη συναυλία, φεύγοντας από το σπίτι, ένιωσα ότι θα δω αυτό που τόσο περίμενα. Ήμουν σίγουρη σχεδόν. Και επιβεβαιώθηκα. Μεγάλη λεωφόρος, μια μικρή εκκλησία κι ένα μπαλκόνι που για πρώτη φορά το έβλεπα γεμάτο. Λίγοι ή πολλοί δεν έχει σημασία, εκεί βρισκόταν αυτό που ήθελα. </span></div><br /><br /><div><span style="font-family:Verdana;color:#990000;"></span></div><span style="color:#990000;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 231px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5514277069749726034" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/TIalx2-Dq1I/AAAAAAAAAXA/nxOoiYOlyKE/s320/b25.jpg" /></span></div><br /><br /><div><span style="color:#990000;"></span></div><div><div><span style="font-family:verdana;color:#990000;">Και τί να καταλάβει ο ταξιτζής αν του έλεγα ότι ήθελα να βγω από το παράθυρο να φωνάξω, να πω όλα όσα μια στιγμή σαν εκείνη δε μπορεί να χωρέσει. Παρέμεινα σιωπηλή, να κοιτάζω το ίδιο σημείο καθώς απομακρυνόμουν. Πώς ένιωσα; Λίγες γραμμές και πολλές λέξεις δεν μπορούν να περιγράψουν όλα εκείνα τα μικρά ή μεγάλα που κάνουν το σώμα να τρέμει και τη ψυχή να φτερουγίζει από χαρά και νοσταλγία. </span></div><div><span style="font-family:verdana;color:#990000;"></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;color:#990000;">Και τα ξημερώματα η χαρά ήταν ακόμη μεγαλύτερη όταν τα μάτια συναντήθηκαν. Ακροβασίες ανάμεσα στα θέλω και στα μπορώ, στο δυνατό και στο αδύνατο, στο τώρα στο χθες και στο αύριο. Υποσχέσεις δόθηκαν, αλλά πόσο μπορούν να τηρηθούν όταν το αύριο δε ξέρει κανείς από εμάς που θα μας βρει; Μια απόφαση που θα καθορίσει τις στιγμές με βάση όσα έγιναν κάποτε. Όλα πρέπει να είναι ένας φαύλος κύκλος χωρίς αρχή και τέλος; Ή μήπως τελικά την αρχή και τη συνέχεια μπορούμε να την οριοθετήσουμε, απλά το αποτέλεσμα συμβαίνει εξαιτίας αυτών των πράξεών μας; </span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;color:#990000;">Τα μάτια λένε πάντα την αλήθεια αν μπορείς να τα διαβάζεις. Κι εσύ μπορούσες πάντα να τα διαβάζεις. Χωρίς να μιλήσω, χωρίς καν να με έχεις απέναντί σου, χωρίς να εκφράσω την παραμικρή συλλαβή, πώς καταφέρνεις να διαβάζεις τη σκέψη μου; Πώς μπορείς να ξέρεις τα θέλω μου, όταν δε σου τα έχω εκφράσει ποτέ όπως θα ήθελα. Όχι γιατί δεν ήθελα, αλλά γιατί δεν μπορούσα. Γιατί πάντα μοιάζαμε με κούκλες σε θέατρο παραλόγου που με νωχελικές κινήσεις κινούμασταν σε δρόμους παράλληλους με πορείες οι οποίες σπάνια μπορούσαν να συναντηθούν. Μα όταν αυτό γίνονταν, ήταν σαν ολόκληρος ο κόσμος να έχει ρίξει λίγη από την ασημόσκονη πάνω μας. Τα θέλω κοινά, μα οι πορείες πάντα χωριστές. Γιατί να μην μπορούν να ενωθούν όπως τότε; </span></div><br /><br /><div><span style="font-family:Verdana;color:#990000;"></span></div><span style="color:#990000;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5514276858100612050" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/TIallig-e9I/AAAAAAAAAW4/DNa1gJB1ACo/s320/125477-5197755-lg.jpg" /><br /><br /></span><div><em><span style="font-family:verdana;color:#990000;">- Να μπορούσα λίγο να απλώσω το χέρι μου να σε αγγίξω, για μια μονάχα στιγμή και μετά να γίνω αόρατη μέσα στο χώρο και στο χρόνο. Να παγώσω τις στιγμές και μαζί να κινούμαστε ανάμεσα τους χωρίς να υπολογίζουμε κάτι, μονάχα πώς θα μπορέσουμε να κάνουμε τα πάντα περισσότερο φωτεινά, από την αρχή, συλλαβίζοντας το ρήμα σ'αγαπάω ασυναίρετο, όπως του αξίζει. Μια ζωή όπως την έχουμε ονειρευτεί, προσπερνώντας κάθε εμπόδιο</span></em></div><div><em><span style="font-family:verdana;color:#990000;"></span></em></div><br /><div><em><span style="font-family:verdana;color:#990000;">- Μακάρι να μπορούσα να σου δείξω τα μισά από όσα νιώθω</span></em></div><div><em><span style="font-family:verdana;color:#990000;"></span></em></div><br /><div><em><span style="font-family:verdana;color:#990000;">- Μ'αγαπάς;</span></em></div><div><em><span style="font-family:verdana;color:#990000;"></span></em></div><br /><div><span style="color:#990000;"><em><span style="font-family:verdana;">- Πολύ</span></em><em><span style="font-family:verdana;"> ματάκια μου κι ας μην το δείχνω</span></em></span></div><div><em><span style="font-family:verdana;color:#990000;"></span></em></div><br /><div><em><span style="font-family:verdana;color:#990000;">- Δε μου το έχεις ξαναπεί έτσι</span></em></div><div><em><span style="font-family:verdana;color:#990000;"></span></em></div><br /><div><em><span style="font-family:verdana;color:#990000;">- Δεν ήταν ποτέ τα πράγματα έτσι. Δε θέλω να κλαις...</span></em></div><div><em><span style="font-family:Verdana;color:#990000;"></span></em> </div><div><br /><span style="color:#990000;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 192px; DISPLAY: block; HEIGHT: 256px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5514272679592045762" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/TIahyUW5rMI/AAAAAAAAAWo/4QAcsLmP8bk/s320/images.jpg" /><br /><br /></span><div align="center"><em><strong><span style="font-family:verdana;color:#990000;">Και η ζωή συνεχίζεται... </span></strong></em></div><br /><br /><div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-6076597681675388175?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-26655683059380204142010-08-30T23:36:00.008+03:002010-08-30T23:54:29.908+03:00<span style="font-family:verdana;color:#ffffff;">Πολλές φορές αναρωτιέμαι πόσες είναι οι ψυχές εκείνες που τις νύχτες μαζί μου ξενυχτούν, περιμένοντας τα πάντα και ταυτόχρονα το απόλυτο τίποτα. Και μέσα σε αυτό το τίποτα υπάρχει και εκείνο το κάτι που περιμένουμε να έρθει, χωρίς να μπορούμε να το προσδιορίσουμε. Εκεί όμως δε βρίσκεται και η μαγεία; Να μπορούμε να ονειρευόμαστε ελεύθερα, χωρίς όρια, χωρίς πρέπει και μη, χωρίς εμπόδια... </span><br /><br /><span style="font-family:Verdana;color:#ffffff;"></span><br /><br /><span style="font-family:Verdana;color:#ffffff;"></span><br /><span style="color:#ffffff;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 213px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5511306366054865602" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/THwX8JUMmsI/AAAAAAAAAWg/MldsN2b9vTI/s320/untitled.bmp" /><br /><br /></span><span style="font-family:verdana;color:#ffffff;">Μάταια όλα αυτά; Δε ξέρω.. πια δε ξέρω... δε θέλω να ξέρω... μονάχα θέλω να ζήσω, όσα μου αναλογούν, για όσο, για σήμερα, για αύριο, για πάντα... όσα μου αξίζουν. </span><br /><br /><span style="font-family:verdana;color:#ffffff;"></span><br /><br /><span style="font-family:verdana;color:#ffffff;">Σσσσσ... άκου τη νύχτα... κάτι θέλει να σου πει κι απόψε. Εσύ που ξενυχτάς μαζί μου... Απόψε και κάθε βράδυ.. </span><br /><span style="font-family:Verdana;color:#ffffff;"></span><br /><br /><span style="font-family:Verdana;color:#ffffff;"><em>Όταν βρεις αυτό το κάτι, μονάχα τότε, μιλήσέ μου για το ταξίδι σου... </em></span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-2665568305938020414?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-21840464376390051342010-08-25T18:59:00.010+03:002010-08-25T20:10:14.724+03:00<div align="justify"><span style="font-family:verdana;color:#663366;"></span> </div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;color:#663366;">Βρίσκεσαι κάπου εκεί έξω... το ξέρω, το νιώθω. Ξέρω πως υπάρχεις κι ας μη σε έχω ποτέ γνωρίσει. Έρχεσαι στα όνειρά μου κρυφά και με παίρνεις αγκαλιά μέχρι το πρωί. Φύλακας άγγελος των ονείρων μου όσο κοιμάμαι και συνοδοιπόρος μου στα όνειρα της μέρας. </span></div><div align="justify"><br /><span style="font-family:Verdana;color:#663366;"></span><br /> </div><span style="font-family:verdana;color:#663366;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 175px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5509392856121172962" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/THVLnNUtY-I/AAAAAAAAAWY/SUtM381_w3M/s320/rainbows-kiss-passion-love.jpg" /></span><br /><span style="font-family:verdana;color:#663366;">Είμαι σίγουρη πως κάποια μέρα θα σε γνωρίσω και η συνάντησή μας θα φέρει την ευτυχία στη ζωή μου. Το μόνο όνειρο που δε θέλω να κάνω, είναι οι στιγμές μαζί σου. </span><br /><br /><span style="font-family:verdana;color:#663366;">Γιατί τότε θέλω μονάχα να <strong>ζω</strong>... και να ονειρεύομαι <strong>μαζί σου</strong>...</span> <p align="right"><span style="font-family:Verdana;color:#330033;"></span> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-2184046437639005134?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-35040269733933454092010-08-20T11:09:00.006+03:002010-08-20T11:18:03.253+03:00<div align="left"><span style="font-family:verdana;color:#ff0000;"></span></div><br /><div align="left"><span style="font-family:verdana;color:#ff0000;">Και ξαφνικά, εκεί που πίστευες πως είχες βάλει σε μια τάξη όλα όσα υπήρχαν στη ζωή σου, καθημερινά ή μη, κάνεις μια βόλτα, βλέπεις εικόνες, ακούς ήχους, αφουγκράζεσαι τις σιωπές έτσι όπως μοναδικά διέθετες την ικανότητα να το κάνεις, η ζωή σου περνάει σαν αστραπή μπροστά στα μάτια σου συμπυκνώνοντας μικρές ή μεγάλες στιγμές. </span></div><br /><div align="left"><span style="font-family:verdana;color:#ff0000;">Μια αγκαλιά, ένα χάδι, ένα χαμόγελο. Είναι αυτά που ανέκαθεν αναζητούσες, αυτά <a href="http://4.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/TG43S_KULKI/AAAAAAAAAWA/-ttPmi7EZhY/s1600/images.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 167px; FLOAT: left; HEIGHT: 167px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5507400193652567202" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/TG43S_KULKI/AAAAAAAAAWA/-ttPmi7EZhY/s320/images.jpg" /></a>που πάντα ήθελες να πλαισιώνουν τη ζωή σου. Και όταν τα βρίσκεις, εισέρχεσαι στη διαδικασία να αναρωτιέσαι αν ο άνθρωπος που σου τα δίνει είναι αυτός που θέλεις να είναι δίπλα σου ή αν αυτά που σου δίνει είναι αυτά που χρειάζεσαι. Και αυτομάτως προκύπτουν οι συγκρίσεις. Και έρχονται στην επιφάνεια όλα εκείνα που τόσο καιρό προσπαθείς να κρατήσεις σφραγισμένα μέσα στη ψυχή σου μόνο και μόνο επειδή δεν μπορούν να γίνουν η καθημερινότητά σου, η ζωή σου, το ξύπνημά σου κάθε πρωί, η σκέψη σου κατά τη διάρκεια της μέρας και το λιμανάκι σου κάθε βράδυ. </span></div><br /><div align="left"><span style="font-family:verdana;color:#ff0000;">Υπάρχουν άνθρωποι και καταστάσεις που στοιχειώνουν όλο σου το είναι, αδιαφορώντας αν θα σε παρακινήσουν να προχωρήσεις μπροστά. Και δεν το κάνουν ηθελημένα. Λειτουργούν στο υποσυνείδητό σου με τόση δύναμη που όση αντίσταση κι αν βάλεις το μόνο σίγουρο είναι ότι θα μείνεις απλός θεατής, σαν να παρακολουθείς μια αρχαία ελληνική τραγωδία να ξετυλίγεται μπροστά σου. </span></div><br /><div align="left"><span style="font-family:verdana;color:#ff0000;">Και ξημερώνει η μέρα που έχεις στο σώμα σου τη μυρωδιά ενός ανθρώπου που θα ήθελες να βρίσκεται δίπλα σου, εκείνου του ανθρώπου που πέρασες μαζί του στιγμές που θα σου μείνουν μέσα σου, που σε κάνει να χαμογελάς και να ελπίζεις λέγοντας πως η ζωή είναι τόσο ωραία. Και νιώθεις που σου λείπει. Αλλά αναρωτιέσαι αν σου λείπει ο ίδιος ο άνθρωπος ή οι στιγμές που περάσατε μαζί. Και ακριβώς την ίδια στιγμή τρυπώνουν στη σκέψη σου όλα όσα κρατούσες σφραγισμένα μέσα σου - ή νόμιζες πως ήταν σφραγισμένα - και σε αναποδογυρίζουν, σε στροβιλίζουν, παρασέρνοντας όλο σου το είναι σε μονοπάτια σκοτεινά, όπου το φως που πλημμύριζε την ύπαρξή σου μέχρι και πριν από λίγο, να μοιάζει με αυτό ενός φακού που τελειώνει η μπαταρία του. </span></div><br /><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"><span style="font-family:verdana;color:#ff0000;">Σκέψεις, αναπνοή διακεκομμένη στην καινούργια μέρα, επόμενες κινήσεις, επόμενες σκέψεις και μια γλυκιά μελαγχολία και προσμονή θέλοντας το μετά από λίγο να είναι φωτεινό και γεμάτο από χαμόγελα... </span></div><br /><br /><div align="center"><span style="font-family:Verdana;color:#ff0000;"></span></div><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 236px; DISPLAY: block; HEIGHT: 157px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5507400371629862002" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/TG43dWLaLHI/AAAAAAAAAWI/7ngU1i6YKOY/s320/CAACEWQ1CAX8WQ42CAUFE25YCA97YZZBCAHE7LW8CAW9GNSFCASH93Y5CAHXQIY3CA18E3RLCAZ98L5SCAYYCFS2CAQIO30MCAPSAB3TCAJN5FY7CAASSRJ9CAAKSBLJCAG4WAKOCA9O7DSLCANT959C.jpg" /><br /><span style="font-family:verdana;color:#ff0000;"></span><br /><div align="center"><span style="font-family:verdana;color:#ff0000;"><em><strong>Ο παρονομαστής θα παραμένει πάντα ίδιος;</strong></em></span><br /><br /></div><span style="font-family:verdana;color:#ff0000;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-3504026973393345409?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-61842755196353694652010-07-30T11:51:00.003+03:002010-07-30T11:57:39.305+03:00<span style="font-family:verdana;color:#9999ff;">Κάποιες φορές είναι ωραίο να ζεις μέσα στην αυταπάτη που ορίζεις είτε εσύ, είτε διάφοροι παράγοντες... </span><br /><span style="font-family:verdana;color:#9999ff;"></span><br /><span style="font-family:verdana;color:#9999ff;">Σήμερα αφήνω πίσω τις περισσότερες από αυτές και φεύγω να συναντήσω τον ήλιο, το καλοκαίρι, τη θάλασσα και όσα οι μέρες και οι νύχτες ξεγνοιασιάς μου επιφυλάσουν...</span><br /><span style="font-family:verdana;color:#9999ff;"></span><br /><span style="font-family:verdana;color:#9999ff;">Σας φιλώ... να προσέχετε τους εαυτούς σας ;-)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-6184275519635369465?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-59004048820417496952010-07-04T22:50:00.006+03:002010-07-04T23:32:08.656+03:00<span style="font-family:verdana;color:#333399;"> </span><br /><span style="font-family:verdana;color:#6666cc;">Κάπως σαν τον κλέφτη νιώθω πως τριγυρνώ στο δικό μου καλύβι, στη δική μου κρυψώνα. Φοβάμαι κάτι; Ίσως εμένα την ίδια. Το περίεργο είναι ότι με βρίσκω ακριβώς στο ίδιο σημείο με πέρυσι τέτοιο μήνα. Αλλά υπάρχουν πολλές διαφορές. Ουσίας διαφορές. Καθοριστικές διαφορές που αυτομάτως επαναπροσδιορίζουν το τότε με το τώρα. Μήπως όμως τελικά ο χρόνος είναι μια ουτοπία χωρίς πραγματική ουσία; Μήπως απλά υπάρχει για να οριοθετεί συγκεκριμένες καταστάσεις, βάζοντας απλά μια ταμπέλα προσδιορίζοντας κάτι που στην ουσία δεν υφίσταται; </span><br /><span style="font-family:verdana;color:#6666cc;"></span><br /><span style="font-family:verdana;color:#6666cc;">Πέρασε ένας χρόνος μα νιώθω ότι βρίσκομαι στο ίδιο ακριβώς σημείο. Τότε περίμενα. Και τώρα περιμένω. Δε ξέρω τί. Δε ξέρω αν πρόκειται για μια ματαιότητα. Όχι, δε νομίζω. Άλλωστε αν κάτι δεν αξίζει, απλά σβήνει. Αν κάτι συνεχίζει να υπάρχει, τότε μάλλον αξίζει. Σίγουρα το κάθετί στη ζωή μας είναι υποκειμενικό και ο καθένας μπορεί να το ερμηνεύσει διαφορετικά. Για κάποιους μπορεί να φανεί παράλογο και για κάποιους άλλους φυσιολογικό. Σημασία έχει πώς επιλέγουμε να πορευτούμε. Δε ξέρω πώς θα ήταν η ζωή μου αν είχα αλλάξει πορεία σε συγκεκριμένα σταυροδρόμια, αλλά το σίγουρο είναι πως δεν έχω μετανιώσει για κάτι. Αν το είχα κάνει, μάλλον δε θα ήμουν ο εαυτός μου. Μάλλον θα ήταν όλα μια απλή παρόρμηση της στιγμής, άνευ ουσίας και σκοπού. </span><br /><p><span style="font-family:verdana;color:#6666cc;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5490147081947145650" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/TDDrrtgbZbI/AAAAAAAAAV4/0UEMWhDZaBI/s320/mystic.jpg" /></span></p><span style="font-family:verdana;"><br /><span style="color:#6666cc;"></span></span><br /><p><span style="font-family:verdana;color:#6666cc;">Όλον αυτόν το καιρό, έμαθα για μια ακόμη φορά τί σημαίνει ανιδιοτέλεια. Τι σημαίνει υπομονή. Και επιμονή θα έλεγα, όχι όμως από την εγωιστική πλευρά της. Σημασία έχει πως ακόμη περιμένω. Δε ξέρω για πόσο, αλλά περιμένω. Δε ξέρω το αύριο, ούτε καν το μετά από λίγο και ποτέ δε θα θελήσω να το μάθω. Για έναν και μόνο λόγο. Επειδή η ζωή είναι τόσο όμορφη που οι εκπλήξεις της - ευχάριστες ή δυσάρεστες - είναι αυτές που μας δίνουν πνοή και κουράγιο να πάμε παρακάτω... ή πολλές φορές να μείνουμε σε όσα πιστεύουμε. </span></p><span style="font-family:verdana;color:#6666cc;">Τι κι αν επέστρεψα μετά από τόσο καιρό στον ίδιο χώρο; Νιώθω πως πάντα εδώ βρισκόμουν, με τη μόνη διαφορά ότι πολλές φορές ξεκινούσα να γράφω κάτι και πάντα δεν το τελείωνα. Όπως κι απόψε... Για να συνεχίσει η ζωή μας το δικό της ταξίδι. </span><br /><span style="font-family:verdana;"><br /><span style="color:#6666cc;"></span></span><br /><p><span style="font-family:Verdana;"><span style="color:#6666cc;"><em><span style="font-family:verdana;">Κάποια πράγματα μένουν πάντα ανολοκλήρωτα...</span></em> </span></span></p><span style="font-family:Verdana;color:#6666cc;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-5900404882041749695?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-37450878282954657412010-05-16T01:34:00.005+03:002010-05-16T01:55:25.480+03:00<span style="color:#333399;"><span style="font-family:verdana;">Είναι ωραίο να κάνεις βήματα προχωρώντας παρακάτω... Ακόμα και τις στιγμές που περνάμε τη ζωή μας κλεισμένοι στο δικό μας κουκούλι, σαν αυτό του μεταξοσκώληκα μέχρι να αναγεννηθούμε, να αναπλαστούμε, να αναπνεύσουμε και πάλι... </span></span><br /><br /><span style="color:#333399;"><span style="font-family:Verdana;"></span><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 243px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471630443464541650" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/S-8i5fzqxdI/AAAAAAAAAVw/XtCNQCE2DXw/s320/gipIMGP2710Septsteps.jpg" /><br /></span><p align="right"><em><strong><span style="font-family:verdana;color:#333399;">Βήματα, ταξίδι και συνέχεια...</span> </strong></em></p><p></p><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-3745087828295465741?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-11371434561202681662010-03-30T00:39:00.005+03:002010-03-30T01:16:17.513+03:00<div><span style="font-family:verdana;color:#333399;">Υπάρχουν νύχτες σιωπηλές, νύχτες που οι σιωπές είναι τόσο δυνατές. Αγαπώ τις νύχτες, όταν το σκοτάδι γίνεται ένα πάνω μου, όταν με τυλίγει, με αγκαλιάζει και με βυθίζει στη δίνη του. </span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;color:#333399;"></span></div><span style="color:#333399;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 267px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5454182202652354754" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/S7El0NlZ6MI/AAAAAAAAAVo/Q7nKn3WRnWg/s320/123075-dark-waterfall-at-night-900.jpg" /><br /></span><div><span style="font-family:verdana;color:#333399;">Υπάρχουν βράδια που οι σκέψεις μου ταξιδεύουν κάπου εκεί κοντά σου, προσπαθώντας να συναντηθεί το βλέμμα μου με το δικό σου, να νιώσω το χτύπο της καρδιάς σου, τη φλέβα στο λαιμό σου, την αναπνοή σου να μη διακόπτεται από ήχους παράλληλους, αυτούς που σε φοβίζουν. Προσπαθώ να ακολουθήσω σα σκιά τα βήματά σου χωρίς να μπω εμπόδιο στην επόμενη κίνησή σου. Να αγγίξω αυτά τα άψυχα δίνοντάς τους ζωή με την αφή και χρώμα με τη ματιά μου. Προσπαθώ να ακούσω τη σκέψη σου που αργότερα θα γίνει πράξη και να αποτρέψω αυτό που μπορεί να σε πονέσει ή να σε παρασύρει σε μονοπάτια γεμάτα λακούβες από λάσπη και βρωμιά. Να γίνω ένα με τη γουλιά από το οινόπνευμα που σου καίει τα σωθικά, οδηγώντας σε ένα κόσμο πρωτόγνωρο και ξέγνοιαστο, όπου κακοί λύκοι και κοκκινοσκουφίτσες δεν υπάρχουν. Σε έναν κόσμο που οι επιλογές σου δε θα είναι ταυτόσημες με τον κίνδυνο επειδή δεν έχεις άλλο μονοπάτι να διαβείς, μα ταυτόσημες με όσα κάποτε ονειρεύτηκες. Όνειρα που κάποιοι αποφάσισαν να σου σκοτώσουν βίαια αφήνοντάς σε χωρίς αύριο, χωρίς ελπίδα, χωρίς πνοή. </span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;color:#333399;"></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;color:#333399;">Μα μέσα σε όλο αυτό το σκοτάδι μπορώ και διακρίνω το πάθος, το φως, την ανάγκη για ζωή, τη θέληση για μοίρασμα, την κραυγή και την αγωνία για όλα αυτά που αξίζουν, αφήνοντας όλα εκείνα που μίσησες όσο την ίδια σου τη ζωή. Ακολούθησέ τα, βήμα προς βήμα. Το φως δεν είναι μακριά. </span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;color:#333399;"></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;color:#333399;"><strong><em>Φτάνεις. Το ξέρω.</em></strong> </span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;color:#333399;"></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;color:#333399;">Το νιώθω μέσα στις σιωπές σου κι ας μην το πίστεψες ποτέ. </span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;color:#333399;"></span></div><br /><div><span style="color:#333399;"><span style="font-family:verdana;"><strong><em>Μη φοβάσαι το σκοτάδι... είμαι εδώ...</em></strong></span> </span></div><br /><div><span style="color:#333399;"></span></div><br /><div><span style="color:#333399;"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-1137143456120268166?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-63995669873281246682010-03-28T00:05:00.002+02:002010-03-28T00:36:16.192+02:00<span style="color:#ff6600;"><br /></span><div><span style="font-family:verdana;color:#ff6600;">Κάποια πράγματα συμβαίνουν επειδή συγκεκριμένα γεγονόταν μας ωθούν να λειτουργήσουμε κατά αυτόν τον τρόπο ή απλά οδηγούμαστε σε συγκεκριμένες πράξεις επειδή η μοναξιά είναι ο οδηγός σε αυτές; </span></div><br /><div><span style="color:#ff6600;"></span></div><div><span style="color:#ff6600;"></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;color:#ff6600;">Υπάρχουν στιγμές που οι πράξεις αλλά και τα αποτελέσματα αυτών χαρακτηρίζονται κάπως επιπόλαια θα μπορούσα να πω, καθώς έχουμε ακολουθήσει μια πορεία η οποία δεν αντικατοπτρίζει τα θέλω μας και το βασικότερο δεν αντιπροσωπεύει εμάς τους ίδιους. Όμως γιατί άραγε να λειτουργούμε με αυτόν τον τρόπο; Γιατί να ακολουθούμε έναν δρόμο τον οποίον ακολουθώντας τον γνωρίζουμε πως δε θα τον περπατούσαμε κάτω από άλλες συνθήκες; Μήπως είναι ένας μηχανισμός αυτοάμυνας, αυτοπροστασίας λόγω συγκεκριμένων βιωμάτων; Έτσι όμως δε χάνουμε το αναπάντεχο, το απροσδόκητο, το μη προγραμματισμένο; Άραγε σε ποιον βαθμό μπορούμε να ορίσουμε το "μετά από λίγο", το αύριο και το παραπέρα;</span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;color:#ff6600;"></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;color:#ff6600;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 301px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5453444566608333922" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/S66G8JL5TGI/AAAAAAAAAVg/U-sxdNWsnis/s400/DICE.jpg" /></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;color:#ff6600;">Κατά πόσον οι αποφάσεις μας και η συμπεριφορά μας σε δεδομένες καταστάσεις είναι ικανές να ορίσουν όσα θα έρθουν; Ζωγραφίζοντας τη ζωή μας ακολουθώντας συγκεκριμένη πορεία, μπορούμε αυτόματα να την κάνουμε ιδανική; Και ποιος ορίζει τί είναι σωστό και τί λάθος; Όταν βιώνεις μια κατάσταση την οποία γνωρίζεις πως είναι αυτό που θα ήθελες κάτω από άλλες συνθήκες, τότε ποιό ακριβώς θα πρέπει να είναι το επόμενο βήμα σου; Καταστρέφεις τα πάντα, όλα όσα ζεις, ακόμα κι αν αυτά είναι μισά, ή συνεχίζεις ζώντας το δικό σου παραμύθι, υπολογίζοντας πως οι πιθανότητες να ολοκληρωθεί είναι μηδαμινές; Κι αν καταστρέψεις ακόμα κι αυτά τα μισά και ανολοκλήρωτα, ποιος σου εγγυάται πως το αύριο δε θα ξημερώσει διαφορετικό από τις προσδοκίες του πρέπει; </span></div><br /><br /><div><span style="color:#ff6600;"></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;color:#ff6600;">Άραγε, το επόμενο βήμα μπορεί να στηρίζεται στο προφανές ή στην ελπίδα; Για πόσο;</span></div><br /><div><span style="font-family:Verdana;"></span></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-6399566987328124668?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-86759133895563653492010-03-22T21:16:00.004+02:002010-03-22T21:18:54.844+02:00<span style="font-family:verdana;color:#cc66cc;">Και πέρασαν οι μέρες, πέρασαν οι εβδομάδες και οι μήνες και βρίσκομαι και πάλι εδώ, σε ένα χώρο τόσο γνώριμο. Υπήρξαν στιγμές σε αυτό το διάστημα που μου έλειψε πολύ να γράφω, να διαβάζω, να υπάρχω εδώ μέσα. Ειδικά ο πρώτος καιρός ήταν πραγματικά δύσκολος για εμένα. Μου φάνηκε τόσο δύσκολο να πρέπει να γυρίζω σπίτι χωρίς να έχω το μέσο για να βρίσκομαι εδώ. Κάποιες στιγμές υπήρχαν τόσα πολλά που ήθελα να μοιραστώ εδώ μαζί σας και κάποιες άλλες που χανόμουν στις δικές μου σιωπές που κανένας άλλος δε χωράει. Οι μήνες που πέρασαν πρέπει να ομολογήσω ότι ήταν αρκετά δύσκολοι. Έπρεπε να αντιμετωπίσω πολλές καταστάσεις. </span><br /><br /><span style="font-family:verdana;color:#cc66cc;"></span><br /><span style="font-family:verdana;color:#cc66cc;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5451192408333662034" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/S6aGnR0It1I/AAAAAAAAAVQ/46QuLYiVGV8/s320/19696-spring%2520flowers.jpg" /><br /></span><br /><span style="font-family:verdana;color:#cc66cc;">Ακόμα δεν έχω κάνει τον απολογισμό μου, μα ξέρω πως όσα συνέβησαν ήταν κομμάτια από ένα παζλ που έπρεπε να υπομείνω και να δείξω όσο το δυνατον περισσότερη θέληση να το συνθέσω σωστά και στη συνέχεια να μπορέσω να το καταστρέψω και να προχωρήσω μπροστά. Καθόλου εύκολη διαδικασία, μα νομίζω πως κατάφερα να βγω ζωντανή με κάποιες απώλειες, παροδικές ελπίζω. Όχι, δεν επρόκειτο για κάποιο θέμα υγείας, μα διάφορα γεγονότα που αφορούσαν εμένα, την καθημερινότητά μου και όλα όσα περιστρέφονται γύρω από αυτήν. </span><br /><br /><br /><span style="font-family:verdana;color:#cc66cc;">Και να μαι πάλι εδώ, ανάμεσά σας, ανάμεσα σε πρόσωπα και εικόνες που αγάπησα κι ακόμα αγαπάω κι ας έχω γνωρίσει λίγο περισσότερο τους λιγότερους από εσάς. Είχα καιρό να γράψω όσα νιώθω. Τουλάχιστον με αυτόν τον τρόπο, γιατί τα χειρόγραφα δεν έλειψαν ποτέ..</span><br /><br /><p><span style="font-family:verdana;color:#cc66cc;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5451192236913444530" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/S6aGdTOXxrI/AAAAAAAAAVI/4mEVgnDnpvU/s320/spring.jpg" /><br />Χθες ήταν και η επίσημη πρώτη της Άνοιξης και ελπίζω όλα μα όλα να ξεκίνησαν να κυλούν όπως τα ονειρεύεται ο καθένας μας. Άλλωστε για τα όνειρα κανείς δε ζήτησε αποδείξεις και κανείς δε θα επιβάλει φόρους πολυτελείας κι ας είναι τα περισσότερα από αυτά άκρως πολυτελή.<br /><br /></span></p><br /><span style="font-family:verdana;color:#cc66cc;">Σας φιλώ<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-8675913389556365349?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-37647167803667282242010-02-12T12:09:00.014+02:002010-02-12T13:19:03.627+02:00<span style="color:#ffffff;"><span style="font-family:arial;">Και ξαφνικά νιώθεις πως το ξυπνητήρι που χτυπάει περνάει από ηλεκτροσόκ όλο σου το είναι.</span><br /><span style="font-family:Arial;"></span><br /><span style="font-family:arial;">Ανοίγεις τα μάτια σου και αναρωτιέσαι γιατί ξεκίνησε μια ακόμη μέρα. </span><br /><span style="font-family:Arial;"></span><br /><span style="font-family:arial;">Κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και βλέπεις το πρόσωπό σου πιο γερασμένο από ποτέ.</span><br /><span style="font-family:Arial;"></span><br /><span style="font-family:arial;">Περπατάς στο δρόμο προσπαθώντας να κρυφτείς από τους αγνώστους που σε προσπερνούν μήπως και κάποιος από αυτούς σε αναγνωρίσει.</span><br /><span style="font-family:Arial;"></span><br /><span style="font-family:arial;">Αναλαμβάνεις χρέη μαριονέτας στην καθημερινότητά σου και προσποιείσαι πως η ζωή είναι όμορφη χωρίς κάποιος από τους γύρω σου να μπορεί να νιώσει όλα όσα μέσα σου συμβαίνουν.</span><br /><br /><br /></span><span style="color:#ffffff;"><span style="font-family:arial;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 238px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5437313730549318018" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/S3U4B6G_AYI/AAAAAAAAAVA/ofa9KO2zK6c/s400/marioneta!.jpg" /></span><br /><span style="font-family:arial;">Μα ακόμη και οι μαριονέτες δεν έρχεται η στιγμή που κλείνονται σε ένα ντουλάπι ή κρεμιούνται από ένα καρφί στον τοίχο μέχρι την επόμενη σεζόν, μόνες, στην απόλυτη σιωπή, στο απόλυτο τίποτα;</span><br /><br /></span><span style="font-family:arial;color:#000000;"><em><span style="color:#ffffff;">Της κούκλας στο θέατρο του παραλόγου, μόλις της έκοψαν βίαια μια κλωστή...</span></em> </span><br /><br /><p><span style="font-family:Arial;"></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-3764716780366728224?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-58944211852253596572010-01-02T18:58:00.005+02:002010-01-02T21:27:54.648+02:00<span style="font-family:verdana;color:#330099;">Θα προσπαθήσω να ανεβάσω μια ανάρτηση μέσω του κινητού μου, είμαι και σε άδεια και ο Άγιος Βασίλης τελικά προσπέρασε φέτος, μάλλον επειδή μας είδε με κοντομάνικα Δεκέμβριο μήνα. Δε ξέρω αν ήρθε σε εσάς, αλλά σε εμένα ούτε καν έξω από το σπίτι... </span><div><br /><div><span style="font-family:verdana;color:#330099;">Έχω κάποια τραγούδια που θέλω πολύ να μοιραστώ μαζί σας, ανεξάρτητα από τα μουσικά ακούσματα του καθενός. Ένα από αυτά, το οποίο μπορεί να μην είναι Χριστουγεννο - πρωτοχρονιάτικο, είναι όμως πάντα διαχρονικό και πάντα το κουβαλάω μέσα μου, όχι με τη μορφή φορτίου, αλλά επειδή μέσα στα λόγια του με συναντώ πολλές - πολλές φορές. </span></div><br /><span style="color:#330099;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 222px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5422193728695033682" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/Sz-Ad94331I/AAAAAAAAAU4/m9F2SeGWj6s/s400/sea.JPG" /><br /></span><div><span style="color:#330099;"><span style="font-family:verdana;">Αυξήστε την ένταση του ήχου και απολαύστε το. Έτσι για την ιστορία, οι στίχοι είναι του Νίκου Καββαδία και η μουσική όπως και η εκτέλεση του Δημήτρη Ζερβουδάκη. Πάντα οι μελλοποιημένοι στίχοι του Καββαδία με ταξίδευαν πίσω σε στιγμές...</span><br /><br /></span></div><div><span style="font-family:verdana;color:#330099;">Καλή Χρονιά σε όλους. Ελπίζω κάποια στιγμή να καταφέρω να περάσω και από τα δικά σας blogs. Καλό σαββατοκύριακο να έχουμε!</span></div><br /><div> </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-5894421185225359657?