Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2009

Circulus in probando

Μία ψυχή που περιμένει να αγκαλιαστεί από χέρια ζεστά.Τόσα χρόνια μόνη σεργιανίζοντας σε μονοπάτια δύσβατα. Επιλογές καρδιάς κάποιες φορές δυσνόητες μα πάντα αληθινές. Επιθυμίες που αναζητούν δύο να μοιραστούν σε δύο ολόκληρα και όχι μισά. Μία ανάσα που παλεύει να αποκτήσει την πραγματική της διάσταση χωρίς να χρειάζεται τεχνητή υποστήριξη. Ένα χαμόγελο που θέλει να κατακτήσει τη θέση του στη ζωή, χωρίς να αργοσβήνει περιμένοντας το πότε ή το ποτέ.

Η μοναξιά που θέλει να ακολουθήσει μια πορεία χωρίς επιστροφή αφήνοντας χώρο μέσα στο άπλετο της καρδιάς για μια θέση στο όνειρο. Και διαπιστώνεις πως ο χώρος αυτός τελικά είναι τόσος δα μικρός που χωράει δυο ψυχές και δυο ανάσες περιτριγυρισμένες από αμέτρητα θέλω και άλλα τόσα μπορώ. Κι αν κάποια από αυτά τα θέλω απαιτούν θυσίες, αλήθεια, πόσο έτοιμος είσαι να θυσιάσεις και να θυσιαστείς στο βωμό τους; Να ρίξεις με όλη σου τη δύναμη ένα βότσαλο και να στροβιλιστείς μαζί με τους κύκλους που θα σχηματιστούν όχι μόνο στην επιφάνεια μα και στο βυθό; Θα το κάνεις;


Μίλησες για στιγμές που θα έρθουν, αφήνοντας πίσω μια ψυχή και μια σάρκα να φωνάζουν από αγωνία και πόνο χωρίς να μπορούν να πράξουν κάτι. Μονάχα ελπίζουν, μα ταυτόχρονα πονούν. Και το βράδυ σαν φτάνει, η ψυχή ματώνει γιατί αυτό το απροσδιόριστο της ρουφάει όση ελπίδα έχει απομείνει και η σάρκα μένει ένα κουφάρι που κάποιος επιδέξια ρούφηξε όλη τη ζωή από μέσα. Μα σαν ξημερώνει, η ελπίδα ξανανθίζει, η ψυχή αναγεννάται και από τη σάρκα αναβλύζουν όλες οι μυρωδιές της προσμονής. Και όλα αυτά μαζί χορεύουν στο ρυθμό ενός φαύλου κύκλου χωρίς αρχή και τέλος, σαν μια ικεσία σε κάποιο Θεό. Κάθε μέρα μια πληγή επουλώνεται και μια άλλη ανοίγει και σαν έρθει το βράδυ πνίγονται σε έναν λυγμό με την μάταιη ελπίδα πως θα εισακουστούν.




Και πάλι έφτασε το βράδυ...

12 σχόλια:

Athos Georgiou είπε...

Όμορφο, μαγευτικό, ελπιδοφόρο
Να τα βλέπουμε πιο συχνά ε;

:)

Που χάνεσαι μικρή;

Ath

Υάδα είπε...

@ Athos Georgiou

Χαίρομαι που σου άρεσε. Μα περισσότερο χαίρομαι που μπόρεσες και διέκρινες την ελπίδα μέσα σε αυτό. Κάτι είναι κι αυτό.. να μπορούν οι άλλοι να βλέπουν την ελπίδα σε όλα αυτά, γιατί εγώ έχω αρχίσει και τη ψάχνω με τον μεγενθυτικό φακό..

Καλέ μου Άθω, εδώ τριγύρω είμαι.. χάνομαι μέσα στις σκέψεις. Και όταν αυτές καταφέρνουν να γίνουν λέξεις, προκύπτουν αυτά τα αποτελέσματα. :-)

Ελπίζω κι εσύ να είσαι καλά. Φιλιά πολλά :-)

ruth_less είπε...