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-16471359544055798682009-12-23T20:03:00.013+02:002009-12-23T23:30:20.130+02:00<span style="color:#663333;"><span style="font-family:verdana;">Αυτές τις Άγιες μέρες και νύχτες, νιώθω περίεργα. Δε ξέρω αν είναι μελαγχολία ή νοσταλγία για όσα πέρασαν. Γυρνάω πίσω στις στιγμές αυτής της χρονιάς που έφυγαν ανεπιστρεπτί και ταξιδεύω στο χωρόχρονο χωρίς σάρκα, μονάχα με ψυχή. Θυμάμαι, την πιο παγωμένη νύχτα του 2008 λίγο πριν αλλάξει η χρονιά, 30 Δεκεμβρίου, όταν όλο μου το είναι ετοιμαζόταν να συναντήσει το πεπρωμένο του. Μπορεί να μην ήρθε ποτέ, όσες ώρες κι αν πέρασαν περιμένοντάς το. Μα δε το μετάνιωσα. </span><br /></span><div><span style="font-family:Verdana;"></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;color:#663333;">Οι επόμενοι μήνες, αποζημίωσαν με το παραπάνω την καρδιά, ακόμα και τις δύσκολες στιγμές που έπρεπε μέσα μου να ισορροπήσω στο τεντωμένο σχοινί της απουσίας και της παρουσίας. Φίλους καλούς μου έκανα την υπομονή και την επιμονή και ένιωθα σαν να ανεβαίνω μικρά σκαλοπατάκια προς την ωριμότητα. Κάποιες στιγμές ένιωθα πως ο αυθορμητισμός μου γλιστρούσε μέσα από τα χέρια μου αλλά στην πορεία τον ξαναέβρισκα. Θα με ρωτήσεις πώς τα κατάφερνα, αλλά δεν είναι δύσκολο για έναν άνθρωπο που πιστεύει ότι η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Υπήρχαν στιγμές που λύγισα σε αυτές τις 365 περίπου μέρες που πέρασαν. </span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;color:#663333;">Υπήρχαν στιγμές που ένιωθα τον εαυτό μου ένα με το κρεβάτι μου, γιατί ήταν το μόνο ανάμεσα σε άψυχα και έμψυχα που μπορούσε να ακούσει τη σιωπή μου, να ρουφήξει το δάκρυ μου και να αφουγκραστεί την καρδιά μου να χτυπά δυνατά. Ακόμα και πριν από μερικούς μήνες, το καλοκαίρι, όταν το άπιαστο και το ιδανικό συναντούσε τον πόνο και το αβέβαιο για το επόμενο δευτερόλεπτο. Τη μια στιγμή άγγιζα και ένιωθα να ζω κάθετί μικρό και ταυτόχρονα σπουδαίο και την αμέσως επόμενη, δεν ήξερα αν θα αντίκρυζα ξανά την πηγή αυτής της ευτυχίας. Και οι μέρες κυλούσαν κάπως έτσι, σαν σκωτσέζικο ντουζ. Δεν το μετάνιωσα όμως, ούτε για ένα δευτερόλεπτο. Και πέρασαν κάπως έτσι οι μήνες με όρια τα οποία ξεπεράστηκαν, προσπεράστηκαν μα ποτέ δεν ξεχάστηκαν. </span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;color:#663333;">Και πώς μπορούσαν άραγε να λησμονηθούν; Όταν ζεις για αυτή τη μία στιγμή, τη μοναδική, χωρίς να ξέρεις πότε θα έρθει να σου χτυπήσει την πόρτα της ζωής σου, χωρίς να ξέρεις πότε θα μπορέσεις να αναπνεύσεις βαθιά, με αναπνοή ολόκληρη, όχι μισή, όχι κομμένη σε μικρά πώς, που, πότε. Και μια μέρα μόνο του πατήθηκε το πλήκτρο του χθες, με ήχους και εικόνες σαν τα δάχτυλά μου ταυτόχρονα να ακουμπούσαν το control και το copy και στη συνέχεια το control και το paste. Όταν το χθες ήρθε στο σήμερα σαν από ταινία ασπρόμαυρη απαιτώντας το δικό του χώρο εντός κι εκτός. Όλα ίδια μα ταυτόχρονα όλα τόσο διαφορετικά. Σαν να μεγάλωσα για μια ακόμη φορά απότομα. Δε ξέρω γιατί, όμως κάθε που αλλάζει ο χρόνος νιώθω όπως θα έπρεπε να αισθάνομαι όταν έχω γενέθλια, μα τότε μοιάζει σαν να σβήνω ένα ακόμη κεράκι από το νήμα της δικής μου ζωής. Σαν να μεγαλώνω κάθε πρωτοχρονιά. Παράξενο; Ίσως.. </span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;color:#663333;">Σε λίγες ώρες θα πρέπει να φύγω από την καθημερινότητά μου, να πάω να συναντήσω ανθρώπους μου αγαπημένους. Την οικογένειά μου. Πόσες μέρες και νύχτες δεν είμαι κοντά τους.. Ταυτόχρονα, θα αφήσω πίσω μου άλλους αγαπημένους μου ανθρώπους, που ξέρω ότι θα περιμένουν να επιστρέψω. Ανάμεσα σε εκείνους και κάποιος που μπορεί οι στιγμές που μας χωρίζουν να είναι τόσες πολλές, μα όχι περισσότερες από εκείνες που μας ενώνουν. </span></div><br /><div><span style="font-family:Verdana;color:#663333;"></span></div><span style="color:#663333;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 213px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5418544492288853874" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SzKJgc6Gx3I/AAAAAAAAAUo/LvMGP0Ekp2s/s320/antique-christmas-decorations.jpg" /><br /></span><div><span style="font-family:verdana;color:#663333;">Ξέρω καλά πως τις νύχτες αυτές η νοσταλγία μοιάζει με θηρίο που δεν μπορείς να τιθασεύσεις εύκολα. Κοιτώντας έξω από το παράθυρο, στο δρόμο με τα δεκάδες αυτοκίνητα να σε προσπερνούν. Όλοι βιάζονται να βρεθούν κοντά στους ανθρώπους που αγαπούν. Να νιώσουν λίγο τη ζεστασιά τους, να χωθούν στην αγκαλιά τους, να χαρίσουν το πιο ευτυχισμένο τους χαμόγελο. Να μοιραστούν στιγμές. Να δώσουν, να πάρουν... </span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;color:#663333;">Κι αν κάποιος είναι μακριά; Κι αν μένουν μέσα σου όλα εκείνα που θέλεις να χαρίσεις, να μοιραστείς και να λάβεις; Ανισόπεδοι κόμβοι σε δρόμους σκοτεινούς. Μα πάντα δεν υπάρχει μέσα σου αναμμένο ένα φωτάκι ελπίδας; </span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;color:#663333;">Κομμάτια εδώ, κομμάτια εκεί.. πασπαρτού... κι εγώ κάπου ανάμεσα μετέωρη να προσπαθώ να ισορροπήσω, να ηρεμήσω, να βρω την αφετηρία μου, το ταξίδι μου, τον προορισμό μου κι ας έχω χάσει όλους τους χάρτες και τις πυξίδες μου... </span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;color:#663333;"></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;color:#663333;">Καλά Χριστούγεννα και Καλή Χρονιά να έχουμε. Με ταξίδια ψυχής και καρδιάς... και προσανατολισμό... χμμ... ας μην είναι προκαθορισμένος... μονάχα αληθινός.</span></div><br /><div><span style="font-family:Verdana;color:#663333;"></span></div><br /><div><span style="font-family:Verdana;color:#663333;"><em>Σας φιλώ...</em></span></div><br /><div><span style="font-family:Verdana;"></span></div><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-1647135954405579868?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-2402604199235679752009-12-19T00:48:00.001+02:002009-12-19T00:48:59.975+02:00<span style="font-family:verdana;color:#ff6600;">Επειδή τις μέρες που διανύουμε τρέχουμε περισσότερο, ακόμα κι αν είμαστε καθιστοί και επειδή τα λεπτά που περνούν είναι πολύτιμα, χωρίς να θέλω να ξεχάσω καμία και κανέναν σας, μέσα από την καρδιά μου σας εύχομαι:<br /></span><br /><div></div><br /><div><span style="font-family:verdana;color:#ff6600;"><strong>Χρόνια Πολλά, Χρόνια Καλά, Χρόνια όπως τα ονειρεύεστε.</strong></span></div><br /><br /><div><span style="font-family:verdana;color:#ff6600;">Καλά Χριστούγεννα να περάσετε και το 2010 να είναι ένα έτος που χαμόγελα και δάκρυα χαράς να γεμίσει όλους σας.</span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;color:#ff6600;"></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;color:#ff6600;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5416710913828653026" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SywF4I29B-I/AAAAAAAAAUg/KloDnsKzXD8/s320/ChristmasTree.jpg" /></span></div><br /><br /><div><span style="font-family:verdana;color:#ff6600;">Ας περάσουμε αυτές τις μέρες κοντά στους ανθρώπους που αγαπάμε και ας τους χαρίσουμε κάτι από όσα νιώθουμε. Κι αν δεν καταφέρουμε να είμαστε δίπλα τους, ας ταξιδέψει κοντά τους η σκέψη μας...</span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;color:#ff6600;"></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;color:#ff6600;">Σας φιλώ γλυκά και σας ευχαριστώ για τα μοναδικά "μοιράσματά" μας μέσα στο 2009, με την ευχή το 2010 να μας φέρει ακόμα πιο κοντά.</span></div><br /><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-240260419923567975?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-5418062390001701002009-12-09T00:11:00.004+02:002009-12-09T00:14:29.802+02:00<span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;"><span style="color:#336666;">Αν η ευτυχία είχε </span><strong><span style="color:#ff6666;">χ</span><span style="color:#6600cc;">ρ</span><span style="color:#33ff33;">ώ</span><span style="color:#ffff33;">μ</span><span style="color:#000099;">α</span></strong><span style="color:#336666;">, με ποιό θα τη ζωγράφιζες και πώς θα καταλάβαινες πως βρίσκεται στη ζωή σου;</span><br /></span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><br /><p><span style="font-family:verdana;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 175px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5412958659222661970" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/Sx6xOLLXa1I/AAAAAAAAAUY/NF8dMvjdZBI/s320/crowded_crayon_colors3.jpg" /><br /></span><br /><br /><span style="font-family:verdana;color:#336666;">Το νιώθεις; Έρχεται απρόσμενα; Πόσο διαρκεί; Έχει ημερομηνία λήξης; Με τί συντηρείται;</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;color:#336666;">Αν κάποτε είχες ζήσει ευτυχισμένα, αλλά αυτές οι στιγμές έφυγαν μακριά, μπορούν να ξαναέρθουν στη ζωή σου; Με ποιό τίμημα;</span><br /><span style="font-family:Verdana;color:#336666;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;color:#336666;">Και τελικά, τί θυσίες θα μπορούσες να κάνεις ώστε να είσαι ευτυχισμένος αλλά ταυτόχρονα να χαρίζεις ευτυχία στους ανθρώπους που αγαπάς;</span> </p><p><br /><span style="font-family:Verdana;color:#336666;"></span> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-541806239000170100?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-39819101401228513412009-12-06T09:58:00.004+02:002009-12-06T10:01:40.453+02:00<span style="color:#6666cc;"><span style="font-family:verdana;">Σήμερα ξημέρωσε μια διαφορετική μέρα, μα ταυτόχρονα ίδια με χθες η προχθές. Ο ήλιος ανέτηλε κανονικά το πρωί, αλλά είναι πιο φωτεινός, ο ουρανός έχει και σήμερα το μπλε του χρώμα, μα σήμερα είναι με λιγότερα σύννεφα και το σπίτι ίδιο με χθες, μα γεμάτο από ζεστασιά και στολίδια Χριστουγέννων. </span><br /></span><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;color:#6666cc;">Και επειδή η ζωή είναι πολύ μικρή με ατελείωτα προβλήματα κι εμείς καλούμαστε να τη ζήσουμε μέχρι το τέλος της σαν το μεγαλύτερο δώρο που μας έχει ποτέ χαριστεί, είπα να κλείσω ένα από τα διακοπτάκια, ανοίγοντας ταυτόχρονα ένα άλλο, αυτό που επιτάσσει την χαρά και την ανακάλυψη της ευτυχίας ανάμεσα στα απλά και καθημερινά. Αν κάποια από τα θέλω μου δεν μπορούν εκ των πραγμάτων να πάρουν μορφή, έχοντας βέβαια προσπαθήσει πολύ γι αυτό, απλά θα αφήσω τη ζωή να συνεχίσει την πορεία της. Και που ξέρεις, αν κάτι αξίζει, ίσως κάποια στιγμή γίνει η καθημερινότητά μου, αν όχι, θα ξέρω τουλάχιστον ότι προσπάθησα με όλη μου τη ψυχή. </span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;color:#6666cc;"></span></div><span style="color:#6666cc;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 286px; DISPLAY: block; HEIGHT: 280px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5412027240870024290" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SxtiGfbLlGI/AAAAAAAAAUQ/FfGaxOIIL6I/s320/life.jpg" /><br /></span><div><span style="font-family:verdana;color:#6666cc;">Μου έχει λείψει η ξεγνοιασιά, η απλότητα, η στάση απέναντι στη ζωή να μη βλέπω μόνο τα αρνητικά της, μα περισσότερο αυτά τα μικρά που συμβαίνουν στην καθημερινότητά μας. Μου έχει λείψει η "ροκιά" της ζωής. Και να σκεφτείς πως πάντα ήμουν άνθρωπος που εκτιμούσα όσα και όπως έρχονταν στη ζωή μου. Το τελευταίο διάστημα δημιούργησα και κλείστηκα στον δικό μου μικρόκοσμο, ανέπνεα με δυσκολία το οξυγόνο και το χαμόγελο, αυτό που οι περισσότεροι άνθρωποι γύρω μου πάντα πίστευαν πως είναι ένα απο τα πιο δυνατά μου χαρακτηριστικά, με δυσκολία ζωγραφιζόταν στο πρόσωπό μου. Αλλά ακόμα κι αν συνέβαινε αυτό, θα ήταν για αυτοάμυνα, ξέρεις από αυτούς τους μηχανισμούς που ο εαυτός μας επιβάλλει ώστε να αυτοπροστατευτεί. </span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;color:#6666cc;"></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;"><span style="color:#6666cc;">Έτσι λοιπόν, επειδή η ζωή προχωράει μπροστά κι εμείς, είτε μένουμε προσκολημμένοι στο χθες, είτε προχωρούμε μαζί της, όσα είναι να συμβούν θα συμβούν, είπα να φορέσω το ομορφότερό μου χαμόγελο, να γίνω και πάλι η Υάδα που γνωρίζω καλά και να κλείσω το μάτι με νόημα στη ζωή και στις ομορφιές της.</span> </span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-3981910140122851341?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-56880519346331668492009-12-04T20:05:00.006+02:002009-12-04T20:10:10.449+02:00<span style="color:#333399;"><span style="font-family:verdana;">Υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέμαι αν κάποια πράγματα συμβαίνουν στη ζωή μας για να μας ταρακουνήσουν, ή συμβαίνουν γιατί απλά έτσι είναι η ζωή. Κάποιοι άνθρωποι, κάποιες στιγμές ή έστω κάποια γεγονότα, τα οποία υπό φυσιολογικές συνθήκες θα μας γέμιζαν με χαρά και με ευτυχία, μοιάζουν να γυρίζουν τούμπα και μας παρασύρουν σε έναν κυκεώνα σκέψεων ανάμεσα στους αμέτρητους λαβύρινθους του μυαλού μας. Και ξέρεις καλά πως αν έστω για μια στιγμή χάσεις τον προσανατολισμό σου, αν έστω για μια στιγμή θέσεις στον εαυτό σου ερωτήματα που αρχίζουν με το γιατί ή με το πως, το αποτέλεσμα θα είναι αντίθετο από ότι επιθυμούσες, διαφορετικό από αυτό που ίσως να αξίζουν οι ίδιες οι επιλογές.</span><br /><br /></span><div><span style="font-family:verdana;color:#333399;">Προσπαθείς να αναλύσεις καταστάσεις που σε οδήγησαν σε συγκεκριμένες πράξεις, οι οποίες σε ένα διαφορετικό χωρόχρονο θα σε γέμιζαν με ευτυχία και πληρότητα. Όταν όμως συμβαίνουν, τη στιγμή που συμβαίνουν, σε κάνουν να χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου, προσπαθώντας να καταλάβεις πρώτα από όλα και όλους τον εαυτό σου και μετά τις επιλογές σου. Θα μου πεις βέβαια, πως υπάρχουν και κάποια μοιραία πράγματα στη ζωή μας, στα οποία όσο κι αν προσπαθήσεις να βάλεις μια ετικέτα, τόσο περισσότερο θα βουλιάζεις, ανήμπορος να αναδυθείς στην επιφάνεια. Μήπως τελικά αυτό που εμείς οι άνθρωποι ορίζουμε ως μοιραίο είναι απλά μια δικαιολογία, ώστε να νιώσουμε απαλλαγμένοι από τύψεις και ενοχές, αποκρύπτοντας από τον εαυτό μας την ουσία της αλήθειας; </span></div><br /><br /><div><span style="font-family:verdana;color:#333399;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5411299319041713490" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SxjMD3TLZVI/AAAAAAAAAUI/zgD1Zx3VDuQ/s320/220889-drk.jpg" /></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;color:#333399;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;color:#333399;">Κι αν τελικά ορίσουμε συγκεκριμένες πράξεις ως μοιραίες, μήπως τελικά αδικούμε κάποιους ανθρώπους πέραν από εμάς τους ίδιους; Μήπως συγκεκριμένα θέλω μας οδηγούν σε αντίστοιχες επιλογές; Μήπως αυτό που δεν μπορούμε να έχουμε, το αναζητούμε με λάθος τρόπο σε λάθος ανθρώπους; Κι αν συμβαίνει αυτό, αν δηλαδή χρυσώνουμε το χάπι ή επουλώνουμε περιστασιακά μια πληγή που παραμένει ανοιχτή, δεν αδικούμε με αυτόν τον τρόπο τον εαυτό μας και ταυτόχρονα τους ανθρώπους γύρω μας; Υπάρχει τελικά λογική σε όλα;</span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;color:#333399;">Υπάρχει βέβαια και η άλλη άποψη, βάσει της οποίας ό,τι κι αν συμβαίνει το οποίο πιθανόν μας πόνεσε ή μας έκανε να χάσουμε την ισορροπία μας, απλά το αφήνουμε να περάσει και να σβήσει. Αλήθεια, οι πληγές της ψυχής, επουλώνονται ποτέ; Κι αν ναι, με ποιόν τρόπο; </span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;color:#333399;">Ξέρεις τί θα ήθελα αυτή τη στιγμή; Να μπορούσα να κλείσω το διακοπτάκι εκείνο μέσα στο μυαλό μου, να σταματήσω να σκέφτομαι, γιατί είναι τόσο δυνατές οι σκέψεις που νιώθω σαν να γίνονται εκρήξεις μεγατόνων μέσα μου... </span></div><br /><br /><br /><div><span style="color:#333399;"><span style="font-family:verdana;"><em>Το βράδυ που έρχεται, ας μας ταξιδέψει ανάμεσα σε όσα λαχταράμε...</em></span><br /><br /></span></div><div><span style="color:#333399;"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-5688051934633166849?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-20862936910455992462009-11-28T12:34:00.023+02:002009-11-28T13:24:29.279+02:00<span style="font-family:verdana;"><span style="color:#ffff66;">Για κάποιες μέρες θα λείψω από αυτόν το χώρο. Η δουλειά μου τρώει τον περισσότερο χρόνο από το 24ωρό μου <em>(μακάρι να ήταν παραπάνω)</em> και το βασικότερο, το λατρεμένο μου lap top τελικώς απεβίωσε και πριν τις γιορτές δε νομίζω να το αντικαταστήσω με άλλο <em>(εκτός εάν ο Άγιος Βασίλης έρθει νωρίτερα φέτος).</em></span></span><br /><br /><br /><span style="font-family:verdana;color:#ffff66;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 263px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5409109836308783730" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SxEEvMhBonI/AAAAAAAAAUA/wtkA52qcTQA/s320/love.png" /><br /></span><span style="font-family:verdana;color:#ffff66;">Όσο μπορώ να κλέβω λίγο χρόνο, θα διαβάζω όσα γράφετε στα δικά σας blogs και θα χαίρομαι να μαθαίνω πως είστε καλά. Το mail μου βρίσκεται στο προφίλ μου, αν θέλετε να τα λέμε και από εκεί.</span> <p><span style="font-family:verdana;color:#ffff66;">Να προσέχετε και να χαμογελάτε, ακόμη και στα δύσκολα. Σύντομα θα τα ξαναπούμε. </span><br /><br /><em><span style="color:#ff6666;"><span style="font-family:verdana;"><span style="color:#ffff66;">Σας φιλώ γλυκά και σας αφήνω ένα λατρεμένο μου τραγούδι για συντροφιά.</span></span></span><br /><span style="color:#ff6666;"></span></em><br /><span style="color:#ff6666;"></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-2086293691045599246?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-29917796348579212852009-11-22T20:50:00.007+02:002009-11-22T21:00:24.046+02:00<span style="color:#ffffff;"><span style="font-family:verdana;">Μία <strong>ψυχή</strong> που περιμένει να αγκαλιαστεί από χέρια ζεστά.Τόσα χρόνια μόνη σεργιανίζοντας σε μονοπάτια δύσβατα. Επιλογές καρδιάς κάποιες φορές δυσνόητες μα πάντα αληθινές. Επιθυμίες που αναζητούν <strong>δύο </strong>να μοιραστούν σε δύο ολόκληρα και όχι μισά. Μία <strong>ανάσα </strong>που παλεύει να αποκτήσει την πραγματική της διάσταση χωρίς να χρειάζεται τεχνητή υποστήριξη. Ένα <strong>χαμόγελο </strong>που θέλει να κατακτήσει τη θέση του στη ζωή, χωρίς να αργοσβήνει περιμένοντας το πότε ή το ποτέ.</span><br /><br /></span><div><span style="font-family:verdana;color:#ffffff;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 249px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5406985431285403954" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/Swl4mjF6kTI/AAAAAAAAATw/Ms1FZGRAA_A/s320/Tocar_by_DianaCretu.jpg" />Η <strong>μοναξιά </strong>που θέλει να ακολουθήσει μια πορεία χωρίς επιστροφή αφήνοντας χώρο μέσα στο άπλετο της καρδιάς για μια θέση στο όνειρο. Και διαπιστώνεις πως ο χώρος αυτός τελικά είναι τόσος δα μικρός που χωράει δυο ψυχές και δυο <strong>ανάσες</strong> περιτριγυρισμένες από αμέτρητα <strong>θέλω </strong>και άλλα τόσα <strong>μπορώ</strong>. Κι αν κάποια από αυτά τα θέλω απαιτούν <strong>θυσίες</strong>, αλήθεια, πόσο έτοιμος είσαι να θυσιάσεις και να θυσιαστείς στο βωμό τους; Να ρίξεις με όλη σου τη δύναμη ένα βότσαλο και να στροβιλιστείς μαζί με τους κύκλους που θα σχηματιστούν όχι μόνο στην επιφάνεια μα και στο βυθό; Θα το κάνεις; </span></div><br /><div><span style="color:#ffffff;"></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/Swl41g5CLOI/AAAAAAAAAT4/5L67ryY8FhM/s1600/dark_sadness_by_LonelyPierot.jpg"><span style="color:#ffffff;"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 245px; FLOAT: left; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5406985688392543458" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/Swl41g5CLOI/AAAAAAAAAT4/5L67ryY8FhM/s320/dark_sadness_by_LonelyPierot.jpg" /></span></a><span style="color:#ffffff;">Μίλησες για <strong>στιγμές </strong>που θα έρθουν, αφήνοντας πίσω μια ψυχή και μια σάρκα να φωνάζουν από αγωνία και πόνο χωρίς να μπορούν να πράξουν κάτι. Μονάχα ελπίζουν, μα ταυτόχρονα πονούν. Και το βράδυ σαν φτάνει, η <strong>ψυχή </strong>ματώνει γιατί αυτό το απροσδιόριστο της ρουφάει όση ελπίδα έχει απομείνει και η <strong>σάρκα </strong>μένει ένα κουφάρι που κάποιος επιδέξια ρούφηξε όλη τη ζωή από μέσα. Μα σαν ξημερώνει, η <strong>ελπίδα </strong>ξανανθίζει, η ψυχή αναγεννάται και από τη σάρκα αναβλύζουν όλες οι μυρωδιές της προσμονής. Και όλα αυτά μαζί χορεύουν στο ρυθμό ενός φαύλου κύκλου χωρίς αρχή και τέλος, σαν μια ικεσία σε κάποιο Θεό. Κάθε μέρα μια πληγή επουλώνεται και μια άλλη ανοίγει και σαν έρθει το βράδυ πνίγονται σε έναν λυγμό με την μάταιη ελπίδα πως θα εισακουστούν.</span></span><span style="color:#ffffff;"> </span></div><br /><br /><br /><br /><em><span style="color:#ffffff;"><strong><span style="font-family:verdana;">Και πάλι έφτασε το βράδυ...</span><br /><br /></strong></span></em><div></div><div><span style="color:#ffffff;"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-2991779634857921285?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-63851604670810268902009-11-19T21:43:00.004+02:002009-11-19T21:57:05.126+02:00<div align="center"></div><br /><div align="center"><span style="font-family:verdana;font-size:130%;color:#000066;"><span style="color:#000066;">Αν ρίξεις μέσα μου ένα βότσαλο...<br /></span></span></div><br /><span style="font-family:verdana;font-size:130%;color:#000066;"></span><br /><br /><span style="font-family:verdana;font-size:130%;color:#000066;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:130%;color:#000066;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 234px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5405901233487619394" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SwWeh7jgJUI/AAAAAAAAATo/eB9ZXDJ1aCQ/s320/water.jpg" /><br /></span><br /><br /><br /><div align="center"><span style="font-family:verdana;font-size:130%;color:#000066;">Ποιόν ήχο θα ακούσεις;</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#000066;"></span></div><br /><div align="center"><span style="color:#000066;"></span></div><div align="center"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-6385160467081026890?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-39888876768686707132009-11-14T23:01:00.011+02:002009-11-15T01:35:05.996+02:00<span style="COLOR: rgb(51,51,153);font-family:verdana;" >Και αναζητάς εκείνα τα μικρά και απλά μέσα στην καθημερινότητα που θα σε κάνουν να νιώσεις πως έχεις πάνω σου το ουρί του παραδείσου. Μη νομίζεις πως ψάχνεις</span><span style="COLOR: rgb(51,51,153);font-family:verdana;" > για κάποια μεγάλα ή άπιαστα, αντιθέτως, πρόκειται για απλά πράγματα που βρίσκονται συνεχώς στο μυαλό σου μα με δυσκολία μπορείς να κατακτήσεις. Όχι επειδή δε θέλεις, μα γιατί κάποιοι κάποτε δεν είχαν προνοήσει να σου εξασφαλίσουν και να σου αφήσουν ως παρακαταθήκη. Μα ακόμα κι αν είχες χτίσει το δικό σου βασίλειο, έρχεται μια στιγμή που μπορεί όλα σου τα όνειρα να γκρεμιστούν, να φυσήξει ένα αεράκι και να πάρει μαζί του όσα τόσο καιρό με αγάπη φρόντιζες.</span> <span style="COLOR: rgb(51,51,153);font-family:verdana;" ><br /><br />Και τότε μπλέκεσαι σε έναν κυκεώνα για να μπορέσεις να διασώσεις τα πλέον ανεκτίμητα κομμάτια της ζωής σου, λειτουργώντας όπως θα έκανε ο καθένας από</span><span style="COLOR: rgb(51,51,153);font-family:verdana;" > εμάς, αδιαφορώντας για τις συνέπειες. Και πώς να κάνεις διαφορετικά; Πώς να μπορέσεις να αναλογιστείς το μετά, όταν το παρόν είναι ό,τι πολυτιμότερο διαθέτεις; Τί σου απομένει να κάνεις όταν ο χρόνος δεν είναι σύμμαχός σου, όταν το κάθε δευτερόλεπτο γίνεται εχθρός, μαχαίρι που χωρίς έλεος σου ξεσκίζει τα σωθικά;</span> <span style="COLOR: rgb(51,51,153);font-family:verdana;" ><br /><br />Θυσιάζεις δικές σου προσωπικές στιγμές, τα θέλω σου παραμερίζονται και κλείνονται στο χρονοντούλαπο μέχρι να βρεθεί η κατάλληλη στιγμή που θα μπορέσουν να πάρουν μορφή, να αποκτήσουν πνοή και να γίνουν ζωή. Υπερβάλλεις εαυτώ για να μπορέσεις να δώσεις όσα παραπάνω μπορείς, παραγκωνίζοντας όσα </span><span style="COLOR: rgb(51,51,153);font-family:verdana;" >λαχταράς.<br /><br />Και έρχονται κάποιες στιγμές που λυγίζεις. Ειδικά εκείνες τις νύχτες τις αξημέρωτες, όταν μένεις μόνος με τις σκέψεις σου και αναλογίζεσαι αν κατάφερες τη μέρα που πέρασε να δώσεις μια ακόμη ανάσα εκεί που οφείλεις.</span><span style="COLOR: rgb(51,51,153)"> </span><span style="COLOR: rgb(51,51,153);font-family:verdana;" >Και σε αυτές τις στιγμές του απολογισμού, κάποιες φορές πονάς, ματώνεις. Ξέρεις όμως πόση δύναμη κρύβεις μέσα σου; Ξέρεις πόσες φορές έχεις αγγίξει ή ξεπεράσει τα όρια του ίδιου σου του εαυτού; Ξέρεις πως με τη θέληση σου έχεις μπορέσει να αγγίξεις το ακατόρθωτο, θέτοντας την ίδια σου τη ζωή σε κίνδυνο; </span><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,153);font-family:verdana;" ><br />Κι όμως. Αντέχεις, παραβλέπεις, προσπερνάς και γυρίζεις την πλάτη, έχοντας ως μοναδικό σκοπό αυτά που αξίζουν.</span><span style="COLOR: rgb(51,51,153)"> </span><span style="COLOR: rgb(51,51,153);font-family:verdana;" >Αν αυτή δεν είναι η δύναμη της ανθρώπινης φύσης, αν αυτό δεν είναι το μεγαλύτερο δώρο του ανθρώπου, αν αυτό δε θεωρείται μεγαλείο ψυχής, τότε τί είναι αυτό που πραγματικά αξίζει να υποκλιθώ μπροστά του; Ακόμα κι αν η πορεία που χρειάστηκε να ακολουθήσεις είναι λανθασμένη για κάποιους, ακόμα κι αν τα όρια που θέτονται από κάποιους τα έχεις περάσει προ πολλού, ξέρω καλά τους λόγους, κατανοώ το σκοπό.<br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" style="COLOR: rgb(51,51,153)" href="http://3.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/Sv8UJkp3l9I/AAAAAAAAATg/6MSa2nWoEu0/s1600-h/2093478008_a75943e4e9.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 251px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: pointer" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5404060232558548946" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/Sv8UJkp3l9I/AAAAAAAAATg/6MSa2nWoEu0/s320/2093478008_a75943e4e9.jpg" /></a><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,153);font-family:verdana;" >Δρόμοι ατελείωτοι χωρίς συγκεκριμένη διαδρομή, ταχύτητα ιλιγγιώδης που τις περισσότερες φορές καταρρίπτεται, ψυχή που πουλιέται στο διάβολο σε τιμή ευκαιρίας, αναπνοή δανεισμένη χωρίς επιστροφή και ένα χαμόγελο ευτυχίας που αδημονεί να σχηματιστεί.</span> <span style="COLOR: rgb(51,51,153);font-family:verdana;" ><br /><br />Μα θα συμβεί, είμαι σίγουρη...</span> <span style="COLOR: rgb(51,51,153);font-family:verdana;" ><br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">Για εκείνον τον καβαλάρη που ξέρει καλά το νόημα της ζωής...</span><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-3988887676868670713?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-56590018546339398572009-11-07T23:59:00.005+02:002009-11-08T02:52:51.900+02:00<span style="color: rgb(255, 153, 102);"><br /><span style="font-family:verdana;">Μοιάζει με συνήθεια αγαπημένη, βράδυ Σαββάτου, σχεδόν κάθε βράδυ Σαββάτου, να παρακολουθώ την εκπομπή του Σπύρου Παπαδόπουλου. Ανεξάρτητα από τους καλεσμένους, το θέμα συζήτησης ή το κατά πόσον είναι ενδιαφέροντα όσα λέγονται - κάτι που πιστεύω συμβαίνει κάθε φορά και ταξιδεύω μέσα από τα πρόσωπα, τα τραγούδια και τις συζητήσεις τους - όπου κι αν βρίσκομαι, είναι μια από τις πιο αγαπημένες μου συνήθειες. Το χειμώνα, λόγω καιρού και ανάγκης για ξεκούραση έπειτα από μια δύσκολη εργασιακή εβδομάδα, ο καναπές και ο χαμηλός φωτισμός μέσα στο αγαπημένο δωμάτιο, είναι από τις στιγμές που λαχταρώ να έρθουν. Και το καλοκαιράκι, όταν ξεκινήσουν οι πρώτες ζέστες και το παράθυρο του δωματίου επιβεβλημένα ανοίγει, τα σαββατόβραδα αποκτούν ξεχωριστή θέση μέσα στην εβδομάδα.<br /><br /></span></span> <a style="color: rgb(255, 153, 102); font-family: verdana;" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SvX-PUIYoDI/AAAAAAAAATQ/bSKvmnG6UEY/s1600-h/toolittletoolate.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 204px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SvX-PUIYoDI/AAAAAAAAATQ/bSKvmnG6UEY/s320/toolittletoolate.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5401502867156148274" border="0" /></a> <span style="color: rgb(255, 153, 102);font-family:verdana;" ><br />Πώς μπορώ να ξεχάσω εκείνες τις νύχτες όταν η εκπομπή αυτή έβαζε τραγούδια μοναδικά και μέσα από ένα lap top βρισκόμουν μερικά τετράγωνα πιο μακριά, σε μια άλλη γειτονιά, σε ένα μπαλκόνι παρέα με ανθρώπους αγαπημένους; Πώς μπορώ να ξεχάσω που σιγοτραγουδούσαμε στίχους από αυτά τα τραγούδια, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα τόσο μαγική και μοναδική, που είμαι σίγουρη πολλοί θα ζήλευαν.</span> <span style="color: rgb(255, 153, 102);font-family:verdana;" ><br /><br />Επειδή το Σάββατο είναι μία φορά την εβδομάδα μονάχα, εκείνες οι νύχτες επαναλήφθηκαν και επαναλαμβάνονται και άλλα βράδια</span><span style="color: rgb(255, 153, 102);font-family:verdana;" > τις εβδομάδας. Πόσο όμορφο είναι να ταξιδεύεις μέσα από ήχους γνώριμους, δίπλα σε ανθρώπους που αγαπάς, παρατηρώντας την αντίδρασή τους σε συγκεκριμένα μουσικά ερεθίσματα, χαμογελώντας σε ένα τους βλέμμα, σε μια τους κουβέντα, σε έναν τους αναστεναγμό.</span> <span style="color: rgb(255, 153, 102);font-family:verdana;" ><br /><br />Και αυτός ο χειμώνας, κάπως έτσι θέλω να κυλήσει, με στιγμές ζεστές, με ανθρώπους αγαπημένους, με ζεστό καφέ τα πρωινά και συζητήσεις με ποτό τις νύχτες, με μουσική, με όνειρα, με σχέδια για το αύριο, με λαχτάρες που περιμένουν να βρουν τη στιγμή να εκδηλωθούν, με χαμόγελα, με πολλά χαμόγελα, με νύχτες αξημέρωτες και με αγάπη και έρωτα για όσα ζω.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-5659001854633939857?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-46577578345449582862009-11-03T23:53:00.004+02:002009-11-04T00:17:37.530+02:00<span style="font-family:verdana;"><span style="color: rgb(102, 102, 204);">Ένα ακόμα βράδυ με βρήκε να αδημονώ για τις στιγμές που θα έρθουν, για τις στιγμές που το χθεσινό βράδυ ζωγράφιζα στον καμβά της ζωής μου. Έβαζα χρώματα, πολλά, αρμονικά δεμένα μεταξύ τους, φώτιζα το κάθετί γύρω μου, έδινα ψυχή σε ό,τι άψυχο βρισκόταν πλάι μου και ταξίδευα... ταξίδευα...</span></span> <span style="color: rgb(102, 102, 204);font-family:verdana;" ><br /><br />Και σαν έφτασε σχεδόν το ξημέρωμα και ξάπλωσα, με δυσκολία κατάφερα να κλείσω τα μάτια μου γιατί οι στιγμές εκείνες που πριν λίγο είχα ζωγραφίσει μέσα μου, ξεπηδούσαν μπροστά μου και διεκδικούσαν τη δική τους θέση στο παρόν μα και στο μετά από λίγες ώρες. Κραύγαζαν και τραγουδούσαν ταυτόχρονα μελωδίες που αιχμαλώτιζαν την απόλυτη σιωπή της αυγής. Βυθίστηκα σε ύπνο λίγες στιγμές αργότερα, έχοντας ζωγραφισμένο στο πρόσωπό μου ένα χαμόγελο ηρεμίας, ασφάλειας και γαλήνης. Είναι ωραία στον παράδεισο, σκέφτηκα.. γιατί μόνο στον παράδεισο μπορείς να νιώθεις τόσα πολλά και τόσο όμορφα συναισθήματα. Σε έναν παράδεισο που είτε εμείς τον φτιάχνουμε επί γης και τρυπώνουμε μέσα κάποιες φορές και ονομάζεται ευτυχία, είτε σε έναν παράδεισο μακριά από την ανθρώπινη </span><span style="color: rgb(102, 102, 204);font-family:verdana;" >υπόσταση κι ας είναι για λίγο...<br /><br /></span><span style="color: rgb(102, 102, 204);font-family:verdana;" > </span><a style="font-family: verdana; color: rgb(102, 102, 204);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SvCjT4esCcI/AAAAAAAAATI/Z3PSevHHEoM/s1600-h/DSC00084.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SvCjT4esCcI/AAAAAAAAATI/Z3PSevHHEoM/s320/DSC00084.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5399995515191167426" border="0" /></a> <div style="text-align: center; font-style: italic; color: rgb(102, 102, 204);font-family:verdana;"><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:verdana;font-size:85%;" >Από τα "80 μέτρα", που τελικά είναι λίγο περισσότερα...</span><br /></div><span style="color: rgb(102, 102, 204);font-family:verdana;" ><br />Το απόψε με βρίσκει να αδημονώ, στο ίδιο δωμάτιο, με όλα γύρω μου στην ίδια θέση. Κρατάω στο χέρι μου το φυλαχτό. Ένα βράδυ πριν από μερικούς μήνες το άγγιξα για πρώτη φορά και αμέσως ένιωσα σαν να ήταν από πάντα δικό μου. Κομμάτι της ψυχής και του κορμιού μου... Το καλοκαίρι πέρασε. Αλήθεια, πόσο γρήγορα! Κι όμως, το κρατάω ακόμη στα χέρια μου σαν από χρόνια να περίμενε να γίνει δικό μου. Το ακουμπώ δίπλα στο μαξιλάρι μου, παρατηρώντας το με ένα μειδίαμα στο πρόσωπό μου. Το βλέμμα χάνεται και πηγαίνει και πάλι πίσω σε εκείνες τις καλοκαιρινές στιγμές της νύχτας, όταν οι ήχοι και οι στίχοι γίνονταν ένα, όταν ένα κοίταγμα ήταν αρκετό για να αποκρυπτογραφήσει όσα η ψυχή κραύγαζε μέσα στο σώμα.</span> <span style="color: rgb(102, 102, 204);font-family:verdana;" ><br /><br />Πόσες στιγμές να μετρήσω; Πόσες στιγμές να ονειρευτώ και πάλι; Πόσες στιγμές να περιμένω να γεννηθούν μέσα από τις σκέψεις, τα θέλω και πόσες τελικά μπορούν να μετουσιωθούν σε πράξεις, σε πνοή, σε ζωή; Και τα όνειρα; Αχ, αυτά τα μαγικά όνειρα που δεν γνωρίζουν τί σημαίνουν τα όρια και δύσκολα διακρίνουν την πραγματικότητα και το εφικτό από την φαντασία και το άπιαστο. Μα όσο ζούμε ονειρευόμαστε, παίρνουμε δύναμη από αυτά, παλεύουμε να τα πραγματοποιήσουμε, λαχταράμε να γίνουμε οι πρωταγωνιστές τους. Κι αν τα νοθεύσουμε λίγο, αν προσθέσουμε κάποιες στιγμές κάτι παραπάνω, πασπαλίζοντάς τα με την αστερόσκονη από τις λαχτάρες μας, δεν πειράζει.. Η ψυχή μας βρίσκει και πάντα θα βρίσκει καταφύγιο μέσα σε αυτά.<br /><br /><br /></span> <div style="text-align: center; font-style: italic;font-family:verdana;"><span style="color: rgb(102, 102, 204);font-family:verdana;" >Είναι που ονειρεύεται πως φεύγει για ταξίδια</span> <span style="color: rgb(102, 102, 204);font-family:verdana;" ><br />πως μπαίνει μέσα σε παλιές φωτογραφίες</span> <span style="color: rgb(102, 102, 204);font-family:verdana;" ><br />ξέρει αν μπορούσε θα ‘κανε μία απ'τα ίδια</span> <span style="color: rgb(102, 102, 204);font-family:verdana;" ><br />αλλά τι νόημα έχει το όνειρο χωρίς μικρές νοθείες</span> <div style="text-align: left;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-4657757834544958286?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-11203999258019611082009-11-01T22:16:00.012+02:002009-11-01T22:20:28.728+02:00<span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" ><span style="color: rgb(102, 51, 51);"><span style="color: rgb(255, 255, 255);"><br />Ξέρεις κάτι; Υπάρχουν στιγμές που δεν ξέρω αν όσα κάνω και όσα σκέφτομαι είναι αυτά που οφείλω να σκέφτομαι και αυτά που οφείλω να θέλω. Υπάρχουν σκέψεις, λαχτάρες και Θέλω ανυπέρβλητα, τα οποία είναι 24 ώρες το 24ωρο στο μυαλό μου και με βασανίζουν εντός ή εκτός εισαγωγικών. Το τελευταίο διάστημα προσπαθώ να συγκεντρωθώ σε ό,τι κάνω, μα με δυσκολία τα καταφέρνω. Πάντα μία ή περισσότερες από αυτές τις σκέψεις μπαίνουν μπροστά σε ό,τι κι αν κάνω. Προσπαθώ να διακρίνω αν αυτές μου οι επιθυμίες είναι κάτι που μπορώ να αναβάλω για αργότερα, ή είναι τόσο σημαντικές που πρέπει και οφείλω στον εαυτό μου πάση θυσία να τις ικανοποιήσω. </span></span></span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" >Μπλέκομαι σε κουβέντες, αόρατες υποσχέσεις, λόγια και πράξεις οι οποίες αχνοφαίνονται και συνεχώς γίνονται ένα με τα δικά μου θέλω. Προσπαθώ άπειρες φορές να διαχωρίσω τις επιθυμίες μου με αυτά που μου δίνονται, είτε σε επίπεδο συζήτησης είτε σε πρακτικό επίπεδο. Πολλές φορές αναρωτιέμαι μήπως κάποια πράγματα που έχουν ειπωθεί, απλώς ειπώθηκαν επειδή τα λαχταρούσα πολύ. Μα όσες φορές κι αν έχω ψάξει, έχω βρει μια ταύτιση, που δεν ανήκει στη σφαίρα της φαντασίας μου.<br /><br /></span><a style="color: rgb(255, 255, 255);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/Su3q5pvpCVI/AAAAAAAAATA/qtpUDsKgY54/s1600-h/48lone-walker.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 239px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/Su3q5pvpCVI/AAAAAAAAATA/qtpUDsKgY54/s320/48lone-walker.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5399229804466211154" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" >Άλλες φορές αναρωτιέμαι, γιατί οι λέξεις και τα θέλω, μένουν μόνο στα λόγια και δεν γίνονται πράξεις, αφού αποδεδειγμένα είναι επιθυμίες που θέλουν να μετουσιωθούν σε πράξεις. Γιατί πρέπει να δυσκολεύουμε τη ζωή μας τόσο πολύ; Είναι τόσο μικρή για να την μπερδεύουμε κάνοντάς την κουβάρι από ξεφτισμένα υλικά. Όταν νιώθουμε κάποια πράγματα, πιστεύω πως με όσες δυσκολίες κι αν πρόκειται να συναντήσουμε, οφείλουμε να τα ζήσουμε. </span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" >Προσπαθώ να αποστασιοποιηθώ από όσα νιώθω, να τα εξετάσω έξω από εμένα, σαν ένας απλός παρατηρητής, ώστε να μπορέσω να προσδιορίσω τί θα έκανα και πώς θα λειτουργούσα σε δεδομένη περίπτωση. Δε ξέρω αν θα άλλαζα κάτι από όσα μέχρι τώρα έχω κάνει. Το αύριο δε ξέρω πώς θα ξημερώσει. Για ένα πράγμα όμως είμαι σίγουρη. Ό,τι ζω και όπως το ζω, δε θα το άλλαζα με τίποτα. Το πάθος με το οποίο αντιμετωπίζω ό,τι έχω στη ζωή μου, δε θα το μείωνα σε καμία περίπτωση.<br /><br />Ξέρω πως πολλές φορές πληγώνομαι, ξέρω πως πολλές φορές οι επιλογές μου μπορεί να φέρουν πόνο στη ζωή μου, όμως θα έχω για μια ακόμη φορά ακολουθήσει τις επιθυμίες μου. </span><span style="color: rgb(255, 204, 153);font-family:verdana;" ><span style="color: rgb(255, 255, 255);">Δε ξέρω τί μπερδεύεται στην πορεία... δε ξέρω αν από την αρχή θα έπρεπε να είχα ακολουθήσει διαφορετικό μονοπάτι...<br /><br />Πες μου πού κάνω λάθος...;<br /><br /></span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-1120399925801961108?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-88658164419375260682009-10-31T21:28:00.001+02:002009-10-31T21:28:38.748+02:00<div style="text-align: justify; font-family: verdana;font-family:verdana;"><span style="color: rgb(51, 51, 153); font-style: italic; font-weight: bold;">όλα είναι συνήθεια...μόνο η αγάπη είναι εκτός κανόνα!</span> <span style="color: rgb(51, 51, 153);"><br /><br />Προσπαθώ να βάλω αυτά τα λόγια απέναντί μου από προχθές. Προσπαθώ να μείνω γυμνή μπροστά τους, γδύνοντάς κι αυτά. Όλα τα παιχνίδια αν θέλουμε να θεωρήσουμε πως είναι σωστά, πρέπει να παίζονται επί ίσοις όροις. </span> <span style="color: rgb(51, 51, 153);"><br /><br />Απλώνω το χέρι μου και αγγίζω τη <span style="font-style: italic;">συνήθεια</span>.<br /></span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);">Αυτή που κάνει έναν άνθρωπο να κουράζεται, να ασφυκτιά, να την αποστρέφεται. Συνήθεια που κατατρώει κάθετί όμορφο στη ζωή, αφήνοντάς την χωρίς χρώμα, χωρίς οξυγόνο και πνοή. Ένα κουφάρι που προσπαθεί να αναστηθεί. Μάταια όμως.</span> <span style="color: rgb(51, 51, 153);"><br /><br />Με το άλλο χέρι αγγίζω τη <span style="font-style: italic;">συνήθεια</span>.<br /><br />Εκείνη που αποζητά ένας άνθρωπος, που την αγκαλιάζει και ζει μαζί της. Αυτή τη συνήθεια που κάνει τους ανθρώπους να λένε καλημέρα ανοίγοντας τα μάτια τους και καληνύχτα λίγο πριν τα κλείσουν. Συνήθεια και συντροφικότητα γίνονται ένα, ταξιδεύουν μέσα στον χρόνο, πλέκουν ένα υπέροχο υφαντό και πορεύονται με την ελπίδα πως κάθε μέρα που θα ξημερώνει, θα τους βρίσκει μαζί, ένα.<br /><br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SuyMOkwyIOI/AAAAAAAAASw/qxa0JsMOAbk/s1600-h/188690-balloon.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 242px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SuyMOkwyIOI/AAAAAAAAASw/qxa0JsMOAbk/s320/188690-balloon.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5398844235324727522" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><br />Και απέναντί μου μένει η <span style="font-style: italic;">αγάπη</span>.<br /><br />Εκείνη για την οποία μίλησε ο Αριστοτέλης και αποτύπωσε μέσα σε μία πρόταση την έννοιά της: <span style="font-style: italic;">"Η αγάπη αποτελείται από μία ψυχή που κατοικεί σε δύο σώματα."</span> Αυτή η αγάπη που δεν υπόκειται σε κανόνες και σε πρέπει. Η αγάπη που δε γνωρίζει τί σημαίνει υστεροβουλία και ιδιοτέλεια. Η αγάπη που όταν τίθεται το ερώτημα: Γιατί με αγαπάς; δεν βρίσκεις τους λόγους. Απλά υπάρχει για όλα όσα νιώθεις μέσα σου. Για όλα εκείνα που πλαισιώνουν την αγάπη και γνωρίζεις μόνο εσύ. </span> <span style="color: rgb(51, 51, 153);">Η αγάπη δεν υπόκειται στη συνήθεια. Είναι εκτός αυτών των ορίων. Και αν κάποιος άθελά του προσπαθήσει να την εντάξει στη συνήθεια, το αποτέλεσμα θα είναι μοιραίο.<br /><br /></span> </div><div style="text-align: center;font-family:verdana;"><div style="text-align: center; font-family: verdana;"><span style="color: rgb(51, 51, 153);">~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*<br /><br /></span> </div><div style="text-align: left;"><div style="text-align: justify; font-family: verdana;"><span style="color: rgb(51, 51, 153);">Μη νομίζεις. Ακόμα και απόψε ακροβατώ ανάμεσα σε σκέψεις και θέλω. Προσπαθώ να δω κάτω από αυτήν τη λάμψη των ματιών μου όσα νιώθω. Προσπαθώ να κρατήσω μέσα μου καλά φυλαγμένα όσα λαχταράω. Και να ήξερες μόνο πόσο θέλω μια αγκαλιά να χωρέσει όλα εκείνα που υπάρχουν, όσο βαρύ κι αν είναι το φορτίο της.<br /><br /></span><span style="color: rgb(51, 51, 153);">Όλα είναι θέμα σωστής στιγμής, πιστεύουν κάποιοι. Ίσως να έχουν δίκιο. Μα τα μάτια λάμπουν όταν είναι κάποιος ευτυχισμένος. Και ακόμα πιο ευτυχισμένος είναι αυτός που μπορεί να τα διακρίνει.</span><br /></div><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-8865816441937526068?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-76736625316189569672009-10-25T19:48:00.016+02:002009-10-25T22:00:37.333+02:00<span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:verdana;" ><br />Βρέχει πάλι... κι άρχισε ξανά να βρέχει την ώρα που το 1% ήταν ανεπαίσθητο, σχεδόν ξεχασμένο. Μα πάλι έγινε κυρίαρχο κι απόψε.<br /><br /></span><a style="font-family: verdana; color: rgb(204, 204, 255);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SuSLylgZRrI/AAAAAAAAASo/NXubPRck_cc/s1600-h/the_girl_in_the_rain_by_best10photos.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SuSLylgZRrI/AAAAAAAAASo/NXubPRck_cc/s320/the_girl_in_the_rain_by_best10photos.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5396591954674402994" border="0" /></a> <span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:verdana;" ><br />Επειδή τις τελευταίες μέρες, μοιάζει σαν να έχω ξεχάσει γραμματική, συντακτικό και μαζί με αυτά η έμπνευση έχει πάει περίπατο στη βροχή, ας με βοηθήσει κάποιος να αρθρώσω έστω με λίγες λέξεις όσα υπάρχουν μέσα μου. Ειλικρινά θα του/της ήμουν ευγνώμων. Νιώθω πράγματα μέσα μου, συναισθήματα που άλλοτε βρίσκουν αντίκρισμα και άλλοτε μένουν μόνα τους να αιωρούνται, νιώθω τις λαχτάρες μου, νιώθω την μοναξιά που ίσως έχει έρθει κατ' επιλογήν (νομίζω δηλαδή), αλλά δεν μπορώ να τα αποτυπώσω μέσα εδώ, μέσα στο καταφύγιό μου, στο δικό μου χώρο..</span> <span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:verdana;" ><br /><br />Αν βρείτε κάπου τις λέξεις που έχω χάσει, εδώ είμαι.. ενημερώστε με, γιατί όσα υπάρχουν μέσα μου, μάλλον βροχή καταρρακτώδης θα γίνουν και δε ξέρω πότε θα παρασύρουν τα πάντα στο πέρασμά τους.. Α.. και μαζί με αυτές, ίσως βρείτε και την ανεμελειά που η καθημερινότητα έχει προ πολλού παρασύρει στο διάβα της.</span> <span style="font-style: italic; color: rgb(204, 204, 255);font-family:verdana;" ><br /><br />υγ: Αναρωτιέμαι γιατί έγραψα αυτήν την ανάρτηση. Δε ξέρω... ίσως για να δω γραμμένα και επισήμως ότι έχω χάσει κάποια κομμάτια της καθημερινότητάς μου, όπως είναι η αγάπη μου να γράφω όσα ζω και όσα νιώθω κάθε φορά..</span><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 204, 255);font-family:verdana;" >υγ 2: Το τραγούδι που ακούγεται με τυλίγει απόψε σαν αγκαλιά...<br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-7673662531618956967?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-17874058964819894082009-10-16T02:52:00.004+03:002009-10-16T09:05:23.789+03:00<span style="COLOR: rgb(204,102,204);font-family:verdana;" >Πρέπει δηλαδή να αποκωδικοποιήσω συγκεκριμένες συμπεριφορές, να συμπυκνώσω στιγμές μέσα σε 10 λεπτά που στην αρχή ήταν 2 λεπτά αλλά κερδίσαμε μια μικρή παράταση, να δω ένα πρόσωπο χωρίς να βλέπω τα μάτια και την έκφρασή τους, να απολογηθώ για κάτι που θεωρείται αυτονόητο, αλλά γέμισα από τύψεις, να ακολουθήσω μια συμβουλή που μόνο πόνο κρύβει μέσα της...<br /><br />Ναι, αυτά πρέπει να κάνω. </span><span style="COLOR: rgb(204,102,204);font-family:verdana;" ><br /><br />Α.. επίσης πρέπει να ξεριζώσω την καρδιά μου, τα θέλω της και τις λαχτάρες της, να τα πετάξω όλα αυτά μαζί στο καλάθι των αχρήστων, να κλείσω μετά τη σακούλα για να μη βρουν </span><span style="COLOR: rgb(204,102,204);font-family:verdana;" >τρόπο να διαφύγουν, να πετάξω στο δρόμο τη ψυχή μου, ή να τη πουλήσω σε τιμή ευκαιρίας, να γεννήσω λαχτάρες και θέλω από το πουθενά, κάτι σαν παρθενογένεση, να πετάξω και ό,τι έχει απομείνει μέσα μου και να μείνω ένα κουφάρι άψυχο, άκαρδο, χωρίς να περιμένω κάτι, χωρίς να προσδοκώ σε κάτι. Να ζω και να αναπνέω τεχνητά, γιατί έτσι πρέπει. </span><span style="COLOR: rgb(204,102,204);font-family:verdana;" ><br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" style="COLOR: rgb(204,102,204)" href="http://4.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/Ste0y4ZPQII/AAAAAAAAASg/GUepnAU57M4/s1600-h/the_sound_of_silence_by_ahermin.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 213px; CURSOR: pointer" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5392977865024159874" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/Ste0y4ZPQII/AAAAAAAAASg/GUepnAU57M4/s320/the_sound_of_silence_by_ahermin.jpg" /></a><br /><span style="COLOR: rgb(204,102,204);font-family:verdana;" >Να χαμογελάω επειδή πρέπει να δείχνω χαρούμενη, χωρίς βέβαια να είμαι, να δουλεύω γιατί πρέπει να έχω τα προς το ζην, να αναγκάζομαι να υπομένω και να σκύβω το κεφάλι σε όσα οι συνθήκες επιτάσσουν , να είμαι σωστή απέναντι στις υποχρεώσεις μου, να σταματήσω να κοιτάω στα μάτια των άλλων προσπαθώντας να καταλάβω την ουσία. </span><span style="COLOR: rgb(204,102,204);font-family:verdana;" ><br /><br />Πρέπει να συνηθίσω τα πρέπει, μου λένε. Πρέπει να προσποιούμαι κάποιες στιγμές και να αντιμετωπίζω τη ζωή όπως μου αξίζει. Πρέπει να προχωρήσω μπροστά... γιατί έτσι πρέπει. Πρέπει να περνάω πάντα καλά... γιατί έτσι πρέπει...</span> <span style="COLOR: rgb(204,102,204);font-family:verdana;" ><br /><br />Πρέπει... γιατί έτσι πρέπει...</span><span style="COLOR: rgb(204,102,204)"> </span><span style="COLOR: rgb(204,102,204);font-family:verdana;" >Με ρώτησε κανείς αν θέλω όσα πρέπει;</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-1787405896481989408?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-61826348536848838182009-10-15T11:49:00.024+03:002009-11-05T22:59:46.952+02:00<span style="color: rgb(102, 102, 102);font-family:verdana;" >Έχω διαπιστώσει, πως το τελευταίο διάστημα, το μικρότερο ποσοστό πιθανοτήτων, είναι αυτό που υπερισχύει στη δική μου ζωή. Δε ξέρω πώς έχουν αντιστραφεί έτσι τα πράγματα και οι λεγόμενοι "νόμοι" δεν τηρούνται, αλλά είναι όντως άξιο θαυμασμού, παρατήρησης και δε συμμαζεύεται.<br /></span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 102);font-family:verdana;" >Να δώσω ένα παράδειγμα.. Λες ας πούμε σε κάποιον, θα συναντηθούμε το βράδυ κατά 99%. Πώς γίνεται και το 1% που απομένει, να υπερισχύει, δεν το έχω ακόμη καταλάβει. Και όχι τίποτε άλλο, αλλά χθες είχα ετοιμαστεί να παρακολουθήσω ως γνήσιος Έλληνας φίλαθλος τον αγώνα του ποδοσφαίρου, είχα αγοράσει τα ποτάκια και τα ξηροκάρπια, δεν είχα βάλει πιτζάμες, δεν είχα αφαιρέσει τη σκιά ματιών και το ρουζ από το πρόσωπο και περίμενα, περίμενα, περίμενα... Μέχρι που έκανε την εμφάνισή του ο αξιολάτρευτος Μορφέας και με παρέσυρε στην αγκαλιά ενός μοναδικού ύπνου (όχι πως δεν ήθελα δηλαδή)..</span> <p><span style="color: rgb(102, 102, 102);font-family:verdana;" ><img style="margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 214px; display: block; height: 320px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5392742900139016050" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/StbfGH_Lv3I/AAAAAAAAASY/IBdWaiaFazU/s320/rainy-day.jpg" border="0" /></span> <span style="color: rgb(102, 102, 102);font-family:verdana;" >Μέχρι και αυτήν τη στιγμή υπερισχύει το 1%. Με αυτό ξύπνησα, με αυτό άνοιξα το παράθυρο να μπει το πρώτο φως της ημέρας.. αλλά τελικά δεν μπήκε γιατί είχε συννεφιά, με αυτό το ποσοστό βγήκα στη βροχή, που μέχρι και αυτήν τη στιγμή συνεχίζει να είναι παρούσα, ώστε να μας θυμίζει ότι ο χειμώνας είναι προ των πυλών. Μου αρέσει ο χειμώνας. Θεωρώ πως αυτό το "κρύο καιρός για δύο", έχει μια βάση. Βέβαια, αν αντί για δύο είναι μία και ένα μαξιλάρι, δε χάλασε και ο κόσμος. Εμείς να είμαστε καλά.<br /></span><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:verdana;" ></span></p><p><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:verdana;" >Καλημέρα όπως τη λαχταράτε και πολλά πολλά φιλιά!!!</span></p><br /><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-6182634853684883818?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-74924339588412372382009-10-09T00:43:00.004+03:002009-10-09T00:44:50.257+03:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(102, 51, 102);font-family:verdana;" >Σήμερα δεν μπορώ να σε ακούσω. Συνέχεια κάτι μου ψιθυρίζεις, μα εγώ σε αγνοώ. Δε ξέρω αν το κάνω ηθελημένα, μα σε αγνοώ. Ένα χαζοκούτι συνεχώς ανοιχτό και εγώ ακριβώς μπροστά του, μπρούμυτα στον καναπέ να χαζεύω. Κάποιες φορές ήχοι γνώριμοι ακούστηκαν... ίσως ήταν οι μόνες στιγμές που οι αισθήσεις μου επικεντρώθηκαν σε εξωτερικά ερεθίσματα. Ξαφνικά ένιωσα κάτι ζεστό να κυλάει από τα μάτια στο πρόσωπό μου και μετά κι άλλο κι άλλο κι άλλο... Θα φταίει μάλλον κάποιο σκουπιδάκι στον αέρα σκέφτηκα. Χα! Για μια ακόμη φορά σου την έφερα! Σε ξεγέλασα! Κάποια στιγμή έκλεισα τα μάτια μα κάτι προσπάθησε να τρυπώσει με τρόπο ύπουλο μέσα στο μυαλό μου, φέρνοντας μια σκέψη και μετά άλλη μία σαν τετελεσμένα γεγονότα. Με ρώτησες αν θέλω να έρθεις; Δε θέλω σου λέω. Δε θέλω να απασχολείς τη σκέψη μου. Εσύ ειδικά που με ξέρεις τόσο καλά, θα έπρεπε να είχες καταλάβει πως έχει επέλθει αναστολή λειτουργίας για κάποιο διάστημα, για όσο χρειαστεί. Δε ξέρω για πόσο. Γι αυτό λοιπόν καλά θα κάνεις, αν βέβαια θέλεις να υπάρχεις μέσα μου τα επόμενα Χ χρόνια, να σωπάσεις. Ειδικά τώρα που δεν μπορώ και δε θέλω να σε ακούσω. Τώρα που θέλω να αδειάσω από όσες σκέψεις με γεμίζεις. Ξέρω πως τα έχεις τακιμιάσει με την καρδιά, τη ψυχή και το μυαλό. Δε σας θέλω τώρα. Κανέναν και καμιά από εσάς. Θέλω να μείνω μόνη. Εγώ και η μοναξιά μου. Εγώ κι ο αρνητισμός μου. Θέλω να αδειάσω εντελώς, να μείνω ένα κουφάρι και ας μου φέρεις μετά όσες σκέψεις θέλεις, όσα αισθήματα σου ζήτησα να κρατήσεις για λίγο μακριά μου.</span> <span style="color: rgb(102, 51, 102);font-family:verdana;" ><br /><br />Μετά όμως...<br /><br /></span> <a style="font-family: verdana; color: rgb(102, 51, 102);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/Ss5bZs4gv2I/AAAAAAAAASQ/m-PKFjuzlf8/s1600-h/woman_alone.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 315px; height: 236px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/Ss5bZs4gv2I/AAAAAAAAASQ/m-PKFjuzlf8/s400/woman_alone.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5390346301112106850" border="0" /></a> <span style="color: rgb(102, 51, 102);font-family:verdana;" ><br />όχι τώρα... όχι απόψε... κι ας φοβάμαι...</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102); font-style: italic; font-weight: bold;font-family:verdana;" >Με ακούς εαυτέ μου;</span><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-7492433958841237238?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-62815942049228932202009-10-07T00:57:00.001+03:002009-10-07T00:58:09.591+03:00<span style="font-size:130%;"> <span style="font-style: italic; color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" ><br />Κάπως έτσι...</span></span><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/Ssu21Gq5inI/AAAAAAAAASI/CQstrnX8Lok/s1600-h/puzzle.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/Ssu21Gq5inI/AAAAAAAAASI/CQstrnX8Lok/s400/puzzle.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5389602402518796914" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(51, 51, 153);font-size:130%;" ><span style="font-family:verdana;">Ανασυγκρότηση κομματιών</span> <span style="font-family:verdana;"><br />Ανασυγκρότηση στιγμών</span><br /><span style="font-family:verdana;">Ανασυγκρότηση αισθημάτων</span><span style="font-family:verdana;"><br />Ανασυγκρότηση επιβεβλημένη</span></span><span style="color: rgb(51, 51, 153);font-size:130%;" >...</span><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-6281594204922893220?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-31364404569179486172009-10-03T03:29:00.019+03:002009-10-03T14:53:23.623+03:00<span style="color: rgb(51, 102, 255);font-family:verdana;" ><br />Γιατί πρέπει όλος ο κόσμος μου να αναποδογυρίζει κάποιες φορές; Γιατί πρέπει όλα όσα υπάρχουν τη μια στιγμή, την αμέσως επόμενη να μην υπάρχουν ή να αλλάζουν; Για μια στιγμή απόψε, το βράδυ έγινε πιο φωτεινό και άφησε πίσω του το μουντό και άχαρο χρώμα του. Για μια στιγμή ένιωσα σαν να μου χάριζαν ένα όνειρο, σαν να ξύπνησα ξαφνικά, που όντως έτσι έγινε, σαν να με πήρε η ζωή που είχα αφήσει παραδίπλα, δίνοντάς μου δυο χαστούκια, όλα δικά μου. Ναι, όλα δικά μου. Και τότε ρυάκι σχημάτισε το αίμα, σαν από καιρό να περίμενε αυτήν τη στιγμή, παίρνοντας μαζί του όλους τους πόνους τόσων μηνών και κυρίως τόσων ημερών. Ένιωσα όλα τα </span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-family:verdana;" >ζωτικά μου σημεία να χτυπούν κόκκινο και όσο κι αν προσπάθησα να τα ημερέψω - αν προσπάθησα δηλαδή, που νομίζω πως δεν προσπάθησα - δεν τα κατάφερα.<br /><br />Τα πάντα αναποδογύρισαν, σκέψεις και λέξεις έχασαν τη φωνή τους και τη ροή τους, ο ύπνος έγινε όνειρο απατηλό και όλο μου το είναι στροβιλίστηκε σε έναν τυφώνα συναισθημάτων τόσο πρωτόγνωρο, που με καμία δύναμη δεν μπόρεσα και </span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-family:verdana;" >δεν μπορώ ακόμα να διαχειριστώ. Δε ξέρω ποια άλλη επιβεβαίωση χρειάζομαι για όσα νιώθω. Δε ξέρω ποιά δύναμη ανθρώπινη ή Θεϊκή θα μπορέσει να αντιστρέψει κάτι τόσο μοναδικό και τόσο επίπονο ταυτόχρονα, κάτι τόσο ζωογόνο και ταυτόχρονα σχεδόν θανατηφόρο, μα για ένα είμαι σίγουρη... για όσα υπήρχαν και υπάρχουν μέσα μου, με όποια μορφή, με όποια παραλλαγή.<br /><br />Και όσο κι αν προσπαθώ να τα κρατήσω μέσα μου, όσο κι αν προσπαθώ να τα κατευνάσω, αυτά γίνονται θηρία και με πνίγουν. Την έκρηξη με άλλη μορφή την περίμενα, με άλλη μορφή ήρθε στο σήμερα, στο πριν από λίγο, στο απόψε. Ίσως, για δεύτερη φορά στη ζωή μου απόψε κατάλαβα τι σημαίνει ανιδιοτέλεια αισθημάτων. Τί σημαίνει να νιώθεις, να εκφράζεις με όποιο μέσον δίνοντας όσα </span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-family:verdana;" >έχεις μέσα σου, χωρίς να περιμένεις να πάρεις κάτι.<br /><br />Ίσως για πρώτη φορά συνειδητοποίησα πώς είναι να νιώθουν τα ίδια και να σου τα εκδηλώνουν με όσους τρόπους έχουν απομείνει διαθέσιμοι. Οι συνθήκες μας έχουν αναγκάσει να περιορίζουμε την εκδήλωσή τους, έχοντας κάνει εκπτώσεις και περικοπές. Μα ποτέ και κανένας δε θα μπορέσει να μας σταματήσει να νιώθουμε. Η ελευθερία σκέψης πάντα θα υπάρχει, ως το πιο δυνατό όπλο της ανθρώπινης ύπαρξης, ακόμα κι αν μερικές φορές αναγκαζόμαστε να καμουφλάρουμε αυτά για τα οποία ζούμε, αυτά που νιώθουμε, αυτά για τα οποία ματώνουμε...</span> <span style="color: rgb(51, 102, 255);font-family:verdana;" ><br /><br /></span><a style="color: rgb(51, 102, 255);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SsaZ0NgyscI/AAAAAAAAASA/SM66vhEcDMc/s1600-h/dixtya.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SsaZ0NgyscI/AAAAAAAAASA/SM66vhEcDMc/s400/dixtya.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5388163126454825410" border="0" /></a><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-family:verdana;" ><br />Κι αν όλα μοιάζουν με ένα δίχτυ πλεγμένο αριστοτεχνικά γύρω από τις ζωές μας, ας προσπαθήσουμε όσο βρισκόμαστε μέσα εκεί, τις στιγμές μας να τις γεμίζουμε με όσα αγαπάμε. Κι αν λόγω συνθηκών δεν μπορούμε... τότε ειλικρινά δε ξέρω... </span><br /><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/eKo_ZK2odic&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x006699&amp;color2=0x54abd6"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/eKo_ZK2odic&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x006699&amp;color2=0x54abd6" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><div style="text-align: right; color: rgb(102, 102, 204);"><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:verdana;" > <span style="font-size:85%;"><span style="font-style: italic;"><span style="color: rgb(102, 102, 204);">Το τραγούδι στο video<span style="font-weight: bold;"></span></span><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 102, 204);">"το δίχτυ"</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">σε στίχους Νίκου Γκάτσου και μουσική Σταύρου Ξαρχάκου</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">και από το οποίο λατρεύω κάθε του νότα,</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">κάθε του λέξη, το αφιερώνω σε εμένα και σε όσους κατάφεραν</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">να νιώσουν όσα απόψε γράφω..<br /><br /></span></span></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-3136440456917948617?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-59886067844212452262009-09-29T23:52:00.000+03:002009-09-30T00:06:18.584+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SsJzE1ZfrEI/AAAAAAAAAR4/O6Z36g-HDmg/s1600-h/EXPLOSION.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SsJzE1ZfrEI/AAAAAAAAAR4/O6Z36g-HDmg/s400/EXPLOSION.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5386994631179217986" border="0" /></a><br /><span style="text-decoration: underline;"><br /><br /><br /></span><div style="text-align: center; font-family: verdana; color: rgb(255, 0, 0);"><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;">ΜΠΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΜ....</span><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-5988606784421245226?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-6979677623280998222009-09-28T00:25:00.001+03:002009-09-28T00:26:59.250+03:00<div style="text-align: center; color: rgb(153, 102, 51);font-family:verdana;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-style: italic; font-weight: bold;"><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">"Η ζωή είναι μια ανηφόρα,</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">αλλά η θέα της είναι πανέμορφη"</span></span></span><br /><br /><br /></div> <a style="font-family: verdana; color: rgb(255, 153, 255);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/Sr_VSjePkMI/AAAAAAAAARo/ZyYlB--_-Q0/s1600-h/life....jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 262px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/Sr_VSjePkMI/AAAAAAAAARo/ZyYlB--_-Q0/s320/life....jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5386258194094854338" border="0" /></a> <span style="color: rgb(255, 153, 255);font-family:verdana;" ><br />Απόψε δεν έχω κάτι να γράψω δικό μου, μονάχα να παραθέσω αυτήν την υπέροχη παραδοχή. Από τη στιγμή που χθες το βράδυ την άκουσα, κάποια πράγματα μέσα μου έχουν αλλάξει. Ναι, μου λείπουν κάποια βασικά της στοιχεία, αλλά έχω μάθει να αγαπάω και να αγαπιέμαι. Νομίζω πως έχω καταφέρει να διανύσω ένα σημαντικό μέρος αυτής της ανηφόρας και σαν ανταμοιβή είχα και έχω την ευκαιρία, μπροστά στα μάτια μου και τη ψυχή μου να ξετυλίγεται μια υπέροχη θέα, αυτή της ζωής. Τελικά, πόσο μας αλλάζει μια παιδική αγκαλιά...</span> <br /><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255); font-family: verdana;">Καλή εβδομάδα να έχουμε</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-697967762328099822?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-46285223248083289032009-09-24T19:08:00.007+03:002009-09-24T19:10:38.233+03:00<a style="color: rgb(255, 153, 0);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SruXOgmXh6I/AAAAAAAAARg/-jlI303Y8eo/s1600-h/polykatoikia.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 264px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SruXOgmXh6I/AAAAAAAAARg/-jlI303Y8eo/s320/polykatoikia.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5385064054976382882" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(255, 153, 0);font-family:verdana;" >Όχι, δεν πρόκειται για το καλογραμμένο και καλογυρισμένο σήριαλ που προβάλλεται στις τηλεοράσεις μας. Δεν πρόκειται για τους εξαίρετους ηθοποιούς που απαρτίζουν το σκηνικό της πολυκατοικίας, αλλά ούτε και για αυτούς που στη διαφήμιση του σήριαλ κάθονται σε μια καρέκλα κάνοντας ψυχοθεραπεία αναλύοντας τις ημέρες και τους μήνες που έχουν να παρακολουθήσουν το σήριαλ. Πρόκειται για την ψυχοθεραπεία που θα χρειαστώ εγώ με τους γείτονές μου στην πολυκατοικία που ζω δέκα συναπτά και καθόλου ευκαταφρόνητα έτη.</span> <span style="color: rgb(255, 153, 0);font-family:verdana;" ><br /><br />Από πού να ξεκινήσω και πού να καταλήξω με όσα συμβαίνουν; Τί άκουσα μόλις πριν από λίγα λεπτά; </span><span style="font-style: italic; font-weight: bold; color: rgb(255, 153, 0);font-family:verdana;" >Ότι το μπετόν της αυλής μουχλιάζει από το νερό που στάζει από το σωληνάκι του κλιματιστικού. </span><span style="color: rgb(255, 153, 0);font-family:verdana;" >Έλεος δηλαδή!!!!! Πώς μπορεί να μουχλιάσει; Άλλο η πρασινάδα που έχει βγάλει και άλλο η μούχλα... Μη τα κάνουμε όλα ίσα και όμοια. Επειδή κάποιοι δεν έχουν τί να κάνουν όλη τη μέρα μέσα σε ένα σπίτι, ψάχνουν να βρουν αφορμές και να πλάσουν σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Αλλά δεν μπόρεσα να συγκρατηθώ και έβαλα τα πράγματα στη θέση τους.