Αποδέχομαι τους κύκλους, αλλά όχι τους φαύλους :)

Η νύκτα φέρνει συχνά μαύρες σκέψεις και το πρώτο φως της μέρας την ελπίδα... κάτι θέλει να μας διδάξει αυτό - ίσως να σκεφτόμαστε λιγότερο τη νύκτα και να ξυπνούμε με ελπίδα για την κάθε καινούργια μέρα που ξημερώνει... ίσως...

Νάσαι καλά εύχομαι γλυκειά μου Υάδα.

Υάδα είπε...

@ ruth_less

Καμιά φορά στροβιλιζόμαστε και σε αυτούς τους κύκλους. Χάνουμε τη διαδρομή μας, όχι τα όνειρά μας, αλλά δύσκολα μπορούμε να διαχωρίσουμε κάποιες καταστάσεις. Η ελπίδα λένε πεθαίνει πάντα τελευταία. Ελπίζω η εβδομάδα που σε λίγες ώρες ξημερώνει να είναι στην ουσία και στην πράξη ελπιδοφόρα. Γιατί καλή η θεωρία μα οι πράξεις είναι αυτές που χαρίζουν πνοή στη ζωή μας..


Φιλιά πολλά ruth_less μου. Καλή μας εβδομάδα

Ανώνυμος είπε...

Να με συγχωρέσεις για το σχόλιο που σου αφήνω αλλά αυτός ο άνθρωπος που συνέχεια γράφεις για αυτόν δεν πρέπει να σε αγαπάει πολύ.

Αν σε αφήνει αέναα μετέωρη μπροστά στο δικό του σκοτεινό και δύσχρηστο μέλλον.

Είναι αγάπη αυτό?

Με αυτόν τον τρόπο προστατεύει εσένα και το μέλλον σου από το δικό του αδιέξοδο τρόπο ζωής?

Λυπάμαι βλέποντας το πως γίνεται η ζωή κάποιου, όταν συναντά στο διάβα της ζωής του άτομα ήδη κατειλλημένα και άνευ προοπτικής που δεν νοουν να το καταλάβουν.

Λυπάμαι

Υάδα είπε...

@ Ανώνυμε/η

σε ευχαριστώ για το σχόλιό σου. Όλες οι απόψεις είναι αποδεκτές, από τη στιγμή που γράφω κάτι και το μοιράζομαι, σημαίνει πως αποδέχομαι και κάθε είδους κριτική.

Καθένας από τους αναγνώστες έχει σχηματίσει την άποψή του, η οποία σίγουρα πολλές φορές διαφοροποιείται από των υπολοίπων και σίγουρα από την πραγματικότητα.

Σε κάθε ανάρτηση ο καθένας από εσάς "διαβάζει" και κατάλαβαίνει τη δική μου υποκειμενική αλήθεια, όπως εγώ την κατανοώ και τη βιώνω και δεδομένης αυτής κρίνομαι.

Σίγουρα όμως, αν το μέλλον αυτού του ανθρώπου είναι σκοτεινό, δύσχρηστο και αδιέξοδο καθώς επίσης αν είναι κατειλλημένη η ζωή του όπως αναφέρεις, ας μου επιτρέψεις να το γνωρίζω εγώ καλύτερα. Και απλά σε ενημερώνω ότι κάνεις μεγάλο λάθος.

Όσο για τις επιλογές του καθένα από εμάς, νομίζω πως είμαστε ενήλικες, συνεπώς φέρουμε την ευθύνη αυτών.

Όπως και να έχει, σε ευχαριστώ για το ανώνυμο σχόλιό σου και την κριτική σου, αλλά από την άλλη δε θα δεχτώ τη λύπησή σου.

Να είσαι καλά. Καλό σου μεσημέρι :-)

Κωνσταντίνος Κόλιος είπε...

Ετούτος ο φαύλος κύκλος και το απροσδιόριστο είναι το μεγάλο αγκάθι της ζωής.
Τη στιγμή που όλα διψούν να ξεχυθούν μπροστά κυνηγώντας και δημιουργώντας τον στόχο της χαράς ως φυσική πορεία της ψυχής που λατρεύει το γέλιο.

Οι αγκυλώσεις μοιραία δε θα αντέξουν στον χρόνο, οι θετικές συνειδητές και όμορφες σκέψεις αποδυναμώνουν τις αρνητικές κι όλα βγαίνουν στο φως αργά ή γρήγορα μονά η ζυγά.

Το να βγουν ζυγά είναι ανθρώπινο, να βγουν μονά θέλει λίγη περισσότερη δύναμη μα αυτή υπάρχει και η χρήση της δύναμης αυξάνει τον εαυτό της.

Καλή βδομάδα.

ΦΟΥΛΗ είπε...

Μια ψυχή!
μια ανάσα!
ένα χαμόγελο!
Μοναξιά,θυσίες...
θέλω,μπορώ...
Και πάλι έφτασε το βράδυ....

Σκιά με παλμό είπε...

εύχομαι κάποια στιγμή να σηκωθείς ένα πρωί και να απαιτήσεις από τον ήλιο να μην δύσει.. Να μείνει για λίγο παραπάνω... Να αισθανθείς κάπως αθάνατη τότε, να θυμάσαι όμως πως η αθανασία λίγο διαρκεί..

"Μίλησες για στιγμές που θα έρθουν, αφήνοντας πίσω μια ψυχή και μια σάρκα να φωνάζουν από αγωνία και πόνο χωρίς να μπορούν να πράξουν κάτι.", Όσα χρόνια θυμάμαι να παρατηρώ το κόσμο.. ποτέ δε μπόρεσα να καταλάβω πως πάντα το σώμα ζει σε μια στερεότυπη παράνοια σε σχέση με τη ψυχή.. Είναι σα να είναι εγκλωβισμένο απ τον ίδιο το νου του σε φυλακή δική του με ηθικοπλασίες όλων των άκρων... Ποτέ δε μπόρεσε η ψυχή μου να το δεχθει αυτό...

Υάδα είπε...

@ Κωνσταντίνε

Και λατρεύω το γέλιο.. Λατρεύω να γελάω και ταυτόχρονα να βλέπω ανθρώπους να γελούν. Είναι σαν τη ζωή.. ίσως η ίδια η ζωή αν καταλάβουμε την αξία της. Πάντως και μονά να βγουν, νομίζω πως είναι στη φύση μας να σηκωθούμε και πάλι και να προχωρήσουμε μπροστά. Το οφείλουμε στον εαυτό μας. Έτσι δεν είναι;

Καλό σου απόγευμα καλέ μου φίλε :-)

Υάδα είπε...

@ ΦΟΥΛΗ

Ίσως είναι οι δυνατότερες λέξεις του κειμένου, που απλά δεν μένουν σε γράμματα, αλλά στην ίδια τη ζωή μου..

Σε φιλώ :-)

Υάδα είπε...

@ Σκιά με παλμό

Εύχομαι να ξυπνήσω σύντομα μια μέρα και να απαιτήσω από τον ήλιο όταν θα φτάσει στη δύση του, να έχω ζήσει τη μέρα αλλά και τη νύχτα που θα έρθει με όλα όσα θα λαχταράω. Ίσως είναι λιγότερο ουτοπικό από την αθανασία… αν και όλοι μας θα επιθυμούσαμε κάτι που να μην έχει τέλος, έστω φυσικό..

Υπάρχει ταύτιση ψυχής και σώματος.. έτσι πιστεύω.. τουλάχιστον όσα περιγράφω κάποια στιγμή τα βίωσα.. Ίσως να υπάρχει κάποιος λόγος που συμβαίνει αυτό.. δε ξέρω ειλικρινά..

Εύχομαι να είσαι καλά και εύχομαι ο παλμός που ακούω να είναι ίδιος με την ευχή μου..