</span> <span style="color: rgb(255, 153, 0);font-family:verdana;" ><br /><br />Γύρισα από τη δουλειά, χαρούμενη και με κέφι και άρχισε η κυρία της διπλανής πόρτας, της οποίας παρεμπιπτόντως το μπαλκόνι συγκοινωνεί με το δικό μου που έχω το κλιματιστικό, να μου λέει και καλά πως οι από κάτω του ισογείου έκαναν παράπονα γιατί στάζει το νερό και έχει δημιουργήσει μούχλα στο μπετόν της αυλής. Πέντε χρόνια το νερό στάζει και κανείς δεν έχει πει το οτιδήποτε, φέτος όμως αλλάξαμε τροπάριο. Βέβαια, ευτυχώς είχα ενημερωθεί προ ενός μήνα από τη διαχειρίστρια, πως η γειτόνισσα, ούσα παράξενη, της είχε πει πως το νερό που τρέχει από το σωληνάκι είναι πηγή "μάζωξης κουνουπιών"!!!!! Έτσι λοιπόν, σήμερα, όταν μου είπε η "παράξενη" πως οι από κάτω έκαναν τα παράπονα, την έβαλα στη θέση της. Σεβάστηκα όσο μπορούσα την ηλικία της, αλλά δεν άντεξα. Της τα είπα ένα χεράκι. Όχι βέβαια ότι παραδέχτηκε πως είναι δική της η παραξενιά και όχι τα "υποθετικά" παράπονα άλλων, αλλά λέμε τώρα...</span> <span style="color: rgb(255, 153, 0);font-family:verdana;" ><br /><br />Αυτάααα τα νέα μου για σήμερα. Δεν έχω παράπονο, οι τόνοι και τα "αίματα" ανέβηκαν και ξεθύμανα σαν το μπουκαλάκι από το ασετόν όταν το αφήνεις ανοιχτό.<br /><br /></span><span style="color: rgb(255, 153, 0);"> </span><span style="color: rgb(255, 153, 0);font-family:verdana;" >Σας φιλώ γλυκά.</span><span style="color: rgb(255, 153, 0);">.. </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-4628522324808328903?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-79960058342995853412009-09-21T23:04:00.011+03:002009-09-21T23:13:28.320+03:00<span style="color: rgb(51, 102, 255);font-family:verdana;" ><br />Θέλω να γκρινιάξω απόψε. </span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-family:verdana;" >Νιώθω κουρασμένη από την πρώτη κιόλας ημέρα της εβδομάδας!!!</span> <ul><li><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-family:verdana;" >Θέλω να πάω βόλτα στη θάλασσα (κι ας πέρασα πριν λίγες ώρες από δίπλα της).</span></li></ul><ul><li><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-family:verdana;" >Θέλω άδεια 1 εβδομάδα και να εξαφανιστώ.</span></li></ul><ul><li><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-family:verdana;" >Θέλω να κοιμηθώ και να χουζουρεύω στο κρεβάτι μου μέχρι αύριο το μεσημέρι.</span></li></ul><ul><li><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-family:verdana;" >Θέλω χαμόγελα τριγύρω μου, πολλά - πολλά χαμόγελα.</span></li></ul> <ul><li><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-family:verdana;" >Θέλω να κόψω το τσιγάρο (είμαι σε καλό δρόμο, είπα πως δε θα πάρω άλλο πακέτο)</span></li></ul> <ul><li><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-family:verdana;" >Θέλω ένα δροσιστικό coctail σαν αυτά που έπινα το καλοκαίρι σε εκείνο το μαγικό νησί.</span></li></ul> <ul><li><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-family:verdana;" >Θέλω να σταματήσει αυτή η προεκλογική περίοδος με όλα αυτά τα πάντα ανεκπλήρωτα ¨ΘΑ"</span></li></ul><ul><li><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-family:verdana;" >Θέλω να ξεκινήσει στην Αμερική το Grey's Anatomy Season 6.</span></li></ul> <ul><li><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-family:verdana;" >Θέλω να ξυπνήσω αύριο και να πάρω αύξηση και να τα χαλάσω σε shopping therapy</span></li></ul> <ul><li><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-family:verdana;" >Θέλω να κάνω ένα μεγάλο party (τα γενέθλιά μου αργούν ακόμα) και να γεμίσω ένα μαγαζί από φίλους και γνωστούς.</span></li></ul> <ul><li><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-family:verdana;" >Θέλω να κάνω κοπάνα από τη δουλειά και να πάω να απολαύσω το πρωί τον καφέ μου στην παραλιακή.</span></li></ul> <ul><li><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-family:verdana;" >Θέλω να ανανεώσω το blog μου με καινούργιο background και εικόνες αλλά δε ξέρω πώς</span></li></ul><ul style="font-weight: bold;"><li><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-family:verdana;font-size:130%;" >Θέλω μια αγκαλιάααααααα</span></li></ul><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-family:verdana;" ><br /></span> <a style="color: rgb(51, 102, 255); font-family: verdana;" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SrfZIO8n2AI/AAAAAAAAARY/lxwoHBYudd4/s1600-h/1200217631.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 288px; height: 275px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SrfZIO8n2AI/AAAAAAAAARY/lxwoHBYudd4/s400/1200217631.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5384010615019264002" border="0" /></a> <div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-family:verdana;" ><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-style: italic; font-weight: bold;">Ζητάω πολλά;;;</span></span><br /><br /></span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-7996005834299585341?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-80397692751713632222009-09-19T23:19:00.015+03:002009-09-20T01:44:17.849+03:00<span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >Για μια στιγμή που θα μείνει μέσα σου χαραγμένη, χρειάζονται δύο άνθρωποι ή παραπάνω. </span><span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >Πρωταγωνιστές </span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SrU9DwUVX1I/AAAAAAAAARI/pVTFaIQmMaw/s1600-h/%CE%BA%CE%BF%CF%81%CE%BD%CE%B9%CE%B6%CE%B1.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 198px; height: 200px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SrU9DwUVX1I/AAAAAAAAARI/pVTFaIQmMaw/s200/%CE%BA%CE%BF%CF%81%CE%BD%CE%B9%CE%B6%CE%B1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5383276064310386514" border="0" /></a><span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >και σκηνοθέτες ταυτόχρονα στο εκάστοτε έργο που η στιγμή καθορίζει. Μια λάθος κίνηση αλλάζει το ρου της ζωής. Μια σωστή κίνηση χρωματίζει τη στιγμή, της δίνει ξεχωριστή οντότητα και παρουσία μ<span style="font-family:verdana;">έσα στην καθημερινότητά μας και ταυτόχρονα κομβικό</span></span><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><span style="font-family:verdana;"> σημείο σκέψης και αναπόλησης στο μέλλον. </span></span><span style="color: rgb(51, 51, 153);"><span style="font-family:verdana;">Πασχίζουμε να ζήσουμε στιγμές ευτυχίας, καμιά φορά χωρίς να υπολογίζουμε τίποτα, γνωρίζοντας όμως ότι η ευτυ<span style="font-family:verdana;">χία κοστίζει ακριβά</span>. Και ποιός άραγε σκέφτεται προκαταβολικά τί θα ακολουθήσει, όταν νιώθει πως η ευτυχία χτυπάει δειλά δειλά την πόρτα του; Αφήνουμε τον εαυτό μας, τη ψυχή μας, το σώμα μας να στροβιλιστεί στου πάθους τα δίχτυα, αφήνουμε ελεύθερη την καρδιά μας να αγαπήσει και να αγαπηθεί χωρίς όρια.<br /><br /></span></span><span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" ><span style="font-family:verdana;">Το ίδιο μπορεί να συμβεί και στις ερωτικές - συντροφικέ</span>ς σχέσεις, μα και στις φιλικές. Δίνεις τον εαυτό σου, δείχνεις με κάθε τρόπο την αγάπη σου με πράξεις μα και με λόγια, εισπράττεις αγάπη και φροντίδα και νιώθεις γεμάτος ως άνθρωπος. Βλέπεις τους φίλους ή/και σύντροφό σου να απολαμβάνει τη φροντίδα και την αγάπη σου και τότε η ευτυχία σου διπλασιάζεται. Τί γίνεται όμως όταν διαπιστώνεις πως οι άνθρωποι που πίστευες μέχρι χθες ότι είναι δίπλα σου, στην ουσία είχαν ημερομηνία λήξης, σαν τα προϊόντα που βρίσκουμε στα σούπερ μάρκετς;</span> <span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >Χα... εκεί ακριβώς νιώθεις πως όλα γύρω σου καταρρέουν, ή τέλος πάντων κάπως έτσι. Είναι σαν να νιώθεις να πέφτεις σε ένα μεγάλο λάκκο - παγίδα γεμάτο από λάσπη. Και σε </span><span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >εκείνο το σημείο, συνειδητοποιείς πως όλα όσο τόσο καιρό νόμιζες ή αισθανόσουν, ήταν μια φούσκα.</span> <span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" ><br /><br />Δε ξέρω αν για όλα αυτά ευθύνονται οι λάθος επιλογές ανθρώπων ή απλά οι λάθος συγκυρίες. </span><span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >Όσες φορές έχω </span><span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >προσπαθήσει να αναλύσω το συγκεκριμένο ερώτημα μέσα μου και άλλες τόσες που το </span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SrU_0OXVmdI/AAAAAAAAARQ/wuczb7mxUp4/s1600-h/%CF%83%CE%BA%CE%B1%CE%BA%CE%B9.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 200px; height: 192px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SrU_0OXVmdI/AAAAAAAAARQ/wuczb7mxUp4/s200/%CF%83%CE%BA%CE%B1%CE%BA%CE%B9.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5383279096033024466" border="0" /></a><span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >έχω συζητήσει, δεν κατέληξα πουθενά. Νιώθω σαν να είμαστε τα πιόνια σε μια παρτίδα σκάκι με γύρω μας αμέτρητους πύργους να εμποδίζουν κάθε μας κίνηση. Και όταν καταφέρνουμε τελικά να κινηθούμε στο επόμενο τετράγωνο μας περιμένει άλλος ένας πύργος που καλούμαστε να προσπεράσουμε. Ο βασιλιάς και η βασίλισσα κοιτούν ατάραχοι τις κινήσεις μας, σαν να γνωρίζουν εκ των προτέρων το αποτέλεσμα.</span> <span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" ><br /><br />Την επόμενη κίνησή μου δεν την έχω προγραμματίσει. Τα δεδομένα είναι μάλλον συγκεκριμένα, από όσα μπορώ να αντιληφθώ. Όσο κι αν θέλω να εθελοτυφλώ ως προς κάποιες καταστάσεις, ξέρω πως είναι λάθος για το σήμερα. Για το αύριο δε ξέρω. Κανείς δε ξέρει. Απόψε ήθελα συγκεκριμένους ανθρώπους δίπλα μου. Μάλλον εξαφανίστηκαν με αξιωματικούς και ίππους σε μια ξεχασμένη παρτίδα. Άνθρωποι, επιλογές, στιγμές...<br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-8039769275171363222?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-40820733903721535992009-09-17T20:08:00.001+03:002009-09-17T20:08:21.490+03:00<span style="color: rgb(102, 0, 204);font-family:verdana;" >Το βλέπεις; Είναι χρυσό και για την ακρίβεια λευκόχρυσο. Καλογυαλισμένο και φινετσάτο με λεπτομέρειες που θα ζήλευε ο καθένας. Προσπαθείς να το ακουμπήσεις μα μόλις πλησιάζεις το χέρι σου αυτό εξαφανίζεται. Μέσα του ζει μια ψυχή γυμνή. Εσύ μπορεί να τη βλέπεις ντυμένη αλλά στην ουσία είναι ολόγυμνη, όπως όλες οι ψυχές αν καταφέρεις να τις πλησιάσεις. Ζει μόνη της για πολλά χρόνια. Τις περισσότερες φορές θα τη δεις πάνω στην αιώρα της να προσπαθεί να φτάσει το πάνω μέρος από το κλουβί στο οποίο βρίσκεται. Δίνει ώθηση κάθε φορά, ακουμπώντας στο έδαφος με τα πόδια της και κάθε φορά πηγαίνει όλο ψηλότερα. Εκεί περνάει πολλές ώρες από την ημέρα της. Γελάει με τη ψυχή της σε κάθε της προσπάθεια να φτάσει πιο ψηλά. Αποκαμωμένη πια, μετά από πολλές ώρες, αποφασίζει να κατέβει και να κάνει μια βόλτα στον ολάνθιστο κήπο του κλουβιού της.<br /><br /></span><a style="color: rgb(102, 0, 204);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SrJpGtK6BJI/AAAAAAAAAQo/pLrQBsjli3M/s1600-h/neraida.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 315px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SrJpGtK6BJI/AAAAAAAAAQo/pLrQBsjli3M/s400/neraida.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5382480068586636434" border="0" /></a><span style="color: rgb(102, 0, 204);font-family:verdana;" ><br />Λουλούδια και δέντρα, που τόσο καιρό περιποιείται με φροντίδα και αγάπη, είναι η μοναδική συντροφιά της. Περιφέρεται ανέμελη μέσα στο λευκό αέρινο φόρεμά της, αυτό με τις ολοκέντητες άκρες του. Τα μαλλιά της λυτά σα χείμαρροι αγκαλιάζουν το σώμα της και ανεμίζουν στη φθινοπωρινή αύρα του απογεύματος. Κοιτάει τριγύρω της όλα όσα με αγάπη καθημερινά φροντίζει μα νιώθει κάτι να της λείπει. Κάποιες στιγμές εγκλωβίζεται στη σκέψη αυτή, ψάχνοντας να βρει τί πραγματικά είναι αυτό που λαχταράει μα δεν έχει. Μια ξαφνική βροχή διώχνει μακριά τις σκέψεις της. Ανοίγει τα χέρια προσπαθώντας να αγκαλιάσει τον ουρανό για το μοναδικό αυτό δώρο που της χαρίζει, ανοιγοκλείνοντας τα μάτια σε κάθε ψιχάλα που αγκαλιάζει το πρόσωπό της. Και όταν πια κάθε της κύτταρο έχει βραχεί και το φόρεμά της έχει γίνει ένα με τη σάρκα της, επιστρέφει στο μικρό καλύβι που βρίσκεται στο κέντρο του κλουβιού.<br /><br />Βρεγμένη όπως είναι, με το νερό να λιμνάζει σε κάθε της βήμα, ανάβει δυο κούτσουρα στο μικρό της τζάκι για να ζεστάνει το χώρο και τη ψυχή της που εκείνο το απόγευμα έγινε ένα με τις ψιχάλες. Αποκαμωμένη, κουρνιάζει δίπλα στη φωτιά και παρατηρεί τις φλόγες όπως αγκαλιάζουν τα ξύλα. Νιώθει ένα χέρι αόρατο να αγκαλιάζει τους ώμους της, μια ζεστασιά ξεχωριστή να πλανάται στο χώρο και στο χρόνο. Έτσι γλυκά και μοναδικά όπως αισθάνεται, παραδίδει σώμα και πνεύμα στο Μορφέα, μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-4082073390372153599?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-51819926426534076762009-09-09T00:24:00.007+03:002009-09-09T00:27:44.007+03:00<span style="color: rgb(255, 204, 153);font-family:verdana;" ><br />Κουρνιάζεις απόψε σε αγκαλιά νοητή</span> <span style="color: rgb(255, 204, 153);font-family:verdana;" ><br />κλείνεις τα μάτια και νιώθεις χέρια να σε σφίγγουν</span> <span style="color: rgb(255, 204, 153);font-family:verdana;" ><br />ένα καβούκι η αγκαλιά που από μέσα δε θέλεις να φύγεις</span> <span style="color: rgb(255, 204, 153);font-family:verdana;" ><br />νιώθεις ζεστά εκεί μα υγρά ταυτόχρονα</span> <span style="color: rgb(255, 204, 153);font-family:verdana;" ><br /><br />Ο χρόνος κυλά και σε φοβίζει </span> <span style="color: rgb(255, 204, 153);font-family:verdana;" ><br />Οι δείκτες του ρολογιού σαν θηρία αρπακτικά<br />πλησιάζουν</span><span style="color: rgb(255, 204, 153);"> </span><span style="color: rgb(255, 204, 153);font-family:verdana;" >να κλέψουν ό,τι υπάρχει, ό,τι ζει ακόμα</span> <span style="color: rgb(255, 204, 153);font-family:verdana;" ><br />νιώθεις τα πάντα να γλιστρούν παρασέρνοντας κι εσένα στο πέρασμά τους</span> <span style="color: rgb(255, 204, 153);font-family:verdana;" ><br /><br /><span style="font-style: italic;">Θα μπορέσεις να κρατηθείς;</span></span> <span style="color: rgb(255, 204, 153);font-family:verdana;" ><br /><br />Ένα σχοινί τεντωμένο η ζωή</span> <span style="color: rgb(255, 204, 153);font-family:verdana;" ><br />όσο το τραβάς, τόσο αυτό ξεφτίζει</span> <span style="color: rgb(255, 204, 153);font-family:verdana;" ><br />Σαν το τσιγάρο που όσο το καπνίζεις </span> <span style="color: rgb(255, 204, 153);font-family:verdana;" ><br />στάχτη αφήνει πίσω του να σου θυμίζει μόνο<br />τα δευτερόλεπτα που πέρασαν</span> <span style="color: rgb(255, 204, 153);font-family:verdana;" ><br /><br /><span style="font-style: italic;">Προχωράς, μα ξέρεις που πηγαίνεις;<br /><br /></span></span> <a style="color: rgb(255, 204, 153);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SqbKMMH79eI/AAAAAAAAAQQ/pccqmRolxyc/s1600-h/bunker10.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 305px; height: 198px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SqbKMMH79eI/AAAAAAAAAQQ/pccqmRolxyc/s320/bunker10.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5379209115702392290" border="0" /></a> <span style="color: rgb(255, 204, 153);font-family:verdana;" ><br />Ένα χαμόγελο για λίγα λεπτά</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 153);font-family:verdana;" >σε μια στιγμή να προσπαθείς να φυλακίσεις</span> <span style="color: rgb(255, 204, 153);font-family:verdana;" ><br />εικόνες τόσες που πινέλα δεν μπορούν να χρωματίσουν</span> <span style="color: rgb(255, 204, 153);font-family:verdana;" ><br />αισθήματα που με λέξεις δεν μπορούν να ειπωθούν.<br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-5181992642653407676?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-28555343825792237482009-09-07T00:11:00.004+03:002009-09-07T00:12:45.797+03:00<span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" >Θυμάμαι, πριν από πολλά χρόνια, κάθε Δευτέρα πρωί στο σχολείο - κυρίως στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού - γράφαμε έκθεση σχετικά με το πως περάσαμε το Σαββατοκύριακο. Σκέφτομαι και χαμογελάω για το άγχος που είχαμε τότε να μπορέσουμε να περιγράψουμε μέσα σε λίγες γραμμές δύο ημέρες γεμάτες από οικογενειακές και φιλικές στιγμές! Πόσο ωραίες και μοναδικές στιγμές ήταν τότε! </span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" ><br /></span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" >Τα χρόνια πέρασαν, μεγαλώσαμε και γίναμε οι περισσότεροι από εμάς ολοκληρωμένοι άνθρωποι. Κάποιοι δημιούργησαν τη δική τους οικογένεια και είναι ευτυχισμένοι, κάποιοι άλλοι δημιούργησαν τη δική τους οικογένεια αλλά διάφοροι λόγοι τους οδήγησαν στο χωρισμό και κάποιοι άλλοι κυνηγούν ακόμη το δικαίωμά τους στην ευτυχία. </span> <span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" ><br /><br /></span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" >Έπιασα αρκετές φορές τον εαυτό μου να σκέφτεται αυτές τις μέρες. Σκέψεις πολλές και αντιφατικές μεταξύ τους, τόσο πολύ αντιφατικές που προσπάθησα κάποια στιγμή να τις βάλω σε μια σειρά, αλλά μάταια. Τις περισσότερες φορές το μυαλό δεν μπορούμε να το ορίσουμε. Ακολουθεί τη δική του πορεία, πόσω δε μάλλον η καρδιά. Παρακολούθησα λίγο την πορεία των σκέψεών μου. Για να είμαι ειλικρινής ήταν αναμενόμενη η πορεία τους. Όσο κι αν θέλησα να τις χαλιναγωγήσω, αυτές συνέχισαν τη δική τους ανεξέλεγκτη πορεία. Νομίζω πως δίκαια υποστηρίζουν κάποιοι πως η πραγματική ελευθερία που έχει ο άνθρωπος είναι να μπορεί να σκέφτεται. Δε θα μπορούσα να πάω κόντρα σε αυτό...</span> <span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" ><br /></span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" ><br />Κυριακή βράδυ απόψε, μετά από ένα Σαββατοκύριακο που πέρασε και κύλησε σαν μια σταγόνα. Το κρεβάτι μου με απόλαυσε τόσο πολύ, που αν είχε στόμα να μιλήσει θα μου έλεγε σίγουρα πως με βαρέθηκε. Ένιωθα τον εαυτό μου ξεκούραστο, αλλά παρ' όλα αυτά κάτι με κρατούσε εκεί και δε με άφηνε να σηκωθώ. Είδα 3 - 4 </span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" >ταινίες, προσπάθησα να γράψω λίγα λόγια εδώ στο blog, αλλά ήμουν συνεχώς σε μια διαδικασία γραψίματος - σβησίματος... ε και μετά από κάποιο σημείο τα παράτησα και ξανακοιμήθηκα... Απόψε, πιστεύω πως η βροχή που τόσο λατρεύω θα μου κάνει παρέα... Έχεις δοκιμάσει να μοιραστείς μαζί της τα μυστικά σου; Επειδή το έχω δοκιμάσει, σου το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Απόψε, όπως και κάθε φορά, θα είναι μοναδική η συντροφιά της..<br /><br /></span><a style="color: rgb(255, 255, 255);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SqQfOwCY0_I/AAAAAAAAAQA/LLIiQELyJk4/s1600-h/003n053z3LW.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 239px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SqQfOwCY0_I/AAAAAAAAAQA/LLIiQELyJk4/s400/003n053z3LW.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5378458193260762098" border="0" /></a><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" ><br /></span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" >Σε λίγες ώρες ξεκινά μια καινούργια εβδομάδα. Κανείς δε ξέρει τί μας επιφυλάσσει, μα σίγουρα όλοι μας θέλουμε να είναι γεμάτη από στιγμές ευτυχίας. Άλλωστε η ευτυχία μέσα εκεί κρύβεται, σε στιγμές που καλούμαστε να ζήσουμε με όλη μας τη ψυχή. Καλό θα είναι να μην αγνοούμε όσα συμβαίνουν στην καθημερινότητά μας. Ακόμα και όταν ένα χαμόγελο σχηματίζεται στα χείλη μας, ακόμα και όταν νιώθουμε μια λάμψη στα μάτια μας, ας την ακολουθήσουμε... κάτι έχει να μας δώσει...</span> <span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" ><br /><br />Καλή εβδομάδα να έχουμε όλοι μας!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-2855534382579223748?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-2465913023388635812009-09-01T19:50:00.008+03:002009-09-01T19:53:01.988+03:00<span style="color: rgb(204, 0, 0);font-family:verdana;" ><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">Τελικά όλα είναι θέμα προτεραιοτήτων σε αυτήν τη ζωή. Από το πιο απλό, μέχρι το πιο σύνθετο. Προτεραιότητα για παράδειγμα κάθε πρωί, είναι να</span></span><span style="color: rgb(153, 0, 0);font-family:verdana;" > πλένεις το πρόσωπό σου για να ανοίξουν τα μάτια σου, προτεραιότητα είναι να πας τουαλέτα και να τραβήξεις το καζανάκι, προτεραιότητα είναι να βγάλεις τις παντόφλες σου και να βάλεις παπούτσια πριν βγεις στο δρόμο. Προτεραιότητα είναι να ανοίξεις τα mails σου να δεις αν έχεις κάποιο που θα σε κάνει να χαμογελάσεις το πρωί σαν καλημέρα, πριν πέσεις με τα μούτρα στη δουλειά. Προτεραιότητα είναι να πιεις μια γουλιά καφέ πριν αρχίσεις να απαντάς σε επαγγελματικά τηλέφωνα. Προτεραιότητα είναι να πασχίζεις να εξασφαλίσεις τα προς το ζειν, τόσο για τους ανθρώπους που βρίσκονται δίπλα σου, όσο και για εσένα. Προτεραιότητα είναι να θέλεις να </span><span style="color: rgb(153, 0, 0);font-family:verdana;" >βρίσκεσαι με ανθρώπους που αγαπάς και η ψυχή σου μονάχα ξέρει πόσο πολύ </span><span style="color: rgb(153, 0, 0);font-family:verdana;" >λαχταράει να βρίσκεται μαζί τους.</span> <span style="color: rgb(153, 0, 0);font-family:verdana;" ><br /><br />Όλα καλά μέχρι εδώ, σωστά; Τί γίνεται όμως όταν οι </span><a style="color: rgb(153, 0, 0);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/Sp1IjBkwnCI/AAAAAAAAAPk/wvRYIawCWfk/s1600-h/20000.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/Sp1IjBkwnCI/AAAAAAAAAPk/wvRYIawCWfk/s320/20000.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5376533296705477666" border="0" /></a><span style="color: rgb(153, 0, 0);font-family:verdana;" >προτεραιότητες μπερδεύονται μεταξύ τους; Τί γίνεται όταν δύο προτεραιότητες μεταξύ τους διεκδικούν το ίδιο μερίδιο; Και μη μου πεις πως μπορείς ταυτόχρονα να ικανοποιήσεις και τις δύο, γιατί ακόμη το ανθρώπινο είδος δεν έχει κλωνοποιηθεί από όσο γνωρίζω. Μήπως τελικά κάποια από τις δύο έχει μικρότερη αξία από την άλλη και απλά πιστεύεις λανθασμένα το αντίθετο; Μήπως όλα είναι πιο ξεκάθαρα και απλά εσύ τα μπερδεύεις; Διόλου απίθανο. Έτσι κι αλλιώς πόσες και πόσες φορές έχεις προβεί σε λανθασμένες εκτιμήσεις;</span><span style="color: rgb(153, 0, 0);"> </span><span style="color: rgb(153, 0, 0);font-family:verdana;" >Άντε τώρα να μπορέσεις να ταξινομήσεις μέσα στο μυαλό σου τη μεγαλύτερη, ή αλλιώς σημαντικότερη προτεραιότητα, τόσο από τις δικές σου που αφορούν εσένα, όσο και από των ανθρώπων γύρω σου που αφορούν και πάλι εσένα. </span> <span style="color: rgb(153, 0, 0);font-family:verdana;" ><br /><br />Έχω μπερδευτεί... το ξέρω καλά. Ίσως είναι το μόνο που στην πραγματικότητα γνωρίζω. Νιώθω όλα γύρω μου να έχουν φουσκώσει σαν ένα μεγάααααααλο μπαλόνι. Αλήθεια, αν πάρω μια καρφίτσα και το τρυπήσω, το μπαμ που θα ακουστεί από το σκάσιμο, θα είναι μεγάλο; Δεν τολμώ να το δοκιμάσω. Πες το δειλία, πες το όπως θέλεις. Δεν μπορώ να το κάνω. Ίσως γιατί τα όριά μου ακόμη καλά κρατούν.<br /><br /></span><span style="color: rgb(153, 0, 0);font-family:verdana;" >Γενικότερα είμαι άνθρωπος των ορίων. Τα </span><span style="color: rgb(153, 0, 0);font-family:verdana;" >δοκιμάζω και ταυτόχρονα με δοκιμάζουν. </span><a style="color: rgb(153, 0, 0);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/Sp1IUGEiCZI/AAAAAAAAAPc/BxnVAXkOdPw/s1600-h/%CE%BA%CE%BF%CF%85%CE%B2%CE%B1%CF%81%CE%B9.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 220px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/Sp1IUGEiCZI/AAAAAAAAAPc/BxnVAXkOdPw/s400/%CE%BA%CE%BF%CF%85%CE%B2%CE%B1%CF%81%CE%B9.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5376533040214444434" border="0" /></a><span style="color: rgb(153, 0, 0);font-family:verdana;" >Μοιάζει η σχέση που έχω μαζί τους άκρως ερωτική. Ανέκαθεν τα φλέρταρα και με φλέρταραν ταυτοχρόνως. Βέβαια το ποιός έβγαινε στο τέλος νικητής (αν μπορώ να το πω έτσι) είναι μια άλλη υπόθεση. Μήπως τελικά θα έπρεπε να μη δοκιμάζω τόσο τις αντοχές μου; Μήπως τελικά προτιμότερο θα </span><span style="color: rgb(153, 0, 0);font-family:verdana;" >ήταν να αφήνω κάποιο περιθώριο "ανάσας" για τον εαυτό μου; Αλήθεια, γιατί νιώθω σαν όλα να μοιάζουν με ένα κουβάρι που ενώ έχω βρει την αρχή του, κάπου στη μέση έχουν μπερδευτεί όλα; Σαν να έχει γίνει κουβάρι το ίδιο το κουβάρι... Τί λέω Θεέ μου;</span> <span style="color: rgb(153, 0, 0);font-family:verdana;" ><br /><br />Απόψε, κατόπιν συμβουλής "ιατρού" λέω να κλείσω τα φώτα, να ανάψω ένα κερί, να βάλω ένα ποτό (αυτό δεν μου το είπε ο γιατρός) και να αφήσω το μυαλό να ταξιδέψει. Ίσως κάπου εκεί, σε εκείνο το ταξίδι καταλάβω τις προτεραιότητες... τις δικές μου και των ανθρώπων γύρω μου.</span> <span style="color: rgb(153, 0, 0);font-family:verdana;" ><br /><br />Παραπονιέμαι ε; Κι εσύ, εσύ, εσύ κι εσύ κάθεσαι ακόμα και διαβάζεις όσα γράφω; Ήρωας είσαι... </span> <span style="font-family:verdana;"><br /><br /></span><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(102, 102, 102);font-family:verdana;" ><span style="font-size:85%;"><span style="font-style: italic;">υγ: Προτεραιότητα γι απόψε, πριν έρθει το βράδυ,<br />είναι να πετάξω το παγωτό από την κατάψυξη.<br />Δε θα είναι καλή παρέα...</span></span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-246591302338863581?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-78264007716642059122009-08-31T20:38:00.001+03:002009-08-31T20:39:16.131+03:00<div style="font-family: verdana; color: rgb(102, 102, 102);">Έχεις νιώσει κάποιες στιγμές τη σιωπή να μοιάζει τόσο μοναδικά ελκυστική και ερωτική, μα ταυτόχρονα άλλες στιγμές να μοιάζει τόσο σκοτεινή και επίπονη που τρομάζεις και φοβάσαι;<br /><br /></div> <span style="color: rgb(102, 102, 102);font-family:verdana;" >Κοιτάζεις κατάματα και χάνεσαι σε μια σιωπή που παρασύρει τα πάντα τριγύρω. Ακούς τον ήχο από τις ανάσες να σπάνε ρυθμικά τη σιωπή και νιώθεις σαν να διαπράττεις αμαρτία που χάλασες έστω και λίγο αυτήν τη σιωπή, την ιερή. </span> <span style="color: rgb(102, 102, 102);font-family:verdana;" >Παρασύρεσαι στη δίνη των συναισθημάτων και ψάχνεις τρόπους να εκδηλώσεις αν όχι όλα, έστω κάποια από αυτά. </span> <span style="color: rgb(102, 102, 102);font-family:verdana;" ><br /><br />Και ακριβώς σε εκείνο το σημείο, ανακαλύπτεις πως δεν έχεις χρόνο, δεν έχεις τρόπο, μονάχα τη σιωπή, η οποία λειτουργεί ταυτόχρονα ως μέσον και ως αποτέλεσμα. Καταλυτική η παρουσία της. Απαραίτητη, μοναδική. </span> <span style="color: rgb(102, 102, 102);font-family:verdana;" >Μα έχεις τόσο πολλά που θέλεις να δώσεις κι όμως δεν μπορείς. Φτάνεις στο σημείο να αισθάνεσαι μικρές εκρήξεις μέσα σου, οι οποίες δεν βρίσκουν τρόπο να φωτίσουν το χώρο γύρω σου και έτσι αρκούνται σε μικρότερης ή μεγαλύτερης διάρκειας σιωπές.</span> <span style="color: rgb(102, 102, 102);font-family:verdana;" ><br /><br /></span><a style="color: rgb(102, 102, 102);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SpwHf2eBjTI/AAAAAAAAAPU/xkIGT9d9lIQ/s1600-h/waiting_in_black_and_white_by_overcoming_silence.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 258px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SpwHf2eBjTI/AAAAAAAAAPU/xkIGT9d9lIQ/s400/waiting_in_black_and_white_by_overcoming_silence.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5376180298952314162" border="0" /></a> <span style="color: rgb(102, 102, 102);font-family:verdana;" ><br />Μήπως τελικά οι σιωπές είναι ικανές να πουν πολλά περισσότερα από όσα μπορούν οι λέξεις;<br /><br /></span><span style="color: rgb(102, 102, 102);font-family:verdana;" >Είναι από τις μέρες και νύχτες που θέλω η σιωπή να μην ακούγεται. Θέλω ήχους δικούς μου, μοναδικούς, ήχους που θα κάνουν τη σιωπή αυτήν, τη σκοτεινή να απομακρυνθεί... για πάντα... </span> <span style="font-family:verdana;"><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(192, 192, 192);">Απόψε, με ακούς μέσα από τις σιωπές μου;</span></span><br /><br /><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-7826400771664205912?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-20115111067664002872009-08-30T02:27:00.004+03:002009-08-30T02:29:41.745+03:00<span style="color: rgb(102, 51, 51);font-family:verdana;" ><br />Πώς να χωρέσεις τόσες στιγμές μέσα σε λίγη ώρα; Πώς να μπορέσεις να συρρικνώσεις τα θέλω σου μέσα στο χρόνο που κυλά αδυσώπητα; Ακόμα και τα "πρέπει" μοιάζουν τόσο μικρά...</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);"> </span><span style="font-family:verdana;"><span style="color: rgb(102, 51, 51);">Αλήθεια, πότε τα θέλω θα καταφέρουν να υπερνικήσουν όλα τα υπόλοιπα; Και μη με ρωτήσεις γιατί πάλι ξενυχτάω... Τη νύχτα την λατρεύω. Δεν μπορώ να την αφήσω στην αγκαλιά του Μορφέα. Ο ύπνος μάλλον φτιάχτηκε για άλλους. Όχι για εμένα. </span><br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/Spm4ULoTbVI/AAAAAAAAAPM/FxDh6r9KGrA/s1600-h/need.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/Spm4ULoTbVI/AAAAAAAAAPM/FxDh6r9KGrA/s400/need.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5375530287102127442" border="0" /></a><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(102, 102, 102);font-family:verdana;" >[Έχω ένα τραγούδι μισό.. ίσως είναι το μόνο μισό τραγούδι που έχω ανάμεσα στα χιλιάδες... θα ψάξω να βρω το άλλο του μισό]</span> <span style="font-family:verdana;"><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">Ξέρεις πού θα ήθελα να είμαι τώρα; Στην παραλία... όχι σε αυτή δίπλα στη θάλασσα. Στην άλλην, που μου γνώρισες πριν ακριβώς μία εβδομάδα. Βράδυ Σαββάτου, ξημερώματα Κυριακής. </span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">Γιατί άραγε κάποια όνειρα να βιάζονται τόσο πολύ να επαναληφθούν; </span></span> <span style="color: rgb(102, 51, 51);font-family:verdana;" ><br /><br />Το τραγούδι που ακούω τώρα λέει ... <span style="font-style: italic; font-weight: bold;">μη φύγει το όνειρο καθώς θα σ' αγκαλιάζω...</span><br /><br /></span><span style="color: rgb(102, 51, 51);font-family:verdana;" >Αλήθεια, τα όνειρα σβήνουν; </span> <span style="font-family:verdana;"><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">Θα έχω ανοιχτά τα μάτια μου και απόψε και αύριο και κάθε νύχτα και μέρα...</span><br /><br /><br /><br /></span> <div style="text-align: right; font-style: italic;"><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(102, 102, 102);font-family:verdana;" >Ξέρω πως νόημα δύσκολα θα βγάλει κανείς από όσους διαβάσουν όσα μόλις έγραψα...<br />Αρκεί που κάποιοι ίσως μπορέσουν να ταξιδέψουν μαζί με τις σκέψεις μου..</span><span style="color: rgb(102, 102, 102);">.</span><br /></span></div><span style="font-size:85%;"><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-2011511106766400287?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-45450387729056159702009-08-29T02:02:00.009+03:002009-08-29T16:03:32.851+03:00<span style="color: rgb(255, 153, 102);font-family:verdana;" ><br />Βλέποντας από το μπαλκόνι του γραφείου μου κάθε μέρα την ίδια εικόνα </span><span style="color: rgb(255, 153, 102);font-family:verdana;" >παραλλαγμένη με μικρές πινελιές. Μια ηλικιωμένη κυρία να περνά την ημέρα της μόνη στο μπαλκόνι του δικού της σπιτιού. Κάθε πρωί πίνοντας αμέριμνη το καφεδάκι της παρέα με ένα πακέτο τσιγάρα. Είκοσι μονάδες από αυτά, είκοσι πεντάλεπτα </span><span style="color: rgb(255, 153, 102);font-family:verdana;" >συντροφιάς στη μοναξιά της. Κάθε μεσημέρι απλώνοντας τα ανάλαφρα ρούχα από τη θάλασσα που πέρασε λιγοστές ώρες κοντά της. Και σαν έρχεται το απογευματάκι, ένα ποτήρι με καφέ - παρέα μοναδική και πάλι με κάποιο από τα υπόλοιπα είκοσι τσιγάρα του ίδιου ή διαφορετικού πακέτου συντροφεύοντάς την μέχρι να έρ</span><span style="color: rgb(255, 153, 102);font-family:verdana;" >θει η νύχτα.</span><br /><div style="color: rgb(255, 153, 102); font-family: verdana;"><br /></div> <div style="font-family: verdana; color: rgb(255, 153, 102);">Πολλές φορές έχω αναρωτηθεί αν υπάρχουν άνθρωποι που νοιάζονται για εκείνην. Ποτέ έως τώρα δεν έχω δει κάποια ανθρώπινη παρουσία δίπλα της. Μόνο άψυχα πράγματα την πλαισιώνουν. Αλήθεια, μήπως τελικά το τραπεζάκι, η καρέκλα και η απλώστρα είναι ικανά να γεμίσουν τις ατελείωτες ώρες μοναξιάς της; Κι όμως, μοιάζει να απολαμβάνει κάθε στιγμή μέσα στην ημέρα της, τουλάχιστον τις ώρες που έχει τύχει να την παρακολουθώ - άσκοπα τις περισσότερες φορές - από τη τζαμαρία στο γραφείο μου. </div> <div style="font-family: verdana; color: rgb(255, 153, 102);"><br />Ίσως τ<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SpheYztQ4TI/AAAAAAAAAO0/WAGL4ZlC8O8/s1600-h/circleoflife.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 277px; height: 276px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SpheYztQ4TI/AAAAAAAAAO0/WAGL4ZlC8O8/s320/circleoflife.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5375149935556616498" border="0" /></a>ελικά να έχει βρει το νόημα της ζωής. Ίσως να απολαμβάνει την κάθε στιγμή που η ζωή της χαρίζει, με έναν μοναδικό τρόπο που πολλοί από εμάς, συμπεριλαμβανομένης και εμού, κάποιες φορές αδυνατούμε να ακολουθήσουμε. Υπάρχουν στιγμές που μας χαρίζονται ως δώρο Θεού, στιγμές που μέρες, μήνες, ακόμα και χρόνια ολόκληρα αναζητούμε να ζήσουμε και αντί να τις χαρούμε και να τις απολαύσουμε όσο πιο έντονα μπορούμε, αγωνιούμε για την ακριβώς επόμενη στιγμή, για την επόμενη μέρα που θα ανατείλει, χάνοντας έτσι την ουσία τους, την ουσία της ίδιας της ζωής.<br /><br /></div> <div style="font-family: verdana; color: rgb(255, 153, 102);"> </div><span style="color: rgb(255, 153, 102);font-family:verdana;" >Βλέποντας αυτήν τη γυναίκα σκέφτομαι τον κύκλο της ζωής της που σε λίγα χρόνια θα φτάσει στο τέλος που κάποιοι ορίζουν. Προσωπικά θεωρώ πως τέλος δεν υπάρχει πουθενά και σε τίποτα, ακόμα και όταν έχουμε να κάνουμε με την ίδια τη ζωή. Αστραπιαία περνάει από το μυαλό μου ο δικός μου κύκλος... για να είμαι ακριβής όμως, θα έλεγα οι δικοί μου κύκλοι. Δεν έχει σημασία τί πιστεύω, δεν έχει σημασία τί περιείχε κάθε ένας κύκλος... σημασία όμως έχουν οι άνθρωποι που τους πλαισίωναν. Οικογένεια, φίλοι, γνωστοί, σύντροφοι... Σύντροφοι είπα... Ίσως τελικά να είναι η πιο παρεξηγημένη λέξη και κατ' επέκταση έννοια.</span><div style="color: rgb(255, 255, 102);font-family:verdana;"><br /><span style="color: rgb(255, 153, 102);font-family:verdana;" >Πριν από κάποια χρόνια, την έννοια του συντρόφου την είχα μέσα στο μυαλό μου με εντελώς διαφορετική μορφή και δομή από ότι αν με ρωτήσεις σήμερα. Έχω καταλήξει στο ότι σύντροφος είναι ο άνθρωπος εκείνος, ο οποίος είναι δίπλα σου σε στιγμές ευτυχίας και δυστυχίας, πόνου και χαράς. Ο άνθρωπος εκείνος, του οποίου η φυσική παρουσία όταν λείπει, νιώθεις να πλανάται γύρω σου και μέσα σου. Ο άνθρωπος εκείνος, ο οποίος σε κάνει να νιώθεις την ευτυχία μέσα από στιγμές απλές, καθημερινές... εκείνος που σε παροτρύνει να κάνεις όνειρα, χωρίς να σου τα ψαλλιδίζει. Αυτός που σου χαρίζει το χαμόγελό του χωρίς να περιμένει να πάρει αντάλλαγμα, που σου δίνει κουράγιο να αντιμετωπίσεις οτιδήποτε κι αν σου συμβαίνει.<br /><br /></span><a style="color: rgb(255, 153, 102); font-family: verdana;" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SphgIcxekUI/AAAAAAAAAPE/23miHIzKHNk/s1600-h/circle_of_life.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 293px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SphgIcxekUI/AAAAAAAAAPE/23miHIzKHNk/s320/circle_of_life.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5375151853545623874" border="0" /></a><span style="color: rgb(255, 153, 102);font-family:verdana;" ><br />Μεγαλώνουμε όλοι μας και συχνά αναθεωρούμε έννοιες και καταστάσεις στη ζωή μας. Όσο ζούμε μαθαίνουμε μέσα από τα λάθη και τα σωστά μας. Όχι τα λάθη και τα σωστά που ορίζουν οι άλλοι για εμάς, αλλά αυτά που εμείς θεωρούμε έτσι ή αλλιώς. Ανοίγουμε νοητούς κύκλους ζωής, γεμίζοντάς τους από ανθρώπους και στιγμές. Κάποιοι κύκλοι είναι μικροί, κάποιοι μεγάλοι... κάποιοι κλειστοί και κάποιοι ζωντανοί και δυναμικοί. Αν με ρωτούσες θα έλεγα πως σημασία έχει οι κύκλοι αυτοί να είναι γεμάτοι από όνειρα και επιθυμίες.</span><br /><br /><div style="text-align: center; color: rgb(255, 153, 102);font-family:verdana;"><span style="font-style: italic;">Ένας κύκλος ανοιχτός που σιγά σιγά χρωματίζεται...</span><br /></div><br /><div style="text-align: right; color: rgb(255, 153, 102);font-family:verdana;"> <span style="font-style: italic; font-weight: bold;">Όλα πήγαν καλά...</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(255, 153, 102); font-style: italic; font-weight: bold;font-family:verdana;" >... και τα καλύτερα έρχονται...</span><br /><br /><br /></div></div> <div style="font-family: verdana; color: rgb(255, 255, 102);"> </div><div></div><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-4545038772905615970?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-60425192994314499352009-08-22T17:44:00.006+03:002009-08-22T18:19:35.754+03:00<span style="font-family:verdana;"><br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);">Πόσα τέτοια βράδια Σαββάτου έχουν περάσει... Αλλού να βρίσκομαι και αλλού να θέλω να είμαι. Σε ένα διαμέρισμα τα πράγματα είναι σαφώς περιορισμένα. Σε μια Αθήνα που ό,τι έχει απομείνει από πράσινο καίγεται αυτήν τη στιγμή, σε μια πόλη άδεια που οι περισσότεροι λείπουν απολαμβάνοντας τις τελευταίες στιγμές ξεγνοιασιάς των καλοκαιρινών τους διακοπών.</span></span> <span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" ><br /><br />Πού θα ήθελα να βρίσκομαι; Κάπου κοντά στη θάλασσα, στο σημείο εκείνο που η δύση θα ήταν ορατή, εκεί ακριβώς που ο ήλιος, κατακόκκινος πια, βουτάει με λαιμαργία μέσα στο απέραντο της θάλασσας. Να μπορώ να μυρίζω το ιώδιο και να γεμίζω από οξυγόνο. Να νιώθω το αλάτι να κολλάει πάνω στο σώμα μου. Να μπορώ να κυλιέμαι στην άμμο σαν μικρό παιδί μέχρι το βράδυ... τίποτα να μη με σταματάει. Να μπορώ να γελάω με τη ψυχή μου. Στιγμές ξεγνοιασιάς, στιγμές που τίποτα δε θα σκιάζει τη σκέψη μου. </span><span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" ><br /><br /><br /></span><a style="color: rgb(51, 51, 153);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SpAKs7zSqfI/AAAAAAAAAOk/09fHBnLAH1A/s1600-h/beach+after+sunset.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 248px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SpAKs7zSqfI/AAAAAAAAAOk/09fHBnLAH1A/s400/beach+after+sunset.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5372806122536348146" border="0" /></a> <span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" ><br />Και σαν έρθει το βράδυ, να με βρίσκει ακόμα εκεί στην άμμο, δίπλα στη θάλασσα να ακούω το μοναχικό ήχο της σιωπής των κυμάτων. Αυτόν που πολλοί μπορούν να ακούσουν αλλά λίγοι να καταλάβουν. Να νιώθω τη θάλασσα στην άκρη του σώματός μου, σαν το πιο γλυκό φλερτ, εκείνο το πρωτόγνωρο, το μοναδικό.<br /><br /></span><span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >Αυτό το βράδυ δε ξέρω πού θα με βρει, μα θέλω να το φαντάζομαι κάπως έτσι...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-6042519299431449935?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-43460059120815682562009-08-20T03:58:00.006+03:002009-08-20T04:02:01.676+03:00<span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" ><br />Είναι από τις νύχτες που ο ύπνος μοιάζει τόσο μακρινός, τί κι αν σε λίγες ώρες θα ξημερώσει και οι στιγμές τις καθημερινότητας θα πάρουν τη θέση τους. Κάθομαι μπροστά στον υπολογιστή μου - παρέα μοναδική που ποτέ δε διαμαρτύρεται για τις ατελείωτες ώρες που μοιραζόμαστε τόσα μαζί. Στις λύπες και στις χαρές μου, στην ξεγνοιασιά και στους προβληματισμούς μου, πάντα φίλος πιστός.</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);"> </span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" ><br /><br />Σκεφτόμουν πριν για τη δύναμη που κρύβει ο καθένας από εμάς μέσα του. Πόσοι άραγε από εμάς γνωρίζουμε το μέγεθός της, ή μάλλον για να είμαι πιο σωστή, πόσοι από εμάς έχουμε μετρήσει την ισχύ της; Οι δυσκολίες που παρουσιάζονται καθημερινά στη ζωή μας σίγουρα μας έχουν φέρει αντιμέτωπους με τον ίδιο μας τον εαυτό. Και όταν αναμετριόμαστε μαζί του δεν μπορούμε να κρύψουμε τίποτα απολύτως, όπως όταν είμαστε γυμνοί μπροστά σε έναν καθρέφτη.</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);"><br /><br /></span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" >Όλοι μας έχουμε κάποιες αξίες και ιδανικά που πιστεύουμε και κάνουμε τα αδύνατα δυνατά για να έχουν πάντοτε τη θέση που τους αναλογεί. Υπάρχουν άνθρωποι που σε συγκεκριμένες χρονικές στιγμές και καταστάσεις αναγκάστηκαν να ακολουθήσουν έναν συγκεκριμένο δρόμο που κατά γενική ομολογία είναι απαγορευτικός και αποτρεπτικός. Υπάρχουν εκείνοι, οι οποίοι για να περισώσουν κάποια από τα ανώτερα ιδανικά που μπορεί ο ανθρώπινος νους να συλλάβει, ακολουθούν έναν δρόμο που ούτε στον χειρότερό τους εφιάλτη δεν έχουν δει. Ακολουθούν μια συγκεκριμένη πορεία ζωής για να χαρίσουν πνοή σε όσα αξίζουν. Δεν το θέλησαν, μα δεν έχουν άλλη επιλογή.</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);"> </span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" ><br /><br />Δε ξέρω ποιά είναι τα όρια του ανθρώπου και αν υπάρχουν, </span><a style="font-family: verdana; color: rgb(255, 255, 255);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SoyeITUmF0I/AAAAAAAAAOU/cs4g8YpKGlg/s1600-h/door.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 216px; height: 321px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SoyeITUmF0I/AAAAAAAAAOU/cs4g8YpKGlg/s320/door.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5371842321008957250" border="0" /></a><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" >αν και σίγουρα θα υπάρχουν. Δε ξέρω αν πρέπει να μπαίνουν κάποια όρια σε αυτές τις περιπτώσεις που ο καθένας από εμάς παλεύει με όσα αποθέματα δύναμης του έχουν απομείνει για όσα αξίζουν σε αυτήν τη ζωή. Ίσως κάποιοι να πιστεύουν πως καλό θα ήταν, παντού και πάντα να υπάρχει η λεγόμενη διαχωριστική γραμμή, οριοθετώντας έτσι το "μπορώ" και το "πρέπει". Και όταν παραβαίνουμε τα πρέπει για τα ιδανικά και τις αξίες της ίδιας της ζωής; Όταν για να κάνεις ένα καλό αναγκάζεσαι ταυτόχρονα να πράξεις και ένα κακό, τί γίνεται; Ξέρω... αντιφατικές έννοιες, αντιφατικές καταστάσεις, μα έτσι δεν είναι η ζωή μας; Παντού δε συνυπάρχουν και οι δύο όψεις;</span> <span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" ><br /><br />Τελικά υπάρχει παράδεισος; Και αν υπάρχει ποιοι βρίσκονται εκεί; Αυτοί που έζησαν και έφυγαν χωρίς να έχουν κάνει κακό σε κανέναν, ζώντας μια ζωή συμβατική καταναλώνοντας ότι περίσσευε, ή όσοι πάλεψαν για όσα πίστεψαν περισσότερο και από την ίδια τους τη ζωή ακολουθώντας μια πορεία που πολλοί μπορεί να χαρακτηρίσουν ως λανθάνουσα;</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);"> </span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" ><br /><br /><br /></span><div style="text-align: center; font-style: italic; color: rgb(153, 153, 153);"><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" >Μήπως τελικά ο παράδεισος και η κόλαση βρίσκεται εδώ;</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-4346005912081568256?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-86655965247448022672009-08-18T21:59:00.021+03:002009-08-18T22:04:55.879+03:00<span style="color: rgb(102, 51, 102);font-family:verdana;" ><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">Ψάχνοντας χρώματα ανάμεσα στο άσπρο και στο μαύρο. </span></span><br /><br /><div style="text-align: right; color: rgb(153, 51, 153);"><span style="font-family:verdana;"><span style="font-style: italic;">Αναζητώντας μια μικρή ηλιαχτίδα<br />που θα φωτίσει τη στιγμή εκείνη.</span><br /></span><br /></div><div style="text-align: right; color: rgb(153, 51, 153);"> </div><span style="color: rgb(153, 51, 153);font-family:verdana;" >Δεν έχει σημασία το μέρος μα ούτε και το τέλος.<br /><br /></span><div style="text-align: center; color: rgb(153, 51, 153);"><span style="color: rgb(153, 51, 153); font-style: italic;font-family:verdana;" >Τέλος δεν υπάρχει. </span><br /><br /></div><span style="color: rgb(153, 51, 153);font-family:verdana;" >Μονάχα συνέχεια με άλλη μορφή.<br /><br /><br /></span><a style="color: rgb(153, 51, 153);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/Sor4EUwfuaI/AAAAAAAAAN8/Tx6H5Ki02cs/s1600-h/thunder.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 268px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/Sor4EUwfuaI/AAAAAAAAAN8/Tx6H5Ki02cs/s400/thunder.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5371378258768017826" border="0" /></a><span style="color: rgb(153, 51, 153);font-family:verdana;" ><br /></span><div style="text-align: center; font-style: italic; color: rgb(153, 51, 153);"><span style="font-family:verdana;"><br />Σημασία έχει το ίδιο το ταξίδι.<br /><br /><br /></span></div><span style="color: rgb(153, 51, 153);font-family:verdana;" >Και υπάρχει κάπου ανάμεσα. </span> <div style="text-align: right; color: rgb(153, 51, 153);"><span style="font-family:verdana;"><br />Στους ήχους - στις σιωπές, </span> </div><span style="color: rgb(153, 51, 153);font-family:verdana;" >στις εικόνες - στο σκοτάδι,<br /><br /></span> <div style="text-align: right; color: rgb(153, 51, 153);"><span style="font-family:verdana;">στο χθες - στο σήμερα και στο αύριο, </span> </div><span style="color: rgb(153, 51, 153);font-family:verdana;" ><br />στο άγγιγμα - στην έλλειψη.<br /><br /><br /><br /></span> <div style="text-align: center;"><span style="font-style: italic; color: rgb(153, 51, 153); font-weight: bold;font-family:verdana;" >Μη σταματάς... προχώρησε παρακάτω... </span><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-8665596524744802267?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-35593797054438078242009-08-15T02:41:00.004+03:002009-08-15T02:42:32.030+03:00<span style="color: rgb(255, 153, 102);font-family:verdana;" ><br />Προσπαθείς να προσδιορίσεις το απροσδιόριστο και πάντα νιώθεις πως πέφτεις σε ένα μεγάλο λάκκο από λάσπη ανήμπορος να βγεις στην επιφάνεια. Κάνεις προσπάθεια να εξωτερικεύσεις όσα νιώθεις και βρίσκεις μπροστά σου έναν πελώριο τοίχο, τον οποίο πριν από λίγο καιρό είχες γκρεμίσει με ιδιαίτερα φιλότιμες προσπάθειες.<br /><br /></span><a style="color: rgb(255, 153, 102);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SoX0g08C8xI/AAAAAAAAAN0/Id-o1e65y30/s1600-h/paths.jpg.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SoX0g08C8xI/AAAAAAAAAN0/Id-o1e65y30/s400/paths.jpg.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5369966975512670994" border="0" /></a> <span style="color: rgb(255, 153, 102);font-family:verdana;" ><br />Μήπως τελικά απλά το νόμισες αυτό; Μήπως ήταν απλώς μια ιδιαιτέρως μεγάλη προσδοκία σου; Και μετά στροβιλίζεσαι γύρω από εσένα, έξω από εσένα, χωρίς αρχή και τέλος, σαν να προσπαθείς να οριοθετήσεις την αρχή και το τέλος ενός κύκλου. Και προσπαθείς ξανά και ξανά, ενώ ξέρεις εκ των προτέρων ότι κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό. Κι όμως δε σταματάς. Και νιώθεις κάποιες στιγμές, πως όσος χρόνος κι αν έχει περάσει, βρίσκεσαι στο ίδιο σημείο, όντας ανίκανη να κάνεις ένα βήμα παραπέρα, ένα βήμα που θα σε φέρει πιο κοντά στον άλλον, ένα βήμα που θα αλλάξει τα πάντα, ένα βήμα που θα σας φέρει πιο κοντά. Κι όμως, δεν το έχεις ακόμη καταφέρει, όχι γιατί δεν το έχεις τολμήσει, αλλά γιατί όλα μοιάζουν να συνωμοτούν εναντίον.</span> <span style="color: rgb(255, 153, 102);font-family:verdana;" ><br /><br /></span><div style="text-align: left;"><span style="color: rgb(255, 153, 102);font-family:verdana;" ><br />Τελικά τί φταίει;</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-3559379705443807824?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-84051638549833747272009-08-06T20:56:00.008+03:002009-08-06T20:59:23.690+03:00<span style="font-size:100%;"> <span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" ><span style="font-weight: bold;"><br />Στιγμές </span>που το σπίτι μοιάζει με πλατεία χωρίς τις φωνές και τα γέλια των παιδιών<br /><br /></span><span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" ><span style="font-weight: bold;">Στιγμές </span>που κοιτάς γύρω σου και κάτι σου λείπει<br /><br /></span> <span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" ><span style="font-weight: bold;">Στιγμές </span>που αποζητάς μια αγκαλιά μα σου λείπει αφόρητα<br /><br /></span> <span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" ><span style="font-weight: bold;">Στιγμές </span>που θέλεις να νιώσεις ένα χαμόγελο απέναντί σου<br /><br /></span> <span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" ><span style="font-weight: bold;">Στιγμές </span>που όλα τα θέλω σου γιγαντώνονται και είναι έτοιμα να σε πνίξουν<br /><br /></span><span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" ><span style="font-weight: bold;">Στιγμές </span>που η σιωπή είναι τόσο δυνατή ώστε να μην την αντέχεις<br /><br /></span> <span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" ><span style="font-weight: bold;">Στιγμές </span>που λαχταράς να μοιραστείς ακόμα και την παραμικρή λεπτομέρεια της μέρας που πέρασε<br /><br /></span><span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" ><span style="font-weight: bold;">Στιγμές </span>που πνίγεις το δάκρυ μέσα σου<br /><br /></span> <span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" ><span style="font-weight: bold;">Στιγμές </span>που θέλεις το ξημέρωμα να σε βρει σε μια καρέκλα ακούγοντας τη μουσική που λατρεύεις<br /></span> <span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" ><br /><span style="font-weight: bold;">Στιγμές </span>που θέλεις να απολαύσεις την Αυγουστιάτικη πανσέληνο δίπλα στη θάλασσα μα λείπει ο άνθρωπος που θέλεις να τη μοιραστείς μαζί του<br /><br /></span> <a style="color: rgb(51, 51, 153); font-family: verdana;" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SnsVdmJjHKI/AAAAAAAAANs/QeejSdfGTKA/s1600-h/superior-moonlight-night--large-msg-117807345376.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 266px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SnsVdmJjHKI/AAAAAAAAANs/QeejSdfGTKA/s400/superior-moonlight-night--large-msg-117807345376.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5366906979143064738" border="0" /></a> <span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" ><br /><span style="font-weight: bold;">Απόψε</span>, ελπίζω να βρεθώ πάνω σε μια μηχανή με τα χέρια ανοιχτά να κυνηγάω τα άστρα</span> <span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" ><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Απόψε</span>, ελπίζω <span style="font-weight: bold;">ΕΣΥ </span>να δεις το ολόγιομο φεγγάρι από το μπαλκόνι σου, ακούγοντας το δικό σου τραγούδι για το φεγγαρόπαιδο</span> <span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" ><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Απόψε</span>...</span><br /><br /><br /></span><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;font-size:100%;" ><span style="font-style: italic;">*** το τραγούδι δεν είναι τυχαίο...</span></span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-8405163854983374727?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-49235453491487952982009-08-04T22:31:00.007+03:002009-08-04T22:33:33.584+03:00<span style="color: rgb(204, 153, 51);font-family:verdana;" ><br /><span style="color: rgb(153, 102, 51);">Δύσκολη και άκρως εύθραυστη έννοια η εμπιστοσύνη. Όσο δύσκολα την κατακτάς, τόσο εύκολα τη χάνεις. Αρκεί ένα ή έστω αρκετά επαναλαμβανόμενα γεγονότα για να σε οδηγήσουν στην έλλειψή της.</span><br /><br /></span><a style="color: rgb(153, 102, 51);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SniD9r1cWkI/AAAAAAAAANk/DQ7Chr9ut04/s1600-h/trust2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 256px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SniD9r1cWkI/AAAAAAAAANk/DQ7Chr9ut04/s320/trust2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5366184051774085698" border="0" /></a><span style="color: rgb(153, 102, 51);font-family:verdana;" ><br />Τώρα θα μου πεις, τί έπαθες Τρίτη βραδάκι, αρχές Αυγούστου, μέσα στο κατακαλόκαιρο και ασχολείσαι με την εμπιστοσύνη; Μήπως σε τσίμπησε μύγα τσε - τσε; Μήπως είσαι πολύ κουρασμένη και απηυδισμένη από τη δουλειά σου; Μήπως έχεις ανάγκη να βγεις μια βολτίτσα έξω, να σου φυσήξει λίγο ο αέρας, ο οποίος είναι είδος προς εξαφάνιση; Μήπως χρειάζεσαι επειγόντως το β' ημίχρονο των διακοπών σου;</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 102, 51);font-family:verdana;" >Μπορεί να χρειάζομαι όλα τα παραπάνω, μπορεί να με τσίμπησε και η μύγα τσε - τσε, το θέμα είναι πως απόψε θέλω να γράψω δυο λόγια, άντε 1002 για το θέμα της εμπιστοσύνης. Έτσι μου ήρθε απόψε και θέλω να το αναλύσω. Έτσι κι αλλιώς, λίγοι και καλοί διαβάζουν όσα γράφω και ακόμα λιγότεροι αφήνουν τα σχόλιά τους. Επομένως, δε βλάπτω κανέναν. Ξέρω, ξέρω... Θα αναρωτιέστε όλοι : Ποιός πείραξε την Υάδα και έχει φορτώσει; Μπααα... κανένας δε με πείραξε. Καλά είμαι. Τί; Δε με πιστεύετε; Ε δε μπορώ να αποδείξω κάτι παραπάνω. Αρκεστείτε σε όσα σας είπα.<br /></span><span style="color: rgb(153, 102, 51);font-family:verdana;" ><br /></span><span style="color: rgb(153, 102, 51);font-family:verdana;" >Πού είχα μείνει; Α, ναι. Στην εμπιστοσύνη. Μια τόσο μικρή λέξη και ταυτόχρονα τόσο δύσκολα να μπορέσει να διαρκέσει μέσα στο χρόνο. Γιατί σίγουρα όλοι μας έχουμε προσπαθήσει και έχουμε κατακτήσει την εμπιστοσύνη κάποιων ανθρώπων γύρω μας, σίγουρα κάποιες φορές με δυσκολία </span><span style="font-style: italic; color: rgb(153, 102, 51);font-family:verdana;" >- όντας καχύποπτα πλάσματα όλοι μας - </span><span style="color: rgb(153, 102, 51);font-family:verdana;" >κάποιες άλλες φορές πιο εύκολα. Το θέμα όμως είναι τί γίνεται μετά από αυτήν την κατάκτηση.<br /></span><span style="color: rgb(153, 102, 51);font-family:verdana;" ><br />Αδιαμφισβήτητα, η εμπιστοσύνη που νιώθουμε για τους γύρω μας, είναι μια δυναμική κατάσταση, η οποία μπορεί να μεταβληθεί <span style="font-style: italic;">(είτε να καταρρεύσει, είτε να ενδυναμώσει)</span>, ανάλογα με τη συμπεριφορά μας.</span><span style="color: rgb(153, 102, 51);"> </span><span style="color: rgb(153, 102, 51);font-family:verdana;" >Όταν κάποιος μας εμπιστεύεται, όταν κάποιος πιστεύει όσα λέμε και πράττουμε και ξαφνικά μια μέρα ή έστω μια νύχτα, ανακαλύπτει πως του πουλούσαμε φούμαρα για μεταξωτές κορδέλες, τότε σίγουρα η εμπιστοσύνη που ένιωθε κλονίζεται και τις περισσότερες φορές καταρρέει. </span> <span style="color: rgb(153, 102, 51);font-family:verdana;" ><br /><br /></span><a style="color: rgb(153, 102, 51);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/Snh-UodL2GI/AAAAAAAAANM/JUjR11RHo1k/s1600-h/Mistrust.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 399px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/Snh-UodL2GI/AAAAAAAAANM/JUjR11RHo1k/s400/Mistrust.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5366177848934258786" border="0" /></a><span style="color: rgb(153, 102, 51);font-family:verdana;" ><br />Σε αυτές τις περιπτώσεις οι "γιατροί" συνιστούν ψ-υ-χ-ρ-α-ι-μ-ί-α. Βεβιασμένες κινήσεις, κινήσεις πανικού και εν βρασμώ ψυχής, δεν οδηγούν σίγουρα πουθενά. Ο καλύτερος και ταυτόχρονα ενδεδειγμένος τρόπος αντιμετώπισης μιας τέτοιας κατάστασης, είναι η συζήτηση. Βέβαια, πόσο ψύχραιμα μπορείς να κάνεις μια συζήτηση, όταν ξέρεις ή έστω έχεις κάποιες ενδείξεις πως ο άνθρωπος που έχεις δίπλα σου <span style="font-style: italic;">(είτε αυτός είναι ερωτικός σύντροφος, είτε φίλη/φίλος, είτε συγγενής)</span> σου λέει ψέματα, ή δεν μπορεί να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, γιατί ως γνωστόν, η εμπιστοσύνη δεν έχει να κάνει μονάχα με το θέμα της ειλικρίνειας. Κι όμως, μπορούμε να βρούμε τη ψυχική ηρεμία να αντιμετωπίσουμε μια τέτοια κατάσταση. Όλα τα μπορεί ο άνθρωπος, έχει πει κάποιος σοφός (μη με ρωτήσετε ποιός, δε θυμάμαι...)</span><span style="color: rgb(153, 102, 51);font-family:verdana;" ><br /><br />Το πιο δύσκολο σε τέτοιες περιπτώσεις είναι όταν έχεις επιδείξει πλήρη εμπιστοσύνη στο πρόσωπο ενός ανθρώπου και κάποια στιγμή το εκμεταλλεύεται. Σαν πρώτο συναίσθημα είναι το λεγόμενο <span style="font-style: italic;">"πέφτω από τα σύννεφα"</span>. Αμέσως μετά έρχεται η <span style="font-style: italic;">απογοήτευση</span> σε συνδυασμό με δεκάδες ερωτηματικά του τύπου, <span style="font-style: italic;">"τί έφταιξε, τί έκανα λάθος"</span>, συνοδευόμενα από πολλά <span style="font-style: italic;">πώς </span>και <span style="font-style: italic;">γιατί</span>. Ακολουθεί μια ή και πολλές εκρήξεις εκ των έσω, οι οποίες τις περισσότερες φορές καταλήγουν σε δακρύβρεχτες σκηνές, φωνές και ενίοτε υστερίες. </span> <span style="color: rgb(153, 102, 51);font-family:verdana;" >Καλό θα ήταν, πριν από το τελευταίο στάδιο, να έχει υπάρξει ένα είδος συζητήσης με το εν λόγω άτομο, ώστε να γίνει προσπάθεια να ξεκαθαρίσει η κατάσταση. Δύσκολο μεν, αναγκαίο δε.<br /><br />Ίσως μέσα από τη συζήτηση και το διάλογο, αντιστραφούν τα όσα πιστεύαμε και το κυριότερο αποκατασταθεί η αλήθεια. Γιατί ως γνωστόν </span><span style="font-style: italic; color: rgb(153, 102, 51);font-family:verdana;" >- κάτι που ακολουθώ πιστά στη ζωή μου - </span><span style="color: rgb(153, 102, 51);font-family:verdana;" ><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">καλύτερα μια αλήθεια που θα σε σκοτώσει, παρά ένα ψέμα που θα σε στείλει στον έβδομο ουρανό</span>. </span> <span style="color: rgb(153, 102, 51);font-family:verdana;" ><br /><br />Αυτά είχα να πω απόψε. Αν καταλάβατε, καλώς κάνατε και καταλάβατε. Αν πάλι όχι, μη δίνετε ιδιαίτερη σημασία στα λεγόμενά μου - <span style="font-style: italic;">μάλλον στα γραφόμενά μου</span>. Με πιάνει ώρες - ώρες και ό,τι μου έρχεται στο μυαλό, θέλω να το καταγράφω.<br /><br /></span><span style="color: rgb(153, 102, 51);font-family:verdana;" >Αυτάαα... και άλλα </span><span style="color: rgb(153, 102, 51);font-family:verdana;" >πολλά </span><span style="color: rgb(153, 102, 51);font-family:verdana;" >με την Υάδα, απόψε </span><span style="font-style: italic; color: rgb(153, 102, 51);font-family:verdana;" >(κλόπυραιτ από παλιά εκπομπή)</span><br /><br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(255, 204, 51);font-size:85%;" ><span style="font-style: italic;font-family:verdana;" >υγ: Όσο για το τραγούδι που ακούγεται, το ακούω κάαααθε μέρα το τελευταίο διάστημα και είπα να το μοιραστώ μαζί σας - Eric Clapton - Layla. Θα έχετε καταλάβει τον έρωτά μου για τέτοιου είδους μουσική... φαντάζομαι δε χρειάζεται να αναλύσω κάτι περαιτέρω...</span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-4923545349148795298?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-53003694926602906102009-08-02T20:49:00.011+03:002009-08-03T09:48:20.774+03:00<span style="COLOR: rgb(255,204,153);font-family:verdana;" >Λένε πως όσο πιο μακριά - και όχι απαραιτήτως ως προς την απόσταση - είναι κάποιος, τόσο πιο πολύ σου λείπει, τόσο πιο πολύ συνειδητοποιείς όσα νιώθεις για εκείνον.<br /><br /></span><span style="COLOR: rgb(255,204,153);font-family:verdana;" >Μια Κυριακή από αυτές που πέρασαν, μια Κυριακή που το ξημέρωμά της βρήκε δυο ανθρώπους να μιλάνε σε ένα μπαλκόνι και πίσω το χάραμα να ξεπροβάλλει δειλά - δειλά αγκαλιάζοντας κάθε τους συζήτηση, χαμόγελα και ευτυχία ήταν ζωγραφισμένα τόσο αρμονικά στο πρόσωπό τους. Λιγοστός ύπνος, μόνο για να περάσουν κάποιες ώρες χωριστά και το κορμί να πάρει και πάλι την κανονική του μορφή και ένα απόγευμα </span><span style="COLOR: rgb(255,204,153);font-family:verdana;" >γεμάτο από ήχους και εικόνες δικές τους. Μόνο δικές τους. Από αυτές που οι δυο τους ήξεραν να σκηνοθετούν και ταυτόχρονα να πρωταγωνιστούν. Χωρίς επιτηδεύσεις, χωρίς υποσχέσεις, μόνο με τη ψυχή και τα θέλω τους. </span><span style="COLOR: rgb(255,204,153);font-family:verdana;" ><br /><br />Το κουδούνι χτύπησε και το σπίτι γέμισε από την παρουσία του. Δυο χαμόγελα και ένα φιλί στα χείλη ήταν αρκετό για να γίνει το απόγευμα της Κυριακής τους ξεχωριστό, όπως κάθε απόγευμα ή κάθε βράδυ τους. Πόσο μοναδικό είναι να μπορείς να κοιτάς τον άλλον κατάματα και ένα βλέμμα μονάχα να είναι αρκετό για να συνειδητοποιήσεις πως δίπλα σου έχεις όλα όσα η καρδιά και το μυαλό σου λαχταρούν!</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,204,153);font-family:verdana;" ><br />Ένα απαλό άγγιγμα στο χέρι, μια επιτακτική ανάγκη δύο ζευγάρια μάτια να κοιτιούνται συνεχώς και μια αγκαλιά που λαχταρούσε να δοθεί ώρες πριν. Δυο ποτήρια, το ένα με ούζο και το άλλο με μπύρα άγγιζαν τα χείλη των δύο αυτών ανθρώπων. Εκείνη τη μέρα δεν έπιναν το ίδιο, μα ένιωθαν το ίδιο. Λένε πως τα αντίθετα έλκονται. Μα δε συμβαίνει το ίδιο ανάμεσα στους ανθρώπους. Δεν επιλέγουν ή δεν αποφασίζουν να συνυπάρξουν με κάποιον ή κάποιαν που είναι εντελώς αντίθετος/η με εκείνους, αλλά με αυτόν τον άνθρωπο που τους συμπληρώνει.<br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" style="COLOR: rgb(255,204,153)" href="http://3.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SnXPvdY68YI/AAAAAAAAANE/cl4WrQ7rV1Q/s1600-h/72279-43486438.WS8E3788_El_Matador_beach_couple.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5365422945331769730" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 266px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SnXPvdY68YI/AAAAAAAAANE/cl4WrQ7rV1Q/s400/72279-43486438.WS8E3788_El_Matador_beach_couple.jpg" border="0" /></a><br /><span style="COLOR: rgb(255,204,153);font-family:verdana;" ><br />Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τους δύο αυτούς ανθρώπους που το απόγευμα εκείνης της Κυριακής τους βρήκε αγκαλιασμένους. Αχόρταγες ματιές, πάθος που πλημμύριζε κάθε τους κύτταρο, φιλιά που ξανά δεν είχαν νιώσει και έρωτας... αυτός ο αχόρταγος, ο πρωτόγνωρος, ο λυτρωτικός, ο συνειδητοποιημένος, αυτός που σε σηκώνει στα ουράνια και σε αφήνει εκεί να τον νιώσεις μέχρι την πιο μικρή του λεπτομέρεια. Και οι δυο τους το ζούσαν τόσο έντονα. Δεν άφηναν περιθώριο στις ανάσες τους, δεν άφηναν κενό στα σώματά τους, δεν άφηναν στιγμή να περάσει χωρίς να ζήσουν όπως τους άξιζε. Ναι, αυτοί οι δύο άνθρωποι είναι ερωτευμένοι. Και όχι μόνο ερωτευμένοι, μα αγαπάει ο ένας τον άλλον</span><span style="COLOR: rgb(255,204,153)">.</span><br /><br /><span style="COLOR: rgb(255,204,153)"></span><span style="COLOR: rgb(255,204,153);font-family:verdana;" >Λένε πως έρωτας είναι αυτό που νιώθεις και αγάπη είναι αυτό που δείχνεις με πράξεις. Και κάθε στιγμή και τα δύο αυτά επιβεβαιώνονταν ανάμεσα στους δύο ανθρώπους. Κάποιες συνθήκες τους ανάγκασαν να περιορίσουν το όνειρό τους, όχι να το σταματήσουν. Και εκείνος, δε θα ξεχάσει ποτέ τα λόγια της, που όσο μακριά της κι αν βρίσκεται αυτή τη στιγμή, ηχούν ακόμη στα αυτιά του, με εκείνη τη μοναδική φράση της που πάντα λαχταρά να ακούει:<br /><br /></span><span style="COLOR: rgb(255,204,153);font-family:verdana;" >- Να σου πω;</span> <span style="COLOR: rgb(255,204,153);font-family:verdana;" ><br />- Να μου πεις!</span> <span style="COLOR: rgb(255,204,153);font-family:verdana;" ><br />- Νιώθω πως εμείς οι δύο δεν έχουμε τελειώσει ακόμα. Δεν υπάρχει τέλος σε τίποτα. Υπάρχει απλά συνέχεια με άλλη μορφή. Και όταν όλα θα είναι πιο ξεκάθαρα, θα συνεχίσουμε από εκεί που είχαμε σταματήσει. Νιώθω πως εμείς οι δύο έχουμε τόσα πολλά ακόμα να ζήσουμε... Μια ζωή που δεν προλάβαμε να ζήσουμε...</span> <span style="COLOR: rgb(255,204,153);font-family:verdana;" ><br />- ...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-5300369492660290610?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-90707220499302418682009-08-01T18:26:00.003+03:002009-08-01T18:29:06.886+03:00<object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-d8e59e56e5dab89c" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v5.nonxt1.googlevideo.com/videoplayback?id%3Dd8e59e56e5dab89c%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330136078%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D4E270575A2FE04F7CA19BC12586A032689F53A20.72FA5EAB04FFCCB3DBDF51A36285E25333438351%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3Dd8e59e56e5dab89c%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3De7a0U65ls1ElIdj4MkkiPYzIn5Q&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v5.nonxt1.googlevideo.com/videoplayback?id%3Dd8e59e56e5dab89c%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330136078%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D4E270575A2FE04F7CA19BC12586A032689F53A20.72FA5EAB04FFCCB3DBDF51A36285E25333438351%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3Dd8e59e56e5dab89c%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3De7a0U65ls1ElIdj4MkkiPYzIn5Q&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);font-family:verdana;" >Την προηγούμενη εβδομάδα σε ένα νησί που λάτρεψα. Λίγο πριν το ξημέρωμα, σε ένα πολύ μικρό μαγαζάκι, που αν έβγαινες αριστερά από τη μικρή του πόρτα, θα έβλεπες τη θάλασσα μπροστά σου που απλωνόταν αχόρταγη. Ήθελα να νιώσω το βλέμμα σου όταν άκουγες αυτό το τραγούδι. Το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να ζητήσω από τον Dj το συγκεκριμένο αγαπημένο τραγούδι. Ένα μικρό χαρτάκι από τσιγάρα ήταν αρκετό. Πάτησα το play στην φωτογραφική μηχανή και το video ξεκίνησε να γράφει...</span><br /><br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(102, 51, 51);font-family:verdana;" ><span style="font-style: italic;">Το μαγαζί το λάτρεψα, όσο εσύ...</span><br /><br /></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-9070722049930241868?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-4987867051649526882009-07-27T21:05:00.013+03:002009-07-27T21:09:48.235+03:00<span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" ><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">Πέρασαν οι μέρες. Πόσο γρήγορα αλήθεια έφυγαν μακριά...</span></span> <span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" ><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">Το σπίτι, γνώριμο λημέρι που μέχρι πριν από 10 περίπου μέρες η νύχτα φιλοξενούσε τις ομορφότερες στιγμές του 24ωρου. Από χθες το βράδυ η νύχτα είναι διαφορετική. Άκρως ήρεμη, σχεδόν δίχως πνοή, δίχως τα γέλια, τα δάκρυα και τους ήχους που γέμιζαν τις στιγμές της πριν από λίγες μέρες. Μια απότομη μοναξιά ένιωσα μπαίνοντας μέσα, μια μαχαιριά να σκίζει το στή</span>θος μου. Απέφυγα να περάσω από το σαλόνι... μηχανισμοί αυτοάμυνας βλέπεις. Μα σήμερα το απόγευμα δεν μπόρεσα να το αποφύγω. Υπολείμματα στάχτης πάνω στο τραπέζι, δυο μπουκάλια ποτού να στέκονται περιμένοντας την επόμενη φορά να αδειάσουν, κεριά μισοτελειωμένα. Και δίπλα ακριβώς η καρέκλα. Την αγγίζω, απαλά, σχεδόν τρυφερά. Την ανασηκώνω και </span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" >βλέπω αυτό που μου λείπει περισσότερο από όλα.<br /><br /><br /></span><a style="font-family: verdana; color: rgb(255, 255, 255);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/Sm3rzBHZZDI/AAAAAAAAAM8/ojZF6mA8O-E/s1600-h/Delam+Gerefteh.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 311px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/Sm3rzBHZZDI/AAAAAAAAAM8/ojZF6mA8O-E/s400/Delam+Gerefteh.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5363201992973444146" border="0" /></a> <div style="text-align: right; font-style: italic; font-family: verdana; color: rgb(255, 255, 255);"><br />Ένα δάκρυ κύλησε και μετά έγινε ρυάκι...<br /><br /></div> <div style="text-align: left;"><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" >Ναι, απόψε μου λείπουν πολλά, μα περισσότερο από όλα μου λείπουν όσα σημαίνουν αυτές οι δύο λέξεις που έχεις γράψει κάτω από εκεί:<span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;"> </span></span></span><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" >"Δικός σου"<br /><br /><br /></span> <div style="text-align: right; font-style: italic; color: rgb(255, 255, 255);"><span style="font-size:78%;"><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" >Πηγή φωτογραφίας : http://dibanegar.blogspot.com</span><br /><br /></span></div><div style="text-align: right; color: rgb(255, 255, 255);"> <span style="font-weight: bold; font-style: italic;"></span></div> <span style="font-weight: bold; font-style: italic;"><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-498786705164952688?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-59967126914998710432009-07-17T08:20:00.000+03:002009-07-17T08:20:22.149+03:00<span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 0, 51);font-size:130%;" ><span style="font-family:verdana;">Επιτέλους έφτασε η στιγμή, να βάλω ό,τι πιο ανάλαφρο έχω, από ρούχα, μέχρι διάθεση και να εκδράμω σε ένα νησί. Παίρνω μαζί μου βλέμματα που με γεμίζουν με οξυγόνο και κρατάω μέσα μου στιγμές ευτυχίας, πλημυρισμένες από χαμόγελα δικών μου ανθρώπων.<br /><br /><br /></span> <a style="font-family: verdana;" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/Sl9r1XuK_pI/AAAAAAAAAM0/SwVQCffLvuA/s1600-h/Night-Meets-Day-web.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 274px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/Sl9r1XuK_pI/AAAAAAAAAM0/SwVQCffLvuA/s400/Night-Meets-Day-web.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5359120646239092370" border="0" /></a> </span><div style="text-align: center; font-weight: bold;"><span style="font-size:180%;"><span style="color: rgb(51, 0, 51);"><br /><br />Εις το επανιδείν...<br />να προσέχετε τους εαυτούς σας<br /><br /></span><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-5996712691499871043?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-16648319513480294132009-07-12T22:27:00.000+03:002009-07-12T22:27:36.507+03:00<span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" >Περιμένοντας τί ακριβώς; Μια ζωή θυμάμαι τον εαυτό μου να περιμένει. Αποφάσεις άλλων, αποφάσεις που ορίζουν άλλους μα ταυτόχρονα ορίζουν εμένα την ίδια. Γιατί αφήνω έτσι τον εαυτό μου να εξαρτάται από άλλους; Γιατί τα έχω κάνει έτσι σκ...; Και σαν να μην έφτανε αυτό, ξέρω περίπου και τί περιμένω. Όχι, δεν είμαι παπατρέχας, ούτε έχω μαντικές ικανότητες. Απλά όταν από την αρχή υπάρχουν κάποια Χ δεδομένα, τότε και αυτά τα Υ που περιμένω είναι συγκεκριμένα. Θα μου πεις βέβαια, γιατί κάθεσαι και σκας και περιμένεις. Έλα μου ντε. Μήπως με κατατρέχει ένα είδος ηττοπάθειας; Έτσι μου είπες... μήπως έχεις δίκιο;<br /><br /><br /></span><a style="color: rgb(255, 255, 255);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SlozHhZk73I/AAAAAAAAAMs/Jww-CARnjPk/s1600-h/Waiting_For_You_by_jjap.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 392px; height: 257px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SlozHhZk73I/AAAAAAAAAMs/Jww-CARnjPk/s400/Waiting_For_You_by_jjap.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5357650911028375410" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" ><br />Έχω φτάσει σε σημείο να θεωρώ άκρως μαζοχιστική την τάση που έχω. Και το χειρότερο όλων είναι πως σε αυτήν την ηλικία δύσκολα να αλλάξω. Αν γυρίσει ανάποδα η γη και σταματήσει η σελήνη να είναι δορυφόρος της, τότε ίσως κι εγώ να σταματήσω. Ψάχνω να βρω τί πραγματικά φταίει, που έχω κάνει λάθος... αλλά μάταια. Ίσως και να εθελοτυφλώ. Αφήνω τον εαυτό μου και αυτοκαταβάλλεται. Πόσο δίκιο έχει η ... . </span> <span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" ><br /><br />Γράφω και σβήνω συνέχεια. Έχω τόσα πράγματα μέσα μου, τα οποία αν τα βγάλω ίσως δεν κάνουν σε μένα την ίδια καλό. </span> <span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" ><br /><br />Να αλλάξω λίγο θέμα; Θα επανέλθω και θα καταλάβεις πως δεν υπάρχει σειρά σε όσα απόψε θα γράψω. Τη Δευτέρα που μας πέρασε, απόλαυσα μια συναυλία τόσο εκπληκτική, που ακόμα και οι καλύτερες των προσδοκιών μου δεν κατάφεραν να την αγγίξουν. Ένας Βασίλης Παπακωνστανίνου, που όσα κι αν γράψω για αυτόν, θα είναι απειροελάχιστα... Και ένα συγκρότημα σαν τους Scorpions που όμοιό τους δε θα υπάρξει ποτέ. Η παρέα ήταν κάτι παραπάνω από μοναδική. Ματιές που ανταλλάχτηκαν σε συγκεκριμένα τραγούδια που αντίστοιχες αλήθεια δεν έχουν καταγραφεί μέσα μου. Και μετά τη συναυλία, ταχύτητα σε λεωφόρους που αγγίζουν το κόκκινο. Ένα ροκ μαγαζί σε μια άλλη λεωφόρο που ο χρόνος σταματάει. Μια απόδραση πέρα από κάθε λογική, που χρειαζόταν μόνο ένα ναι για να γίνει. Κι όμως κάποια πρέπει τη σταμάτησαν. Δόθηκαν υποσχέσεις που δεν ξέρω αν θα τηρηθούν, βέβαια όχι από την πλευρά μου... Και μετά ανασκόπηση των όσων ζήσαμε με τα αντίστοιχα videos... και ένας ύπνος λυτρωτικός... λίγων ωρών, αλλά πολλών συναισθημάτων...</span> <span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" ><br /><br />Πλησιάζουν οι μέρες των διακοπών, τις οποίες τις περιμένω όσο τίποτε άλλο. Χμμμ... μάλλον για να μην κοροϊδεύω τον εαυτό μου, τις περιμένω, αφού πρώτα μου ανακοινωθούν κάποιες αποφάσεις, κάποιες επιλογές... άλλων... για μένα... Και μετά, ειλικρινά, όποιες κι αν είναι αυτές, θα εξαφανιστώ... για 10 μέρες θα υπάρχω για έναν ήλιο, για μια ξαπλώστρα και για νύχτες αξημέρωτες με αλκοόλ και ξενύχτι - με τον άνθρωπο εκείνον που προσπαθεί εδώ και χρόνια να μου βάλει μυαλό, αλλά μέχρι σήμερα δεν τα έχει καταφέρει - την κολλητή μου. Δεν το έχω ξανακάνει για τόσο χρονικό διάστημα, μα φέτος μοιάζει με επιτακτική ανάγκη. Όχι μόνο για όσα συμβαίνουν τον τελευταίο 1,5 μήνα, αλλά για όλη τη χρονιά. </span> <span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" ><br /><br />Να επανέλθω στα προηγούμενα; Ξέρεις τί νιώθω; Πώς όσες στιγμές ευτυχίας κι αν νιώσω, πάντα ένα αδιόρατο τέλος προσμένει να μου τις σταματήσει. Λένε κρατάει λίγο η ευτυχία... Αλήθεια; Και γιατί αυτό συμβαίνει σε λίγους; </span> <span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" >Είναι από τις νύχτες που θα ήθελα να ήμουν πάνω στη μηχανή σου πηγαίνοντας στο πουθενά με το γκάζι πατημένο μέχρι εκεί που δεν πηγαίνει άλλο... Η ίδια η ζωή δεν είναι μια τρέλα; Εγώ γιατί να λείπω από αυτήν; </span> <span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" ><br /><br />Ξέρω απόψε σας μπέρδεψα... μπορεί να μην καταλάβατε και τίποτα από όσα έγραψα, αλλά δεν μπορούσα με τίποτα να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά. Και μόνο που κατάφερα να αποτυπώσω με κάποιον τρόπο όσα νιώθω, είναι πολύ, ειδικά γι' απόψε... που ο χρόνος έχει σταματήσει να προχωρά μπροστά, περιμένοντας... </span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" >Αλήθεια, μπορεί να έρθει και να μείνει; Αρκεί μονάχα να μείνει...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-1664831951348029413?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-41452481294797887082009-07-04T18:54:00.001+03:002009-07-04T18:54:59.009+03:00<span style="color: rgb(204, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="font-family:verdana;"><br />...έτσι λένε, έτσι πιστεύω κι εγώ. Με βροχή, με ήλιο γεμίζω στιγμές, αλλάζω διάθεση, ζω..<br /><br /><br /></span> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/Sk912fukRwI/AAAAAAAAAMk/zmXvdBhmmdU/s1600-h/red-grapes.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 267px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/Sk912fukRwI/AAAAAAAAAMk/zmXvdBhmmdU/s400/red-grapes.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5354628061057009410" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Απόψε θα πιω κάτι παραπάνω και για εσάς, κάτι κόκκινο.. έντονο, γεμάτο πάθος.. όπως η ζωή<br /><br /></span> </span><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="font-family:verdana;">Εις υγείαν λοιπόν</span></span><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-4145248129479788708?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-26763096563077465052009-07-01T02:46:00.003+03:002009-07-01T21:58:54.010+03:00<span style="color: rgb(102, 0, 204);font-family:verdana;" ><span style="color: rgb(51, 204, 0);">Ναι, κάτι <span style="color: rgb(153, 51, 153);">περιμένω</span>. Κάτι <span style="color: rgb(153, 51, 153);">προσδοκώ</span>. Κάτι <span style="color: rgb(153, 51, 153);">ελπίζω</span>. Πάντα έτσι έκανα. Κοιτάζω γύρω μου και έχω τόσους ανθρώπους και αμέσως την επόμενη στιγμή νιώθω πως δεν έχω κανέναν. Ακούω τραγούδια, πλάθω εικόνες, γνωρίζω εμένα έτσι όπως δε με ήξερα ποτέ. Μοιράζομαι δειλά δειλά κομμάτια μου που δεν είχα τολμήσει στο παρελθόν να κάνω. Δε ξέρω με ποιόν τρόπο. Το μόνο που ξέρω είναι πως με βρίσκω κάπου εκεί μέσα.</span><br /><br /></span><a style="color: rgb(102, 0, 204);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SkqMCob_FuI/AAAAAAAAAMU/RZW3k95cVjI/s1600-h/puzzle.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 373px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SkqMCob_FuI/AAAAAAAAAMU/RZW3k95cVjI/s400/puzzle.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5353245083925681890" border="0" /></a><span style="color: rgb(102, 0, 204);font-family:verdana;" ><br />Μαθαίνω να κοιτάζω στα μάτια, μαθαίνω να βουτάω σε αυτά που <span style="color: rgb(51, 255, 51);">πρέπει </span>και ταυτόχρονα σε αυτά που <span style="color: rgb(51, 255, 51);">δεν πρέπει</span>. Ισορροπίες κατακόρυφες. Επιλογές δύσκολες που η λογική επικρίνει. Και πότε ακολούθησα τη λογική για να το κάνω και τώρα; Τέσσερα χρόνια πέρασαν στη σιωπή. Έβαζα τα πρέπει μπροστά. Δράση και αντίδραση τέντωναν το σχοινί και με καλούσαν στο δικό τους χορό. Αυτόν που από τη μία με έσπρωχνε σε όσα ένιωθα και από την άλλη με απομάκρυνε. Και το αποτέλεσμα; Έχασα στιγμές, έχασα κάποια χρόνια και τώρα προσπαθώ να τα καλύψω. Με ποιόν τρόπο; Καλύπτονται τέτοιου είδους κενά; Ξέρεις τί νιώθω να έχω δίπλα μου; Tη συνείδηση όσων κάνω. Μέχρι πριν από λίγο καιρό ήταν κάτι άγνωστο. Βέβαια, θα μου πεις, όλα όσα κάνεις τώρα είναι συνειδητοποιημένα; Αν η λογική ταυτίζεται με την συνείδηση, μάλλον όχι. Δεν έχει σημασία νομίζω. Ή μήπως τελικά έχει;<br /><br /></span><span style="color: rgb(102, 0, 204);font-family:verdana;" ><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(102, 0, 204);font-family:verdana;" ><span style="color: rgb(51, 204, 0);">Σήμερα, βρήκα ένα ακόμη κομμάτι από το <span style="color: rgb(153, 51, 153);">παζλ </span>μου...</span></span><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-2676309656307746505?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-49830006245934534302009-06-24T19:09:00.000+03:002009-06-24T19:08:46.996+03:00<span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:verdana;" ><br />Eδώ και αρκετές μέρες, ψάχνω λέξεις, φράσεις να ταξιδέψουν συγκεκριμένες εικόνες. Δυσκολεύομαι να βρω. Δυσκολεύομαι να τις αποτυπώσω με αυτόν τον τρόπο. Δε ξέρω τί φταίει. Μπορεί τίποτα, μπορεί και πολλά. Στιγμές που νιώθω τον εαυτό μου ευτυχισμένο και ταυτόχρονα κάτι του λείπει. Ανικανοποίητο ον ο άνθρωπος, λένε. Θα συμφωνήσω. Δεν ξέρω αν είναι θέμα επιλογών, δε ξέρω αν είναι θέμα συγκυριών.. πολλά δε ξέρω τελικά και το βασικότερο δε ξέρω αν ποτέ θα μάθω. Στιγμές σιωπής, υπόκοφης σιωπής θα έλεγα, στιγμές γεμάτες ήχους και γέλια, στιγμές που μόνο το κύμα ακούγεται. Και όμως, σε όλες αυτές, όσο αντιφατικές και διαφορετικές κι αν είναι, υπάρχει ένα κομμάτι που λείπει. Πάντα.</span><br /><br /><br /><a style="font-family: verdana;" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SkJMcS0wRrI/AAAAAAAAAMM/ft_oqNcfFho/s1600-h/green%2Bbubbles-1600x1200.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SkJMcS0wRrI/AAAAAAAAAMM/ft_oqNcfFho/s320/green%2Bbubbles-1600x1200.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350923356242724530" border="0" /></a> <span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:verdana;" ><br /><br />Ελπίζω να καταλάβατε τί ψάχνω. Αν πάλι δεν καταλάβατε, δεν πειράζει, γιατί ούτε κι εγώ ξέρω τί ακριβώς ψάχνω. Αν περάσει από δίπλα σας, παρακαλώ να μου το αποστείλετε με οποιονδήποτε τρόπο. </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-4983000624593453430?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-6808383563137261312009-06-18T12:07:00.006+03:002009-06-18T12:12:02.195+03:00<span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="color:#cc0000;"><span style="font-family:verdana;">Ο πρώτος καφές ήδη τελείωσε. Ετοιμάζομαι για τον δεύτερο. Μόλις συνομίλησα με έναν μπαμπά - συνάδελφο, του οποίου το μωρό πρώτη μέρα χθες το μετέφεραν από το μαιευτήριο στο σπίτι. Και ενώ ξεκινούσε να μου περιγράφει τις πρώτες στιγμές, ήτοι ξενύχτι, το πρώτο άλλαγμα του μωρού κατά τη διάρκεια του οποίου κατούρησε τη μαμά και τον μπαμπά του, ένιωσα τόσο, μα τόσο ωραία με το συγκεκριμένο συναίσθημα. </span><br /><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">Η δουλειά, παραμένει σε σταθερά μη ελεγχόμενα επίπεδα. Αδρεναλίνη στα ύψη, σε τέτοιο βαθμό που ελάχιστες είναι οι ώρες που παραδίδομαι στον αξιολάτρευτο Μορφέα. Αλλά είναι επιλογή μου. Και επιλογή μου επίσης είναι το γέμισμα της ημέρας με στιγμές. Άλλαξα πορεία, αυτή είναι η αλήθεια. Και δεν το μετανιώνω καθόλου. Ήταν αναγκαίο να γίνει. Και ξέρεις τί ανακάλυψα; Κάποιους ανθρώπους που υπήρχαν κάποια χρόνια στη ζωή μου και δεν τους είχα δώσει τη σημασία που έπρεπε, τη σημασία που τους άξιζε. Ξαφνικά ανακάλυψα, ή μάλλον διαπίστωσα πως μια αγκαλιά, ένα χαμόγελο, μια βόλτα κατά μήκος της θάλασσας αποκτά άλλη διάσταση όταν μπορείς να αφήσεις τον εαυτό σου ελεύθερο να νιώσει και να ζήσει. Όταν διαγράφεις όρια, όταν ζεις το τώρα, το παρόν, όταν βάσει αυτού χτίζεις το αύριό σου, χωρίς να το γεμίζεις με πρέπει. Και πόσο μισώ αυτή τη λέξη. </span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5348590576600836962" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 214px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SjoCypdLa2I/AAAAAAAAAL8/koam77Jfa4U/s320/sea-breeze-homes-veranda2.jpg" border="0" /><br /><span style="font-family:verdana;">Πρέπει να γυρίσω πίσω στη δουλειά μου, σε όσα έκανα πριν την απόδρασή μου αυτή. Μα πώς να εξουσιάσεις το μυαλό και την καρδιά όταν διψούν για στιγμές που πέρασαν και για στιγμές που καρτερικά περιμένουν να πάρουν χρώμα; Πώς να μπορέσεις να χαλιναγωγήσεις τα ταξίδια του μυαλού ακούγοντας ήχους λατρεμένους, ενώ ήδη βρισκόμαστε στο πρώτο μισό του καλοκαιριού; Είναι και η συναυλία που πλησιάζει και κάθομαι σε αναμμένα κάρβουνα, είναι και εκείνο το καράβι που οσονούπω θα με φιλοξενήσει για την καλοκαιρινή μου εξόρμηση σε νησί μαγικό που για πρώτη φορά θα επισκεφθώ, για νύχτες και μέρες ονειρεμένες. </span><br /><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><br /></span><div align="center"><span style="font-family:verdana;"><span style="color:#cc0000;"><em>Βλέπεις, προτιμώ πλέον τα όνειρα που κάνω όταν είμαι ξύπνια..</em> </span></span></div><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><br /><span style="font-family:verdana;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-680838356313726131?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-19142926008574206882009-06-13T20:42:00.003+03:002009-06-13T20:42:49.196+03:00<span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" >Άνοιξα τα πανιά μου, ταξιδεύω σε μέρη καινούργια και ταυτόχρονα τόσο γνώριμα και γλυκά. Κάνω φίλο μου τον ήλιο και τη θάλασσα, ταυτόχρονα με την καθημερινότητά μου. Νιώθω, αγγίζω και φιλώ κάθε στιγμή που η ανάσα μου γίνεται έντονη και κάθε στιγμή που ίσα ίσα ακούγεται, ως ένα ελάχιστο σημάδι ζωής. Ανοίγω τα χέρια σε όσα θα έρθουν και τα αγκαλιάζω σφιχτά, ώστε να τους χαρίσω κάθετί μικρό, κάθετί μεγάλο... όλα όσα αξίζουν...<br /><br />Ρουφάω στιγμές χωρίς τελειωμό...</span><br /><br /><br /><a style="font-family: verdana; color: rgb(255, 255, 255);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SjPjhxsY3eI/AAAAAAAAAL0/43r4SL9eX2c/s1600-h/woman+sitting.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 306px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SjPjhxsY3eI/AAAAAAAAAL0/43r4SL9eX2c/s320/woman+sitting.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5346867352033615330" border="0" /></a> <div style="text-align: right; color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;"><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;font-family:verdana;" ><br />Κλείνω το μάτι στη ζωή κι εκείνη με ταξιδεύει...<br /><br /></span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-1914292600857420688?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-68317722693624399162009-06-03T00:32:00.003+03:002009-06-03T00:33:33.373+03:00<span style="color: rgb(255, 153, 255);font-family:verdana;" ><br />Σβήσε το φως και κοιμήσου. Απόψε κοιμήσου και ονειρέψου όσα λαχταράς. Μακριά ταξίδεψε σε τόπους που άλλη φορά δεν έχεις αντικρίσει. Ταξίδεψε. Εκεί... Όπως... Με... Μη σταματήσεις. Μη γυρίσεις πίσω. Μονάχα ταξίδεψε...<br /><br /><br /></span><a style="font-family: verdana; color: rgb(255, 153, 255);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SiWYty4G8HI/AAAAAAAAALs/f6iI7LTceN8/s1600-h/butterfly1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 191px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SiWYty4G8HI/AAAAAAAAALs/f6iI7LTceN8/s320/butterfly1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5342844445463605362" border="0" /></a> <span style="color: rgb(255, 153, 255);font-family:verdana;" ><br />Άκου, νιώσε, χαμογέλασέ μου λίγο να σε<span style="font-family:verdana;"> δω... Αγκάλιασέ με σφιχτά. Είμαι δίπλα σου... Νιώσε με. Κλείσε τα μάτια και ταξίδεψε.</span> Δίπλα μου, μαζί μου...</span> <span style="font-style: italic; color: rgb(255, 153, 255);font-family:verdana;" ><span style="font-size:130%;"><br /><br /></span></span><div style="text-align: right;"><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 153, 255);font-family:verdana;" ><span style="font-size:130%;">Θύμησέ μου το πρωί να μη ξυπνήσω νωρίς. Να προλάβω να ζήσω λίγο περισσότερο τα θέλω μου..</span>.</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-6831772269362439916?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-20984380035120022512009-06-01T22:48:00.002+03:002009-06-01T22:48:47.929+03:00<span style="color: rgb(102, 255, 153);font-family:verdana;" ><br /><span style="color: rgb(255, 204, 153);">Δηλαδή πρέπει να αρχίσω να πιστεύω στους νόμους του Merphy; Ξέρεις τί είναι να ετοιμάζεσαι, να ντύνεσαι, να στολίζεσαι ώστε σε συγκεκριμένη ώρα να είσαι συνεπής στο ραντεβού σου και να περιμένεις, να ξαναπεριμένεις, να ματαπεριμένεις τηλέφωνο για να κατέβεις στην είσοδο της πολυκατοικίας και να έχει περάσει πάνω από μία ώρα αναμονής, με αποτέλεσμα να έχεις βαρεθεί μέχρι αηδίας; Και σημειωτέον δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι αντίστοιχο με τον συγκεκριμένο άνθρωπο.</span></span><span style="color: rgb(255, 204, 153);"> </span><span style="color: rgb(255, 204, 153);font-family:verdana;" ><br /><br />Ξέρεις τί είναι, την ώρα που περίμενες το τηλέφωνο, για να πας να πιεις εκείνον τον καφε -ποτό- αφέψημα,να χτυπάει το τηλέφωνο και να ακούς στην άλλη άκρη της γραμμής μια φωνή που αν ερχόταν η συντέλεια του κόσμου, θα ήταν η τελευταία που θα ήθελες να ακούσεις;</span><span style="color: rgb(255, 204, 153);"> </span><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 204, 153);font-family:verdana;" >(και μετά μου λες @Valisia να το ρίξω έξω μετά τη δουλειά ε;)<br /></span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 153);font-family:verdana;" >Και σαν να μην έφταναν τα παραπάνω, μου έσπασε και ένα νύχι, δε ξέρω πώς. Και εκτός αυτού, παρ' ολίγον να βάλω φωτιά στην κουζίνα, αφού ξέχασα - ευτυχώς - για λίγη ώρα το μάτι ανοιχτό. Επίσης, αύριο έχω πολλή δουλειά και μεθαύριο και τις επόμενες μέρες ή μήνες </span><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 204, 153);font-family:verdana;" >(je ne sais pas)</span><span style="color: rgb(255, 204, 153);font-family:verdana;" >. Επίσης, νιώθω κουρασμένη και οι καλοκαιρινές διακοπές αργούν να έρθουν, παρά το πρόγραμμα <span style="font-style: italic;">(τρόπον τινά)</span> που ήδη έχω φτιάξει ώστε να εκδράμω σε μέρη που η νύχτα συναγωνίζεται τη μέρα και τούμπαλιν.</span> <span style="color: rgb(255, 204, 153);font-family:verdana;" ><br /><br /></span><a style="color: rgb(255, 204, 153);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SiQtTbC7uhI/AAAAAAAAALk/0F7LZUEZqcY/s1600-h/funny_195.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 244px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SiQtTbC7uhI/AAAAAAAAALk/0F7LZUEZqcY/s320/funny_195.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5342444869669075474" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(255, 204, 153);font-family:verdana;" ><br />Μήπως έφτασε η ώρα να γίνω οπαδός των νόμων του Merphy; Όπως για που.χου:</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 153);font-family:verdana;" >a) "Τίποτα δεν είναι τόσο κακό , ώστε να μην μπορεί να γίνει χειρότερο"</span> <span style="color: rgb(255, 204, 153);font-family:verdana;" ><br />b) "Αν κάποια πράγματα θα μπορούσαν να πήγαιναν στραβά και δεν πήγανε, θα αποδειχτεί ότι θα ήταν καλύτερα αν είχαν πάει"</span> <span style="color: rgb(255, 204, 153);font-family:verdana;" ><br />c) "Αν κάτι μπορεί να πάει στραβά , θα πάει"</span> <span style="color: rgb(255, 204, 153);font-family:verdana;" ><br /><br />Και αυτήν τη στιγμή θέλω κάτι σοκολατένιο και για κακή μου τύχη δεν έχω. Από γλυκό μόνο ένα βαζάκι με γλυκό του κουταλιού υπάρχει στο παλάτι μου, διαμέρισμα ήθελα να πω και δε μου φωνάζει - φάε με, φάε με. Τουτέστιν, απομένει να πάω να ξαπλώσω αγκαλιά με τον μοναδικό μου και ανέκαθεν πιστό μου σύντροφο, το my sweet pillow. Η μήπως να περιμένω να γίνουν και άλλα ωραία και άξια θαυμασμού;<br /><br /></span><span style="color: rgb(255, 204, 153);font-family:verdana;" >Και να ρωτήσω κάτι; Το gcast τί στο καλό έχει πάθει και χρειάζεται τόοοοοοοσες ώρες να κάνει upload ένα τραγούδι; Τα νεύρα μου <span style="font-weight: bold; font-style: italic;">#@$%^&amp;*</span></span> <span style="color: rgb(255, 204, 153);font-family:verdana;" ><br />Και κάτι τελευταίο, να μη σας κουράζω και άλλο... Ψάχνω ένα τραγούδι εδώ και περίπου 2 μήνες και δεεεεεεεεεεεν μπορώ να καταλάβω ποιό είναι... ενώ το ξέρω...</span> <span style="color: rgb(255, 204, 153);font-family:verdana;" ><br /><br />Άντε να φεύγω, αφού σας ζάλισα με τους προβληματισμούς μου και με τα ευτράπελα της καθημερινότητάς μου...φεύγω λέω, δε θα μου πεις κανείς να μείνω; έστω ένα "στάσου μύγδαλαααααα";;;<br /><br /></span><span style="color: rgb(255, 204, 153);font-family:verdana;" >- Και πολύ κάθησες <span style="font-style: italic;">(η φωνή της συνείδησης)</span></span> <span style="color: rgb(255, 204, 153);font-family:verdana;" ><br />- Σε άκουσα. Θα μου το πληρώσεις αυτό... </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-2098438003512002251?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-21106804998706973562009-05-31T11:27:00.003+03:002009-05-31T14:43:27.237+03:00<span style="color: rgb(255, 204, 153);font-family:verdana;" >Κάπως έτσι...</span> <span style="color: rgb(255, 204, 153);font-family:verdana;" ><br /><br />αναποδογύρισες, ένιωσες, χαμογέλασες, ονειρεύτηκες, προχώρησες, μεγάλωσες, φώναξες, ψιθύρισες, σκέφτηκες, έδωσες, πήρες, άνοιξες, άγγιξες, φίλησες, κράτησες, γύρισες, προσπέρασες, κράτησες, αναστέναξες, αποτύπωσες, έσφιξες, θέλησες, </span><span style="color: rgb(255, 204, 153);font-family:verdana;" >έζησες </span><br /><br /><br /><a style="color: rgb(255, 204, 153); font-family: verdana;" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SiF-QVQh5MI/AAAAAAAAALc/jJUKFoMP-74/s1600-h/Lonelyness_by_greenfloyd.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 255px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SiF-QVQh5MI/AAAAAAAAALc/jJUKFoMP-74/s320/Lonelyness_by_greenfloyd.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341689452087600322" border="0" /></a> <span style="color: rgb(255, 204, 153);font-family:verdana;" >έκλεισες τα μάτια</span> <span style="color: rgb(255, 204, 153);font-family:verdana;" > <br /></span><div style="text-align: right; color: rgb(255, 204, 153); font-family: verdana;"> ερωτεύτηκες <br /></div><span style="color: rgb(255, 204, 153);font-family:verdana;" ><br /><br /> αγάπησες</span> <span style="color: rgb(255, 204, 153);font-family:verdana;" > <br /><br /><br /></span><div style="text-align: right; color: rgb(255, 204, 153);font-family:verdana;"> λάτρεψες...<br /><br /><br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">πορεύεσαι...</span><br /></span></div><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-2110680499870697356?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-3311039235800899232009-05-26T22:14:00.006+03:002009-05-26T22:26:06.277+03:00<span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >Θέλεις να μου πεις τί αμαρτίες έχω κάνει στη ζωή μου; Χθες το βράδυ, σήμερα το βράδυ και δε ξέρω για πόσες νύχτες ακόμη, είμαι με έναν παγκόσμιο γεωφυσικό χάρτη ανά χείρας και κυνηγάω πεταλουδάκια. Ναι, ναι, καλά διάβασες, πεταλουδάκια. Πού τα βρήκα; Δε βρίσκομαι στο δάσος με τις πεταλούδες στη Ρόδο <span style="font-style: italic;">(αν και πολύ θα το ήθελα - ακούς καλέ μου Θεούλη;;;)</span>, αλλά μέσα στο σπίτι μου. Δε ξέρω πώς κάθε μέρα συμβαίνει και βρίσκω και από ένα πεταλουδάκι τη στιγμή που θα καθίσω αναπαυτικά στον καναπέ μου, ύστερα από μια δύσκολη ημέρα. Και μεταξύ μας, όχι ότι τα φοβάμαι, απλά και μόνο όσο φαντάζομαι ότι μπορεί τις ώρες που κοιμάμαι να νιώσω ένα φτερούγισμα στο πρόσωπό μου, τρελαίνομαι.</span><span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" ><span style="font-size:85%;"><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;font-family:verdana;" >*</span></span></span></span><span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" ><br /><br /><br /></span><a style="color: rgb(51, 51, 153);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/Shw6uT60XXI/AAAAAAAAALU/c6E7-MjDRlU/s1600-h/butterfly.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 216px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/Shw6uT60XXI/AAAAAAAAALU/c6E7-MjDRlU/s320/butterfly.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5340207825449934194" border="0" /></a> <span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" ><br />Παρ' όλα αυτά όμως, έχω δείξει απαράμιλλο θάρρος και γενναιότητα σε αντίστοιχη περίπτωση, χωρίς να ακουστεί η παραμικρή τσιρίδα. Έτσι και αυτές τις δύο μέρες, μάλλον νύχτες για να είμαι ακριβής. Χθες με παίδεψε λίγο το πρώτο άτιμο, αλλά τα κατάφερα και του έδειξα το δρόμο της διαφυγής εκτός παραθύρου. Απόψε όμως με ακροβατικές κινήσεις και ενώ αυτό το δεύτερο είχε χουζουρέψει πάνω σε μια μαξιλάρα του καναπέ, το μετέφερα <span style="font-style: italic;">(μαζί με τη μαξιλάρα)</span> για περίπου 3 μέτρα εκτός παραθύρου επίσης. Ακόμα θα αναρωτιέται πώς το ξεγέλασα έτσι. <span style="font-size:85%;"><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;font-family:verdana;" >**</span><br /></span></span></span><span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" ><br />Δεν έχω καταλάβει για ποιον λόγο με επισκέπτονται τόσο συχνά το τελευταίο διάστημα - 3 σε έναν μήνα, αλλά μάλλον κάποιος λόγος θα υπάρχει. Μήπως να τους κόβω </span><span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >και είσοδο; Όχι μωρέ... Κρίμα είναι. Απλά από εδώ και πέρα ότι μπαίνει στο σπίτι μου, από κουνούπι, πεταλουδάκι μέχρι και άνθρωπος, θα περνάει από face control. Το αποφάσισα. </span> <span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" ><span style="font-size:85%;"><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;font-family:verdana;" >***</span></span></span></span> <div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;font-size:85%;" ><span style="font-style: italic;"></span></span><br /><span style="font-style: italic;font-family:verdana;" ><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >* Σε τέτοιες περιπτώσεις χρειάζεται απαραίτητα ένας άντρας</span></span></span> </div><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(51, 51, 153); font-style: italic;font-family:verdana;font-size:85%;" ><span>** </span></span><span style="font-style: italic;font-family:verdana;" ><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >Τη μαξιλάρα δεν την πέταξα στον ακάλυπτο<br />*** Το τραγουδάκι αφιερωμένο στους επισκέπτες<br /></span></span></span></div><span style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-style: italic;"><br /></span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-331103923580089923?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-26452052285980859652009-05-25T07:30:00.000+03:002009-05-25T07:30:00.530+03:00<span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >- Τί έγινε με το βιβλίο που διάβαζες; </span> <span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" ><br />- Ακόμα το διαβάζω.</span> <span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" ><br />- Τελειώνει; </span> <span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" ><br />- Δεν ξέρω ακόμα. </span> <span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" ><br />- Τι εννοείς πως δεν ξέρεις ακόμα;</span> <span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" ><br />- Εννοώ πως κάθε φορά που πιστεύω πως φτάνω στο τέλος, όλο και μία σελίδα προστίθεται. Και το παράξενο είναι πως η κάθε σελίδα είναι λευκή.<br /><br /></span><a style="color: rgb(51, 51, 153);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/Shmgie86zxI/AAAAAAAAALM/HZpUwcGpa8w/s1600-h/039.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 226px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/Shmgie86zxI/AAAAAAAAALM/HZpUwcGpa8w/s320/039.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5339475347509006098" border="0" /></a><span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" ><br /></span><span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >- Χμμ.. Πώς γίνεται αυτό;</span> <span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >- Δε γνωρίζω. Ειλικρινά δε γνωρίζω. Είναι πολύ παράξενο όλο αυτό.<br /></span> <span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >- Είναι όντως παράξενο...<br /></span> <span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >- Το μόνο που θέλω, είναι να αλλάξω σελίδα ώστε να μάθω τί θα γίνει μετά...</span> <br /><br /><br /><div style="text-align: right; font-family: verdana; font-style: italic; color: rgb(51, 51, 153);">Καλημέρα να έχουμε και καλή ... πολύ καλή εβδομάδα<br /><br /> <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-2645205228598085965?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-41524175041668318762009-05-22T07:42:00.000+03:002009-05-22T07:42:00.491+03:00<span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" ><br />Είτε είναι τρένο, είτε πλοίο τις ίδιας ή διαφορετικής γραμμής, είτε το επόμενο όνειρο, είτε η συνέχεια του ίδιου, είτε μια ανάσα πιο δυνατή, είτε ένα βήμα παράλληλο, είτε η συνέχεια στο ίδιο μονοπάτι, είτε μια βόλτα σε διαφορετικό </span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" >σταυροδρόμι... Κι όταν βρίσκεσαι σε αυτό το σταυροδρόμι ποιά κατεύθυνση αποφασίζεις να πάρεις; Αυτή που το φως είναι άπλετο και η διαδρομή σχεδόν προδιαγεγραμμένη; Ή μήπως την άλλη στην οποία το φως είναι λιγοστό και ο δρόμος ανηφορικός και αμέσως μετά μια μεγάλη κατηφόρα ξεπροβάλλει σαν γκρεμός έτοιμος να σε παρασύρει; </span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" >Το καρουζέλ της ζωής ποτέ δε σταματά να γυρνά κι εσύ ανήμπορος να κατέβεις, περιμένεις. Πάντα περιμένεις. Τί; Να σταματήσει για να κάνεις το επόμενο βήμα, ή μήπως να βρεις τρόπο να αποδράσεις από αυτό;</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" >Βρίσκεσαι εκεί πάντα, προσπαθώντας και περιμένοντας τον εαυτό σου να αποφασίσει το επόμενο βήμα σου, ή το βήμα που θα πρέπει να κάνεις περιμένοντας κάποιοι άλλοι να αποφασίσουν για εσένα. Κι εσύ συνεχίζεις να βρίσκεσαι εκεί, ακίνητος, ανέκφραστος περιμένοντας. Απόφαση σημαντική, στιγμιαία που θα επηρεάσει το μετά από λίγο, το αύριο, το για πάντα. Εικόνες, σκέψεις, ανησυχίες και θέλω στροβιλίζουν την ύπαρξή σου, σε ταλαντεύουν, σε σηκώνουν στα ουράνια και με την πρώτη βροχή σε λιώνουν κάνοντάς σε λάσπη. Μα καταφέρνεις και πάλι να συρθείς, να σηκωθείς, να κοιτάξεις ψηλά και να προχωρήσεις μπροστά όντας ματωμένος. Ζεις, αυτό έχει σημασία. Τα κατάφερες, για μια ακόμη φορά τα κατάφερες.</span><br /><br /><a style="color: rgb(255, 255, 255);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/ShWNcfWLBqI/AAAAAAAAALE/BW3u2AUtH_I/s1600-h/asos.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/ShWNcfWLBqI/AAAAAAAAALE/BW3u2AUtH_I/s320/asos.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5338328453907941026" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" >Τραπουλόχαρτα καίνε την παλάμη σου, επιζητώντας το μοίρασμα. Χα, ποιό μοίρασμα αλήθεια; Πώς να καταφέρεις να μοιράσεις την ίδια τη ζωή; Τη δική σου, των γύρω σου. Θα είναι δίκαιο; Θα δώσεις σε όλους αυτά που αξίζουν; Κι αν δε σου βγαίνει το μοίρασμα; Αν υπάρχει ένας άσσος που λειτουργεί ταυτόχρονα ως μπαλαντέρ; Τότε τί κάνεις; </span> <span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" ><br /><br />Περιμένοντας... πάντα κάτι...<br /><br /><br /></span> <div style="text-align: right;"><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" >Αφιερωμένη στη <a href="http://valisia.blogspot.com/2009/05/blog-post_20.html">Valisia</a></span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" > </span><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" >που μου έδωσε την αφορμή</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" ><span style="font-family:verdana;">να ξεδιπλώσω κάποια κομμάτια μου μέσα από τη </span>δική της ανάρτηση. </span> <span style="font-style: italic; color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" ><br />Μουσική και στίχοι από το τραγούδι </span><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" >που ακούγεται<br /></span><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" >του Β. Παπακωνσταντίνου (Πόρτο Ρίκο)</span> <span style="font-style: italic; color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" ><br />με πλήρη επίγνωση του νοήματός του.<br />Στάση ζωής δική μου...<br /><br /></span><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 153); font-style: italic;font-family:verdana;" >"Αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο,</span> <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255); font-style: italic;font-family:verdana;" ><em><br /><span style="color: rgb(153, 153, 153);">κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει"</span><br /><br /></em></span><span style="color: rgb(255, 255, 255); font-style: italic;font-family:verdana;" ><em>Σαν απάντηση σε όσα όλοι μας περιμένουμε...</em></span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-4152417504166831876?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-68811531577367015082009-05-20T22:03:00.002+03:002009-05-20T22:10:03.710+03:00<span style="font-style: italic; font-family: verdana;"><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/a1-IE4Vchnk&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x006699&amp;color2=0x54abd6"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/a1-IE4Vchnk&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x006699&amp;color2=0x54abd6" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><br /><br /></span><span style="font-family: verdana;"><span style="color: rgb(102, 51, 255);">Αυτές τις μέρες με έχω χάσει λίγο. Στη δουλειά χτυπάω 12ωρα (και πριν από λίγες μέρες έλεγα πως έχω σταματήσει να δουλεύω υπερβολικά!!!). Είναι και οι σκέψεις ατελείωτες... Όσο για το τραγούδι.. κάπου εκεί βρίσκομαι. Συνεχίζω όμως να ονειρεύομαι.. </span></span><br /><br /><span style="font-style: italic; font-family: verdana;"><span style="color: rgb(102, 51, 255);">Σας φιλώ...</span><br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-6881153157736701508?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-63494927549384115042009-05-17T13:24:00.000+03:002009-05-17T13:24:00.199+03:00<span style="font-family:verdana;"><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">Και ενώ έπινα αμέριμνη και χαλαρή τον καφέ μου στο μπαλκόνι πριν από λίγο, μια ανάρτηση πήγα να γράψω η γυναίκα και σκηνές far west ξετυλίχτηκαν μπροστά μου. Μηχανόβιος ανεβαίνοντας τη μεγάλη ανηφόρα τρέχοντας με 200 χιλιόμετρα σε πυκνοκατοικημένη περιοχή έσκασε πάνω σε αυτοκίνητο σταθμευμένο και μετά ετράπη σε φυγή καταδιωκόμενος από ισχυρή αστυνομική δύναμη. Σόμπολος έγινα...</span><br /><br /></span><span style="color: rgb(153, 153, 255);"> </span><span style="color: rgb(153, 153, 255);font-family:verdana;" ><br /></span><a style="color: rgb(153, 153, 255);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/Sg_hzUsGJEI/AAAAAAAAAK0/6nr5VLvXTRA/s1600-h/axtida.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 214px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/Sg_hzUsGJEI/AAAAAAAAAK0/6nr5VLvXTRA/s320/axtida.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5336732355300566082" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);font-family:verdana;" >Τί έλεγα; Α ναι.. Κυριακή σήμερα κα</span><span style="color: rgb(153, 153, 255);font-family:verdana;" >ι</span><span style="color: rgb(153, 153, 255);font-family:verdana;" > συννεφιασμένη, αλλά αυτό δεν πτοεί τη διάθεση για παραλία και ουζάκι ή μπυρίτσα. Μετά από μια υπέροχη Παρασκευή, ειδικά το βράδυ της και από ένα Σάββατο που εκτός από τις διάφορες εξωτερικές δουλειές εξελίχθηκε όπως το περίμενα, είμαι έτοιμη για μια απόδραση δίπλα στη θάλασσα. Τί κι αν ο καιρός είναι χάλια; Eγώ θα φορέσω τα λινά μου και τις σαγιονάρες μου, που σημειωτέον είναι χειροποίητες και θα πάω να ρουφήξω ιώδιο. Γιατί η καλή διάθεση συνεχίζεται, παντός καιρού, κάτι σαν super puma. </span> <span style="color: rgb(153, 153, 255);font-family:verdana;" ><br /><br />Καλό υπόλοιπο Κυριακής να έχουμε και καλή μας εβδομάδα, με αρκετή δουλειά όπως προδιαγράφεται.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-6349492754938411504?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-60203105619427438762009-05-14T08:41:00.030+03:002009-05-14T17:37:52.367+03:00<span style="COLOR: rgb(102,255,153);font-family:verdana;" ><br /><span style="color:#99ff99;">Ξυπνάς το πρωί, ανοίγεις τα παράθυρα του δωματίου να μπει ο ήλιος σαν ξημερώσει, ανοίγεις τα παράθυρα της ψυχής σου για να ξεκινήσει η μέρα σου. </span></span><span style="color:#99ff99;"><span style="COLOR: rgb(153,255,153);font-family:verdana;" ><span style="COLOR: rgb(153,255,153)">Συνήθως, αρχίζεις με χίλια και ένα </span><span style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: rgb(153,255,153)">πρέπει </span><span style="COLOR: rgb(153,255,153)">να προσπαθείς να τα ακολουθήσεις, με απώτερο στόχο να τα φτάσεις και να τα κατακτήσεις. Κυνήγι των καθημερινών, κυνήγι των προς το ζειν, κυνήγι να μη λείψει τίποτα στην οικογένειά σου, κυνήγι να είσαι συνεπής στις υποχρεώσεις σου, σε όσα </span><span style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: rgb(153,255,153)">πρέπει</span><span style="COLOR: rgb(153,255,153)">, ώστε το βράδυ που θα επιστρέψεις πάλι στο σπίτι να έχεις καλύψει όσα περισσότερα </span><span style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: rgb(153,255,153)">πρέπει </span><span style="COLOR: rgb(153,255,153)">από την ατελείωτη λίστα σου.</span><br /><br /><br /><br /></span><span style="COLOR: rgb(153,255,153);font-family:verdana;" ></span></span></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" style="COLOR: rgb(153,255,153)" href="http://3.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/Sgulc6Im5YI/AAAAAAAAAKc/fr1Rr4vHZ1c/s1600-h/1463106453_b26428c7f6.jpg"><span style="color:#99ff99;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5335540099610764674" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 295px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/Sgulc6Im5YI/AAAAAAAAAKc/fr1Rr4vHZ1c/s400/1463106453_b26428c7f6.jpg" border="0" /></span></a><span style="color:#99ff99;"><span style="COLOR: rgb(153,255,153);font-family:verdana;" ><br />Και η μέρα κυλάει, οι στιγμές σε προσπερνούν κι εσύ τις βλέπεις να σου κλείνουν το μάτι, ανήμπορος να τις αρπάξεις και να τις κάνεις δικές σου. </span><span style="COLOR: rgb(153,255,153);font-family:verdana;" >Και έρχεται η στιγμή που αναρωτιέσαι, τί έδωσες σήμερα στον εαυτό σου. Τί του προσέφερες από όσα λαχταράς. Υπήρξε κάποια στιγμή μέσα στη μέρα που σταμάτησες για λίγο τα <span style="FONT-WEIGHT: bold">πρέπει </span>για να χαρίσεις σε εσένα το ελάχιστο από όσα <span style="FONT-WEIGHT: bold">θέλεις</span>; Έδωσες στον εαυτό σου λίγες στιγμές χαλάρωσης, λίγες στιγμές στις οποίες να ένιωσες το είναι σου να λειτουργεί 100%; Λίγες στιγμές που η ψυχή και η σάρκα σου να ρουφούν αυτά που πραγματικά <span style="FONT-WEIGHT: bold">θέλουν</span>; </span></span><span style="COLOR: rgb(153,255,153);font-family:verdana;" ><br /><br /><span style="color:#99ff99;">Σήμερα ξύπνησες νωρίς, χωρίς το πρέπει του ξυπνητηριού να ξυπνάει τα κύτταρά σου και να γ..ει κάθε σου θέλω. Σήμερα ξύπνησες με μια αίσθηση πρωτόγνωρη, όχι τόσο των τελευταίων ημερών, μα πρωτόγνωρη αίσθηση αν ανατρέξεις στο παρελθόν σου. Σήμερα ξύπνησες τείνοντας το χέρι σου ασυναίσθητα στο δίπλα μέρος του κρεβατιού, νιώθοντας πως <span style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-STYLE: italic">μουλειπειςκαιμαζιμουλειπωκιεγω</span>*, θέλοντας να πεις το πρώτο σ' αγαπάω της ημέρας, θέλοντας να χωθείς στην αγκαλιά, στην οποία ο χρόνος δεν υπάρχει, μονάχα οι στιγμές και τα <span style="FONT-WEIGHT: bold">θέλω</span>. Μοναδικό συναίσθημα. Κάτι που ίσως το έχεις βιώσει ελάχιστες φορές σε όλη σου τη ζωή, μα το νιώθεις τις τελευταίες μέρες και δεν μπορείς να το παραβλέψεις ή να το αφήσεις να σε προσπεράσει. Και είναι τόσο δυνατό, τόσο μεγάλο και μοναδικό που το έκλεισες και πάλι σε ένα κουτάκι μέσα σου να μη φύγει μακριά σου, γιατί για εσένα είναι πολύτιμο να μπορείς να νιώθεις όσα η ψυχή σου λαχταράει, θέλοντας να μη χάσεις ούτε ένα μικρό κομμάτι από αυτήν την αίσθηση. </span></span><span style="COLOR: rgb(153,255,153);font-family:verdana;" ><br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" style="COLOR: rgb(153,255,153)" href="http://1.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SgumZeGyUyI/AAAAAAAAAKk/8Pir60rtQbY/s1600-h/streetCrowd1.jpg"><span style="color:#99ff99;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5335541140058952482" style="FLOAT: left; MARGIN: 0pt 10px 10px 0pt; WIDTH: 273px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 320px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SgumZeGyUyI/AAAAAAAAAKk/8Pir60rtQbY/s320/streetCrowd1.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-family:verdana;color:#99ff99;">Και βγαίνεις στο δρόμο, κλείνοντας πίσω την πόρτα του καταφυγίου σου, βάζεις γυαλιά ηλίου για να μη φανεί πως το μυαλό σου ταξιδεύει εκεί που η καρδιά σου ανήκει και γίνεσαι ένα ανάμεσα στο πλήθος των αγνώστων, μέχρι να βρεθείς με τους ανθρώπους που για πέντε μέρες την εβδομάδα περνάς μεγάλο μέρος της ζωής σου. Και κρύβεσαι πίσω από μια οθόνη τελευταίας ή σχεδόν τελευταίας τεχνολογίας και προσπαθείς να μετακινήσεις τους δείκτες του ρολογιού μπροστά, μέχρι να μπορέσεις να είσαι και πάλι μόνος με τον εαυτό σου και τις επιθυμίες σου. </span><span style="COLOR: rgb(153,255,153);font-family:verdana;" ><br /><br /><span style="color:#99ff99;">Και αναρωτιέσαι πόσες από αυτές τις επιθυμίες θα μπορέσεις και σήμερα να καλύψεις, δίνοντας στον εαυτό σου κάτι λίγο από όσα αξίζει να του προσφέρεις. Και μαζί με εσένα, προσπαθείς να καλύψεις τις λαχτάρες του άλλου σου ολόκληρου και όχι μισού. Ποτέ δεν ήσουν της άποψης του άλλου μας μισού. Πάντα έλεγες πως πρόκειται για δύο οντότητες, διαφορετικές η μία από την άλλην, οι οποίες συνυπάρχουν δημιουργώντας άλλο ένα. Πάντα έλεγες πως 1+1=1. Μαθηματικές ανορθογραφίες θα πεις. Μπορεί, μα έτσι νιώθεις το ολόκληρο ένα. </span></span><span style="COLOR: rgb(153,255,153);font-family:verdana;" ><br /><br /><span style="color:#99ff99;">Καλημέρα να έχουμε. Δίνοντας στον εαυτό μας σήμερα κάτι παραπάνω από το μπορώ, κάτι που να πλησιάζει περισσότερο στο θέλω.<br /><br /></span></span><br /><div style="TEXT-ALIGN: right"><span style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><em><span style="color:#99ff99;"><span style="COLOR: rgb(204,204,204)">*** </span><span style="COLOR: rgb(204,204,204)"><span style="FONT-WEIGHT: bold">μουλειπειςκαιμαζιμουλειπωκιεγω</span>: φράση και συναίσθημα μοναδικά επηρεασμένο από ανάρτηση που με βρήκα μέσα στο <a href="http://xnoudi.blogspot.com/">Χνούδι</a> και ευχαριστώ πολύ για την άδεια να τη χρησιμοποιήσω</span></span></em></span></span></div><br /><div style="TEXT-ALIGN: right"><span style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><br /><span style="color:#99ff99;"></span></span></span><br /></div><span style="FONT-STYLE: italic;font-family:verdana;" ></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-6020310561942743876?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-77593577056001056122009-05-13T20:27:00.002+03:002009-05-14T00:09:35.318+03:00<span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:verdana;" ><span style="font-weight: bold;"><span style="font-style: italic;font-size:130%;" >Απόψε <span style="color: rgb(0, 0, 153);">11 - 12 μμ</span> μείνετε συντονισμένοι στην <span style="color: rgb(0, 0, 153);">ΝΕΤ 105,8</span> "Κάτω από το κιόσκι" με τη <span style="color: rgb(0, 0, 153);">Νανά Τσούμα</span>, η οποία θα μου κάνει την τιμή να διαβάσει την παρακάτω ανάρτηση. </span><br /><br />Θα ληφθούν "μόνο" παρουσίες ;-)<br /><br /></span></span><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:verdana;" ><span style="font-weight: bold;"><br /><br />Επειδή </span>η ζέστη έχει αρχίσει και σφίγγει σαν κλοιός γύρω μας </span> <span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:verdana;" ><span style="font-weight: bold;"><br /><br />Επειδή </span>για 8 ώρες <span style="font-style: italic; color: rgb(204, 204, 204);">(τις έχω περιορίσει πλέον αισθητά από τις 12 και βάλε που δούλευα)</span> είμαι μπροστά σε μια οθόνη και προσπαθώ να δουλεύω σαν ευσυνείδητη υπάλληλος</span><span style="color: rgb(255, 0, 0);">!?</span><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:verdana;" ><span style="font-weight: bold;"><br /><br />Επειδή </span>θα προτιμούσα να βρισκόμουν κάπου κοντά σε θάλασσα με δορυφορική σύνδεση και lap top <span style="font-style: italic; color: rgb(204, 204, 204);">(θα απέδιδα καλύτερα)</span></span> <span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:verdana;" ><span style="font-weight: bold;"><br /><br />Επειδή </span>στην εταιρία καθημερινά επέρχονται αλλαγές και δε ξέρω μέχρι που θα φτάσουν</span> <span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:verdana;" ><span style="font-weight: bold;"><br /><br />Επειδή </span></span><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:verdana;" >β-α-ρ-ι-έ-μ-α-ι αφόρητα</span> <span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:verdana;" >να σιδερώσω όλα τα καλοκαιρινά ρούχα που κατέβασα από το πατάρι και έπλυνα</span><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:verdana;" ><span style="font-weight: bold;"><br /><br />Επειδή </span>βαριέμαι να σιδερώσω αναζητώ εθελοντές <span style="color: rgb(204, 204, 204); font-style: italic;">(θα βρούμε το τίμημα)</span></span> <span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:verdana;" ><span style="font-weight: bold;"><br /><br />Επειδή </span>το μυαλό ταξιδεύει ανάμεσα σε ανθρώπους, ήχους και μουσικές</span> <span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:verdana;" ><span style="font-weight: bold;"><br /><br />Επειδή </span>για πρώτη φορά φέτος θέλω να έρθει το καλοκαίρι <span style="font-style: italic; color: rgb(204, 204, 204);">(παιδί του χειμώνα βλέπεις)</span></span> <span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:verdana;" ><span style="font-weight: bold;"><br /><br />Επειδή </span>θέλω διακοπές διαρκείας<br /><br /></span><a style="color: rgb(255, 0, 0);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SgrsrgKXBiI/AAAAAAAAAKM/LuPo-leJKIE/s1600-h/bc97-small.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 94px; height: 142px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SgrsrgKXBiI/AAAAAAAAAKM/LuPo-leJKIE/s320/bc97-small.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5335336940685690402" border="0" /></a> <span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:verdana;" ><span style="font-weight: bold;"><br />Επειδή </span>θέλω να έρθει η στιγμή να πάμε σε αυτό το καλοκαιρινό - παραθαλάσσιο bar </span><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:verdana;" >που έχω υποσχεθεί</span> <span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:verdana;" ><span style="font-weight: bold;"><br /><br />Επειδή </span>θέλω να χαζεύω το ξημέρωμα εκεί ακριβώς που ανατέλλει ο ήλιος</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:verdana;" ><span style="font-weight: bold;">Επειδή </span>θέλω να ακούω μουσική συνέχεια</span> <span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:verdana;" ><span style="font-weight: bold;"><br /><br />Επειδή </span>σήμερα μου προέκυψε η απορία, τί εστί η παροιμία: 3 λαλούν και 2 χορεύουν</span> <span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:verdana;" ><span style="font-weight: bold;"><br /><br />Επειδή </span>δε ξέρω τί σημαίνει ακριβώς όπως επίσης δε ξέρω το κοινωνικό της περιεχόμενό <span style="font-style: italic; color: rgb(204, 204, 204);">(αν υπάρχει)</span></span> <span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:verdana;" ><span style="font-weight: bold;"><br /><br />Επειδή </span>θέλω μια μεγάααααλη βόλτα με το αυτοκίνητο<br /><br /><br /></span><a style="color: rgb(255, 0, 0);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/Sgrs0V1dnrI/AAAAAAAAAKU/JOBduems0NE/s1600-h/AR_8C_mtroad.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 208px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/Sgrs0V1dnrI/AAAAAAAAAKU/JOBduems0NE/s320/AR_8C_mtroad.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5335337092532510386" border="0" /></a> <span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:verdana;" ><span style="font-weight: bold;"><br />Επειδή </span>η ζωή είναι ωραία </span> <span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:verdana;" ><span style="font-weight: bold;"><br /><br />Επειδή </span>η ζωή είναι μια τρέλα που καλούμαστε να μη χάσουμε καμία της στιγμή, όντας περαστικοί σε αυτήν</span> <span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:verdana;" ><br /><br />Για όλα τα παραπάνω, σας αφιερώνω το τραγούδι που ακούγεται, το οποίο το απόλαυσα πριν λίγο στο περίπτερο της πλατείας και τα λόγια του αντικατοπτρίζουν πλήρως τη διάθεσή μου <span style="font-style: italic; font-weight: bold; color: rgb(204, 204, 204);">(γι αυτό προσέξτε μη μου τη χαλάσετε ε;;;;)</span></span><br /><br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-family:verdana;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">υγ: Και προσθέτω άλλο ένα τραγούδι για σήμερα <span style="font-style: italic; color: rgb(204, 204, 204);">(2 στο σύνολο, έτσι για να πρωτοτυπήσω)</span></span><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 204, 204); font-weight: bold;">Iggy Pop - The passenger</span> <span style="font-style: italic; color: rgb(204, 204, 204); font-weight: bold;"><br />Boston - More than a feeling</span><br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-7759357705600105612?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-53292203292036964582009-05-11T18:23:00.018+03:002009-05-11T21:19:24.761+03:00<span style="font-family:verdana;"><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">Φταίω εγώ που στα τέλη της Άνοιξης με γυροφέρνει μια γρίπη, ένας ιός ή κι εγώ δε ξέρω τί; Κόρη πάντως δεν είναι γιατί παίζει προκλητικά μαζί μου. Έξω είναι χαρά Θεού (σε όποιον τέλος πάντων πιστεύει ο καθένας μας) και εμένα όλο "γεια σου" μου λένε (όχι το χαιρετισμό, αλλά το άλλο όταν φτερνιζόμαστε) και όλο "γιατί δε σε σκεπάζουν τις νύχτες". </span></span> <span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" ><br /><br />Συγνώμη κύριε Πρόεδρε, αλλά ποιός να με σκεπάσει τα βράδια όταν εγώ κοιμάμαι και δεν έχω το νου σε εγρήγορση; Το άκουσα και αυτό σήμερα... "Δε σε προσέχει ο καλός σου τα βράδια και σε αφήνει ξεσκέπαστη". Τί να απαντήσω η γυναίκα;;; Να τους παραπέμψω στον αρμόδιο;; Θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου. </span> <span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" ><br /><br />Τί σου έλεγα; Α, ναι. Θέλω μασάζ, θέλω φροντίδα και θέλω και </span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" >προδέρμ. Αν δε βρίσκεται πουθενά προδέρμ θέλω κάτι με αιθέρια έλαια. Κάτι τέλος πάντων να με κάνει να γίνω καλά. Τσάι δοκίμασα αντί για καφέ το πρωί και άναψα η καημένη έτσι ζεστό που ήταν, τίλιο είναι για τα μωρά και έχω φύγει προ πολλού από αυτήν την ηλικία. </span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" ><br /></span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" >Θα μου πεις βέβαια, πως τα τσιγάρα, τα ποτά και τα ξενύχτια ευθύνονται. Εντάξει μωρέ, ήπιαμε λίγο παραπάνω χθες το βράδυ. Ήταν και ανοιχτό το μπαλκονοπαράθυρο εκεί και με τσάκισε για τα καλά. Γύρισα στο σπίτι νωρίς σχετικά για να κοιμηθώ σαν καλό παιδί (λέμε τώρα) και το μάτι γαρίδα. Ξέρεις από αυτές τις μεγάλες (δε ξέρω τον αναγνωριστικό τους αριθμό) που τρώγονται είτε ψητές στη σχάρα, είτε σαγανάκι με τυρί φέτα. Σηκωνόμουν από το κρεβάτι, πήγαινα στην κουζίνα για να πιω νερό, πήγαινα κοντά στο ανοιχτό παράθυρο και μετά πάλι στο κρεβάτι. Μάταιες οι προσπάθειες να με αγκαλιάσει ο Μορφέας. Αφού να σκεφτείς, ακόμα και το ραδιόφωνο που έπαιζε μουσική, το χαμήλωσα στο ελάχιστο γιατί με </span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" >ενοχλούσε. </span><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" >(σημ. έπαιζε το We are people - Empire of the sun... κάτι σαν deja vu μου έκανε εκείνην τη στιγμή)<br /><br /></span> <a style="color: rgb(255, 255, 255);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SghKKhu4bxI/AAAAAAAAAKE/hLH2ajD0J-I/s1600-h/sleepless01.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 292px; height: 249px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SghKKhu4bxI/AAAAAAAAAKE/hLH2ajD0J-I/s400/sleepless01.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5334595303334506258" border="0" /></a><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" ><br />Με τα πολλά και με τα λίγα, γύρω στις 05:30 και μετά από μία ακόμη βόλτα στους υπόλοιπους χώρους του σπιτιού και αφού απόλαυσα την ανατολή (Ναι ναι, τότε συνειδητοποίησα πως επιτέλους!!! ξημέρωσε) ξάπλωσα για πολλοστή φορά στο κρεβάτι και ξεράθηκα. Για καμιά ώρα περίπου, αλλά κοιμήθηκα! </span> <span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" ><br /><br />Δε ξέρω ποιες δυνάμεις ευθύνονται για αυτήν την κατάσταση, δεν ξέρω αν είναι ο έρως, η αγάπη, η άνοιξη ή αντιμετωπίζω πρόβλημα αυπνίας (εδώ που τα λέμε είχα πιει και 3 φραπέδες χθες από το πρωί έως το απόγευμα), παρ' όλο που δεν ήμουν ποτέ του υπερβολικού ύπνου, αλλά μανάρι μου (σε μένα ομιλώ, μη βιαστείτε να χαρείτε) θα κάνεις μαύρους κύκλους και μετά δε θα σε σώζουν μα τα 1.000 concealers της Estee.</span> <span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" ><br /><br />Αψουυυυυυυυυύ μου και αλήθεια λέω, αλλά μη με ρωτήσει κανείς γιατί δε με σκεπάζει ο καλός μου τα βράδια... Εντάξει;;;<br /><br /></span><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(255, 255, 255); font-style: italic;font-family:verdana;" >Περαστικά μου... στη γρίπη αναφέρομαι...</span><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-5329220329203696458?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-59225818105106003972009-05-10T20:11:00.003+03:002009-05-10T20:12:56.681+03:00<span style="color: rgb(255, 204, 102);font-family:verdana;" ><br /><br /><br />Θα ξημερώσει..</span><br /><br /><br /><br /><br /><a style="font-family: verdana; color: rgb(255, 204, 102);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SgcI-xRUZgI/AAAAAAAAAJ0/TNE2LcJo_3c/s1600-h/lamp.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 202px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SgcI-xRUZgI/AAAAAAAAAJ0/TNE2LcJo_3c/s320/lamp.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5334242158114530818" border="0" /></a><br /><br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(255, 204, 102);font-family:verdana;" > Έτσι δεν είναι; Πες μου ότι θα ξημερώσει...</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-5922581810510600397?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-38687042921566072842009-05-08T22:47:00.000+03:002009-05-08T22:46:43.914+03:00<span style="color: rgb(192, 192, 192);font-family:verdana;" >Μία τούρτα που ποτέ δε φαγώθηκε, ένα μπουκάλι ουίσκι σχεδόν τελειωμένο, παγωτό στην κατάψυξη απείραχτο, δεκάδες παγάκια σε κατάσταση αναμονής, φιστίκια με το κέλυφός τους, μουσική να παίζει αδιάκοπα...</span> <span style="color: rgb(192, 192, 192);font-family:verdana;" ><br /><br />Θυμάσαι τις φωνές, τα αστεία και τα γέλια; Τη "ψυχανάλυση"; Το πεταλουδάκι που για πρώτη φορά δεν άκουσαν οι γείτονες να τσιρίζω; Πέθανε τελικώς... Το βρήκα προχθές νεκρό στην μπανιέρα. Λες αυτό να έβλεπα στον ύπνο μου;<br /><br /></span><a style="color: rgb(192, 192, 192);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SgSJqYNwo6I/AAAAAAAAAJs/G2Snn2g8lc4/s1600-h/tasaki.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 330px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SgSJqYNwo6I/AAAAAAAAAJs/G2Snn2g8lc4/s400/tasaki.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333539219861185442" border="0" /></a><span style="color: rgb(192, 192, 192);font-family:verdana;" ><br />Υπάρχει ακόμη και το τασάκι εδώ δίπλα μου... με υπολείμματα στάχτης μέσα, από τότε. Θυμάσαι; Ένα τσιγάρο ακόμα.. Θα καπνίσεις μαζί μου;<br /><br />Πάγωσε λίγο τους δείκτες. Σαν να φωνάζουν απόψε σε κάθε κίνησή τους... </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-3868704292156607284?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-80669922864262363832009-05-06T20:39:00.006+03:002009-05-06T20:43:56.961+03:00<span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:verdana;" ><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">Στη μέση του πουθενά, ισορροπείς σε σκοινί αόρατο. Στροβιλίζεσαι σε στιγμές. </span></span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" >Κλείνεις τα αφτιά να μείνεις μόνος με τους ήχους της σιωπής. Κουλουριάζεσαι στο κρεβάτι σε εμβρυική στάση, κρατώντας ανάμεσα στο στήθος σου ό,τι πολυτιμότερο έχεις. Κρατάς σφραγισμένο το στόμα και τα μάτια, να μη ξεφύγει </span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" >λυγμός, να μη </span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" >κατρακυλήσει δάκρυ. Και κοιμάσαι, για να σταματήσεις να σκέφτεσαι. Ποιός σου είπε ότι τα όνειρα σταματούν στον ύπνο; Σε κυνηγούν για να σου αποδείξουν ότι όσα </span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" >έζησες ήταν αλήθεια. Μια αλήθεια που </span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" >ευδοκιμεί στο χώρο και στο χρόνο. Το δικό σου χρόνο, όπως εσύ τον έχεις ορίσει.<br /><br /></span><a style="color: rgb(255, 255, 255); font-family: verdana;" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SgHH99pqmcI/AAAAAAAAAJc/HR9FlqsBc8w/s1600-h/Taking+Over+Me.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 230px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SgHH99pqmcI/AAAAAAAAAJc/HR9FlqsBc8w/s320/Taking+Over+Me.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5332763301118646722" border="0" /></a> <span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" ><br />Και μετά σιωπή</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" >. Απόλυτη. Εσύ και τίποτε άλλο. Σαν να βρίσκεσαι σε τούνελ περιμένοντας να αντικρίσεις το φως, πατώντας το γκάζι στο τέρμα. Μέχρι το σημείο που όλα τα συστήματα χτυπούν κόκκινο. Κι εσύ εκεί, συνεχίζεις γνωρίζοντας τον κίνδυνο. Η ταχύτητα έχει γίνει ένα με τις ανάγκες σου, όπως ο ύπνος, για να μη σκέφτεσαι. Εκατομμύρια εικόνες περνούν από μπροστά σου, τυλίγοντας την αναπνοή σου. Μάσκα οξυγόνου απαραίτητη για να συντηρηθείς. Ή μήπως το οξυγόνο σου είναι κάτι άλλο; </span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" >Φτάνεις στην παραλία που ποτέ δεν είχες </span><a style="color: rgb(255, 255, 255); font-family: verdana;" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SgHJFJ9K20I/AAAAAAAAAJk/idaeq3ZjGpg/s1600-h/smoke.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SgHJFJ9K20I/AAAAAAAAAJk/idaeq3ZjGpg/s320/smoke.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5332764524192389954" border="0" /></a><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" >συναντήσει στο παρελθόν. Κι όμως, από κάπου την ξέρεις. Κάπως, κάποτε είχες ξαναέλθει εδώ. Όλα γνώριμα. Και η αίσθηση του από πάντα, συνυφασμένη με όσα νιώθεις. Νικοτίνη ρουφάς και χάνεσαι στα μάτια απέναντί σου τόσο βαθειά, όσο ένας δύτης με παγκόσμιο ρεκόρ. Ξεπέρασες τον εαυτό σου. Και ξεκινάς το κολύμπι. Όχι μόνος πλέον. Και κολυμπάς, κολυμπάς, κολυμπάς, νιώθοντας να σε ακολουθεί. Εκεί, δίπλα σου, κρατώντας σου το χέρι.<br /><br /></span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" >Και αναδύεσαι στην επιφάνεια, ανοίγεις και πάλι τα μάτια από τον ύπνο που σε υποχρέωσες, βγαίνεις στην παραλία, σηκώνεσαι από το κρεβάτι, προχωράς στην άμμο και χάνεσαι στο βάθος του διαδρόμου. Σαν σκιά, σαν αερικό, σαν κάτι άυλο μα ταυτόχρονα τόσο ζωντανό. Η πόρτα κλείνει και μαζί της παίρνει τη μυρωδιά σου, την ύπαρξή σου, τα θέλω σου. Γυρίζεις στη θάλασσα πάλι, επιστρέφεις στο κρεβάτι σου, κάνεις μια μεγάλη βουτιά, τυλίγεσαι με την κουβέρτα πάλι σε εμβρυική στάση, κρατώντας και πάλι στην αγκαλιά σου ό,τι πολυτιμότερο έχεις, ξεκινάς το κολύμπι. Πλέον, όχι μόνος. </span> <span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" ><br /><br />Έζησες. Είναι αλήθεια. Έζησες για μια ακόμη φορά όσα λαχτάρησες, χωρίς εκπτώσεις, χωρίς παζάρια. Εσύ, εσύ και η αλήθεια σου. </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-8066992286426236383?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-29881919530822340252009-05-01T22:33:00.021+03:002009-05-01T22:42:44.391+03:00<span style="color: rgb(192, 192, 192);font-family:trebuchet ms;" >Άνθρωποι γύρω σου που είχες να τους συναντήσεις πολλά χρόνια. Τους παρατηρείς και αντιλαμβάνεσαι πως όλα έχουν αλλάξει. Μα πιο πολύ εσύ ο ίδιος. Ένα κλικ στη ζωή σου χρειάστηκε μόνο για να επιβιβαστείς σε διαφορετικό πλοίο. Δε μετανιώνω για τις επιλογές μου. Δε μετανιώνω για όσα επέλεξα και πορεύτηκα μαζί τους. Θα ήμουν αχάριστη. </span> <span style="color: rgb(192, 192, 192);font-family:trebuchet ms;" ><br /><br />Υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέμαι πώς θα ήταν η ζωή μας αν σε συγκεκριμένες διασταυρώσεις είχαμε επιλέξει διαφορετικό μονοπάτι. Αν η αντανάκλαση του φωτός ήταν πιο χαμηλή, ή αν υπήρχε σκοτάδι. Αν οι ψίθυροι ήταν πιο δυνατοί ή οι φωνές τόσο χαμηλές, ίσα ίσα να ακούγονταν. Τί ήταν αυτό που μας ώθησε σε συγκεκριμένες επιλογές. Και δεν αναφέρομαι μόνο σε προσωπικό επίπεδο, μα και επαγγελματικό.<br /><br /></span><span style="color: rgb(192, 192, 192);font-family:trebuchet ms;" >Άνθρωποι περνούν από μπροστά μου. Πριν από χρόνια μόνοι, μα σήμερα με τις οικογένειές τους, πολλαπλασιάστηκαν. Προσπαθώ να διασταυρώσω το βλέμμα μου με το δικό τους, ώστε να αντιληφθώ τί νιώθουν. Είναι άραγε ευτυχισμένοι; Τους λείπει κάτι; Έχτισαν τη συντροφική τους ζωή πάνω σε γερά θεμέλια; Ξυπνούν το πρωί ευχαριστώντας Τον για όσα έχουν καταφέρει στη ζωή τους; </span> <span style="color: rgb(192, 192, 192);font-family:trebuchet ms;" >Ερωτήματα που ξέρω.. θα μείνουν αναπάντητα... </span> <span style="color: rgb(192, 192, 192);font-family:trebuchet ms;" >Χρόνια πολλά πριν ακόμη τελειώσουμε το σχολείο κάναμε όνειρα. Είχαμε φιλοδοξίες. Σχεδιάζαμε το αύριό μας με τα πιο φωτεινά χρώματα. Άραγε πόσοι από εμάς καταφέραμε όσα λαχταρούσαμε; Λίγοι; Πολλοί; Και από αυτούς που τα κατάφεραν, πόσα ήταν αυτά που γέμισαν τη ζωή τους; Και η </span><span style="color: rgb(192, 192, 192);font-family:trebuchet ms;" >καθημερινότητά τους; Πώς είναι;<br /><br /></span><a style="color: rgb(192, 192, 192); font-family: trebuchet ms;" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SftFNw13n-I/AAAAAAAAAJE/KlWScQ3U2oo/s1600-h/___life___.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 228px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SftFNw13n-I/AAAAAAAAAJE/KlWScQ3U2oo/s320/___life___.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5330930686674575330" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(192, 192, 192);font-family:trebuchet ms;" >Τελικά τί είναι ευτυχία; Να αποκτήσεις πολλά ή λίγα και καλά; Ευτυχία νομίζω, είναι η ελευθερία των επιλογών σου. Να μπορείς να διαλέγεις αυτά με τα οποία θέλεις να πορευτείς. Κι αν κάποια στιγμή αυτά αποδειχθούν κατώτερα των προσδοκιών σου, να μπορείς να τα αφήσεις και να προχωρήσεις παρακάτω. Είναι δύσκολο, το ξέρω. Το έχω ζήσει. Μα έτσι πρέπει να κάνεις. </span><span style="color: rgb(192, 192, 192);font-family:trebuchet ms;" >Κι αν καταφέρεις να την αποκτήσεις, τότε μην επαναπαυθείς.<br /><br />Η ευτυχία δεν είναι μαξιλαράκι να καθόμαστε και να χουζουρεύουμε πάνω της. Είναι ίσως η πιο δυναμική κατάσταση που μπορεί να βρεθεί, ή μάλλον να καταφέρει να κατακτήσει ένας άνθρωπος. Θέλει κάθε στιγμή να την ταϊζεις και να την ποτίζεις, ώστε μονίμως να είναι ανθισμένη. Αν την παραμελήσεις, θα σε ξεγράψει, θα φύγει μακριά σου, θα σε πονέσει μέχρι εκεί που δε φαντάζεσαι. </span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(192, 192, 192);font-family:trebuchet ms;" ><br /></span><span style="font-style: italic; color: rgb(192, 192, 192);font-family:trebuchet ms;" >- Μήπως είσαι πολύ εγωίστρια;</span><span style="color: rgb(192, 192, 192);font-family:trebuchet ms;" > Λέει μια φωνή μέσα μου. </span> <span style="color: rgb(192, 192, 192);font-family:trebuchet ms;" >Χμμ.. Δε ξέρω αν είναι εγωισμός, ή πείσμα να ζήσω όσα είναι γραμμένα, ή όσα δεν είναι γραμμένα. Άλλωστε τη μοίρα μας εμείς τη διαμορφώνουμε. Κάπως έτσι τη διαμορφώνω κι εγώ. Δεν μου αρέσει να επαναπαύομαι. Μου αρέσει να χτίζω αργά και σταθερά το σήμερα και το αύριό μου. Κι αν η πορεία μου δείξει ότι έκανα λάθος, πάλι θα χαμογελάω, έστω με δυσκολία, γιατί έδωσα τον εαυτό μου. Καλύτερο είναι να δίνεις κι ας κάνεις λάθος, παρά να μετανιώνεις για όσα δεν έδωσες ή έστω για όσα δεν έζησες, ενώ μπορούσες. </span> <span style="color: rgb(192, 192, 192);font-family:trebuchet ms;" ><br /><br /><span style="font-style: italic;">Και επειδή η ζωή είναι τόσο μα τόσο μικρή </span></span> <span style="font-style: italic; color: rgb(192, 192, 192);font-family:trebuchet ms;" ><br />Και επειδή οι στιγμές που την αποτελούν κυλούν σαν το νερό</span> <span style="font-style: italic; color: rgb(192, 192, 192);font-family:trebuchet ms;" ><br />Και επειδή η ίδια η ζωή είναι δώρο που εμείς επιλέγουμε το περιεχόμενό της</span><span style="font-family:verdana;"><br /></span><span style="font-style: italic; color: rgb(192, 192, 192);font-family:trebuchet ms;" >Και επειδή οι άνθρωποι που έρχονται στη ζωή μας μπορεί να άργησαν λίγο, μα τελικώς ήρθαν,</span><span style="font-family:verdana;"><br /><br /></span><span style="color: rgb(192, 192, 192);font-family:trebuchet ms;" >Επιλέγω να ζήσω τις στιγμές γεμάτες από όσα λαχταράω</span><span style="color: rgb(192, 192, 192);font-family:trebuchet ms;" >, με όποιο τίμημα. Ακόμη και το ακριβότερο. </span> <div style="text-align: right; font-style: italic; font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:verdana;"><span style="color: rgb(192, 192, 192);"><br />Όλα ή τίποτα...</span><span style="color: rgb(192, 192, 192);"> </span><span style="color: rgb(192, 192, 192);">Εσύ τί επιλογή θα κάνεις;<br /><br /></span> </span><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-2988191953082234025?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-77150624338492075712009-04-30T01:08:00.004+03:002009-04-30T01:23:07.456+03:00<span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:verdana;" dir="ltr" id=":id" >T.vra Ψοψα ψολα'coca cola!!!!!!!!!!!<wbr>!!!!!!!!!!!!!</span><div id=":ic" dir="ltr" class="kl"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:verdana;" >E ma!!!!!!!!!!!!!</span><wbr style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:verdana;" ><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:verdana;" >!!!!!!!!!!!!!!</span> <span style="color: rgb(255, 204, 102);font-family:verdana;" ><br /></span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 102);font-family:verdana;" ><br /></span><a style="color: rgb(255, 204, 102);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SfjRLjxMZOI/AAAAAAAAAI8/TsHsYeLWxJk/s1600-h/Misc_wall_11+%2850%29.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SfjRLjxMZOI/AAAAAAAAAI8/TsHsYeLWxJk/s200/Misc_wall_11+%2850%29.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5330240155503322338" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(255, 204, 102);font-family:verdana;" ><br /><br /><br /></span><div style="text-align: center; font-weight: bold;"><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-style: italic;font-family:verdana;" >Τί εννοeί ο poιητhς????????????</span><br /><br /><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-7715062433849207571?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-28939215519336215732009-04-28T19:54:00.025+03:002009-04-28T23:43:56.839+03:00<span style="font-style: italic; color: rgb(153, 153, 153);font-family:verdana;" >- Τί έχεις καρδιά μου;</span> <span style="font-style: italic; color: rgb(153, 153, 153);font-family:verdana;" ><br />- Μια χαρά είμαι. Δεν έχω κάτι, του είπε χαμογελώντας..</span><span style="font-style: italic; color: rgb(153, 153, 153);font-family:verdana;" ><br />- Σίγουρα;</span> <span style="font-style: italic; color: rgb(153, 153, 153);font-family:verdana;" ><br />- Σίγουρα. Μου αρέσει να παρατηρώ τους ανθρώπους. Σου το είχα πει από την πρώτη στιγμή. Μου αρέσει να βλέπω εκφράσεις, να βλέπω μέσα στα μάτια και στα λόγια των ανθρώπων. Να μπορώ να σχηματίζω μια ολοκληρωμένη εικόνα για εκείνους </span><span style="font-style: italic; color: rgb(153, 153, 153);font-family:verdana;" >που μοιράζομαι στιγμές μαζί τους. </span><br /><span style="font-family:verdana;"><br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);">Έτσι κι εκείνην τη μέρα. </span></span><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >Έκείνη </span><span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >έβλεπε, συμμετείχε, γελούσε, ζούσε. Πότε ήταν η τελευταία φορά που είχε νιώσει τον εαυτό της τόσο γεμάτο; Πότε ήταν η τελευταία φορά που είχε νιώσει τη ζωή να της χαμογελάει; Απέναντί της πρόσωπα στα οποία καθρεπτιζόταν η ευτυχία, πρόσωπα που ζούσαν το σήμερα και σχεδίαζαν το αύριο, απομακρύνοντας από γύρω τους καθετί σκοτεινό. Και πόσο χαιρόταν </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >Εκείνη</span><span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" > που τους έβλεπε έτσι... Πόσο πολύ.<br /><br /></span><a style="color: rgb(51, 51, 153);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SfdJoNDHW0I/AAAAAAAAAIs/wZpElfhmCTw/s1600-h/walk.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 226px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SfdJoNDHW0I/AAAAAAAAAIs/wZpElfhmCTw/s400/walk.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5329809639062592322" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >Έγειρε το κεφάλι της στον ώμο του ώστε να νιώσει λίγο από τη ζεστασιά του, να νιώσει την παρουσία του δίπλα της, να νιώσει ότι ήταν αληθινά όλα αυτά, όσο α<span style="font-family:verdana;">πίστευτα κι αν φαίνονταν. Το είχε συνειδητοποιήσει πλέον. Χρειάστηκαν ώρες, αλλά κατάφερε και το συνειδητοποίησε. Άνοιξε τα χέρια του και την έκλεισε στην αγκαλιά του κι </span></span><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >Εκείνη</span><span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" > κουλουριάστηκε σα μικρό παιδί. Έτσι ένιωθε. Ένα παιδί που του είχαν δώσει το ομορφότερο δώρο, τον ήλιο στα χέρια του. Μέχρι χθες <span style="font-weight: bold;">Εκείνη</span><span style="font-family:verdana;"> πίστευε πως ο ήλιος ήταν κάτι άπιαστο. Από εκείνη τη μέρα κάθε φορά που κοιτούσε τα μάτια του, ένιωθε πως της χάριζαν τον κόσμο ολόκληρο. Με ποιό αντάλλαγμα άραγε; Ίσως να μη μάθαινε ποτέ. Της ήταν αρκετό που μπορούσε να το</span>ν κάνει να </span><span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >γελάει και να λάμπει το πρόσωπό του. Της αρκούσε που τον έβλεπε ευτυχισμένο. </span><span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >Ρουφούσε κι <span style="font-weight: bold;">Εκείνη </span>από την ευτυχία του<br /><br /><br /></span><a style="color: rgb(51, 51, 153);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SfdGcRPtobI/AAAAAAAAAIk/SZlldrjJl8E/s1600-h/15.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SfdGcRPtobI/AAAAAAAAAIk/SZlldrjJl8E/s400/15.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5329806135495860658" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >Βιάζεται η ευτυχία λένε. Βιάζεται να ζήσει, να πάρει μορφή, να γίνει ανάσα. Και </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;" >Εκείνη</span><span style="color: rgb(102, 51, 255);font-family:verdana;" ><span style="color: rgb(51, 51, 153);"> ζούσε για εκείνον. Από την πρώτη στιγμή. Σαν να τον γνώριζε από πάντα. Σαν να γνωρίζονταν από παιδιά. Το μόνο που ήθελε ήταν να είναι καλά εκείνος. Κάθε στιγμή. Να το νιώθει. Και θα του έδινε τα πάντα, όσα χρειαζόταν, για να της χαρίσει ένα του χαμόγελο. Να χαρίσει ο ένας στον άλλον την αγάπη. Να ταξιδέψουν με τη ζωή παρέα, όπως μόνο οι δυό τους γνώριζαν. Χωρίς πυξίδες και χάρτες. Η αγάπη δε χρειάζεται πορείες. Μονάχα ψυχή. Και αυτήν τη διέθεταν και οι δύο τους...</span> </span><br /><br /><div style="text-align: right; color: rgb(51, 51, 153);font-family:verdana;"><span style="font-style: italic; font-weight: bold;">And life goes on and on ... </span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-2893921551933621573?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-10148536163848620172009-04-27T17:46:00.019+03:002009-04-27T18:14:12.389+03:00<span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" >Μπουκάλες οξυγόνου γέμισαν τον χώρο μου, παρά το άκουσμα των αρνητικών νέων το πρωί. Μεταίχμιο ζωής και θανάτου λέγεται. Μπορεί έτσι να είναι καλύτερα, γιατί πια δε θα πονάει, όταν φύγει. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι μετά, αλλά σίγουρα το ταξίδι δεν τελειώνει έτσι απλά.</span><br /><br /><br /><a style="font-family: verdana; color: rgb(255, 255, 255);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SfXGyX12OlI/AAAAAAAAAIU/AUE7JtdxwPM/s1600-h/in+the+beach.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SfXGyX12OlI/AAAAAAAAAIU/AUE7JtdxwPM/s320/in+the+beach.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5329384302758476370" border="0" /></a><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" ><br />Και μετά από μια δυναμική επιθυμία και δημοκρατική </span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" > <span style="font-style: italic;">(πάντα!!!) </span></span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" >παρέμβαση,</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" > πλέον δεν υφίσταται έλλειψη οξυγόνου, μονάχα χαμόγελου που περιμένει τον κατάλληλο αποδέκτη.</span> <span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" ><br /><br />Τελικά, είναι ωραία η ζωή ακόμα και όταν τα έχει με άλλον. Κάπου την βρήκα κι εγώ και δεν προτίθεμαι να την αφήσω να μου ξεφύγει κι ας ματώσω.</span><br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" >υγ: Προτιμήσαμε τη διασκευή του συγκεκριμένου τραγουδιού για σήμερα... </span><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-1014853616384862017?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-82474101602378622662009-04-26T23:13:00.025+03:002009-04-27T00:24:57.544+03:00<div style="text-align: justify;"><div style="text-align: left;"><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" >Πώς να ξεγελάσεις το χρόνο; Αυτόν, ναι αυτόν, που κάποιες στιγμές είναι σύμμαχός σου, αυτόν που κάποιες στιγμές προσπαθείς να παγώσεις θέλοντας να ζήσεις όσα ονειρεύεσαι ξύπνιος. Και γιατί να σου κάνει τη χάρη; Ποιός είσαι εσύ που του ζητάς χάρη; Σε γνώριζε και από χθες; Είχατε συστηθεί παλαιότερα; </span><br /><br /><a style="color: rgb(255, 255, 255);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SfTFSObFGAI/AAAAAAAAAIM/64jWDQV2Mq8/s1600-h/03+-+IIN.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 229px; height: 145px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SfTFSObFGAI/AAAAAAAAAIM/64jWDQV2Mq8/s200/03+-+IIN.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5329101175986132994" border="0" /></a><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" >Α</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" >νικανοποίητος θα μείνεις. Όπως ανικανοποίητος είσαι μια ζωή. Όπως αποζητάς συνέχεια τις στιγμές που θα σε γεμίσουν με οξυγόνο και σου τις δίνει με φειδώ, έτσι και χειρότερα τις ρουφάει από μέσα σου και μένεις ένα κουφάρι. Ναι, κουφάρι, στον πάτο του βυθού σου. Εκεί που δεν ακούγεται απολύτως τίποτα. Τίποτα. </span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" >Και περιμένεις την ανέλκυση βασανιστικά να ξεκινήσει. Να αρχίσεις και πάλι να ανεβαίνεις στην επιφάνεια, να αναπνεύσεις, να κοιτάξεις και πάλι τον ήλιο κατάματα. Να αναμετρηθείς μαζί του επί ίσοις όροις.</span> <span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:verdana;" >Άραγε θα τα καταφέρεις;</span><br /></div><br /><div> </div></div><div style="text-align: right; color: rgb(255, 255, 255);"><span style="font-style: italic;font-family:verdana;" ><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-size:85%;" >υγ: Άλλα ήθελα να γράψω.. και άλλα βγήκαν στην πορεία.. That's life.. Επιφυλάσσομαι..</span></span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-8247410160237862266?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-53262873148935706332009-04-23T17:41:00.024+03:002009-04-23T19:08:15.647+03:00<span style="color: rgb(255, 255, 102);font-family:verdana;" ><br /></span><a style="color: rgb(255, 255, 102);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SfCJfctarZI/AAAAAAAAAHU/gMP3qyLjShk/s1600-h/Garden.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SfCJfctarZI/AAAAAAAAAHU/gMP3qyLjShk/s200/Garden.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5327909532554931602" border="0" /></a><span style="color: rgb(255, 255, 102);font-family:verdana;" >Η Άνοιξη ως εποχή είναι γνωστό ότι επηρεάζει κάθε ον πάνω σε αυτόν τον πλανήτη. Από τους ανθρώπους μέχρι τα ζώα και τα φυτά. </span><span style="color: rgb(255, 255, 102);font-family:verdana;" >Στους ανθρώπους τα συμπτώματα πέραν των αλλεργιών είναι η διάχυτη επιθυμία για απόδραση από το καθήκον και την καθημερινότητα, η τάση να είσαι αργόσχολ</span><span style="color: rgb(255, 255, 102);font-family:verdana;" >ος/η και όλα αυτά σε συνδυασμό με τα ταξίδια του μυαλού κάνουν την κατάσταση εκρηκτική.<br /><br />Σε μια τέτοια κατάσταση βρίσκομαι τις τελευταί</span><span style="color: rgb(255, 255, 102);font-family:verdana;" >ες μέρες. Θα μου πεις, δε σου έφτασαν οι μέρες που πήρες άδεια και εξαφανίστηκες από το κλει</span><span style="color: rgb(255, 255, 102);font-family:verdana;" >νόν άστυ; Όχι, δε μου ήταν αρκετές. Τί να κάν</span><span style="color: rgb(255, 255, 102);font-family:verdana;" >ω; Εδώ και δύο μέρες στο γραφείο, νιώθω πως με έχουν κλείσει σε ένα γυάλινο κλουβί και προσπαθώ με κάθε τρόπο να αποδρά</span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SfCRBxC8jeI/AAAAAAAAAH0/f8-1XsoWqD4/s1600-h/Misc_wall_11+%2820%29.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 200px; height: 135px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SfCRBxC8jeI/AAAAAAAAAH0/f8-1XsoWqD4/s200/Misc_wall_11+%2820%29.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5327917818710887906" border="0" /></a><span style="color: rgb(255, 255, 102);font-family:verdana;" >σω. Η καρέκλα μοιάζει με ηλεκτρική, είμαι σε συνεχή υπερένταση και ΔΕΝ μπορώ </span><span style="color: rgb(255, 255, 102);font-family:verdana;" >να συγκεντρωθώ όσο κι αν προσπαθώ <span style="font-style: italic;">(λέμε τώρα.. )</span>.</span><span style="color: rgb(255, 255, 102);font-family:verdana;" >Το παλεύω αλλά ματαιότ</span><span style="color: rgb(255, 255, 102);font-family:verdana;" >ης ματαιοτήτων. </span><span style="color: rgb(255, 255, 102);font-family:verdana;" > Αντιμετωπίζω τα διάφορα ευτράπελα της δουλειάς με απίστευτη ελαφρότητα, που κάτω υπό άλλες συνθήκες θα αντιδρούσα εντελώς διαφορετικά. Κοιτάζω συνεχώς στο παράθυρο έξω και παρά τα κτίρια που υπάρχουν απέναντι</span><span style="color: rgb(255, 255, 102);font-family:verdana;" >, δεξιά και αριστερά βρίσκω δρόμους διαφυγής, κάτι σαν την super woman. </span> <span style="color: rgb(255, 255, 102);font-family:verdana;" >Γιατρέ μου θα τα βγάλω πέρα;<br /><br /></span> <span style="color: rgb(255, 255, 102);font-family:verdana;" >Ξέρεις τί έπαθα σήμερα; Είχα ανοίξει ένα πρόγραμμα στο pc και τα λεπτά περνούσαν. Υποτίθεται πως έπρεπε να ανοίξει ένα άλλο παράθυρο για να ξεκινήσει η εφαρμογή κι εγώ περίμενα και περίμενα και ξαναπερίμενα. Μετά από περίπου 5 - 7 λεπτά αναμονής, συνειδητοποίησα πως δεν είχα πατήσει το enter. Πφφφφφ... Εντελώς πληροφοριακά να σε ενημερώσω πως οι ανταύγειες στα μαλλιά μου έγιναν πριν περίπου 2 εβδομάδες και δεν έχουν άμεση επαφή με τη ρίζα τους.<br /><br /></span> <div style="text-align: center; color: rgb(255, 255, 102);"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 51); font-style: italic;font-family:verdana;" >Είμαι η </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 51); font-style: italic;font-family:verdana;" >Υάδα και είμαι καλά</span><span style="font-style: italic; font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 51);"></span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 51); font-style: italic;font-family:verdana;" > (?!) </span><br /></div><span style="color: rgb(255, 255, 102);font-family:verdana;" ><br /></span><a style="color: rgb(255, 255, 102);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SfCKDnVwSZI/AAAAAAAAAHs/MFfgpnmT5GE/s1600-h/The_Final_Tears_of_the_Rose_by_kedralynn.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 152px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SfCKDnVwSZI/AAAAAAAAAHs/MFfgpnmT5GE/s200/The_Final_Tears_of_the_Rose_by_kedralynn.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5327910153883765138" border="0" /></a><span style="color: rgb(255, 255, 102);font-family:verdana;" >Τί θα κάνω γιατρέ μου; Μπορείς να μου πεις; Και σαν να μην έφτανε αυτό, το lap top στο σπίτι μάλλον ερωτεύτηκε αλλοδαπό/ή και μαθαίνει ξένες γλώσσες. Μέχρι και χθες το βράδυ, πατώντας alt + shift η γλώσσα εναλλασσόταν από Αγγλικά σε Ελληνικά και τούμπαλιν. Σήμερα έχουν προστεθεί άλλες δύο γλώσσες, Τσέχικα και Κορεάτικα. Δεν ξέρω αν γι' αυτό ευθύνεται η Άνοιξη ή οι δυνάμεις του σύμπαντος. Μάλλον όμως όλα έχουν συνωμοτήσει εναντίον μου. Δεν εξηγείται διαφορετικά. </span> <span style="color: rgb(255, 255, 102);font-family:verdana;" ><br /><br />Και να σκεφτείς πως η Άνοιξη θέλει κάτι περισσότερο από ένα μήνα για να φύγει. Τί θα γίνει μέχρι τότε; </span> <div style="text-align: center; color: rgb(255, 255, 102);"><br /></div><br /><span style="font-style: italic;"></span><em></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-5326287314893570633?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-33313550209115182722009-04-18T00:35:00.025+03:002009-04-20T00:08:16.496+03:00<span style="font-family:verdana;"><br /><span style="color: rgb(153, 102, 51);">Τα φώτα της πόλης έχουν σβήσει. Απόλυτη σιωπή τυλίγει κάθε σου κύτταρο. Βλέμμα στο πριν από λίγο, βλέμμα στο αύριο. Μια ρουφηξιά νικοτίνης και μια εκπνοή που γεμίζει το γύρω, αγκαλιάζοντας κάθε σκέψη, κάθε αναστεναγμό. Κομμάτια στάχτης αιωρούνται πηγαίνοντας ψηλά, ακόμα πιο ψηλά και μακριά. </span></span><br /><br /><a style="color: rgb(153, 102, 51);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SekFvoGf4II/AAAAAAAAAHM/6g7hH-w5DVY/s1600-h/night+1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SekFvoGf4II/AAAAAAAAAHM/6g7hH-w5DVY/s320/night+1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5325794350118985858" border="0" /></a> <span style="color: rgb(153, 102, 51);font-family:verdana;" ><br />Ο χρόνος. Υποκειμενικός, αδυσώπητος, κυλάει, προχωράει μα δεν προσπερνάει. Αυτή τη φορά δεν πήρε μαζί του τις στιγμές. Τις άφησε εκεί να αγκαλιάζουν την πληρότητα. Να αγκαλιάζουν τον αναστεναγμό, την λαχτάρα, το χαμόγελο, το ταυτόσημο, το ολόκληρο. Κι εσύ εκεί. Πλάθεις στιγμές, ζωγραφίζεις όνειρα, γεύεσαι το φιλί, ζεσταίνεσαι στην αγκαλιά, χαϊδεύεις, χαμογελάς, βουρκώνεις...</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 102, 51);font-family:verdana;" >Με μιας το παγάκι θρυμματίζεται στο στόμα σου και συνειδητοποιείς πως όλα όσα νιώθεις δεν είναι ουτοπίες, μα πραγματικότητα. Η δική σου πραγματικότητα. Η δική σου αλήθεια. Νιώθεις γεμάτος. Νιώθεις μια μοναδική πληρότητα. Νίωθεις τη ζωή. Κυλάς μαζί της. Όχι σαν θεατής πια, αλλά σαν πρωταγωνιστής. Γίνεσαι ένα μαζί της. Της δικής σου ζωής το απόλυτο ένα.<br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4607372866360138381-3331355020911518272?l=hzwhmoumiavolta.blogspot.com' alt='' /></div>Υάδαhttp://www.blogger.com/profile/04091159716510520991noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-4607372866360138381.post-59170798317736136082009-04-14T21:16:00.015+03:002009-04-14T22:28:49.612+03:00<span style="color: rgb(255, 153, 102);font-family:verdana;" >Έχεις παρατηρήσει το χρώμα που φοράει ο ουρανός καθώς σουρουπώνει; Αυτό το κόκκινο με το μπλε, το ροδακινί με το θαλασσί που είναι τόσο αρμονικά συνταιριασμένα;</span><span style="color: rgb(255, 153, 102);"> </span><span style="color: rgb(255, 153, 102);font-family:verdana;" >Ξέρεις τί λαχτάρησα σήμερα; Από το πρωί και επειδή η άνοιξη έχει μπει για τα καλά μέσα μου και γύρω μου, θέλεις α